ពិធីដាស់វិញ្ញាណខ្សែឈាម

ថាង សាន បានចំណាយពេលគិតយ៉ាងស៊ីជម្រៅអំពី សមាគមលោះវិញ្ញាណ។ គេយល់ថាការបង្កើតចលនាតស៊ូសម្ងាត់បែបនេះ បង្ហាញឱ្យឃើញថា មនុស្សមួយចំនួននៅតែប្រកាន់ខ្ជាប់នូវសីលធម៌ដ៏រឹងមាំ និងយល់ដឹងច្បាស់អំពីធម្មជាតិពិតនៃពិភពលោកនេះ។ ចំនួនទាសករមនុស្សដ៏ច្រើនលើសលប់ បើធៀបនឹងចំនួនអំបូរចចកខ្យល់ បង្ហាញពីភាពបរិបូរណ៍នៃពូជសាសន៍មនុស្សនៅក្នុងពិភពលោកនេះ។

«ក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃទៀតមែនទេ...»

មួយថ្ងៃបន្ទាប់ពីសេចក្តីជូនដំណឹងត្រូវបានបិទ ភូមិនានាចាប់ផ្តើមឆ្លើយតបនឹងសារនោះ។ ភូមិនីមួយៗមានបិសាចចចកដែលត្រូវបានតែងតាំងឱ្យមើលការខុសត្រូវលើពួកទាសករ។

នៅព្រលឹមស្រាងៗ ពួកបិសាចចចកទាំងនេះបានប្រមូលផ្តុំមនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងភូមិ ទាំងក្មេងទាំងចាស់។ មនុស្សចាស់ហាក់ដូចជាមានភាពស្ពឹកស្រពន់ និងស្ងប់ស្ងាត់ ចំណែកឯអ្នកដែលនៅក្មេង វ័យប្រហែល ២០ ឆ្នាំ នៅតែមានពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹមតិចតួចនៅក្នុងភ្នែករបស់ពួកគេ។ ពួកគេគឺជាបេក្ខជនដែលមានសក្ដានុពលបំផុតក្នុងការដាស់ខ្សែឈាមចចកខ្យល់។

ចំកណ្តាលហ្វូងមនុស្ស ថាង សាន មានអារម្មណ៍សោកសៅយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ មនុស្សនៅចំពោះមុខគេកំពុងសង្ឃឹមថានឹងដាស់ខ្សែឈាមដែលកើតចេញពីការដែលម្តាយរបស់ពួកគេត្រូវបានពួកបិសាចធ្វើបាបតែប៉ុណ្ណោះ។ តើគេមិនអាចមានអារម្មណ៍ថាវាជារឿងសោកនាដកម្មយ៉ាងដូចម្តេចទៅ?

គេមិនបានស្អប់ខ្ពើមច្បាប់គ្រប់គ្រងរបស់ពួកបិសាច និងទេពអប្សរដោយផ្ទាល់នោះទេ ព្រោះវាជាច្បាប់ធម្មជាតិនៃពិភពលោកនេះ។ ប៉ុន្តែទិដ្ឋភាពនៃមិត្តមនុស្សជាតិដែលរស់នៅដូចជាទាសករដ៏ស្ពឹកស្រពន់ និងបោះបង់ចោលរាល់ដាននៃភាពជាមនុស្សគ្រាន់តែដើម្បីរស់ បានធ្វើឱ្យគេពោរពេញដោយក្តីសង្វេគ។

អារម្មណ៍ទាំងនេះបានរីកចម្រើនក្នុងរយៈពេលប្រាំបីឆ្នាំកន្លងមកនេះ ដែលជំរុញឱ្យគេតាំងចិត្តស្វែងរកភរិយារបស់គេឱ្យឃើញ និងពង្រឹងសមត្ថភាពមនុស្សឱ្យរស់នៅក្នុងពិភពលោកនេះដោយកិត្តិយស និងភាពរឹងមាំ។

«ស្តាប់ឱ្យច្បាស់! យើងហៀបនឹងដាស់ខ្សែឈាមរបស់ពួកឯងហើយ។ ទាសករណាដែលដាស់ខ្សែឈាមនៃអំបូរចចកខ្យល់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់យើងបាន អាចទៅធ្វើតេស្តក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃទៀត។ អ្នកដែលមានកម្លាំងខ្សែឈាមខ្លាំងល្មម នឹងត្រូវបានផ្តល់ឋានៈជាអ្នកបម្រើអភិជន និងមានឱកាសសិក្សានៅក្នុងទីក្រុង។ អ្នកបម្រើអភិជនដែលឆ្នើម ថែមទាំងអាចទទួលបានឋានៈស្មើនឹងសមាជិកអំបូររបស់យើងទៀតផង។ នេះគឺជាឱកាសដើម្បីផ្លាស់ប្តូរជីវិតរបស់ពួកឯង។ ដូច្នេះ ក្នុងអំឡុងពេលនៃដំណើរការដាស់វិញ្ញាណ សូមយកចិត្តទុកដាក់លើខ្សែឈាមរបស់ខ្លួន។ កុំទប់ទល់នឹងការប្រែប្រួលណាមួយឡើយ ចូរឱ្យការផ្លាស់ប្តូររូបរាងលេចចេញមក។ តើយល់ច្បាស់គ្រប់គ្នាទេ?» បិសាចចចកនិយាយ។

