គឺជាម្ដាយរបស់យើង

យុវជនម្នាក់ដំបូងគេដែលដាស់ខ្សែឈាមបាន និងផ្លាស់ប្តូររូបរាងដោយជោគជ័យមានឈ្មោះថា ដាឈាំង (Daqiang)។ ថាង សាន ស្នាក់នៅបន្ទប់ជាមួយ វូឌី (Woodie) ហើយមិត្តរួមបន្ទប់របស់ ដាឈាំង គឺ ហ្វ្លូហ្វី (Floofy)។

វ៉ាង យានហ្វុង បានដាក់ឈ្មោះឱ្យពួកគេយ៉ាងសាមញ្ញដូចជាឈ្មោះរបស់ ថាង សាន ដែរ។ យុវជនទាំងនោះទទួលបានឈ្មោះថ្មីគឺ៖ វ៉ាង ដា (Wang Da), វ៉ាង អឺ (Wang Er - គឺក្មេងប្រុសបន្ទប់ជាមួយថាងសាន), និង វ៉ាង សាន (Wang San - គឺថាងសាន)។ វ៉ាង យានហ្វុង ក៏បានពន្យល់ដែរថា នៅពេលដែលពួកគេក្លាយជាអ្នកបម្រើអភិជនពិតប្រាកដ ពួកគេអាចជ្រើសរើសឈ្មោះថ្មីបាន។ ឈ្មោះផ្លូវការត្រូវបានផ្តល់ឱ្យតែអ្នកដែលទទួលបានឋានៈជាអ្នកបម្រើអភិជនប៉ុណ្ណោះ។ ការពាក់ផ្លាកឈ្មោះអ្នកបម្រើអភិជន នឹងធ្វើឱ្យពួកគេខុសប្លែកពីទាសករ និងការពារពួកគេពីការត្រូវបានគេសម្លាប់ដោយចៃដន្យ។

បន្ទាប់ពីអាហារពេលល្ងាច វ៉ាង យានហ្វុង បានប្រាប់ឱ្យពួកគេត្រឡប់ទៅបន្ទប់រៀងៗខ្លួន។ គេនឹងចាប់ផ្តើមបង្រៀនពួកគេនៅថ្ងៃបន្ទាប់។

នៅពេលត្រឡប់ទៅបន្ទប់វិញ ការសាកល្បងដ៏លំបាកពេញមួយថ្ងៃ ភាពកក់ក្តៅនៃកន្លែងថ្មី និងការផ្លាស់ប្តូរដែលបានកើតឡើង បានធ្វើឱ្យ វ៉ាង អឺ លង់លក់ក្នុងដំណេកយ៉ាងជ្រៅយ៉ាងឆាប់រហ័ស។

ដោយឃើញថា វ៉ាង អឺ ដេកលក់ស្កប់ស្កល់ហើយ ថាង សាន ក៏បានលបចេញពីគ្រែយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ ច្រករបៀងពោរពេញដោយភាពងងឹត។ គេបានដើរដោយចុងជើងតាមច្រកផ្លូវ ហើយទៅដល់ទ្វារបន្ទប់មួយទៀតនៅម្ខាងទៀតនៃជាន់ផ្ទាល់ដី។ លីង មូសៀ ស្នាក់នៅក្នុងបន្ទប់នេះ ខណៈដែលបន្ទប់ក្មេងប្រុសទាំងពីរស្ថិតនៅសងខាងច្រករបៀង។

ទ្វារបានបើកឡើង បង្ហាញឱ្យឃើញផ្ទៃមុខរបស់ លីង មូសៀ។ នៅពេលឃើញ ថាង សាន ភ្នែកដែលហើមស្រាប់របស់នាងក៏ចាប់ផ្តើមដក់ទឹកភ្នែកម្តងទៀត។ គេបានចូលទៅខាងក្នុងយ៉ាងលឿន ហើយបិទទ្វារ។

«មានរឿងអ្វីមែនទេ?» ថាង សាន ខ្សឹបសួរ។

គេពិតជាបារម្ភពីក្មេងស្រីម្នាក់នេះ ដែលបានផ្តល់ភាពកក់ក្តៅដ៏កម្រដល់គេ នៅក្នុងពិភពលោកដ៏គួរឱ្យខ្លាចសម្រាប់មនុស្សជាតិមួយនេះ។ ជាការឆ្លើយតបនឹងសំណួររបស់គេ លីង មូសៀ បានយំខ្សឹកខ្សួលយ៉ាងខ្លាំង។

«ម៉ែ... ម៉ែ...»

