ចេតនាសម្លាប់

ក្មេងស្រីនោះបានធ្វើសញ្ញាទៅកាន់ជ្រុងម្ខាងនៃផ្ទះឈើដែលនៅក្បែរនោះ ជាកន្លែងដែលមានគំនរចំបើងផ្អែកនឹងជញ្ជាំងដែលបាក់បែក។

«បើវាមិនជោគជ័យទេ ឯងគួរតែរត់ទៅ។ បើឯងគ្រាន់តែធ្វើពុត ហើយពួកគេចាប់បាន ឯងច្បាស់ជាស្លាប់មិនខាន» ក្មេងស្រីខ្សឹបប្រាប់ សំឡេងរបស់នាងលែងស្អកដូចមុនទៀតហើយ។

«អរគុណ ខ្ញុំអាចដោះស្រាយបាន» ថាង សាន ឆ្លើយតបតិចៗ។

ក្មេងស្រីនោះងើបភ្នែកឡើង។ រូបរាងដ៏តូចច្រឡឹងរបស់នាងញ័របន្តិច នៅពេលដែលនាងបានជួបនឹងខ្សែភ្នែកដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់គេ បន្ទាប់មកនាងក៏ប្រញាប់ឱនក្បាលចុះវិញ ហើយបន្លឺថា «ចាស»។

នាងបានបែរខ្លួនចេញ ហាក់ដូចជាត្រៀមខ្លួនចាកចេញ។

«ខ្ញុំឈ្មោះ ថាង សាន ចុះឯងឈ្មោះអ្វី?» ថាង សាន សួរក្នុងសំឡេងតិចៗ។ ក្រៅពី ជូ ជាស៊ីន នាងគឺជាមនុស្សទីមួយដែលគេបានប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយ ហើយពួកគេទាំងពីរគឺជាទាសករដូចគ្នា។

ក្មេងស្រីនោះសម្លឹងមើលគេម្តងទៀត ដោយមិនបង្ហាញភាពភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះឈ្មោះដែលជាលេខរបស់គេឡើយ (ថាង សាន មានន័យថា ថាងទី៣)។ បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ នាងក៏ខ្សឹបថា «ខ្ញុំឈ្មោះ លីង មូសៀ (Ling Muxue)»។

នៅពេលឮឈ្មោះរបស់នាង ថាង សាន មានការភ្ញាក់ផ្អើល។ វាមិនសមជាឈ្មោះរបស់ទាសករទាល់តែសោះ!

«ម៉ែរបស់ខ្ញុំ... គាត់...» លីង មូសៀ និយាយត្រដុតត្រដាក់ «ម៉ែ និងខ្ញុំមកពីភូមិជាមួយគ្នា។ គាត់ជាអ្នកបង្រៀនខ្ញុំ...»

ទោះបីជានាងមានសមត្ថភាពមានកម្រិតក្នុងការបង្ហាញអារម្មណ៍ ប៉ុន្តែ ថាង សាន យល់ពីអត្ថន័យនៃសម្តីរបស់នាង។ វាច្បាស់ណាស់ថា ម្តាយរបស់នាងប្រហែលជាធ្លាប់ត្រូវបានបិសាចចចកចាប់អារម្មណ៍។ ទោះបីជាមានឋានៈជាទាសករ ប៉ុន្តែនាងអាចនឹងទទួលបានបុព្វសិទ្ធិខ្លះ។ យ៉ាងហោចណាស់ នាងអាចរស់នៅជាមួយកូន និងផ្ទេរចំណេះដឹងខ្លះៗបាន។ ជាលទ្ធផល ការគិតរបស់ក្មេងស្រីនេះមានភាពស៊ីជម្រៅ និងចេះដឹងច្រើនជាងក្មេងដទៃដែលមានអាយុស្របាលគ្នា។ នាងថែមទាំងមានឈ្មោះដ៏ពីរោះទៀតផង។

