បន្ទប់ងងឹត (Dark Room)

ឆិន ភីងអាន ស្គាល់ច្បាស់ណាស់នូវទឹកមុខបែបនេះ។ តាមពិតទៅ នេះគឺជាទឹកមុខដែលគេធ្លាប់សម្លឹងមើល លីវ ស៊ានយ៉ាង កាលពីគេនៅក្មេង។ កាលនោះ លីវ ស៊ានយ៉ាង គឺជាមេកើយរបស់ក្មេងៗនៅក្នុងច្រកផ្កាអព្រីខត (Apricot Blossom Alley)។ គេតែងតែចាប់ពស់ បរបាញ់បក្សី និងស្ទូចត្រី ហើយវាហាក់ដូចជាគ្មានអ្វីនៅក្នុងលោកដែលគេធ្វើមិនបានឡើយ។

ក្រោយមក ក្មេងៗខ្លះដែលធ្លាប់ដើរតាម លីវ ស៊ានយ៉ាង បានទៅធ្វើជាកូនសិស្សនៅឡដុតនាល (dragon kiln) ចំណែកអ្នកផ្សេងទៀតបានទៅធ្វើជាអ្នកបម្រើតាមហាងតូចៗក្នុងទីក្រុង ឬធ្វើជាអ្នកកាន់បញ្ជីឱ្យសាច់ញាតិរបស់ពួកគេ។ ក៏មានអ្នកខ្លះដែលជាមនុស្ស "ឥតប្រយោជន៍" តាមសម្តីរបស់ សុង ជីស៊ីន ហើយមនុស្សទាំងនេះនឹងទៅធ្វើការធ្ងន់នៅតាមវាលស្រែ។ ចុងក្រោយ មានតែ ឆិន ភីងអាន ម្នាក់គត់ដែលនៅតែដើរលេងជាមួយ លីវ ស៊ានយ៉ាង។

ឆិន ភីងអាន បានប្រើដើមបបុសកន្ទុយឆ្កែពីរបីដើម ដើម្បីដោតត្រីថ្មបញ្ចូលគ្នា រួចហុចទៅឱ្យយុវតីនោះ។ យុវតីនោះបានកាន់វាយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយនាងដឹងថាពួកវាមានទម្ងន់ស្រាលណាស់។ នាងមានអារម្មណ៍ថា ត្រីប៉ុណ្ណេះមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ធ្វើម្ហូបត្រីបំពងជាមួយម្ទេសប្លោកឡើយ។ ដូច្នេះ នាងក៏ងាកក្បាលសម្លឹងមើលទៅរណ្ដៅទឹកក្នុងអូរ ដោយកែវភ្នែកពោរពេញដោយការរំពឹងទុក។ ឆិន ភីងអាន យល់ពីទឹកមុខរបស់នាង ហើយគេនិយាយដោយសំឡេងគួរឱ្យអាណិតថា៖ "ត្រីដែលខ្ញុំចាប់បានបន្ទាប់ពីនេះ គឺត្រូវយកទៅធ្វើសម្លថ្នាំ ដូច្នេះខ្ញុំមិនអាចចែកឱ្យនាងបានទៀតទេ"។

យុវតីនោះបានចង្អុលទៅថង់អាហារដែលនៅក្បែរនោះ ដើម្បីបញ្ជាក់ថា នាងអាចប្រើអាហារសម្រន់របស់នាងជាថ្នូរនឹងការបង់ប្រាក់។ ប៉ុន្តែ ឆិន ភីងអាន បានគ្រវីក្បាលទាំងញញឹម រួចនិយាយថា៖ "សុំទោសផង ទោះបីជាអាហារសម្រន់ទាំងនេះឆ្ងាញ់ និងធ្វើឱ្យឆ្អែតក៏ដោយ ប៉ុន្តែវានៅតែមិនមានជាតិបំប៉ន និងសុខភាពដូចសម្លត្រីឡើយ"។

យុវតីនោះងក់ក្បាលដោយការយល់ដឹង ដោយមិនបង្ខំ ឆិន ភីងអាន ឱ្យធ្វើតាមចិត្តនាងឡើយ។ នាងបានត្រឡប់ទៅកន្លែងដើមវិញយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ រួចដាក់ត្រីចុះយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ បន្ទាប់មក នាងក៏បន្តដោះស្រាយជាមួយភ្នំអាហារតូចរបស់នាងទៀត។

ទោះបីជា ឆិន ភីងអាន ចង់ដឹងពីអត្តសញ្ញាណរបស់នាងក៏ដោយ ក៏គេមិនបានសួរថានាងជានរណាដែរ។ មើលតាមសម្លៀកបំពាក់ នាងមិនមើលទៅដូចជាកូនស្រីសំណព្វរបស់គ្រួសារអ្នកមាននៅក្នុងច្រកស្លឹកផ្កា peach ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងមើលទៅស្រដៀងនឹងអ្នកជិតខាងរបស់គេគឺ ជី គុយ ជាង។ នាងស្អាត ប៉ុន្តែនាងមិនសូវចូលចិត្តនិយាយឡើយ។