ថាង សាន ស្រឡាំងកាំង ហើយអ្វីដែលគេអាចធ្វើបានគឺហុចស្មារបស់គេឱ្យនាងផ្អែក។ អារម្មណ៍មិនល្អមួយបានវាយលុកបេះដូងគេភ្លាមៗ ហើយគេមានអារម្មណ៍ថាស្ទះក្នុងបំពង់ក។

«តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះម៉ែរបស់ឯង?» គេសួរយ៉ាងប្រញាប់ ប៉ុន្តែ លីង មូសៀ បានត្រឹមតែយំ មិនអាចនិយាយចេញឡើយ។

ថាង សាន ជ្រួញចិញ្ចើម រួចនាំនាងឱ្យអង្គុយនៅលើមាត់គ្រែ។ គេបានដាក់ដៃស្តាំលើខ្នងនាងថ្នមៗ ដោយប្រើ «វិជ្ជាអាថ៌កំបាំងឋានសួគ៌» ដើម្បីជួយឱ្យអារម្មណ៍របស់នាងធូរស្រាលបន្តិចម្តងៗ។

នៅពេល ថាង សាន បញ្ជូនថាមពលនៃវិជ្ជាអាថ៌កំបាំងឋានសួគ៌ចូលទៅក្នុងខ្លួន លីង មូសៀ គេបានរកឃើញថាមពលពណ៌បៃតងខ្សោយៗនៅក្នុងខ្លួននាងភ្លាមៗ។ វាហាក់ដូចជាថាមពលពណ៌បៃតងនេះចង់ភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយគេ។ ថាង សាន ប្រញាប់ដកថាមពលមកវិញភ្លាម ដោយបារម្ភខ្លាចដកហូតយកអំណាចខ្សែឈាមចចកខ្យល់ចេញពីខ្លួននាងដោយចៃដន្យ។ ចុះបើ លីង មូសៀ មិនអាចស្តារថាមពលខ្សែឈាមឡើងវិញបាន? ថាង សាន នឹងធ្វើឱ្យនាងស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់។

ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី សូម្បីតែការបញ្ជូនថាមពលបន្តិចបន្តួចនោះ ក៏ធ្វើឱ្យ លីង មូសៀ មានអារម្មណ៍កក់ក្តៅ និងធូរស្បើយក្នុងចិត្ត។ នាងបានសម្លឹងមើល ថាង សាន ទាំងភ្នែកដក់ទឹកភ្នែក។

«ខ្ញុំបានឃើញម៉ែរបស់ខ្ញុំនៅលើអាសនៈនោះ...» លីង មូសៀ សារភាពដោយសំឡេងញ័រញាក់។

ថាង សាន មានអារម្មណ៍ថាខួរក្បាលរបស់គេប្រែជាទទេស្អាតភ្លាមៗ។

អាសនៈ? ម៉ែ? មិនអាចទេ...

តើវាអាចទៅរួចទេដែលស្ត្រីទាំងដប់នាក់នោះ គឺជាម្តាយរបស់មនុស្សទាំងដប់នាក់ដែលបានទទួលខ្សែឈាមចចកខ្យល់? ប្រសិនបើម្តាយរបស់ លីង មូសៀ នៅទីនោះ នោះម្តាយដែលបង្កើតខ្ញុំ ក៏ច្បាស់ជាស្ថិតនៅទីនោះដែរ!