ពួកទាសករមនុស្សបានឱនក្បាលព្រមគ្នា បង្ហាញពីល្បាយនៃភាពភ័យខ្លាច និងការគោរពកោតខ្លាច។

បិសាចចចកងក់ក្បាលដោយពេញចិត្ត ភ្លុករបស់វាលៀនចេញមក ខណៈដែលភ្នែករបស់វាបញ្ចេញពន្លឺពណ៌បៃតងកាន់តែខ្លាំង។ ដោយមានពន្លឺសាហាវក្នុងភ្នែក ភ្លាមនោះវាបានងើបក្បាលឡើង ហើយលូយ៉ាងខ្លាំងលាន់ឮពេញព្រៃ។

«អាវូ...!!!»

ជាមួយនឹងការលូនេះ សំឡេងលូដទៃទៀតហាក់ដូចជាលាន់រំពងតបវិញពីចម្ងាយ។

ថាង សាន ឈរនៅឆ្ងាយបន្តិច ប៉ុន្តែវិញ្ញាណដឹងដឹងរបស់គេមុតស្រួចល្មមនឹងដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ខ្សែឈាមរបស់បិសាចចចកកំពុងពុះកញ្ជ្រោល និងបញ្ចេញរលកកម្តៅនៃថាមពលខ្សែឈាមនៅពេលដែលវាលូ។ ថាមពលនេះបានជះចេញមកក្រៅ ធ្វើឱ្យមនុស្សដែលនៅក្បែរនោះញ័រខ្លួនបន្តិច។

«អាវូ—» បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការលូលើកទីមួយ បិសាចចចកចាប់ផ្តើមលូម្តងទៀត ដែលធ្វើឱ្យបរិយាកាសពោរពេញដោយដង្ហើមនៃថាមពលឈាមដ៏ក្រាស់។

ស្រាប់តែនោះ បុរសវ័យក្មេងម្នាក់ដែលឈរនៅខាងឆ្វេង ថាង សាន បានប្រកាច់យ៉ាងខ្លាំង ហាក់ដូចជាកំពុងទ្រាំទ្រនឹងការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង។ គេបានបញ្ចេញសំឡេងស្រែកយ៉ាងចម្លែក ហើយដួលទៅមុខយ៉ាងខ្លាំង ដោយក្រាបជើងទាំងបួននឹងដី។ សរសៃរោមពណ៌ប្រផេះលាយបៃតងបានដុះចេញពីស្បែករបស់គេ ប៉ុន្តែបុរសនោះមិនដឹងខ្លួនឡើយ គេហាក់ដូចជាកំពុងស្ថិតក្នុងទុក្ខវេទនា និងការឈឺចាប់ជាខ្លាំង។

តើនេះគឺជាការដាស់ខ្សែឈាមចចកខ្យល់មែនទេ?

ថាង សាន មិនប្រញាប់ឡើយ។ គេមិនបង្ហាញខ្លួនឯងទេ ផ្ទុយទៅវិញ គេគ្រាន់តែតាមដានទិដ្ឋភាពដែលកំពុងកើតឡើងយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

ក្រៅពីបុរសវ័យក្មេងនោះ នៅផ្នែកម្ខាងទៀតដែលនៅឆ្ងាយបន្តិច ក៏មានក្មេងស្រីជំទង់ម្នាក់កំពុងខ្ទប់ក្បាលដោយដៃទាំងពីរ ហើយអង្គុយចុះនៅនឹងកន្លែង។ វាហាក់ដូចជាមានការផ្លាស់ប្តូរមួយចំនួនកំពុងកើតឡើងនៅក្នុងខ្លួននាងដែរ ប៉ុន្តែវាមើលទៅខ្សោយជាង។

ក្នុងចំណោមអ្នកដែលនៅសល់ ភាគច្រើនគ្រាន់តែបង្ហាញការញ័ររន្ធត់ប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលដែលពួកគេក្រឡេកមើលទៅអ្នកទាំងពីរដែលកំពុងផ្លាស់ប្តូររូបរាង ក្នុងភ្នែករបស់ពួកគេថែមទាំងមានបង្កប់នូវភាពច្រណែនទៀតផង។