ឆិន ភីងអាន ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍បារម្ភបន្តិច។ តើនាងមិនមែនជាអ្នកបម្រើដែលលួចអាហារ ហើយលួចចេញមកក្រៅដើម្បីញ៉ាំម្នាក់ឯងទេឬ? គេធ្លាប់ឮថា គ្រួសារអ្នកមានទាំងនោះមានច្បាប់ទម្លាប់តឹងរ៉ឹងណាស់។ លីវ ស៊ានយ៉ាង និង សុង ជីស៊ីន តែងតែចូលចិត្តប្រកែកគ្នា ប៉ុន្តែនៅពេលនិយាយដល់រឿងនេះ ពួកគេបែរជាយល់ស្របគ្នាទៅវិញ។ ទោះជាយ៉ាងណា ការពន្យល់របស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង គឺគួរឱ្យខ្លាចជាពិសេស។ គេនិយាយថា នៅខាងក្នុងជញ្ជាំងខ្ពស់នៃផ្ទះទាំងនោះ អ្នកបម្រើស្រីៗនឹងត្រូវគេតាមដានដូចជាសត្វរំពា ដោយពួកអ្នកមេផ្ទះដែលមានភ្នែកមុតដូចសត្វខ្លែង។ ប្រសិនបើរបៀបដើររបស់ពួកគេខុសបន្តិច មេផ្ទះនឹងបញ្ជាឱ្យគេវាយបំបាក់ជើងភ្លាម រួចបោះទៅខាងក្រៅដើម្បីរង់ចាំសេចក្ដីស្លាប់។

ទោះជាយ៉ាងណា សុង ជីស៊ីន បានចោទប្រកាន់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ថាផ្ដល់ព័ត៌មានមិនពិត ដោយនិយាយថាវាមិនដល់ថ្នាក់ហ្នឹងទេ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី គេក៏យល់ស្របថា អ្នកបម្រើនៅក្នុងគ្រួសារធំៗទាំងនេះ ពិតជាត្រូវដើរថ្នមៗដូចជាសត្វឆ្មាអញ្ចឹង។ ពួកគេមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបង្កសំឡេងនៅពេលដើរឡើយ។ នៅពេលឃើញ ជី គុយ លួចញញឹមដោយក្តីរីករាយ ភាពអៀនខ្មាសរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ក៏ប្រែទៅជាកំហឹងភ្លាមៗ ដែលធ្វើឱ្យគេជេរប្រមាថ សុង ជីស៊ីន។

ចុងក្រោយ ឆិន ភីងអាន ចាប់បានត្រីថ្ម ៧ ឬ ៨ ក្បាលទៀត ដែលការលោត និងបម្រះរបស់ពួកវា ធ្វើឱ្យកន្ត្រកឫស្សីរញ្ជួយចុះឡើង។ ក្មេងប្រុសដែលមានផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំងម្នាក់នេះ ដឹងថាគេជិតដល់ដែនកំណត់របស់គេហើយ។ ទឹកគឺត្រជាក់ខ្លាំងណាស់ក្នុងអំឡុងរដូវផ្ការីក ហើយវាគឺជាភាពត្រជាក់ដែលចាក់ចូលទៅក្នុងឆ្អឹងតែម្ដង។ អ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះ គឺរបួសនៅលើដៃឆ្វេងរបស់គេ មិនអាចទ្រាំទ្រនឹងសម្ពាធបានច្រើនឡើយ។ បន្ទាប់ពីឡើងមកលើច្រាំងជាលើកចុងក្រោយ ឆិន ភីងអាន បានលោតចុះពីលើច្រាំងថ្មពណ៌បៃតងយ៉ាងប្រញាប់ រួចរត់ចូលទៅក្នុងស្មៅខ្ពស់នៅក្បែរអូរ។

មានសំឡេងសូរស្រិកស្រាក់ ហើយបន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏ដកបានស្មៅ ៣ ឬ ៤ ប្រភេទផ្សេងគ្នា ដែលភាគច្រើននៅមានដីជាប់នឹងឫសនៅឡើយ។ ដោយកាន់ស្មៅមួយដុំក្នុងដៃម្ខាង គេក៏រើសបានថ្មធម្មតាមួយដុំ។ បន្ទាប់ពីត្រឡប់មកច្រាំងថ្មវិញ គេបានរកឃើញរន្ធតូចមួយដែលកើតឡើងដោយធម្មជាតិដែលមានទំហំប៉ុនបាតដៃ។ បន្ទាប់ពីជូតវាឱ្យស្អាត គេក៏ចាប់ផ្ដើមបុកស្មៅទាំងនោះថ្នមៗ ដែលមិនយូរប៉ុន្មានវាក៏ក្លាយជាជ័របៃតង។ ក្លិនក្រអូបប្លែក និងស្រស់ស្រាយនៃស្មៅរដូវផ្ការីក បានភាយឡើងក្នុងអាកាស។

ដោយងាកខ្នងដាក់យុវតីនោះ ឆិន ភីងអាន បានដកដង្ហើមវែងៗ ខណៈដែលគេខាំធ្មេញអត់ធ្មត់ ហើយចាប់ផ្ដើមដោះក្រណាត់ដែលរុំដៃឆ្វេងរបស់គេចេញ។ ញើសបានហូរស្រក់ចុះពីលើថ្ងាស ជំនួសឱ្យទឹកអូរដ៏ត្រជាក់ដែលបានហូរចេញពីសក់របស់គេ។ ទោះបីជារបួសរបស់គេបានជាសះស្បើយបន្តិច បើប្រៀបធៀបនឹងពេលមុន ដែលគេអាចមើលឃើញឆ្អឹង ប៉ុន្តែវានៅតែជារូបភាពដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ និងពោរពេញដោយឈាមដដែល។