ទោះបីជាវាគ្រាន់តែជាការជួបគ្នាដ៏ខ្លីបំផុត ដែលមិនបន្សល់ទុកនូវការចងចាំអ្វីឡើយនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ ប៉ុន្តែនាងគឺជាអ្នកដែលបាននាំរូបគេមកកាន់ពិភពលោកនេះ។

ម្តាយបង្កើតរបស់ខ្ញុំ ត្រូវបានគេយកទៅបូជា ពីព្រោះតែខ្ញុំបានជ្រើសរើសធ្វើពុតជាអ្នកដែលដាស់ខ្សែឈាមចចកខ្យល់បាន។

ថាង សាន ញ័រខ្លួននៅពេលគិតដល់លទ្ធភាពដ៏រន្ធត់នោះ។

គេមិនដែលនឹកស្មានដល់ភាពសាហាវយង់ឃ្នងរបស់ពួកបិសាចចចកដល់កម្រិតនេះឡើយ។ ក្មេងប្រុសបីនាក់ទៀតប្រហែលជាមិនបានចាប់អារម្មណ៍ ហើយទំនងជាស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដូចគេដែរ—គឺត្រូវបានបំបែកពីម្តាយតាំងពីតូច និងមិនអាចចំណាំមុខបាន។ មានតែ លីង មូសៀ ប៉ុណ្ណោះដែលបានរស់នៅជាមួយម្តាយតាំងពីកើតមក ទើបនាងអាចចាំមុខម្តាយបាន បើទោះជាស្ថិតក្នុងភាពភ័យខ្លាចក៏ដោយ។ ភាពភ័យខ្លាចដ៏ខ្លាំងក្លាបានរារាំងនាងមិនឱ្យស្រែកចេញមក ដែលចុងក្រោយវាបានជួយសង្គ្រោះជីវិតនាង។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីអារម្មណ៍បានធូរស្រាល នាងមិនអាចទប់ទល់នឹងភាពសោកសៅបានឡើយ។

«ពិភពលោកនេះ ពិតជាសាហាវយង់ឃ្នងហួសពីការស្មាន» ថាង សាន រអ៊ូតិចៗ។

នៅខណៈនោះ ទ្វារបានបើកឡើងភ្លាមៗ ហើយ វ៉ាង យានហ្វុង និង ឈីវ ជីង បានដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់។ ភ្នែករបស់ ឈីវ ជីង ក៏ដក់ដោយទឹកភ្នែកដូចគ្នា។

ថាង សាន ស្ទុះក្រោកឈរ ហើយនៅក្នុងខណៈដ៏តក់ស្លុតនោះ វាហាក់ដូចជាឈាមរបស់គេកំពុងពុះកញ្ជ្រោល។ អារម្មណ៍របស់គេបានផ្ទុះឡើងហួសពីការគ្រប់គ្រង។ គេប្រាថ្នាចង់បញ្ចេញរាល់ភាគល្អិតនៃវិញ្ញាណទេពរបស់គេ ដើម្បីកម្ទេចអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនៅទីនេះឱ្យខ្ទេចខ្ទី។

ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ ឈីវ ជីង បានប្រញាប់ដើរមកជិតពួកគេ។ នាងបានអោប លីង មូសៀ រួចលួងលោមដោយសម្តីដ៏ទន់ភ្លន់។

វ៉ាង យានហ្វុង បិទភ្នែកដោយភាពឈឺចាប់។ «យើងម្នាក់ៗ រាល់អ្នកបម្រើអភិជនដែលនៅរស់រានមានជីវិត សុទ្ធតែធ្លាប់ជួបទិដ្ឋភាពបែបនេះ។ នេះគឺជាច្បាប់របស់ពួកបិសាច។ ក្នុងភ្នែករបស់ពួកវា ស្ត្រីជាមនុស្សដែលបង្កើតកូនដែលមានខ្សែឈាមរបស់ពួកវា ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាការប្រមាថដល់បុព្វបុរស។ ម្តាយបង្កើតជាមនុស្ស អាចត្រឹមតែត្រូវបានគេយកទៅធ្វើជាគ្រឿងបូជាប៉ុណ្ណោះ។ តើឯងបានឃើញលលាដ៍ក្បាលមនុស្សនៅក្រោមអាសនៈនោះទេ? ទាំងនោះគឺជាជនរងគ្រោះដែលពួកគេបានសម្លាប់ដោយសារមូលហេតុនេះឯង»។

