ចំណុចបញ្ចប់ដ៏ល្អឥតខ្ចោះ (Finishing Touches)

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពី លីវ ស៊ានយ៉ាង បានមកដល់ ភ្ញៀវដ៏កម្រម្នាក់ទៀតក៏បានបង្ហាញខ្លួននៅក្នុងច្រកឌឿងហែមនេះ។ គេគឺ ចាវ យ៉ាវ (Zhao Yao) ជាសិស្សម្នាក់ដែលមានរូបរាងសមសួនក្នុងឈុតពណ៌ខៀវខ្ចី។ ចរិតមារយាទមួយចំនួនរបស់គេ មើលទៅស្រដៀងនឹង លោកគ្រូ ឈី ជីងឈុន ណាស់។

ចាវ យ៉ាវ គឺជាចៅប្រុសច្បងនៃត្រកូលធំមួយក្នុងចំណោមត្រកូលធំៗទាំងបួន ហើយបើប្រៀបធៀបទៅនឹងពួកយុវជនដែលចូលចិត្តដើរលេងពាសវាលពាសកាលក្នុងត្រកូលអ្នកមានដូចជា លូ ចេងឈុន និងអ្នកដទៃទៀត កេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់គេគឺល្អជាងឆ្ងាយណាស់។ មនុស្សចាស់ដែលរស់នៅឯកោជាច្រើននាក់ធ្លាប់ទទួលបានជំនួយពីគេ។ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ចោទប្រកាន់ថាគេធ្វើបែបនេះដើម្បីតែសាងកេរ្តិ៍ឈ្មោះក្នុងបំណងអាក្រក់ណាមួយ នោះច្បាស់ជាការវាយតម្លៃមហិច្ឆតារបស់ ចាវ យ៉ាវ ខ្ពស់ពេកហើយ ហើយក៏ជាការបន្ទាបតម្លៃចរិតលក្ខណៈរបស់គេផងដែរ។

យ៉ាងណាមិញ គេជាមនុស្សដែលមានចិត្តសប្បុរស និងរាក់ទាក់តាំងពីអាយុ ១០ ឆ្នាំមកម្ល៉េះ។ គេបានរក្សាចិត្តល្អនេះពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ ដោយមិនប្រែប្រួលឡើយ។ សូម្បីតែមនុស្សចាស់នៅផ្លូវសំណាង (Fortune Street) ដែលបានឃើញគេធំដឹងក្តី ក៏តែងតែលើកមេដៃសរសើរមិនដាច់ពីមាត់ដែរ។ រាល់ពេលដែលពួកគេស្ដីបន្ទោសកូនចៅ ពួកគេតែងតែលើកយក ចាវ យ៉ាវ មកធ្វើជាគំរូ។ រឿងនេះបានធ្វើឱ្យ ចាវ យ៉ាវ មិនសូវមានមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធដែលមានអាយុស្របាលគ្នាឡើយ។

លូ ចេងឈុន និងអ្នកដទៃទៀតមានចរិតសេរីពេក ដូច្នេះពួកគេច្បាស់ជាមិនចូលចិត្តដើរលេងជាមួយ 'សៀវភៅរស់' ដែលប្រកាន់វិន័យតឹងរ៉ឹងដូចជា ចាវ យ៉ាវ នោះទេ។ សាកស្រមៃមើល ប្រសិនបើពួកគេកំពុងនាំគ្នាឡើងរបងដើម្បីលួចមើលស្រីស្អាតដោយក្តីរំភើប ស្រាប់តែមានម្នាក់ដើរមកប្រាប់ថា "យើងមិនគួរមើលអ្វីដែលមិនសមរម្យឡើយ" តើវានឹងធ្វើឱ្យអស់អារម្មណ៍កម្រិតណា?

ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី ចាវ យ៉ាវ ក៏ចូលចិត្តរាប់អានជាមួយមនុស្សនៅក្រៅផ្លូវសំណាងដែរ។ ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ គេបានទៅដល់ស្ទើរតែគ្រប់ច្រកឌឿងហែមទាំងអស់ មិនថាធំឬតូច។ លើកលែងតែ 'ច្រកក្អមដីឥដ្ឋ' (Clay Vase Alley) មួយប៉ុណ្ណោះ។ នេះក៏ព្រោះតែ សុង ជីស៊ីន រស់នៅទីនេះ — ជាមនុស្សដែលមានអាយុស្របាលគេ ដែលធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍អន់ចិត្ត និងមានមោទនភាពទាបជាង។