មុនពេលមកទីនេះ ឆិន ភីងអាន មិនបានគិតថាគេនឹងធ្វើឱ្យដៃឆ្វេងត្រូវទឹកឡើយ។ ដូច្នេះ គេមិនបានត្រៀមក្រណាត់កប្បាសទុកឡើយ។ កាលពីបន្តិចមុននេះ គេបានផ្ដោតអារម្មណ៍ទាំងស្រុងលើការរើសគ្រួសប្រមាត់ពស់ដើម្បីរកលុយ និងការចាប់ត្រីដើម្បីធ្វើសម្ល។ ទើបតែពេលនេះទេ ដែលគេដឹងថាគេបានធ្វើខុសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ គេមានអារម្មណ៍ថាទាល់ច្រកបន្តិច។

ទោះជាយ៉ាងណា ដៃមួយបានលេចឡើងនៅចំពោះមុខគេ ដោយកាន់ក្រណាត់ស្ងួត និងស្អាតពីរបីបន្ទះ។ តាមពិតទៅ យុវតីនោះបានហែកក្រណាត់ពីរបីបន្ទះចេញពីដៃអាវរបស់នាងតាំងពីពេលណាក៏មិនដឹង។ ឆិន ភីងអាន ញញឹមទាំងឈឺចាប់ ហើយគេមិនមានពេលដើម្បីថ្លែងអំណរគុណដល់យុវតីនោះឡើយ ខណៈដែលគេលាបជ័រស្មៅទៅលើរបួសរបស់គេ។ បន្ទាប់មក គេបានប្រើធ្មេញ និងដៃស្ដាំ ដើម្បីរុំក្រណាត់ជុំវិញដៃឆ្វេងរបស់គេយ៉ាងណែន មុននឹងចងជាចំណង។ សកម្មភាពរបស់គេគឺពិតជាស្ទាត់ជំនាញ និងរលូនណាស់ ប៉ុន្តែវាក៏មើលទៅរហ័ស និងគួរឱ្យវិលមុខ ដូចជាសត្វមេអំបៅដែលហើរក្រឡាប់ចុះឡើងជុំវិញផ្កាអញ្ចឹង។

បន្ទាប់ពីរុំរបួសរួច ឆិន ភីងអាន បានប្រើដៃស្ដាំជូតញើសចេញពីមុខរបស់គេ។ ដៃរបស់គេកំពុងតែញ័រយ៉ាងខ្លាំងដោយមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។

អង្គុយច្រហោងមិនឆ្ងាយពីគេ យុវតីនោះបានលើកមេដៃដាក់ ឆិន ភីងអាន ដែលទឹកមុខរបស់នាងប្រាប់គេថា គេពិតជាអស្ចារ្យណាស់។

ឆិន ភីងអាន ចង្អុលទៅភ្នែករបស់គេដោយដៃស្ដាំ រួចនិយាយទាំងញញឹមជូរចត់ថា៖ "តាមពិតទៅ វាឈឺខ្លាំងណាស់ រហូតដល់ខ្ញុំស្រក់ទឹកភ្នែក"។

យុវតីនោះឆ្ងល់បន្តិច ខណៈដែលនាងក្រឡេកមើលកន្ត្រកធំ និងកន្ត្រកឫស្សីដែលក្មេងប្រុសនោះបានត្បាញដោយខ្លួនឯង។

ឆិន ភីងអាន បង្ហាញទឹកមុខអៀនខ្មាស រួចនិយាយថា៖ "គ្រួសទាំងនោះអាចជួយឱ្យខ្ញុំរកលុយបាន ហើយត្រីទាំងនោះក៏មានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់ដែរ"។

យុវតីនោះនៅតែមានភាពស្រពិចស្រពិល ប៉ុន្តែនាងនៅតែមិនព្រមហើបមាត់និយាយឡើយ។ ភ្នែករបស់នាងមើលទៅហាក់ដូចជាទទេស្អាត ខណៈដែលនាងងាកទៅសម្លឹងមើលអូរដែលកំពុងភ្លឺរលោងក្នុងភាពស្រងូតស្រងាត់។

សំឡេងទឹកដែលកំពុងហូរ បានបោកផ្ទប់នឹងថ្ម និងគ្រួសដែលលេចចេញមក។

នៅខណៈនោះ ផ្កាយកំពុងភ្លឺត្រចះត្រចង់ ហើយពិភពលោកគឺពិតជាស្ងប់ស្ងាត់ណាស់ វាហាក់ដូចជាមានតែយុវជន និងយុវតីមួយគូនេះប៉ុណ្ណោះដែលមានវត្តមាននៅក្នុងលោក។

ឆិន ភីងអាន សន្សឹមៗមានអារម្មណ៍ស្ងប់វិញ ខណៈដែលការដកដង្ហើមដ៏ប្រញាប់ប្រញាល់របស់គេ បានចាប់ផ្ដើមត្រឡប់មកជាធម្មតាវិញដោយមិនដឹងខ្លួន។

នេះគឺដូចជាទឹកធ្លាក់ដ៏ខ្លាំងក្លា ដែលប្រែទៅជាអូរតូចមួយដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។

នេះគឺជាការផ្លាស់ប្តូរដ៏សន្សឹមៗ និងស៊ីជម្រៅ ដែលសូម្បីតែក្មេងប្រុសនោះក៏មិនបានដឹងខ្លួនដែរ។ វាបានកើតឡើងដោយធម្មជាតិបំផុត។