«នៅពេលដែលខ្ញុំជួបពួកឯងទាំងពីរ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាពួកឯងខុសប្លែកពីអ្នកដទៃ។ ពួកឯងទាំងពីរឆ្លាតណាស់។ ជាពិសេសគឺ ឯង (ថាងសាន)។ នៅពេលដែលក្មេងៗដទៃដែលមិនជាប់ការវាយតម្លៃត្រូវបានគេសម្លាប់ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាឯងមិនមានភាពភ័យខ្លាចឡើយ... គឺឯងត្រៀមខ្លួនសម្លាប់វិញ។ ខ្ញុំជឿថាការប្រែរូបចចកខ្យល់របស់ឯងបានដាស់ឡើងជាយូរមកហើយ។ ប៉ុន្តែឯងគួរដឹងរឿងមួយ៖ ការរស់រានមានជីវិតគឺជាគន្លឹះនៅទីនេះ។ ភាពឆេវឆាវនឹងនាំទៅរកសេចក្តីស្លាប់ មិនត្រឹមតែសម្រាប់ឯងម្នាក់ទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់ពួកយើងទាំងអស់គ្នា។ តាមច្បាប់របស់ពួកបិសាច ប្រសិនបើអ្នកបម្រើអភិជនណាម្នាក់ក្បត់ អ្នកបម្រើអភិជនទាំងអស់នឹងត្រូវប្រហារជីវិត សូម្បីតែក្មេងៗ។ ផ្លូវដែលសុវត្ថិភាពបំផុតសម្រាប់ខ្ញុំ គឺចាប់ពួកឯងប្រគល់ឱ្យពួកគេដើម្បីសាកសួរអំពីការដាស់វិញ្ញាណរបស់ពួកឯង។ ទាំងពីរនាក់តែម្តង។ តើពួកឯងយល់ទេ?»

កំហឹងរបស់ ថាង សាន បានប្រែជាការតាំងចិត្តដ៏ត្រជាក់ស្រ៊ុបបន្តិចម្តងៗ។ គេសម្លឹងមើល វ៉ាង យានហ្វុង។ ខ្សែភ្នែករបស់គេស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែគួរឱ្យខ្លាច។ «ចុះ... តើលោកគ្រោងនឹងប្រគល់ពួកយើងឱ្យពួកគេមែនទេ?»

វ៉ាង យានហ្វុង ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ត្រជាក់ដល់ឆ្អឹងខ្នង ដោយសារភាពមុតស្រួចនៃខ្សែភ្នែករបស់ ថាង សាន។ ទោះបីជាត្រឹមតែក្មេងម្នាក់ ប៉ុន្តែគេមើលទៅមិនទន់ខ្សោយទាល់តែសោះក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ វ៉ាង យានហ្វុង។

គេបានត្រឹមតែញញឹមដោយភាពល្វីងជូរចត់។ «ប្រសិនបើខ្ញុំចង់ប្រគល់ពួកឯងឱ្យពួកគេ តើខ្ញុំចាំបាច់ឈររាំងផ្លូវឯងកាលពីក្នុងពិធីបូជាធ្វើអ្វី? កូនអើយ កុំព្យាយាមធ្វើអ្វីផ្តេសផ្តាស កុំទៅណាទាំងអស់។ ឯងនឹងមិនបានឃើញសាកសពម្តាយរបស់ឯងម្តងទៀតឡើយ ពួកគេបានចាត់ចែងរួចរាល់ហើយ។ ប្រសិនបើឯងមានចិត្ត ចូររស់នៅឱ្យបានល្អ និងខិតខំឱ្យកាន់តែខ្លាំងក្លា»។

