ភាពសាហាវយង់ឃ្នងដែលមិនអាចអត់ឱនឱ្យបាន

ថាង សាន ខាំមាត់សង្កត់ចិត្ត មានអារម្មណ៍ចង់ស្ទុះទៅមុខយ៉ាងខ្លាំង។ ទោះជាយ៉ាងណា ការរាំងស្ទះរបស់ វ៉ាង យានហ្វុង បានធ្វើឱ្យគេបង្អង់បន្តិច ដែលផ្តល់ពេលវេលាឱ្យ ថាង សាន ធ្វើឱ្យចិត្តត្រជាក់ចុះវិញ។

ខណៈដែលម្ចាស់ចចកខ្យល់ទំនងជាស្ថិតក្នុងកម្រិតទីប្រាំ មហាបូជាចារ្យអាចនឹងស្ថិតក្នុងកម្រិតទីប្រាំមួយ។ ប្រសិនបើគេចាប់ផ្តើមប្រយុទ្ធក្នុងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន លទ្ធផលតែមួយគត់គឺគេនឹងត្រូវស្លាប់ដោយមិនបានសម្រេចអ្វីទាំងអស់។ ប៉ុន្តែគេមិនអាចទប់ចិត្តបានឡើយ គេមានអារម្មណ៍ថាត្រូវតែធ្វើអ្វីម្យ៉ាង។ ទោះបីជាមនុស្សនៅទីនេះប្រៀបដូចជាសាកសពដែលគ្មានវិញ្ញាណ ក៏ពួកគេនៅតែជាពូជសាសន៍មនុស្សដូចគ្នាដែរ—ជាមនុស្សដូចជាគេអញ្ចឹង!

នៅពេលដែលពួកបិសាចចចកសម្លាប់មនុស្ស វាហាក់ដូចជាពួកវាកំពុងសម្លាប់សត្វពាហនៈអញ្ចឹង។ តាមពិតទៅ នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ពួកបិសាចទាំងនេះ មនុស្សគ្មានឋានៈអ្វីខ្ពស់ជាងសត្វឡើយ។

សំឡេងរបស់មហាបូជាចារ្យបន្លឺឡើងម្តងទៀត៖ «នាំគ្រឿងបូជាមក!»

ថាង សាន បានរំកិលខ្លួនបន្តិច ដើម្បីឱ្យផុតពីការបាំងរបស់ វ៉ាង យានហ្វុង ដើម្បីមើលឱ្យច្បាស់នូវអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង។ វ៉ាង យានហ្វុង ហាក់ដូចជាដឹងពីចលនារបស់គេ ខណៈដែលគេបែរក្បាលមករក ថាង សាន ហើយជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច។

នៅខណៈនោះ មនុស្សដទៃទៀតដែលទើបតែដាស់ខ្សែឈាមបាន ទីបំផុតទើបតែដឹងខ្លួនពីអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង ហើយចាប់ផ្តើមញ័ររន្ធត់ដោយភាពភ័យខ្លាច។ លើកនេះ ថាង សាន ក៏ធ្វើពុតជាភ័យខ្លាចដូចគ្នាដែរ។ នៅពេលដែល វ៉ាង យានហ្វុង ឃើញទឹកមុខរបស់គេ គេក៏ដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។

បន្ទាប់មក គេបានលូកដៃស្តាំមកជម្រុញ ថាង សាន ឱ្យថយក្រោយម្តងទៀត ដោយដាក់គេឱ្យនៅពីក្រោយខ្នងរបស់គេ។

ថាង សាន មិនច្បាស់ពីតួនាទីពិតប្រាកដរបស់ វ៉ាង យានហ្វុង នៅក្នុងអំបូរចចកខ្យល់ឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា ផ្អែកលើការសង្កេតកាលពីមុនក្នុងអំឡុងពេលពិធីដាស់វិញ្ញាណ គេអាចដឹងថា វ៉ាង យានហ្វុង នៅតែរក្សាបាននូវភាពជាមនុស្ស។