ដោយសាររាងកាយនៅតែទទឹក ឆិន ភីងអាន ដឹងថាគេមិនអាចឈរនៅក្នុងខ្យល់រដូវផ្ការីកបានយូរពេកឡើយ។ គេត្រូវការប្រញាប់ត្រឡប់ទៅផ្ទះដើម្បីផ្លាស់ប្តូរសម្លៀកបំពាក់។ ក្មេងប្រុសនេះច្បាស់ជាមិនយល់ពីវេជ្ជសាស្ត្រ ឬវិធីសាស្រ្តថែរក្សាសុខភាពឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារការភ័យខ្លាចខ្លាំងចំពោះការធ្លាក់ខ្លួនឈឺ ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះបានអភិវឌ្ឍវិញ្ញាណយ៉ាងមុតស្រួច ចំពោះការផ្លាស់ប្តូររដូវ និងប្រតិកម្មនៃរាងកាយរបស់គេ តាំងពីគេនៅក្មេងបំផុត។ ដូច្នេះ គេក៏ប្រញាប់ពាក់ស្បែកជើងចំបើង រួចចងកន្ត្រកត្រីនៅចង្កេះ។ បន្ទាប់មក គេបានស្ពាយកន្ត្រកធំនៅពីក្រោយខ្នង ហើយគ្រវីដៃដាក់យុវតីក្នុងឈុតពណ៌បៃតង រួចនិយាយទាំងញញឹមថា៖ "ខ្ញុំទៅហើយ។ នាងក៏គួរតែត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញឆាប់ៗដែរ"។

ខណៈពេលដែលគេដើរចុះពីច្រាំងថ្ម គេមិនអាចទប់ចិត្តមិនងាកក្រោយដើម្បីព្រមាននាងឡើយ៖ "ទឹកនៅជុំវិញស្ពានឈើគឺជ្រៅណាស់ ដូច្នេះនាងត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្ន កុំឱ្យរអិលជើងឱ្យសោះ។ នៅពេលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ល្អបំផុតគឺនាងគួរតែដើរតាមមាត់ស្រែ។ ទោះបីជានាងដួល ក៏ការប្រឡាក់ភក់ នៅតែប្រសើរជាងការធ្លាក់ចូលទៅក្នុងអូរដែរ"។

នៅពេលនិយាយបែបនេះ ឆិន ភីងអាន ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថា សម្តីរបស់គេហាក់ដូចជាមានប្រផ្នូលមិនល្អសោះ។ វាមិនស្ដាប់ទៅដូចជាការរំលឹកឡើយ ប៉ុន្តែវាបែរជាស្ដាប់ទៅដូចជាការដាក់បណ្តាសារបស់ម្ដាយ គូ ខាន ទៅវិញ។ ឆិន ភីងអាន ក៏ប្រញាប់បិទមាត់ មិននិយាយច្រើនទៀតឡើយ។ គេបានបង្កើនល្បឿន ហើយរត់ឆ្ពោះទៅទិសខាងជើង ត្រឡប់ទៅកាន់ទីក្រុងតូចវិញ។

កន្ត្រកនៅលើខ្នងរបស់គេគឺធ្ងន់ណាស់។

ប៉ុន្តែ ក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងរូបនេះ ក៏មានក្តីសុខខ្លាំងណាស់ដែរ។

បន្ទាប់ពីដោះស្រាយបញ្ហានៅក្នុងចិត្តបានរួចរាល់ហើយ ឆិន ភីងអាន ជាលើកដំបូង មានអារម្មណ៍ថា គេត្រូវតែតស៊ូ និងរស់នៅក្នុងជីវិតដ៏ល្អមួយ។

ឧទាហរណ៍ គេត្រូវតែរកលុយ!

គេចង់មានលុយទិញពាក្យស្លោកដែលមានក្លិនទឹកខ្មៅ ហើយគេក៏ចង់មានលុយទិញរូបភាពទេវតាការពារទ្វារដ៏មានពណ៌ស្រស់ឆើតឆាយដែរ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គេក៏ចង់មានលុយគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីញ៉ាំនំសាលាប៉ាវរបស់មីង ម៉ៅ (Aunt Mao) ហើយវាក៏រឹតតែល្អ ប្រសិនបើគេអាចមានលុយទិញគោមួយក្បាល។ ការចិញ្ចឹមមាន់ខ្លះដូចជា សុង ជីស៊ីន ក៏ជារឿងល្អម្យ៉ាងដែរ។

ខណៈនោះ យុវតីរូបនោះបានបន្តដោះស្រាយជាមួយភ្នំអាហារនៅចំពោះមុខនាងយ៉ាងមិនចេះហត់នឿយ។ ទឹកមុខរបស់នាងគឺម៉ឺងម៉ាត់ និងហ្មត់ចត់បំផុត ហើយរាល់ពេលដែលនាងរើសអាហារមួយដុំ វាមើលទៅដូចជានាងកំពុងប្រឈមមុខនឹងសត្រូវស្លាប់រស់អញ្ចឹង។

ខណៈពេលដែលនាងកំពុងញ៉ាំនំ peach រាងកាយរបស់នាងស្រាប់តែរឹងកំព្រឹស។ នៅពេលនាងដឹងថានាងកំពុងមានបញ្ហា ប្រតិកម្មដំបូងរបស់នាងមិនមែនជាការងាកក្រោយ ហើយរត់គេចឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងបានបើកមាត់ ហើយញ៉ាំនំនោះចូលទៅក្នុងពោះតែម្ដង។ បន្ទាប់មក នាងក៏ជូតដៃឱ្យស្អាត ហើយរង់ចាំគ្រោះមហន្តរាយមកដល់យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