ភាពត្រជាក់ស្រ៊ុបក្នុងភ្នែករបស់ ថាង សាន បានរលាយបាត់បន្តិចម្តងៗ ហើយដៃដែលក្តាប់ណែនក៏ចាប់ផ្តើមធូរស្រាល។

ប្រសិនបើគេបញ្ចេញសូម្បីតែចំណែកតូចមួយនៃវិញ្ញាណទេព គេមានឱកាស ៨០ ភាគរយក្នុងការបំផ្លាញអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនៅទីនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឱកាសរបស់គេក្នុងការឈានទៅរកឋានៈជាទេពក្រោមការបង្ក្រាបនៃពិភពលោកនេះ នឹងប្រែជាស្តួចស្តើងបំផុត។ ច្បាប់នៅលើភពផែនដីនេះមានឥទ្ធិពលខ្លាំងក្លាណាស់។

នៅក្នុងពិភពលោកនេះ នៅលើទ្វីបដ៏ធំធេងនៃពួកបិសាច និងទេពអប្សរនេះ តើសោកនាដកម្មរបស់មនុស្សមានត្រឹមតែនៅក្នុងទីក្រុងចចកខ្យល់មែនទេ? ទេ វាកើតឡើងនៅគ្រប់ជ្រុងនៃពិភពលោកនេះ។ ទោះបីជាគេកម្ទេចទីក្រុងចចកខ្យល់ទាំងមូល ក៏វាមិនមែនជាការដោះស្រាយបញ្ហាគ្រឹះសម្រាប់មនុស្សជាតិដែរ។

អ្វីដែល វ៉ាង យានហ្វុង និយាយគឺត្រឹមត្រូវ។ មានតែការប្រែជាខ្លាំងក្លា មានតែការមានអំណាចពិតប្រាកដប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចដោះស្រាយគ្រប់យ៉ាងបាន។

នៅខណៈនោះ ដៃដ៏កក់ក្តៅមួយបានមកកាន់ដៃរបស់ ថាង សាន។

ថាង សាន ងាកទៅមើល ហើយឃើញភ្នែកដែលពោរពេញដោយទឹកភ្នែករបស់ ឈីវ ជីង។

«កូនអើយ យើងគ្មានជម្រើសផ្សេងឡើយ។ សូមធ្វើអ្វីដែលកូនអាចធ្វើបានដើម្បីរស់នៅឱ្យបានល្អ នោះគឺជាការលួងលោមដ៏ល្អបំផុតដែលកូនអាចផ្តល់ឱ្យម្តាយរបស់កូន។ ខ្ញុំក៏ធ្លាប់មានកូនដែរ ប៉ុន្តែគេមិនជាប់ការវាយតម្លៃដាស់វិញ្ញាណឡើយ។ ខ្ញុំនឹងរីករាយទទួលយក ប្រសិនបើគេអាចជោគជ័យ សូម្បីតែត្រូវដូរដោយជីវិតរបស់ខ្ញុំក៏ដោយ»។ ខណៈពេលកំពុងនិយាយ ឈីវ ជីង បានទាញ ថាង សាន មកអោប ដោយអោបទាំងគេ និង លីង មូសៀ ខណៈដែលទឹកភ្នែកហូរស្រោចលើផ្ទៃមុខនាង។

ការអោបរបស់ ឈីវ ជីង មានភាពកក់ក្តៅ វាបានធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ ថាង សាន ដែលធ្លាប់តែពោរពេញដោយចេតនាសម្លាប់ ប្រែជាកក់ក្តៅឡើងវិញ។

លីង មូសៀ បានយំរហូតដល់លង់លក់ក្នុងរង្វង់ដៃដ៏កក់ក្តៅនោះ ខណៈដែល វ៉ាង យានហ្វុង បាននាំ ថាង សាន ត្រឡប់ទៅបន្ទប់របស់គេវិញ។

«គេងឱ្យលក់ស្រួលចុះ» វ៉ាង យានហ្វុង និយាយទាំងអង្អែលក្បាល ថាង សាន ថ្នមៗ។