ប៉ុន្តែ បើនិយាយពីមិត្តភក្តិពិតប្រាកដ ចាវ យ៉ាវ ប្រហែលជាស្និទ្ធស្នាលតែជាមួយ សុង ជីស៊ីន ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ដែលជាដៃគូលេងល្បែងអុក (Go) ជាមួយគ្នា។ ទោះបីជាគេតែងតែចាញ់ សុង ជីស៊ីន រហូតមកក៏ដោយ ប៉ុន្តែការចង់ឈ្នះគឺគ្រាន់តែជារឿងមួយឡើយ។ តាមពិតទៅ គេកោតសរសើរទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យរបស់ សុង ជីស៊ីន ពីជម្រៅចិត្ត។ ទោះជាយ៉ាងណា ចាវ យ៉ាវ ក៏មានអារម្មណ៍ឯកោបន្តិចដែរ។ ទោះបីជា សុង ជីស៊ីន តែងតែមានភាពរីករាយ និងសើចក្អាកក្អាយជាមួយគេ ហាក់ដូចជាមានទំនាក់ទំនងស្និទ្ធស្នាលខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែវិចារណញ្ញាណបានប្រាប់គេថា សុង ជីស៊ីន មិនដែលចាត់ទុកគេជាមិត្តស្លាប់រស់ពិតប្រាកដឡើយ។

ចាវ យ៉ាវ មិនដែលមកលេងផ្ទះ សុង ជីស៊ីន ពីមុនមកទេ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេឃើញគេហដ្ឋាននោះ គេដឹងភ្លាមថាវាជាផ្ទះរបស់ សុង ជីស៊ីន។ នេះក៏ព្រោះតែពាក្យស្លោកនៅមាត់ទ្វារផ្ទះ សរសេរដោយអក្សរចិនយ៉ាងប្រណីត។ វាក៏ច្បាស់ដែរថា នោះគឺជាក្បាច់អក្សររបស់ សុង ជីស៊ីន។ ចាវ យ៉ាវ អាចចំណាំបានយ៉ាងងាយ ព្រោះរចនាបថសរសេររបស់ សុង ជីស៊ីន មានការប្រែប្រួលខ្លាំងណាស់ ដែលស្ទើរតែគ្រប់តួអក្សរទាំងអស់មើលទៅខុសៗគ្នា។ ឧទាហរណ៍ តួអក្សរ "ខ្យល់បោកបក់" (wind soar) ត្រូវបានសរសេរដោយការអូសប៉ាកកាតែមួយដង មើលទៅមានភាពសេរី និងឆើតឆាយ។ ចំណែកឯតួអក្សរ "ស្រះទឹក" (pool) មើលទៅវែងអន្លាយ និងមានភាពបត់បែន។ តួអក្សរ "អស្ចារ្យ" (remarkable) មើលទៅមានអំណាច និងខ្លាំងក្លាដូចជាផ្លេកបន្ទោរ។ ចំណែកតួអក្សរ "ប្រទេសជាតិ" (nation) វិញ មើលទៅមានរបៀបរៀបរយ និងសុភាពរាបសារ ដូចជាអ្នកប្រាជ្ញដែលកំពុងអង្គុយយ៉ាងសមសួន — គ្មានចំណុចខ្វះខាតសូម្បីតែបន្តិច។

ឈរនៅមុខទ្វារ ចាវ យ៉ាវ ស្ទើរតែភ្លេចថាខ្លួនត្រូវគោះទ្វារ។ ខ្លួនរបស់គេអោនទៅមុខបន្តិច ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលតួអក្សរទាំងនោះទាំងភាំងស្មារតី ហើយគេមានអារម្មណ៍ថា គេស្ទើរតែបាត់បង់ភាពក្លាហានសូម្បីតែនឹងគោះទ្វារ។ នេះក៏ព្រោះតែគេកំពុងហាត់សរសេរអក្សរផ្ចង់យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ដោយការចម្លងតាមអក្សររបស់អ្នកដទៃ ទើបគេដឹងថា តួអក្សរទាំងនេះមានអំណាច និងមានវិញ្ញាណអស្ចារ្យកម្រិតណា។

ចាវ យ៉ាវ នៅស្ងៀមទាំងក្រៀមក្រំ គេក៏ដកថង់លុយមួយចេញមក រួចអោនចុះដាក់វាទុកនៅក្បែរទ្វារ។ គេហៀបនឹងចាកចេញទៅវិញ ដោយមិនទាំងគោះទ្វារផង។

ស្រាប់តែទ្វារក៏របើកឡើងនៅពេលនោះ។ ចាវ យ៉ាវ ងើបមុខឡើង ក៏ឃើញ សុង ជីស៊ីន និង ជី គុយ (Zhi Gui) កំពុងរៀបចំចេញទៅក្រៅ។ អ្នកទាំងពីរចែកចាយសម្តីគ្នា និងសើចសប្បាយយ៉ាងខ្លាំង។

សុង ជីស៊ីន បានធ្វើពុតជាភ្ញាក់ផ្អើល រួចបង្អាប់ថា៖ "ចាវ យ៉ាវ ហេតុអ្វីបានជាត្រូវមកធ្វើការគួរសមធំដុំបែបនេះ? តើឯងមានការអ្វីចង់រកយើងមែនទេ?"