ក្នុងពេលណាមួយដែលមិនដឹង ស្រាប់តែមានបុរសម្នាក់បានបង្ហាញខ្លួននៅក្បែរនាង។ គេមិនមែនជាមនុស្សខ្ពស់អស្ចារ្យឡើយ ប៉ុន្តែគេផ្ដល់អារម្មណ៍ឱ្យអ្នកដទៃថា គេគឺជាមនុស្សដែលមានរាងកាយមាំមួនបំផុត។ ទោះជាយ៉ាងណា អ្នកដទៃច្បាស់ជាមិនច្រឡំថាគេជាអ្នកភូមិ ឬជាកសិករឡើយ។ នេះគឺដោយសារតែក្រសែភ្នែករបស់គេគឺមុតស្រួចខ្លាំងណាស់ រហូតដល់អ្នកដទៃមិនហ៊ានសម្លឹងមើលចំភ្នែករបស់គេឡើយ។

សម្លឹងមើលទៅជ្រុងដែលនៅសល់នៃ "ភ្នំអាហារ" នៅក្នុងថង់ដែលមានតុបតែងដោយរូបផ្កា ទឹកមុខដែលបង្ហាញពីភាពទាល់ច្រកបានរីករាលដាលនៅលើមុខរបស់បុរសម្នាក់នោះ។ គេចង់ហើបមាត់ស្ដីបន្ទោសនាង ប៉ុន្តែគេក៏មិនអាចធ្វើវាបានដែរ។ សម្លឹងមើលទឹកមុខដ៏រឹងរូសរបស់កូនស្រី ដែលកំពុងត្រៀមខ្លួនចាំទទួលការស្ដីបន្ទោស គេបែរជាមានអារម្មណ៍អាណិតអាសូរ ដែលធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ថា តាមពិតទៅគឺគេខ្លួនឯងទេដែលជាអ្នកខុស។

បុរសម្នាក់នោះពិតជាចង់និយាយពាក្យផ្អែមល្ហែមខ្លះ ដើម្បីឱ្យបរិយាកាសធូរស្រាល។ ឧទាហរណ៍ ប្រាប់កូនស្រីថា នាងអាចញ៉ាំនៅក្បែររោងជាងបាន ប្រសិនបើនាងឃ្លាន ហើយគេនឹងទៅក្នុងទីក្រុងដើម្បីទិញអាហារសម្រន់បន្ថែមឱ្យនាង ប្រសិនបើនាងញ៉ាំអស់។

ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលសម្តីទាំងនេះមកដល់ចុងអណ្ដាត បុរសដែលមានចរិតអៀនខ្មាសម្នាក់នេះ មិនអាចនិយាយវាចេញមកបានឡើយ។ វាហាក់ដូចជាអណ្ដាតរបស់គេបានកកនៅក្នុងខណៈដ៏សំខាន់នេះ ដែលធ្វើឱ្យគេមិនអាចលួងលោមកូនស្រីបាន។

នៅខណៈនេះ បុរសម្នាក់នោះមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងថែមទាំងមានសមត្ថភាពអន់ជាងក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងនោះទៅទៀត។ យ៉ាងហោចណាស់ កូនស្រីរបស់គេក៏មិនចាំបាច់មានអារម្មណ៍តានតឹងបែបនេះនៅពេលនៅក្បែរក្មេងនោះដែរ។

យុវតីក្នុងឈុតពណ៌បៃតងស្រាប់តែងើបមុខឡើង ហើយសួរថា៖ "លោកពុក ហេតុអ្វីបានជាលោកពុកមិនទទួលគេធ្វើជាកូនសិស្ស?"

នៅពេលដែលកូនស្រីបានចាប់ផ្ដើមនិយាយមុន បុរសម្នាក់នោះស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថា ដូចជាបានដកបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ចេញពីលើស្មារបស់គេអញ្ចឹង។

ទោះបីជាគេបង្ហាញទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ក៏ដោយ ក៏បុរសម្នាក់នោះបានអង្គុយចុះក្បែរកូនស្រី រួចពន្យល់ថា៖ "ក្មេងម្នាក់នោះមានចរិតល្អគ្រាន់បើ។ ប៉ុន្តែ ទេពកោសល្យរបស់គេគឺអន់ពេក ដូច្នេះទោះបីជាពុកទទួលគេធ្វើជាកូនសិស្ស ក៏គេនឹងត្រូវរៀមច្បងផ្សេងទៀតចោលឆ្ងាយក្នុងពេលដ៏ខ្លីដែរ។ ទោះបីជាគេខំប្រឹងខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏គេអាចត្រឹមតែឈរសម្លឹងមើលគម្លាតរវាងពួកគេកាន់តែរីកធំទៅៗដោយអស់សង្ឃឹមប៉ុណ្ណោះ។ តើយើងគួរធ្វើដូចម្ដេច ប្រសិនបើមាន 'រៀមច្បង លីវ' ម្នាក់ទៀតកើតឡើងនៅពេលនោះ? តើវាមានប្រយោជន៍អ្វី?"

ទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់បានរីករាលដាលនៅលើមុខរបស់យុវតីក្នុងឈុតពណ៌បៃតង។ វាមិនដឹងថាដោយសារតែរឿង "រៀមច្បង លីវ" ឬក៏ដោយសារតែក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងបានបាត់បង់ឱកាសនេះឡើយ។

បុរសម្នាក់នោះបានស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ មុននឹងសម្រេចចិត្តមិនលាក់ព័ត៌មានអ្វីឡើយ ក្រែងកូនស្រីរបស់គេធ្វើអ្វីមួយខុស ឬបំផ្លាញផែនការរបស់អ្នកប្រាជ្ញ (Sage)។ "លើសពីនេះ ក្មេងម្នាក់នោះគឺសាមញ្ញពេកហើយ។ ក្នុងន័យម្យ៉ាង នេះធ្វើឱ្យគេមើលទៅរឹតតែអស្ចារ្យនៅក្នុងទីក្រុងតូចនេះ។ ស៊ាវអឺ (Xiu'er) ប្រហែលជាកូនមិនដឹងទេ ប៉ុន្តែក្អមដែលភ្ជាប់ជោគវាសនា (bonded porcelain) របស់ក្មេងម្នាក់នេះ ត្រូវបានគេវាយបំបាក់តាំងពីគេនៅក្មេងបំផុតមកម្ល៉េះ។ ដូច្នេះ គេគឺដូចជាព្រលឹងដែលវិលវល់ គ្មានអ្វីភ្ជាប់ទំនាក់ទំនង និងគ្មានអ្វីដែលត្រូវពឹងផ្អែកឡើយ។ គេមិនត្រូវបានការពារដោយពរជ័យពីបុព្វបុរសឡើយ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ រឿងចម្លែកៗ និងអាថ៌កំបាំងគ្រប់ប្រភេទបានកើតឡើងនៅជុំវិញគេ។ នេះក៏ជាមូលហេតុដែល សុង ជីស៊ីន និងស្ត្រីម្នាក់នោះ ជ្រើសរើសធ្វើជាអ្នកជិតខាងរបស់គេដែរ។ បើមិនអញ្ចឹងទេ ជាមួយនឹងឋានៈរបស់ សុង ជីស៊ីន តើគេមិនអាចរស់នៅក្នុងផ្លូវសំណាង (Fortune Street) បានមែនទេ? វាមិនមែនជាករណីបែបនោះឡើយ"។

យុវតីរូបនោះបានគិតយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នមួយសន្ទុះ រួចតបថា៖ "លោកពុក មានន័យថា គេគឺដូចជានុយអញ្ចឹងមែនទេ?"

បុរសម្នាក់នោះបានអង្អែលក្បាលនាង រួចនិយាយថា៖ "ប្រហែលជាបែបហ្នឹងហើយ"។

បន្ទាប់មក គេក៏ញញឹមហើយបន្តថា៖ "ប្រសិនបើពុក និងកូន មិនមែនជាអ្នកដាវដែលមិនសូវខ្វល់ពីរឿងខាងក្រៅ ឬរឿងព្រេងនិទាន និងជោគវាសនាទេនោះ ប្រហែលជាពុកអាចនឹងទុកគេនៅក្បែរខ្លួន។ ប្រហែលជាពុកអាចនឹងជួយគេបានបន្តិចបន្តួចដែរ"។

យុវតីក្នុងឈុតពណ៌បៃតងមានអារម្មណ៍មិនសូវល្អឡើយនៅខណៈនេះ។

បុរសម្នាក់នោះបានដកដង្ហើមធំដោយអារម្មណ៍ រួចនិយាយថា៖ "ស៊ាវអឺ សម្តីរបស់ពុកប្រហែលជាអាក្រក់បន្តិច ប៉ុន្តែហេតុផលរបស់ពុកគឺមិនខុសឡើយ។ កុំខឹងនឹងសម្តីរបស់ពុកដែលមិនសូវពិរោះអី"។

ទោះជាយ៉ាងណា យុវតីក្នុងឈុតពណ៌បៃតងនៅតែមានទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់ មិនអាចលើកទឹកចិត្តខ្លួនឯងបានឡើយ។

បុរសម្នាក់នោះបានគិតមួយសន្ទុះ មុននឹងចង្អុលទៅស្ពានឈើដែលមានដំបូល ដែលមើលទៅដូចជាមាននាគខ្មៅមួយកំពុងដេកកាត់ទទឹងទឹកទន្លេ។ "អាណាចក្រ តាលី (Great Li Empire) បានចំណាយលុយ និងកម្លាំងយ៉ាងច្រើន ដើម្បីសាងសង់ស្ពានឈើនោះ។ មូលហេតុតែមួយគត់ គឺដើម្បីសង្កត់លើដាវដែកដែលមើលទៅហាក់ដូចជាមិនសូវមានតម្លៃនោះ។ កូនសាកគិតមើលចុះ។ នេះគឺជាដាវដែលមានអាយុកាល ៣០០០ ឆ្នាំ ដែលមានព្រលឹងបាក់បែក និងគ្មានម្ចាស់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដើម្បីសង្កត់លើអំណាចដែលនៅសេសសល់របស់វា អាណាចក្រទាំងមូលនៅតែត្រូវការចំណាយតម្លៃដ៏ខ្ពស់បែបនេះ គោលដៅរបស់ពួកគេគឺគ្មានអ្វីក្រៅពីការសង្កត់វាទុកក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីប៉ុណ្ណោះ"។

យុវតីនោះបានងក់ក្បាលតប។ ទោះជាយ៉ាងណា ក្បាលរបស់នាងនៅតែឱនចុះ ហើយខណៈដែលនាងក្រឡេកមើលអាហារដែលនៅសេសសល់ នាងបានតបដោយមិនសូវដឹងខ្លួនថា៖ "អូ... ពិតជាអស្ចារ្យមែន"។