មុនពេលត្រូវបានគេរុញឱ្យទៅនៅពីក្រោយខ្នង វ៉ាង យានហ្វុង ថាង សាន បានឃើញស្ត្រីជាមនុស្សដែលអាក្រាតកាយ ត្រូវបានគេលើកទៅលើអាសនៈ—ម្តងម្នាក់ៗ សរុបទាំងអស់មានដប់នាក់។ គ្មានអ្វីត្រូវសង្ស័យឡើយ ពួកគេទាំងនេះក៏ស្ថិតក្នុងចំណោមគ្រឿងបូជាដែលមហាបូជាចារ្យបានលើកឡើងដែរ។

ថាង សាន ញ័រខ្លួនយ៉ាងខ្លាំង ហើយលើកនេះគេមិនចាំបាច់ធ្វើពុតឡើយ។ ទោះបីជាធ្លាប់ឃើញការស្លាប់របស់មនុស្សជាច្រើននៅក្នុងទីក្រុងចចកខ្យល់ក៏ដោយ ក៏គេមិនដែលឃើញការសម្លាប់ដ៏សាហាវយង់ឃ្នង និងគ្មានមេត្តាបែបនេះពីមុនមកឡើយ។

សូម្បីតែក្នុងជាតិមុន កំហឹងដ៏ខ្លាំងក្លាបែបនេះគឺកម្រកើតមានណាស់។ ក្នុងនាមជាអតីតទេពស្តេច គេតែងតែគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍បានយ៉ាងល្អ។ ប៉ុន្តែនៅខណៈនេះ តើឱ្យគេរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់យ៉ាងដូចម្តេចទៅ?

«ឱ! បុព្វបុរសដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់! ថ្ងៃនេះ កូនចៅរបស់ព្រះអង្គ សូមថ្វាយនូវគ្រឿងបូជាឈាមដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់បំផុត។ សូមប្រទានពរជ័យដល់កូនចៅ និងសូមឱ្យអំបូរចចកខ្យល់រីកចម្រើនរុងរឿងតរៀងទៅ។ ចាប់ផ្តើមពិធីបូជាឈាម!»

ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីសម្រែកដ៏មុតស្រួចរបស់មហាបូជាចារ្យ ស្ត្រីទាំងដប់នាក់ដែលត្រូវបាននាំទៅកាន់អាសនៈ ត្រូវបានគេអារក។ ពួកគេស្លាប់ភ្លាមៗ ហើយឈាមហូរស្រោចជោកអាសនៈនៅខាងក្រោម។ សំឡេងលូដ៏គួរឱ្យខ្លាចរបស់ពួកបិសាចចចកបានបន្លឺឡើងពេញទីក្រុងចចកខ្យល់ម្តងទៀត។

សម្រាប់ពួកបិសាចចចក ពិធីបូជាដ៏ធំនេះគឺជាខណៈពេលនៃភាពរីករាយយ៉ាងខ្លាំង។

ពួកគេគ្រាន់តែ... ស្លាប់ទៅ។ មនុស្សដប់នាក់... ស្លាប់បាត់ទៅហើយ។

ថាង សាន បិទភ្នែកដោយភាពឈឺចាប់បំផុត។

នៅខណៈនេះ គ្មានអ្វីត្រូវសង្ស័យក្នុងចិត្តគេឡើយ។ គេចង់ផ្លាស់ប្តូរពិភពលោកនេះ និងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងនោះ។ គេប្រាថ្នាចង់រំដោះមនុស្សជាតិពីការត្រូវបានគេចាត់ទុកត្រឹមតែជាសត្វពាហនៈ ដាស់សក្តានុពលរបស់ពួកគេ និងវាយរំលំការត្រួតត្រារបស់ពួកបិសាច និងទេពអប្សរ។

ក្នុងពិភពណាក៏ដោយ ច្បាប់នៃការរស់រានមានជីវិតគឺជាច្បាប់ចម្បង។ គេដឹងថាគេត្រូវតែពង្រឹងសមត្ថភាពមនុស្សជាតិដើម្បីនាំមកនូវការផ្លាស់ប្តូរ ហើយគ្មានផ្លូវផ្សេងឡើយ។