ចាវ យ៉ាវ រើសថង់លុយមកវិញទាំងអៀនប្រៀន។ គេហៀបនឹងពន្យល់ខ្លួនឯង ប៉ុន្តែ សុង ជីស៊ីន បានឆក់យកថង់ប៉ាក់នោះបាត់ទៅហើយ រួចនិយាយទាំងសើចក្អាកក្អាយថា៖ "ហាហា ចាវ យ៉ាវ យកកាដូមកឱ្យយើងតើ! អរគុណ ច្រើនណាស់។ ប៉ុន្តែ យើងសូមប្រាប់ទុកមុន យើងមកពីគ្រួសារក្រីក្រ ដូច្នេះយើងគ្មានអ្វីដែលនឹងធ្វើឱ្យបងប្រុស ចាវ ពេញចិត្តឡើយ។ បើអញ្ចឹង យើងសុំធ្វើជាមនុស្សអសុរោះមិនតបស្នងគុណឯងវិញទេលើកនេះ។"

ចាវ យ៉ាវ ញញឹមទាំងជូរចត់ រួចតបថា៖ "គ្រាន់តែចាត់ទុកថាថង់កាក់សិរីសួស្ដីនេះ ជាកាដូសម្រាប់ថ្ងៃបែកគ្នាទៅចុះ មិនចាំបាច់តបស្នងអ្វីឡើយ។"

សុង ជីស៊ីន ងាកក្រោយញញឹមដាក់អ្នកបម្រើរបស់គេ រួចហុចថង់កាក់ទៅឱ្យនាង។ "ឃើញទេ យើងប្រាប់ឯងហើយថា ចាវ យ៉ាវ គឺជាសិស្សដែលមានមារយាទបំផុតនៅក្នុងទីក្រុងតូចនេះ។ ឯងគិតយ៉ាងម៉េចដែរ?"

ជី គុយ ទទួលយកថង់កាក់ រួចឱបវានៅត្រង់ដើមទ្រូង ភ្នែករបស់នាងភ្លឺថ្លាដោយក្ដីរីករាយ។ នាងលុតជង្គង់គួរសម រួចនិយាយថា៖ "អរគុណ អ្នកប្រុសក្មេង ចាវ យ៉ាវ។ អ្នកប្រុស (សុង ជីស៊ីន) ធ្លាប់ប្រាប់ថា មនុស្សដែលធ្វើល្អនឹងទទួលបានផលបុណ្យ។ សូមឱ្យអ្នកបម្រើម្នាក់នេះ ជូនពរអ្នកប្រុស ចាវ ឱ្យទទួលបានជោគជ័យខ្ពង់ខ្ពស់ និងហោះហើរបានឆ្ងាយគ្មានដែនកំណត់នៅថ្ងៃអនាគត។"

ចាវ យ៉ាវ ប្រញាប់លើកដៃសំពះតបវិញ រួចនិយាយថា៖ "អរគុណសម្រាប់ពរជ័យ ជី គុយ។"

សុង ជីស៊ីន អេះក្បាល រួចស្ងាបមួយ ហើយនិយាយថា៖ "អ្នកទាំងពីរមិនចេះហត់ទេឬអី?"

ជី គុយ ញញឹមហើយនិយាយថា៖ "ប្រសិនបើយើងទទួលបានថង់កាក់រាល់លើកបែបនេះ ខ្ញុំមិនចេះហត់ទេ ទោះបីជាត្រូវលុតជង្គង់គួរសម ១ ម៉ឺនដងក៏ដោយ។"

ចាវ យ៉ាវ មុខក្រហមដោយភាពអៀនខ្មាស។ "ខ្ញុំសុំទោសដែលត្រូវធ្វើឱ្យអ្នកខកបំណងហើយ ជី គុយ។"

សុង ជីស៊ីន គ្រវីដៃ រួចនិយាយថា៖ "តោះទៅ យើងទៅផឹកទឹកបន្តិចទៅ!"

ចាវ យ៉ាវ ធ្វើមុខលំបាក។ ប៉ុន្តែ សុង ជីស៊ីន នៅតែបង្ខំគេ ដោយនិយាយថា៖ "អាមនុស្សក្បាលរឹង! អ្វីដែលឯងបានរៀន សុទ្ធតែជាវិន័យរឹងត្អឹង។ បើយើងមិនជួយឯងឱ្យស្គាល់រសជាតិជីវិតខ្លះទេ តើបានទេ?"