«យល់ហើយ» ថាង សាន ឆ្លើយតបយ៉ាងខ្លី ដោយគ្រាន់តែងក់ក្បាលទទួលស្គាល់។

«តើឯងពិតជាអាចធ្វើបានមែនទេ?» លីង មូសៀ សួរដោយសម្លឹងមើលគេម្តងទៀត ភ្នែករបស់នាងពោរពេញដោយក្តីបារម្ភយ៉ាងច្បាស់។

«បាទ» ថាង សាន ងក់ក្បាលម្តងទៀត។

«ចាស»

នៅខណៈនោះ ទាសករមនុស្សដទៃទៀតចាប់ផ្តើមកត់សម្គាល់ឃើញពួកគេ ហើយកំពុងសម្លឹងមកទិសដៅពួកគេ។ លីង មូសៀ មិនហ៊ាននិយាយអ្វីបន្តទៀតឡើយ នាងគ្រាន់តែងក់ក្បាលដាក់ ថាង សាន ម្តងទៀត មុននឹងដកថយទៅម្ខាងទៀត។

ប្រហែលជាដោយសារការជជែកគ្នាយ៉ាងខ្លីជាមួយ លីង មូសៀ អារម្មណ៍របស់ ថាង សាន បានធូរស្រាលបន្តិច។ នៅក្នុងទឹកដីដ៏ចម្លែកនេះ ការទទួលបានអារម្មណ៍កក់ក្តៅ ប្រៀបដូចជាការរកឃើញរងើកភ្លើងដែលនៅឆេះក្នុងចង្ក្រានដ៏ត្រជាក់។ យ៉ាងណាមិញ វាក៏មានរយៈពេលប្រាំបីឆ្នាំដ៏វែងឆ្ងាយមកហើយដែរ។

ពីរថ្ងៃកន្លងផុតទៅយ៉ាងលឿន។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ មនុស្សទាំងដប់នាក់ដែលនៅរស់រានមានជីវិត ទទួលបានអាហារដ៏ល្អបំផុតដែលពួកគេមិនធ្លាប់មាន។ អារម្មណ៍របស់ពួកគេក៏ប្រសើរជាងពេលដែលពួកគេទើបតែមកដល់។ ក្មេងៗដែលធំជាងគេក្នុងចំណោមពួកគេមានភាពរំភើបជាខ្លាំង។ ពួកគេដឹងថា នេះគឺជាឱកាសដ៏ធំរបស់ពួកគេ!

ក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងដប់នាក់ លីង មូសៀ គឺជាក្មេងស្រីតែម្នាក់គត់ ហើយនាងមិនត្រូវបានគេចាប់អារម្មណ៍ពីអ្នកដទៃឡើយ។ ម្នាក់ៗផ្ដោតអារម្មណ៍តែលើការដាស់ខ្សែឈាមរបស់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ។

ប្រសិនបើពួកគេជាប់ការវាយតម្លៃខ្សែឈាម វាមានន័យថាពួកគេនឹងលែងធ្វើជាទាសករទៀតហើយ ប៉ុន្តែនឹងក្លាយជា «អ្នកបម្រើអភិជន» របស់អំបូរចចកខ្យល់វិញ។ សម្រាប់ពួកទាសករ វាប្រៀបដូចជាការផ្លាស់ប្តូរជីវិតដោយអព្ភូតហេតុ។ ឋានៈរបស់ទាសករនៅក្នុងពិភពលោកនេះគឺទាបបំផុត រហូតដល់ថ្នាក់ពួកគេត្រូវបានគេចាត់ទុកមិនខុសពីសត្វពាហនៈ ហើយជួនកាលថែមទាំងអន់ជាងសត្វទៅទៀត។

ទីបំផុត ទ្វារផ្ទះឈើត្រូវបានបើកឡើង ដែលនាំមកនូវការរង់ចាំយ៉ាងអន្ទះសារពីអ្នកនៅខាងក្នុង។ បិសាចចចកមាឌធំមួយចំនួនបានចូលមក ហើយស្រែកដាក់មនុស្ស instruct ឱ្យ ថាង សាន និងអ្នកដទៃដើរតាមពួកគេ។