«អាវូ...» សំឡេងលូមួយទៀតបានបន្លឺឡើង។

នៅពេលដែលការលូលើកទីបីជិតបញ្ចប់ ថាង សាន ដឹងថាគេមិនអាចបង្អង់យូរបានទៀតទេ។ គេបានអង្គុយចុះភ្លាមៗ ខ្ទប់ក្បាល និងធ្វើពុតជាឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង។ ចលនាដែលមិននឹកស្មានដល់នេះ បានធ្វើឱ្យក្មេងៗដែលនៅជុំវិញគេមានការភ្ញាក់ផ្អើល។

បន្ទាប់ពីការលូបីដង បិសាចចចកបានសម្លឹងមើលទៅកាន់ក្រុមមនុស្ស។ ថាង សាន និងអ្នកផ្សេងទៀតដែលមានការផ្លាស់ប្តូរច្បាស់លាស់ បានទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍បំផុត។ បិសាចចចកបានដើរទៅជិតពួកគេ ហើយនាំពួកគេចេញទៅម្តងម្នាក់ៗ។

បុរសវ័យក្មេងដែលដុះរោមចចក កំពុងតែននៀលនៅលើដី និងឆ្លងកាត់ការផ្លាស់ប្តូររូបរាងយ៉ាងច្បាស់។ គេហូរទឹកមាត់ ហើយហាក់ដូចជាបាត់បង់ស្មារតី។

ការផ្លាស់ប្តូររបស់ក្មេងស្រីមិនសូវខ្លាំងក្លាប៉ុន្មានទេ ដោយមានត្រឹមតែរោមបន្តិចបន្តួចលេចឡើងនៅត្រង់ក។ ចំណែកឯ ថាង សាន វិញ មិនមានការផ្លាស់ប្តូរអ្វីទាំងអស់។

បិសាចចចកមិនបានចាប់អារម្មណ៍លើបុរសវ័យក្មេង និងក្មេងស្រីនោះទេ ប៉ុន្តែវាបានធាក់ ថាង សាន មួយជើងយ៉ាងខ្លាំង ធ្វើឱ្យគេរមៀលជាច្រើនជុំ។

«អាខ្មៅ! យើងសង្ឃឹមថាឯងមិនមែនគ្រាន់តែធ្វើពុតជាមានខ្សែឈាមដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់យើងនោះទេ។ ឯងគួរតែបន់ស្រីឱ្យខ្សែឈាមរបស់ឯងគឺជាការពិតទៅ បើមិនដូច្នេះទេ ឯងនឹងត្រូវក្លាយជាគ្រឿងបូជា។ នាំពួកវាទៅ!» បិសាចចចកសើចចំអក។

បិសាចចចកកម្រិតទីពីរមួយចំនួនបានដើរមកមុខ រួចលើកអ្នកទាំងបីដាក់លើរទេះ ហើយអូសចេញទៅ។

ថាង សាន ធ្លាប់រំពឹងថាមានទាសករច្រើនជាងនេះដែលនឹងដាស់ខ្សែឈាមចចកខ្យល់។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកគេមកជួបជុំគ្នា មានមនុស្សតែ ១៣ នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលមានអាយុខុសៗគ្នា។ មានមនុស្ស ៤ នាក់ដែលបង្ហាញសញ្ញាច្បាស់លាស់នៃការផ្លាស់ប្តូរទៅជាចចក ដែលបង្ហាញពីខ្សែឈាមចចកខ្យល់ដែលមានកំហាប់ខ្ពស់។

រាងកាយរបស់ ថាង សាន នៅដដែល គ្មានសញ្ញានៃការផ្លាស់ប្តូរឡើយ ប៉ុន្តែគេគឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ក្នុងចំណោមពួកគេដែលបែបនេះ។ អ្នកដទៃទៀតសុទ្ធតែបង្ហាញការផ្លាស់ប្តូរក្នុងកម្រិតផ្សេងៗគ្នា។

ពួកគេត្រូវបានជួបជុំគ្នាដើម្បីត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការធ្វើតេស្តខ្សែឈាមដែលនឹងប្រព្រឹត្តទៅនៅពីរថ្ងៃក្រោយ។

អ្វីដែលធ្វើឱ្យ ថាង សាន ភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺ ពួកគេពិតជាមានសាច់សម្រាប់អាហារពេលល្ងាចនៅយប់នោះ ដែលជាលើកដំបូងដែលគេបានញ៉ាំសាច់ចាប់តាំងពីមកដល់ទីនេះ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី គេគ្មានអារម្មណ៍ចង់ញ៉ាំឡើយ។