"គ្រាន់តែពីរបីកែវ ដើម្បីឱ្យសប្បាយចិត្តមែនទេ?" ចាវ យ៉ាវ សួរដោយស្ទាក់ស្ទើរ។

សុង ជីស៊ីន រំពៃភ្នែកចុះឡើង។ "ផឹកទាល់តែស្រវឹងជោគតែម្ដង!"

ចាវ យ៉ាវ ហៀបនឹងនិយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែ សុង ជីស៊ីន បានយកដៃឱបស្មាគេ រួចអូសគេទៅបាត់ទៅ។

ខណៈពេលដែល ជី គុយ កំពុងចាក់សោទ្វារ សត្វពស់ជើងបួននោះបានព្យាយាមលួចចេញមកក្រៅ ប៉ុន្តែនាងក៏ទាត់វាបញ្ចូលទៅក្នុងទីធ្លាវិញភ្លាមៗ។

ពេលនាងដើរកាត់ផ្ទះអ្នកជិតខាង នាងក៏លួចលើកចុងជើងអើតមើលបន្តិច។ នាងឃើញរាងកាយខ្ពស់ស្រឡះរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ហើយ លីវ ស៊ានយ៉ាង ក៏ចាប់អារម្មណ៍ឃើញនាងអើតមើលដែរ។ ស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្រាយបានរីកនៅលើមុខរបស់គេភ្លាមៗ។ នៅពេលដែលគេហៀបនឹងស្រែកសួស្ដីនាង នាងក៏ដកក្រសែភ្នែកចេញ រួចដើរចេញទៅយ៉ាងលឿនបាត់ទៅ។

មានហាងបាយមួយនៅក្នុងទីក្រុងតូចនេះ ហើយវាមិនមែនជាហាងធំដុំអ្វីឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី វាក៏មិនមែនជាកន្លែងដែលមានតម្លៃថោកដែរ។ ប៉ុន្តែ ចាវ យ៉ាវ គឺជាសមាជិកនៃត្រកូល ចាវ យ៉ាងណាមិញ គេក៏មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អណាស់ដែរ។ ដូច្នេះ ដោយហេតុផលអាថ៌កំបាំងណាមួយ ម្ចាស់ហាងដែលល្បីខាងកំណាញ់ បានទះទ្រូងខ្លួនឯង រួចប្រកាសថា គាត់នឹងមិនយកប្រាក់សូម្បីតែមួយកាក់ពីពួកគេឡើយ។ លើសពីនេះ គាត់បាននិយាយថា វាគឺជាកិត្តិយសរបស់ហាង ដែលមានសិស្សទាំងពីរនាក់នេះមកសោយសុខ និងផឹកស្រា។ ជំនួសឱ្យការទទួលប្រាក់ គាត់គួរតែជាអ្នកបង់ប្រាក់ឱ្យពួកគេវិញទើបត្រូវ។

សុង ជីស៊ីន ក៏សើចក្អាកក្អាយភ្លាម រួចហុចដៃសុំប្រាក់ប្រាក់ពីរបីកាក់។ ម្ចាស់ហាងគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីខឹង រួចដកថយទៅវិញ ដោយនិយាយថា គាត់នឹងឱ្យវានៅពេលក្រោយ។ គាត់នឹងឱ្យមនុស្សយកស្រាល្អៗពីរបីក្រឡទៅឱ្យ សុង ជីស៊ីន នៅថ្ងៃស្អែក។ ក្នុងអំឡុងពេលនៃការសន្ទនានេះ ចាវ យ៉ាវ ចង់តែរកប្រហោងដីដើម្បីជ្រកខ្លួនឱ្យបាត់ទេ។ ប៉ុន្តែ ម្ចាស់ហាងដឹងពីចរិតចម្លែករបស់ សុង ជីស៊ីន ដូច្នេះគាត់ក៏មិនបានខឹងសម្បារអ្វីដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បាននាំអ្នកទាំងបីឡើងទៅជាន់លើ ទៅអង្គុយនៅតុដែលស្ងប់ស្ងាត់ និងប្រណីតនៅក្បែរបង្អួច។

សុង ជីស៊ីន និង ចាវ យ៉ាវ មិនសូវបាននិយាយគ្នាច្រើនទេ ហើយ សុង ជីស៊ីន ក៏មិនបានបង្ខំឱ្យ ចាវ យ៉ាវ ផឹកច្រើនពេកដែរ។ រឿងនេះបានធ្វើឱ្យ ចាវ យ៉ាវ ដែលបានត្រៀមចិត្តទទួលវាសនាអាក្រក់រួចទៅហើយនោះ មានអារម្មណ៍ថាចម្លែកបំផុត។