បុរសម្នាក់នោះមិនដឹងថាគួរយំ ឬគួរស្ដើចឡើយ ខណៈដែលគេបានច្របាច់ថ្ងាសខ្លួនឯង។

មេឃគឺសំខាន់ ហើយដីក៏សំខាន់ដែរ ប៉ុន្តែអ្វីដែលនៅពីលើពួកវាទាំងពីរ គឺការញ៉ាំដែលសំខាន់បំផុត។

ទោះជាយ៉ាងណា ម្ដាយរបស់កូនស្រីម្នាក់នេះ ក៏មិនមែនជាមនុស្សដែលលោភលន់នឹងការញ៉ាំបែបនេះដែរ! តើនាងយកចរិតនេះមកពីអ្នកណាឱ្យប្រាកដទៅ?

បុរសម្នាក់នោះបានទះស្មារបស់កូនស្រី រួចនិយាយដោយសំឡេងថ្នមៗថា៖ "ពុកនឹងទៅសួរសុខទុក្ខមនុស្សម្នាក់។ កូនអាចនៅទីនេះបាន ប៉ុន្តែត្រូវចាំថាត្រូវញ៉ាំយឺតៗ។ គ្មាននរណាម្នាក់មកដណ្ដើមអាហារកូនឡើយ"។

យុវតីនោះស្រាប់តែងើបមុខឡើង ហើយចាប់ដៃរបស់បុរសម្នាក់នោះ ខណៈដែលកងដៃពណ៌ក្រហមឆ្អៅនៅលើដៃរបស់នាង បានភ្លឺត្រចះត្រចង់ មើលទៅដូចជានាគភ្លើងដែលកំពុងរមួលខ្លួន។

វាដូចជានាគភ្លើងដ៏មានជីវិត ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងពីអណ្ដាតភ្លើង។

"កូននៅតែមានចិត្តបារម្ភពីពុកដែរតើ។ មិនអីទេ កុំបារម្ភអី ពុកគ្រាន់តែទៅសួរសុខទុក្ខ លោកគ្រូ ឈី ប៉ុណ្ណោះ" បុរសម្នាក់នោះនិយាយជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ពេញចិត្ត។

យុវតីនោះបានលែងដៃ រួចក៏ងាកមកផ្ដោតអារម្មណ៍លើអាហារសម្រន់វិញភ្លាម ដោយចាប់ផ្ដើមញ៉ាំពួកវាម្ដងទៀត។

បុរសម្នាក់នោះស្រាប់តែពោរពេញដោយភាពធុញទ្រាន់ ហើយគេមិនអាចទប់សម្តីនៅក្នុងពោះបានទៀតឡើយ ដោយរអ៊ូថា៖ "ញ៉ាំ! ញ៉ាំ! ញ៉ាំ! អា្ម្នាក់ លីវ ស៊ានយ៉ាង នោះពិតជាសមតែត្រូវគេវាយមែន។ ប៉ុន្តែ សម្តីរបស់វាក៏មិនមែនខុសដែរ។ វានឹងដល់ថ្ងៃមួយដែលកូនញ៉ាំច្រើនរហូតដល់ក្លាយជាក្មេងស្រីធាត់ជ្រលូស! នៅពេលនោះ តើមានអ្នកណាហ៊ានរៀបការជាមួយកូនទៅ?! ឬក៏កូនចង់ឱ្យពុកទៅចាប់ជំរិតប្ដីមកឱ្យកូន?"

យុវតីនោះបានឈប់ញ៉ាំ ដោយកាន់នំនៅក្នុងដៃ ខណៈដែលទឹកភ្នែកបានដក់ក្នុងភ្នែករបស់នាង។

បុរសម្នាក់នោះបានប្រញាប់រត់គេចខ្លួនចេញទៅ ដោយមិនភ្លេចទះកំផ្លៀងខ្លួនឯង ខណៈដែលគេងាកខ្នងដាក់កូនស្រី។

វាតែងតែបែបហ្នឹងរហូត។ គេតែងតែធ្វើឱ្យខូចរឿងនៅនាទីចុងក្រោយជានិច្ច។

វាបានកន្លងផុតពាក់កណ្ដាលអាធ្រាត្រទៅហើយ ហើយនៅពេលដែល ឆិន ភីងអាន ត្រឡប់មកដល់ផ្ទះរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ហើយបើកទ្វារ អ្វីដែលគេអាចឮ គឺសំឡេងស្រមុកដូចផ្គរលាន់របស់មិត្តភក្តិគេ។

ពិតជាមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលមែន។

ប្រសិនបើគឺជា ឆិន ភីងអាន វិញ គេច្បាស់ជាមិនអាចគេងលក់យ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់បែបនេះឡើយនៅយប់នេះ។

គេបានដាក់កន្ត្រកធំ និងកន្ត្រកឫស្សីនៅក្នុងផ្ទះបាយនៅទីធ្លាផ្ទះសិន។ បន្ទាប់មក គេបានទៅបន្ទប់ចំហៀងខាងស្ដាំដែល លីវ ស៊ានយ៉ាង បានរៀបចំទុកឱ្យគេ រួចប្រញាប់ផ្លាស់ប្តូរសម្លៀកបំពាក់ថ្មី។ លុះត្រាតែធ្វើបែបនេះរួច ទើបគេត្រឡប់ទៅផ្ទះបាយវិញ ដើម្បីលាងសម្អាត និងរៀបចំត្រីថ្ម។ បន្ទាប់ពីធ្វើបែបនេះរួច គេក៏ដាក់ពួកវាទៅក្នុងចានប៉សឺឡែនដ៏ស្អាតមួយ។ បន្ទាប់មក គេប្រើចានមួយទៀតដើម្បីគ្របពីលើ។ នេះគឺដើម្បីការពារកុំឱ្យមានសត្វល្អិតផ្សេងៗចូល។