មុនពេលអាហារពេលល្ងាច មនុស្ស ៣ នាក់ក្នុងចំណោម ៤ នាក់ដែលមានការផ្លាស់ប្តូររូបរាងខ្លាំងបំផុត បានស្លាប់បាត់បង់ជីវិត។

ថាង សាន បានទៅពិនិត្យសាកសពរបស់ពួកគេ ហើយមូលហេតុនៃការស្លាប់គឺដូចគ្នាទាំងអស់។ រាងកាយទាសករដ៏ទន់ខ្សោយ មិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការប្រែរូបទេពបិសាចដែលកើតឡើងក្នុងអំឡុងពេលដាស់ខ្សែឈាមចចកខ្យល់បានឡើយ ដែលបណ្តាលឱ្យសរីរាង្គខូចខាត ឬដាច់សរសៃឈាម រហូតដល់ស្លាប់។

ពួកបិសាចចចកបានមកដល់នៅពេលយប់ ហើយយកសាកសពទាំងបីចេញទៅ។ មនុស្សដែលនៅសល់បានញ៉ាំអាហារយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ សូម្បីតែមួយម៉ាត់ក៏មិននិយាយរកគ្នាដែរ។

អាហារពេលល្ងាចគឺគ្រាន់តែអាចញ៉ាំបានប៉ុណ្ណោះ។ សាច់នោះស្វិត និងពោរពេញដោយសរសៃ ហើយប្រភពរបស់វានៅតែជាអាថ៌កំបាំង។ មាននរណាម្នាក់គ្រាន់តែយកវាទៅស្ងោរ ហើយវាមិនមានរសជាតិអ្វីទាល់តែសោះ។

បន្ទាប់ពីអាហារពេលល្ងាច ថាង សាន បានរកជ្រុងស្ងាត់មួយហើយអង្គុយម្នាក់ឯង។ នៅសល់តែពីរថ្ងៃទៀតប៉ុណ្ណោះមុនពេលការធ្វើតេស្តខ្សែឈាម គេមិនមានការព្រួយបារម្ភអំពីការធ្វើតេស្តរកខ្សែឈាមចចកខ្យល់ឡើយ។ គេមានវិធីសាស្ត្ររបស់គេ ហើយគេក៏មិនមកទីនេះដែរ ប្រសិនបើគេមិនមានមធ្យោបាយ។

ខណៈពេលដែលគេបិទភ្នែកសម្រាក និងរៀបចំខ្លួនហ្វឹកហាត់វិជ្ជាអាថ៌កំបាំងឋានសួគ៌យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ស្រាប់តែគេមានអារម្មណ៍ថាមានវត្តមាននរណាម្នាក់ ហើយក៏បើកភ្នែកឡើងដោយសភាវគតិ។

គេបានកត់សម្គាល់ឃើញភ្លាមថា មាននរណាម្នាក់កំពុងឈរក្បែរគេ។ គឺជាក្មេងស្រីម្នាក់ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាចាស់ជាងគេបន្តិច។ ថាង សាន ចងចាំនាងបាន—នាងមកពីភូមិជាមួយគ្នា។ ទោះបីជាមើលទៅចាស់ជាង ប៉ុន្តែនាងមានរូបរាងតូចច្រឡឹង។ មុខរបស់នាងប្រឡាក់ដោយដី ប៉ុន្តែនាងនៅតែមើលទៅគួរឱ្យស្រឡាញ់។

«ឯង...» ក្មេងស្រីនោះនិយាយ ទីបំផុតនាងបានហាមាត់សួរ។ សំឡេងរបស់នាងហាក់ដូចជាស្អកបន្តិច។

«ហឹម?» ថាង សាន ឆ្លើយតប។ ការប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នាក្នុងចំណោមទាសករមនុស្សគឺកម្រមានណាស់ ជាពិសេសក្នុងចំណោមក្មេងៗ។ ការប្រកបគ្នាគឺមានច្រើនក្នុងចំណោមមនុស្សចាស់។ ក្មេងៗទាំងនេះមិនទទួលបានការអប់រំតាំងពីតូច ដែលធ្វើឱ្យពួកគេមានភាពអវិជ្ជា។

«តើឯងពិតជាអាចធ្វើបានមែនទេ?» ក្មេងស្រីសួរក្នុងសំឡេងតិចៗ។ ថាង សាន មើលមុខនាងដោយការភ្ញាក់ផ្អើល ហើយនាងក៏បន្តខ្សឹបថា «ប្រសិនបើឯងធ្វើមិនបាន ឯងនឹង... ឯងនឹងស្លាប់»។

នាងបារម្ភពីខ្ញុំមែនទេ? កម្តៅនៃក្តីស្រឡាញ់បានគ្របដណ្តប់បេះដូងរបស់ ថាង សាន ដែលជាលើកដំបូងចាប់តាំងពីបានមកដល់ពិភពលោកនេះ។