ពិធីបូជាបានបន្តអស់រយៈពេលកន្លះម៉ោងទើបបញ្ចប់។

ថាង សាន បានឱនក្បាលពេញមួយពិធី ហើយវាច្បាស់ណាស់ថាគេកំពុងញ័រខ្លួន។ គេចៀសវាងការសម្លឹងមើលទៅអាសនៈ ហើយឈរយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅពីក្រោយ វ៉ាង យានហ្វុង។ ទោះជាយ៉ាងណា ការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់គេគឺរឹងមាំដូចថ្មដា។ ខណៈដែលគោលដៅដំបូងរបស់គេគឺការស្វែងរកភរិយានៅលើភពហ្វាលាន់នេះ ពេលនេះគេទើបតែបានទទួលយកនូវការទទួលខុសត្រូវដ៏ធ្ងន់ធ្ងរមួយទៀតនៅក្នុងទ្វីបបិសាចនេះ។

នៅពេលពិធីបញ្ចប់ ពួកបិសាចចចកក៏បានបំបែកផ្លូវគ្នា។ «ដើរតាមខ្ញុំមក។»

វ៉ាង យានហ្វុង បានងាកក្រោយ ហើយធ្វើសញ្ញាទៅកាន់ ថាង សាន, លីង មូសៀ និងមនុស្សបីនាក់ទៀតដែលត្រូវបានបញ្ជាក់ថាមានខ្សែឈាមចចកខ្យល់។

អ្នកទាំងប្រាំបានដើរតាម វ៉ាង យានហ្វុង យ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នទៅកាន់ផ្ទះមួយនៅភាគខាងលិចនៃទីក្រុងចចកខ្យល់។

ផ្ទះនេះមានភាពខុសប្លែកគ្នាយ៉ាងខ្លាំងពីផ្ទះដែលពួកគេធ្លាប់រស់នៅក្នុងភូមិ។ វាជាអគារពីរជាន់ ធ្វើពីឈើ និងថ្ម។ វាមានទីធ្លាមុខផ្ទះដែលហ៊ុមព័ទ្ធដោយរបងធ្វើពីបង្គោលឈើ ដែលមានផ្ទៃក្រឡាប្រហែលមួយរយម៉ែត្រការ៉េ។

វ៉ាង យានហ្វុង បានបើកទ្វាររបង នាំពួកគេចូលទៅក្នុងទីធ្លា។ ទ្វារនៅជាន់ទីពីរត្រូវបានបើកឡើង ហើយស្ត្រីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់បានដើរចេញមក។

«តើទីបំផុតវាចប់ហើយឬនៅ?» ស្ត្រីនោះខ្សឹបសួរ នៅពេលឃើញ វ៉ាង យានហ្វុង ត្រឡប់មកវិញ។ «ចប់ហើយ» វ៉ាង យានហ្វុង ឆ្លើយតប រួចដកដង្ហើមធំតិចៗ។

ឮបែបនេះ ស្ត្រីនោះក៏ឱនក្បាលចុះ ភ្នែករបស់នាងដក់ដោយទឹកភ្នែក។ «តើមានក្មេងៗទេលើកនេះ?» «បាទ... មានប្រាំនាក់ដែលមិនជាប់» វ៉ាង យានហ្វុង និយាយដោយសំឡេងក្រៀមក្រំ។

ស្ត្រីនោះដឹងច្បាស់ថាវាមានន័យយ៉ាងណាសម្រាប់អ្នកដែលមិនជាប់ការធ្វើតេស្តនេះ។ នាងឱនក្បាលចុះ ហើយ វ៉ាង យានហ្វុង បានទាញនាងមកអោបយ៉ាងថ្នមៗ។

«ចូលមកខាងក្នុងសិនមក។» សំឡេងរបស់ស្ត្រីនោះស្អក ខ្សោយ និងស្ងប់ស្ងាត់។

វ៉ាង យានហ្វុង និងស្ត្រីនោះបានស្វាគមន៍ ថាង សាន និងអ្នកផ្សេងទៀតចូលក្នុងផ្ទះ។ ខាងក្នុងផ្ទះមានភាពកក់ក្តៅ ដោយមានភ្លើងឆេះក្នុងចង្ក្រានកម្តៅ។ ការតុបតែងមានភាពសាមញ្ញ ប៉ុន្តែបន្ទប់ដែលពួកគេនៅមានគ្រឿងសង្ហារិមចាំបាច់គ្រប់គ្រាន់។ ជាន់ផ្ទាល់ដីមានបន្ទប់នៅសងខាង និងមានជណ្តើរឡើងទៅជាន់លើ។

ដោយមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅនៅក្នុងផ្ទះ ថាង សាន និងបួននាក់ទៀតមានអារម្មណ៍រំភើបបន្តិច។ បើទោះជាមិនគិតពីអ្វីផ្សេងទៀត វានៅតែជាការផ្លាស់ប្តូរដ៏ប្រសើរជាងស្ថានភាពមុនរបស់ពួកគេឆ្ងាយណាស់។

ស្ត្រីនោះបានដើរទៅម្ខាង រួចចាក់ទឹកក្តៅ និងហុចឱ្យពួកគេម្នាក់មួយកែវ។ នៅពេល ថាង សាន កាន់កែវនៅក្នុងដៃ គេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ដូចជាទទួលបានជីវិតថ្មី ចំណែកឯ លីង មូសៀ មិនអាចទប់ទឹកភ្នែកបានឡើយ។

វ៉ាង យានហ្វុង ដកដង្ហើមធំ ហើយនិយាយថា៖ «ពួកឯងទាំងសំណាងផង និងមិនសំណាងផង។ ការត្រូវបានជ្រើសរើស មានន័យថាពួកឯងត្រូវបានផ្តល់ឱកាសថ្មីសម្រាប់ជីវិត។ កូនៗអើយ ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ខ្ញុំនឹងធ្វើជាគ្រូរបស់ពួកឯង។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាពួកឯងនឹងខិតខំរៀនសូត្រអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំបង្រៀន។ ពួកឯងអាចរស់បាន លុះត្រាតែខិតខំសិក្សា និងទទួលបានជំនាញដែលចាំបាច់ដើម្បីការពារខ្លួនឯង។ ក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំទៀត នឹងមានការវាយតម្លៃម្តងទៀត។ ពួកឯងត្រូវតែឈ្នះពួកបិសាចចចកដែលមានអាយុស្របាលគ្នា ដើម្បីក្លាយជាអ្នកបម្រើអភិជនជាផ្លូវការ។ បើមិនដូច្នោះទេ... ពួកឯងបានឃើញហើយថាតើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះយុវជនទាំងនោះនៅថ្ងៃនេះ»។

គេបានផ្អាកមួយសន្ទុះដើម្បីប្រមូលអារម្មណ៍។ «ខ្ញុំមិនប្រាកដថាពួកឯងអាចយល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយបានទាំងស្រុងឬអត់ទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងខិតខំឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីបង្រៀនពួកឯង។ ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ពួកឯងនឹងរស់នៅទីនេះជាមួយខ្ញុំ។ ពួកឯងនឹងមានផ្ទះផ្ទាល់ខ្លួន លុះត្រាតែពួកឯងជាប់ការវាយតម្លៃ និងក្លាយជាអ្នកបម្រើអភិជន»។

គេងាកទៅរកស្ត្រីដែលនៅក្បែរ ហើយណែនាំនាង។ «នេះគឺជាភរិយារបស់ខ្ញុំ ឈ្មោះ ឈីវ ជីង (Qiu Jing)។ យើងទាំងពីរធ្លាប់ឆ្លងកាត់អ្វីដែលពួកឯងបានជួបនៅថ្ងៃនេះ។ យើងរស់បានដោយសារការក្លាយជាអ្នកបម្រើអភិជន។ ក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំខាងមុខ ពួកឯងត្រូវតែធ្វើការងារឱ្យខិតខំដើម្បីឱ្យមានលក្ខណៈសម្បត្តិជាអ្នកបម្រើអភិជន ដើម្បីកុំឱ្យធ្វើជាទាសករតទៅទៀត»។