នៅពេលពួកគេដើរចេញពីផ្ទះឈើ ពន្លឺព្រះអាទិត្យហាក់ដូចជាចាំងភ្នែកបន្តិច ប៉ុន្តែវានាំមកនូវភាពកក់ក្តៅដែលពួកគេប្រាថ្នា។ លីង មូសៀ ដើរតាមពីក្រោយ ថាង សាន យ៉ាងកៀក ហើយគេមានអារម្មណ៍ថាខ្សែភ្នែកដែលបារម្ភរបស់នាងសម្លឹងមកគេម្តងទៀត។

«កុំបារម្ភអី» ថាង សាន និយាយលួងលោមនាងតិចៗ។

លីង មូសៀ ស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ រួចសម្លឹងមើលភ្នែកគេ។ ថាង សាន ងក់ក្បាលតប។

ក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃកន្លងមកនេះ ពួកគេបានរស់នៅក្នុងផ្ទះឈើក្នុងទីក្រុង។ ថ្ងៃនេះ ពួកគេត្រូវបានគេនាំទៅកាន់តំបន់កណ្តាលនៃទីក្រុងចចកខ្យល់ ដែលជាទីលានដែលមានទំហំប្រហែលមួយពាន់ម៉ែត្រការ៉េ។ សមាជិកអំបូរចចកខ្យល់យ៉ាងច្រើនកុះករបានមកប្រមូលផ្ដុំគ្នានៅជុំវិញទីលាននោះរួចជាស្រេច។

នៅចំកណ្តាលទីលាន មានអាសនៈមួយ។ អ្វីដែលទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ ថាង សាន ភ្លាមៗនោះគឺ នៅឯមូលដ្ឋាននៃអាសនៈដែលធ្វើពីថ្មបូកជាមួយបាយអ គេអាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់ថា នៅក្នុងបាយអនោះមានលាយឡំនូវលលាដ៍ក្បាល។

លលាដ៍ក្បាលរបស់មនុស្ស!

ថាង សាន ក្តាប់ដៃដោយមិនដឹងខ្លួន។

សូម្បីតែស្លាប់ទៅហើយ ក៏ពួកគេត្រូវបានគេធ្វើបាបបែបនេះទៀត...

គេមានអារម្មណ៍ថាមានអណ្តាតភ្លើងកំពុងឆេះនៅក្នុងបេះដូង។ ក្នុងនាមជាអតីតទេពស្តេច ភាពរឹងមាំនៃស្មារតីរបស់គេគឺលើសពីមនុស្សធម្មតា។ ប៉ុន្តែនៅខណៈនេះ គេប្រាថ្នាចង់កម្ចាត់ពួកបិសាច និងទេពអប្សរឱ្យរលាយសាបសូន្យឱ្យអស់ពីលោកនេះ!

ភ្នែករបស់ ថាង សាន ប្រែជាត្រជាក់ ខណៈដែលចេតនាសម្លាប់បានចាក់ឫសនៅក្នុងបេះដូងរបស់គេ។

លីង មូសៀ ហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍ដឹងអ្វីម្យ៉ាង នាងញ័រខ្លួន ហើយថយក្រោយពីរជំហានដោយសភាវគតិ ដើម្បីរក្សាចម្ងាយពីគេ។ ទង្វើរបស់នាងធ្វើឱ្យ ថាង សាន ភ្ញាក់ផ្អើល ប៉ុន្តែនៅខណៈនោះ គេមានអារម្មណ៍ថាគេបានរកឃើញអ្វីម្យ៉ាងមកវិញ វាគឺជាដាននៃខ្លួនឯងកាលពីអតីតកាល។

គេនៅតែចងចាំយ៉ាងច្បាស់នូវការចងចាំពីជាតិមុន ជាពិសេសយុវភាពរបស់គេ នៅពេលដែលគេធ្លាប់ដើរលើផ្លូវដែលប្រៀបដូចជាផ្លូវទៅកាន់នរក។

បន្ទាប់ពីគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍បានវិញ គេក៏បិទភ្នែកពាក់កណ្តាល លាក់បាំងនូវការប្តេជ្ញាចិត្តនៅក្នុងបេះដូង។

«ល្អណាស់ ពួកបិសាច! ល្អណាស់!»