មើលចេញពីបង្អួចនៅជាន់ទី ២ ពួកគេអាចមើលឃើញស្លាកមួយដែលសរសេរថា "ធ្វើតាមតួនាទី" (doing my part)។

"លោកគ្រូ ឈី ពិតជាមិនចាកចេញជាមួយឯងមែនទេ?" សុង ជីស៊ីន សួរ។

ចាវ យ៉ាវ ងក់ក្បាលរួចឆ្លើយថា៖ "លោកគ្រូ ឈី បានប្តូរគម្រោងនៅនាទីចុងក្រោយ ហើយគាត់បាននិយាយថា គាត់នឹងស្នាក់នៅសាលារៀនដើម្បីបង្រៀនឱ្យចប់នូវជំពូកចុងក្រោយទី ២ គឺ 'ការយល់ដឹងអំពីសុជីវធម៌' (Understanding Etiquette)។"

សុង ជីស៊ីន ដកដង្ហើមធំដោយអារម្មណ៍រំភើប រួចនិយាយថា៖ "បើអញ្ចឹង លោកគ្រូ ឈី នឹងបង្រៀនយើងអំពីគោលការណ៍ដ៏អស្ចារ្យមួយ។ គាត់នឹងបកស្រាយអំពីគុណធម៌របស់អ្នកប្រាជ្ញខុងជឺ ហើយប្រាប់យើងអំពីរបៀបដែលគ្មានច្បាប់ ឬវិន័យអ្វីឡើយក្នុងដំណាក់កាលដំបូងនៃពិភពលោក។ បន្ទាប់មក អ្នកប្រាជ្ញក៏បានបង្ហាញខ្លួន ហើយបង្រៀនមហាជនអំពីសីលធម៌ និងសុជីវធម៌។ សូម្បីតែអ្នកគ្រប់គ្រងនៅសម័យនោះ ក៏ប្រកាន់ខ្ជាប់នូវសីលធម៌ និងសុជីវធម៌បែបនេះដែរ ដោយជឿថា អ្នកដែលប្រឆាំងនឹងពួកគេ ត្រូវតែទទួលទណ្ឌកម្ម។ គឺដោយសារតែរឿងនេះហើយ ទើបច្បាប់នៃសុជីវធម៌ត្រូវបានបង្កើតឡើង។ សុជីវធម៌មកមុន ហើយច្បាប់មកតាមក្រោយ..."

ចាវ យ៉ាវ ស្រវឹងបន្តិចបន្តួចទៅហើយ ហើយគេនិយាយដោយសំឡេងឡុលៗថា៖ "តើឯងយល់ស្របនឹងការសម្រេចចិត្តរបស់លោកគ្រូ ឈី ទេ? ហេតុអ្វីបានជាគាត់មិនជ្រើសរើសបង្រៀនជំពូកចុងក្រោយបំផុតគឺ 'ការគោរពសុជីវធម៌' (Obeying Etiquette)?"

សុង ជីស៊ីន ផ្ដល់ចម្លើយដែលមិនសូវពាក់ព័ន្ធ ដោយនិយាយថា៖ "ប្រសិនបើយើងស្នាក់នៅក្នុងទីក្រុងតូចនេះ វិញ្ញាណភ្នំ ខ្មោចទឹក ទេវតា និងបិសាច នឹងមានវត្តមាន លុះត្រាតើយើងជឿលើពួកគេ ហើយពួកគេនឹងរលាយបាត់ទៅវិញ ប្រសិនបើយើងមិនជឿ។ ចំពោះរបៀបដែលលោកគ្រូ ឈី បង្រៀន និងរបៀបដែលសិស្សរបស់គាត់រៀន នោះវាអាស្រ័យលើវាសនារបស់បុគ្គលម្នាក់ៗប៉ុណ្ណោះ។"

ជី គុយ ក៏បានផឹកមួយកែវដែរ ដែលធ្វើឱ្យនាងមើលទៅងងុយដេក និងគួរឱ្យស្រឡាញ់។ ប៉ុន្តែ ចាប់តាំងពីដើមរហូតដល់ចប់ នាងមិនដែលក្រឡេកមើលសសរខ្លោងទ្វារដ៏អស្ចារ្យនៅចម្ងាយនោះឡើយ។

សសរថ្មនីមួយៗក្នុងចំណោមសសរទាំង ១២ នៃខ្លោងទ្វារ ត្រូវបានតុបតែងដោយរូបសត្វដ៏កម្រខុសៗគ្នា។ ៩ ក្នុងចំណោមនោះគឺជាកូនចៅរបស់នាគ ចំណែក ៣ ទៀតគឺ ខ្លាស (White Tiger), អណ្តើកខ្មៅ (Black Tortoise) និង បក្សីពណ៌ក្រហម (Vermillion Bird)។

ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី អ្នកស្រុកនៅក្នុងទីក្រុងតូចនេះបានរស់នៅទីនេះជាច្រើនជំនាន់មកហើយ ដូច្នេះពួកគេបានទម្លាប់ទៅនឹងការតុបតែងទាំងនេះទៅហើយ។

ចាវ យ៉ាវ មិនអាចទប់ការភើបានឡើយ គេក្រោកឈរទាំងទ្រេតទ្រោត រួចនិយាយថា៖ "បន្ទាប់ពីយើងបែកគ្នា ខ្ញុំសង្ឃឹមថាយើងអាចជួបគ្នាវិញនៅថ្ងៃណាមួយ។"

សុង ជីស៊ីន គិតមួយសន្ទុះ មុននឹងក្រោកឈរឡើងដែរ ហើយនិយាយទាំងញញឹមថា៖ "យើងនឹងបានជួបគ្នាវិញជាមិនខាន។ ចាវ យ៉ាវ កុំបារម្ភថាឯងនឹងគ្មានមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធអីឱ្យសោះ។"

ភ្នែករបស់ ចាវ យ៉ាវ មើលមិនសូវច្បាស់ទៅហើយ ខណៈដែលគេខាំអណ្តាតខ្លួនឯង រួចនិយាយដោយចិត្តស្មោះថា៖ "សុង ជីស៊ីន ឯងក៏គួរតែចាកចេញឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបានដែរ។ តើមានអ្នកណាក្នុងលោកដែលមិនយល់ពីទេពកោសល្យរបស់ឯង? ឯងច្បាស់ជាអាចធ្វើវាបាន!"

សុង ជីស៊ីន ច្បាស់ជាមិនបានយកសម្តីរបស់គេមកដាក់ក្នុងចិត្តឡើយ។ គេគ្រវីដៃ រួចនិយាយថា៖ "ទៅចុះ ទៅចុះ។ ឯងស្រវឹងនិយាយលែងដឹងអីហើយ រឿងនេះនឹងនាំមកនូវការអាប់ឱនដល់ចរិតមារយាទដ៏ប្រណីតរបស់យើងប៉ុណ្ណោះ។"

ចាវ យ៉ាវ និង សុង ជីស៊ីន បានបែកគ្នា បន្ទាប់ពីចាកចេញពីហាងបាយ។ មុនពេលចាកចេញ ហើយប្រហែលជាទទួលបានភាពក្លាហានពីជាតិស្រា ចាវ យ៉ាវ បានសួរថា៖ "សុង ជីស៊ីន តើយើងគួរទៅសួរសុខទុក្ខនៅផ្ទះផ្លូវការរបស់អ្នកត្រួតពិនិត្យឡៅដុត (kiln supervision official) ទេ? ខ្ញុំអាចបញ្ចុះបញ្ចូលអ្នកយាមទ្វារឱ្យ..."

សុង ជីស៊ីន ធ្វើមុខត្រជាក់ស្រ៊ប់ រួចស្ដោះទឹកមាត់ថា៖ "ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ!"

ចាវ យ៉ាវ ចាកចេញទៅដោយស្ងៀមស្ងាត់។

មើលទៅរូបរាងដែលកំពុងបាត់ទៅ ជី គុយ និយាយដោយសំឡេងតិចៗថា៖ "អ្នកប្រុស គាត់គ្រាន់តែផ្តល់យោបល់ចេញពីបំណងល្អប៉ុណ្ណោះ។"

សុង ជីស៊ីន សើចចំអក រួចនិយាយថា៖ "តើវាកម្រណាស់មែនទេ ដែលបំណងល្អរបស់នរណាម្នាក់ នាំទៅរកទង្វើអាក្រក់ និងជោគវាសនាដ៏មហន្តរាយនោះ?"

ជី គុយ បានពិចារណាលើរឿងនេះ ហើយវាហាក់ដូចជាពិតជាអញ្ចឹងមែន។ ដូច្នេះ នាងក៏មិនបានបញ្ចុះបញ្ចូល សុង ជីស៊ីន ទៀតឡើយ។

ចាវ យ៉ាវ រស់នៅផ្លូវសំណាង ដែលស្ថិតនៅភាគខាងជើងនៃទីក្រុងតូច។ ចំណែកឯ ច្រកក្អមដីឥដ្ឋ ស្ថិតនៅភាគខាងលិច រួមជាមួយនឹងផ្លូវក្រីក្រដទៃទៀត។ នៅពេលដែល សុង ជីស៊ីន និង ជី គុយ ដើរកាត់ស្លាកទាំងនោះជាមួយគ្នា ជី គុយ បានក្រឡេកមើលទៅស្លាកដែលសរសេរថា "អានុភាពគ្មានគូប្រៀប" (unmatched aura)។ ស្លាកនេះមើលទៅដូចជាមនុស្សចាស់ដែលកំពុងស្ថិតក្នុងវ័យជរាទៅហើយ។