«ឥឡូវនេះ ទៅសម្រាកចុះ។ ប្រពន្ធខ្ញុំនឹងនាំពួកឯងទៅបន្ទប់។ ក្មេងប្រុសពីរនាក់នៅបន្ទប់ជាមួយគ្នា ហើយក្មេងស្រីនឹងមានបន្ទប់ផ្ទាល់ខ្លួន។ ថ្ងៃស្អែក កម្មវិធីសិក្សារបស់ពួកឯងនឹងចាប់ផ្តើម។»

«ត្រូវពាក់ផ្លាកសញ្ញានេះជាប់នឹងខ្លួនជានិច្ច។ នៅពេលចេញទៅក្រៅ កុំភ្លេចយកវាទៅតាមខ្លួនផង។ ផ្លាកសញ្ញានេះនឹងបញ្ជាក់ថាពួកឯងខុសពីពួកទាសករ»។

បន្ទាប់មក វ៉ាង យានហ្វុង បានហុចផ្លាកសញ្ញាឈើមួយឱ្យពួកគេម្នាក់ៗ។ ផ្លាកសញ្ញានោះត្រូវបានតុបតែងដោយក្បូរក្បាច់យ៉ាងល្អិតល្អន់ និងមានបង្កប់នូវសម្ភារៈដូចជាឆ្អឹង ដែលមានរូបរាងដូចជាចង្កូមចចក។

បន្ទប់របស់ពួកគេស្ថិតនៅជាន់ផ្ទាល់ដី ហើយ ឈីវ ជីង បាននាំពួកគេទៅទីនោះភ្លាមៗ។

ថាង សាន ត្រូវបានចាត់ឱ្យរស់នៅបន្ទប់ជាមួយក្មេងប្រុសម្នាក់ទៀតដែលមានអាយុជាងដប់ឆ្នាំបន្តិច។ មានបន្ទប់ទឹកមួួយនៅជាន់ផ្ទាល់ដី ហើយ ឈីវ ជីង បានប្រាប់ឱ្យពួកគេសម្អាតខ្លួនឱ្យបានស្អាតបាត។ បន្ទាប់ពីងូតទឹករួច ពួកគេម្នាក់ៗទទួលបានសម្លៀកបំពាក់ធ្វើពីក្រណាត់ទេសឯកក្រាស់។ ទោះបីជាក្រណាត់នោះមានភាពគ្រើម ប៉ុន្តែវាក្រាស់ និងផ្តល់ភាពកក់ក្តៅដល់ពួកគេ។

បន្ទាប់ពីសម្អាតខ្លួនរួច ក្មេងៗបានជួបជុំគ្នានៅជាន់ទីមួយសម្រាប់អាហារពេលល្ងាច។ អាហារនោះរួមមានមើមរុក្ខជាតិមួយចំនួន ស្ងោរ និងផ្សំគ្រឿងជាមួយអំបិល រួមជាមួយសាច់ឆ្អិន។ ផ្អែកលើស្ថានភាពរបស់ពួកគេ វាគឺជាអាហារដ៏បរិបូរណ៍មួយ។ ទោះបីជាមិនមានគ្រឿងផ្សំអ្វីក្រៅពីអំបិលក៏ដោយ ស៊ុបសាច់នោះនៅតែមានរសជាតិឆ្ងាញ់ ហើយវាបានជួយសម្រួលអារម្មណ៍របស់គ្រប់គ្នាបានមួយកម្រិត។

ថាង សាន កត់សម្គាល់ឃើញថា ភ្នែករបស់ លីង មូសៀ ឡើងក្រហម និងហើម ហើយនាងមិនសូវញ៉ាំច្រើនដូចអ្នកដទៃឡើយ។

វ៉ាង យានហ្វុង បានសួររកឈ្មោះរបស់ពួកគេ ហើយអ្វីដែលធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺ ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងប្រាំ ក្រៅពី ថាង សាន និង លីង មូសៀ អ្នកបីនាក់ទៀតសូម្បីតែឈ្មោះពិតប្រាកដក៏គ្មានដែរ។ ពួកគេមានត្រឹមតែលេខកូដសាមញ្ញៗប៉ុណ្ណោះ។