ថាង សាន និងមនុស្សប្រាំបួននាក់ទៀត ត្រូវបានគេនាំទៅជ្រុងម្ខាងនៃទីលានទីក្រុងចចកខ្យល់។ នៅក្រោមដើមឈើដ៏ធំមួយ បិសាចចចកចាស់ម្នាក់កំពុងអង្គុយលើកៅអីដ៏ប្រណីត ធ្វើជាអធិបតីក្នុងពិធី។ ភ្នែករបស់នាងមានពណ៌បៃតងដូចត្បូងមរកត ហើយដៃស្តាំរបស់នាងកាន់ដំបងច្រត់។

នៅក្បែរនាង មានបុរសជនជាតិមនុស្សវ័យកណ្តាលម្នាក់ អាយុប្រហែល ៤០ ឆ្នាំ។ គេមានទម្រង់មុខស្គម និងស្លៀកពាក់យ៉ាងប្រណីត។ ពន្លឺពណ៌បៃតងខ្សោយៗភ្លឺក្នុងភ្នែករបស់គេ ហើយគេបានឱនក្បាលបន្តិច បង្ហាញពីឥរិយាបថគោរព។

បិសាចចចកដែលនាំ ថាង សាន និងអ្នកផ្សេងទៀតមក បានដើរទៅរកបិសាចចចកចាស់នោះ ហើយឱនគោរព។

«លោកស្រីមហាបូជាចារ្យជាទីគោរព ឆ្នាំនេះ ទាសករដែលដាស់ខ្សែឈាមបានទាំងអស់ ត្រូវបានប្រមូលផ្តុំនៅទីនេះហើយ» បិសាចចចកនោះប្រកាស។

មហាបូជាចារ្យងក់ក្បាល រួចធ្វើសញ្ញាទៅកាន់បុរសជនជាតិមនុស្សដែលនៅក្បែរនាង។

បុរសនោះបានធ្វើការគោរពទៅកាន់នាងជាមុនសិន រួចដើរមកឈរនៅពីមុខ ថាង សាន និងអ្នកផ្សេងទៀត។

ថាង សាន លួចវាយតម្លៃក្លិនអាយនៃមហាបូជាចារ្យ វាគឺជាក្លិនអាយនៃកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លាមួយ។ គេមិនអាចសូម្បីតែដឹងពីកម្រិតហ្វឹកហាត់ពិតប្រាកដរបស់នាង ដោយប្រើកម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់គេឡើយ។ ពិតណាស់ នេះគឺដោយសារគេមិនទាន់បានប្រើប្រាស់ «វិញ្ញាណទេព» (divine consciousness) របស់គេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនហ៊ានប្រើវាផ្តេសផ្តាសឡើយ ព្រោះអ្វីដែលនៅសេសសល់គឺមានតិចតួចបំផុត ហើយមិនអាចបំពេញវិញបានងាយៗក្នុងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន។ គេនឹងប្រើវាត្រឹមតែក្នុងស្ថានភាពស្លាប់រស់ប៉ុណ្ណោះ។ គេដឹងថាវិញ្ញាណទេពរបស់គេ អាចប្រើការបានយ៉ាងពិតប្រាកដ លុះត្រាតែគេមានកម្លាំងខ្លាំងជាងនេះ។

ខណៈពេលដែលបុរសនោះរៀបនឹងនិយាយ ពួកបិសាចចចកដែលនៅក្បែរនោះស្រាប់តែបើកផ្លូវ និងឱនគោរពព្រមគ្នា។ បិសាចចចកមាឌយក្សម្នាក់ ដែលមានកម្ពស់ជាងបីម៉ែត្រ បានដើរចូលមក។