បន្ទាប់មក ឆិន ភីងអាន បានដកយកគ្រួសប្រមាត់ពស់ដែលគេចូលចិត្តបំផុត ៥ ឬ ៦ គ្រាប់ចេញពីកន្ត្រកធំ ហើយយកពួកវាទៅបន្ទប់ដែលគេស្នាក់នៅ។

កាលពីបន្តិចមុននេះ គេក៏បានក្រឡេកមើលដាវដែល នីង យ៉ាវ បានដាក់នៅលើទូដែរ។ វានៅតែសម្រាកនៅទីនោះយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

បន្ទាប់ពីធ្វើរឿងទាំងអស់នេះរួច ឆិន ភីងអាន ចុងក្រោយក៏បានឡើងលើគ្រែ ខណៈដែលរាងកាយរបស់គេចាប់ផ្ដើមកក់ក្ដៅបន្តិចម្ដងៗ។ ទោះជាយ៉ាងណា ភ្នែករបស់គេនៅតែបើកធំៗនៅឡើយ។

ផ្នែកមួយគឺដោយសារតែការឈឺចាប់ដូចគេចាក់នៅដៃឆ្វេង ហើយផ្នែកមួយទៀតគឺដោយសារតែគេមិនមានអារម្មណ៍ហត់នឿយទាល់តែសោះ។

ប៉ុន្តែ មូលហេតុពិតប្រាកដគឺដោយសារតែ ឆិន ភីងអាន ដឹងច្បាស់ជាង លីវ ស៊ានយ៉ាង ទៅទៀតថា តើមនុស្សក្រៅទាំងនោះ "គ្មានហេតុផល" កម្រិតណា។

ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះមិនហ៊ានគេងលក់ឱ្យស្កប់ស្កល់ឡើយ។

ដូច្នេះហើយ ឆិន ភីងអាន នៅតែដឹងខ្លួនពេញមួយយប់ ដោយផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់រាល់សំឡេងផ្សេងៗនៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះ ឬនៅក្បែរទ្វារ។

នៅពេលព្រលឹមមកដល់ ឆិន ភីងអាន បានក្រោកឡើង ហើយទៅផ្ទះបាយ លើកបង្គោលរែកដែលមានធុងទឹក ដើម្បីរៀបចំទៅកាន់អណ្តូងសោដែក (Iron Lock Well) នៅក្នុងច្រកផ្កាអព្រីខត ដើម្បីដងទឹកពីរធុង។

លីវ ស៊ានយ៉ាង ដែលមានភ្នែកងងុយគេង នៅតែសម្ងំនៅក្នុងភួយរបស់គេនៅឡើយ ដោយលេចចេញតែក្បាលប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលឮសំឡេងជើងដើរថ្នមៗ គេក៏រអ៊ូថា៖ "ឆិន ភីងអាន ឯងក្រោកពីព្រលឹមម្ល៉េះ? តើឯងនឹងទៅណា?"

"ខ្ញុំទៅដងទឹក!" ឆិន ភីងអាន តបទាំងដង្ហក់។

"បើឯងឃើញ ជី គុយ កុំភ្លេចសួរសុខទុក្ខនាងជំនួសអញផង!" លីវ ស៊ានយ៉ាង ស្រែកប្រាប់។

ឆិន ភីងអាន មិនចង់តបឡើយ។

នៅពេលដែលគេរៀបនឹងចាកចេញពីទីធ្លាផ្ទះ ឆិន ភីងអាន ស្រាប់តែឮ លីវ ស៊ានយ៉ាង និយាយថា៖ "ឆិន ភីងអាន ឱ្យតែឯងជួយអញ អញក៏នឹងជួយឯងមុជទឹកដើម្បីរើសគ្រួសនៅក្នុងរណ្ដៅដែរ!"

ស្នាមញញឹមដ៏ភ្លឺស្វាងបានរីករាលដាលនៅលើមុខរបស់ ឆិន ភីងអាន។ "ច្បាស់ណាស់!"

លីវ ស៊ានយ៉ាង រំពៃភ្នែកចុះឡើង ខណៈដែលគេទាញភួយគ្របក្បាល។ "អា្ម្នាក់នេះពិតជាគ្មានភក្ដីភាពមែន។ អញដឹងថាវិធីនេះច្បាស់ជាបានផល"។

នៅលើស្ពានឈើដែលមានដំបូល បញ្ញវន្តវ័យកណ្តាលម្នាក់កំពុងអង្គុយតែម្នាក់ឯង។ គេនឹងនៅទីនេះរហូតដល់ពន្លឺដំបូងនៃថ្ងៃលេចឡើង។

នៅពេលដែលពន្លឺដំបូងបានលេចឡើងនៅជើងមេឃ គេបានងើបមុខឡើង ហើយនិយាយជាមួយនឹងស្នាមញញឹមតិចៗថា៖ "បន្ទប់ងងឹតមួយពាន់ឆ្នាំ បន្ទប់ដែលត្រូវបានបំភ្លឺដោយពន្លឺតែមួយ"។