យុវតីម្នាក់នេះ ដែលមានឈ្មោះដើមថា វ៉ាង ជូ (Wang Zhu) បានញញឹមយ៉ាងអាថ៌កំបាំង។

បន្ទាប់ពីត្រឡប់មកផ្ទះវិញនៅផ្លូវសំណាង ចាវ យ៉ាវ ត្រូវបានអ្នកបម្រើម្នាក់ប្រាប់ថា បុព្វបុរសរបស់គេកំពុងរង់ចាំគេនៅក្នុងបន្ទប់សិក្សា ហើយគេត្រូវតែទៅទីនោះជាបន្ទាន់។ សិស្សក្នុងឈុតពណ៌ខៀវខ្ចី ដែលនៅមានក្លិនស្រាជាប់ខ្លួន ក៏មានអារម្មណ៍ឈឺក្បាលភ្លាមៗ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី គេមានតែប្រមូលភាពក្លាហានដើម្បីប្រញាប់ទៅបន្ទប់សិក្សា។

ត្រកូល ចាវ មិនមែនជាត្រកូលដែលលេចធ្លោខ្លាំងនៅក្នុងទីក្រុងតូចនេះទេ ហើយពួកគេតែងតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់អំពីទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ។ រឿងនេះមិនដូចជាត្រកូល លូ ឡើយ ដែលចូលចិត្តបង្ហាញអំណាច និងចូលចិត្តអួតខ្លួនថាជាត្រកូលអ្នករៀនសូត្រ។ សូម្បីតែអាគាររបស់ពួកគេ ក៏ត្រូវបានរចនាឡើងឱ្យមើលទៅបុរាណ និងប្រណីតដែរ។

ស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់កាន់ឈើច្រត់ក្នុងដៃ ខណៈដែលនាងឈរក្បែរតុសិក្សា ហើយអង្អែលលើផ្ទៃតុនោះ។ មុខរបស់នាងបង្ហាញពីភាពជ្រីវជ្រួញនៃវ័យ ហើយវាពោរពេញដោយអារម្មណ៍សោកសៅ និងការចងចាំ។

នាងមិនបានខឹងសម្បារទេ បន្ទាប់ពីធំក្លិនស្រាលើចៅប្រុសច្បងរបស់នាង ផ្ទុយទៅវិញ នាងបានញញឹម និងគ្រវីដៃហៅគេ រួចនិយាយថា៖ "យ៉ាវអឺ (Yao'er) ចូលមក។ ហេតុអ្វីបានជាឯងឈរស្ទាក់ស្ទើរនៅមាត់ទ្វារបែបនេះ? តើវាមានរឿងអីទៅ បើបុរសម្នាក់ផឹកស្រាបន្តិចបន្តួចនោះ? វាមិនមែនជាការផឹកទឹកនោមសេះ ឬអ្វីនោះទេ។ វាមិនមែនជារឿងដែលត្រូវខ្មាសអៀនឡើយ!"

ចាវ យ៉ាវ ញញឹមទាំងជូរចត់ ខណៈដែលគេចូលក្នុងបន្ទប់ ហើយសំពះសួរសុខទុក្ខដោយការគោរព។ ប៉ុន្តែ ស្ត្រីចំណាស់នោះបានប្រែជាមិនអត់ធ្មត់ រួចនិយាយថា៖ "នេះហើយជាចំណុចមិនល្អនៃការអានសៀវភៅច្រើនពេក។ វាមានវិន័យ និងសុជីវធម៌ច្រើនណាស់ដែលត្រូវអនុវត្ត ហើយវាធ្វើឱ្យពួកអ្នករៀនសូត្រដូចជាឯង ក្លាយជាមនុស្សពិបាក និងគួរឱ្យធុញទ្រាន់។ សាកមើលជីតារបស់ឯងជាឧទាហរណ៍។ គាត់ពូកែគ្រប់យ៉ាង ប៉ុន្តែគាត់មិនអាចបញ្ឈប់ការរអ៊ូរទាំបានឡើយ ពេលគាត់និយាយជាមួយខ្ញុំអំពីគោលការណ៍ដ៏អស្ចារ្យ និងសុជីវធម៌។ វាពិតជាគួរឱ្យធុញណាស់! ជាពិសេសចរិត និងទឹកដមសំឡេងរបស់គាត់។ ហ៊ឺស! នោះគឺជាទឹកមុខដែលគួរឱ្យចង់វាយខ្លាំងណាស់។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនដែលឈ្នះក្នុងការប្រកែកជាមួយគាត់ឡើយ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ខ្ញុំពិតជាចង់យកឈើច្រត់វាយគាត់ណាស់..."