បិសាចចចកនេះច្បាស់ជាមានអំណាចមហិមា ដោយមានសាច់ដុំធំៗដែលបញ្ចេញកម្លាំងបារមី។ ភ្នែករបស់វាមានពណ៌បៃតងចាស់ ទោះបីជាវាមិនមុតស្រួចដូចមហាបូជាចារ្យក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាបញ្ចេញនូវរលកថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លា។

វាបានដើរទៅរកមហាបូជាចារ្យ ហើយឱនគោរពបន្តិច ដោយដាក់ដៃស្តាំលើដើមទ្រូង។

«មហាបូជាចារ្យ» បិសាចចចកដ៏មានអំណាចនោះសួរសុខទុក្ខ។

ស្នាមញញឹមខ្សោយៗលេចឡើងលើផ្ទៃមុខដ៏ជ្រីវជ្រួញរបស់មហាបូជាចារ្យ។ «អូ... ម្ចាស់ចចកខ្យល់ លោកមកដល់ហើយ។ បន្ទាប់ពីការធ្វើតេស្តខ្សែឈាមរបស់ទាសករទាំងនេះ យើងនឹងចាប់ផ្តើមពិធីបូជាបុព្វបុរស។ តើលោកបានត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ហើយឬនៅ?»

នាងនៅតែអង្គុយលើកៅអីដដែល ដែលបញ្ជាក់ថា នាងដែលជាមហាបូជាចារ្យ តាមពិតគឺជាបុគ្គលដែលមានអំណាចខ្ពស់បំផុតនៅក្នុងទីក្រុងចចកខ្យល់។ អំណាចរបស់នាងគឺលើសពីម្ចាស់ចចកខ្យល់ទៅទៀត។

«គ្រប់យ៉ាងត្រូវបានរៀបចំរួចរាល់ហើយ មហាបូជាចារ្យ។ គ្រឿងបូជាត្រូវបានត្រៀមរួចជាស្រេច។ យើងខ្ញុំសូមគោរពអញ្ជើញមហាបូជាចារ្យធ្វើជាអធិបតី» ម្ចាស់ចចកខ្យល់និយាយដោយក្តីគោរពបំផុត។

«ល្អណាស់។ បន្ទាប់ពីវាយតម្លៃខ្សែឈាមរបស់ទាសករទាំងនេះ យើងនឹងចាប់ផ្តើមភ្លាម» មហាបូជាចារ្យនិយាយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

«ចាប់ផ្តើមទៅ» ម្ចាស់ចចកខ្យល់បានបញ្ជាទៅកាន់បុរសជនជាតិមនុស្សវ័យកណ្តាល ដែលឈរនៅពីមុខ ថាង សាន និងអ្នកផ្សេងទៀតរួចជាស្រេច។

«បាទ លោកម្ចាស់» បុរសនោះទទួលបញ្ជាដោយការឱនគោរព រួចបង្វែរការចាប់អារម្មណ៍មករក ថាង សាន និងមនុស្សប្រាំបួននាក់ទៀត។

«ស្តាប់ឱ្យច្បាស់» បុរសនោះចាប់ផ្តើមនិយាយ។ «ក្នុងអំឡុងពេលវាយតម្លៃខ្សែឈាម ប្រសិនបើពួកឯងមានប្រតិកម្មអ្វីមួយ កុំស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការបង្ហាញវាចេញមក។ មិនចាំបាច់បង្ក្រាបខ្លួនឯង ឬមានភាពភ័យខ្លាចឡើយ។ ធ្វើឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព តើពួកឯងយល់ទេ?»

ថាង សាន ងើបមុខសម្លឹងមើលបុរសដែលឈរនៅពីមុខគេ ហើយគេក៏បានក្រឡេកឃើញភាពសោកសៅមួយភ្លែតនៅក្នុងភ្នែករបស់បុរសម្នាក់នោះ។