ស្ត្រីចំណាស់នោះស្រាប់តែអស់សំណើចនឹងសម្តីរបស់ខ្លួនឯង នាងសើចក្អាកក្អាយ រួចនិយាយថា៖ "ខ្ញុំស្ទើរតែភ្លេចទៅហើយ។ កាលនោះខ្ញុំមិនទាន់ត្រូវការឈើច្រត់ឡើយ!"

នាងញញឹមហើយសួរថា៖ "យ៉ាងម៉េច ឯងបានទៅផឹកស្រាជាមួយអាអាបប សុង ជីស៊ីន នោះមែនទេ?"

ចាវ យ៉ាវ មានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់បន្តិច ខណៈដែលគេតបថា៖ "លោកយាយ ខ្ញុំត្រូវប្រាប់អ្នកប៉ុន្មានដងទៀត? សុង ជីស៊ីន មានទេពកោសល្យអស្ចារ្យណាស់ ហើយគេតែងតែរៀនគោលការណ៍ថ្មីៗលឿនជាងអ្នកដទៃជានិច្ច។"

ស្ត្រីចំណាស់សើចចំអក រួចនិយាយថា៖ "គេពិតជាឆ្លាតណាស់។ ប៉ុន្តែ កាលជីតារបស់ឯងនៅរស់ គាត់បានមើលធ្លុះមនុស្សម្នាក់នេះតាំងពីគេមានអាយុតែ ៣ ឆ្នាំឯណោះ។ តើឯងចង់ដឹងទេថា ជីតារបស់ឯងបាននិយាយអ្វីខ្លះ?"

ចាវ យ៉ាវ តបភ្លាមថា៖ "ទេ!"

ស្ត្រីចំណាស់មិនខ្វល់នឹងចម្លើយរបស់ចៅប្រុសសំណព្វឡើយ រួចបន្តថា៖ "ជីតារបស់ឯងបាននិយាយថា គេជាមនុស្សដែលមានល្បិចកល និងពូកែគិតគូរហួសពីអាយុ ប៉ុន្តែវាជារឿងគួរឱ្យស្ដាយ ដែលមនុស្សដែលនឹងធ្វើឱ្យត្រកូលរបស់គេអាប់ឱននៅថ្ងៃណាមួយ ក៏គឺជាគេហ្នឹងឯង។"

បន្ទាប់មក នាងក៏ចង្អុលទៅ ចាវ យ៉ាវ រួចនិយាយថា៖ "ជីតារបស់ឯងក៏បាននិយាយដែរថា ការមានចរិតសុភាពរាបសារ និងមានមារយាទត្រឹមត្រូវ ហើយមិនសូវលេចធ្លោខ្លាំងក្នុងវ័យក្មេង គឺជាសញ្ញានៃមនុស្សដែលត្រូវបានអប់រំមកយ៉ាងល្អ។ ហើយមនុស្សបែបនេះ គ្មាននរណាក្រៅពីចៅប្រុសរបស់គាត់ឡើយ!"

ស្ត្រីចំណាស់ញញឹមបន្ទាប់ពីនិយាយបែបនេះ។ "អាសត្វចាស់នោះប្រកាន់វិន័យពេញមួយជីវិត ប៉ុន្តែនៅទីបំផុត គាត់ក៏បាននិយាយអ្វីដែលគួរឱ្យចង់ស្តាប់ខ្លះដែរ។"

ចាវ យ៉ាវ មានភាពងឿងឆ្ងល់បន្តិច ហើយគេហៀបនឹងនិយាយអ្វីម្យ៉ាង។ ប៉ុន្តែ គេបានឮលោកយាយរបស់គេដកដង្ហើមធំដោយអារម្មណ៍រំភើប រួចនិយាយថា៖ "ខ្ញុំចាស់ហើយឥឡូវនេះ!"

យុវជនរូបនេះគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីលេបសម្តីចូលទៅវិញ។ គេញញឹម ខណៈដែលដើរទៅជួយគ្រាហ៍លោកយាយរបស់គេ រួចនិយាយថា៖ "លោកយាយនឹងរស់នៅបានយូរអង្វែងដូចជាភ្នំខាងត្បូង ដូច្នេះលោកយាយនៅតែក្មេងណាស់។"

ស្ត្រីចំណាស់លូកដៃដែលជ្រីវជ្រួញទៅទះខ្នងដៃចៅប្រុសរបស់នាង រួចនិយាយថា៖ "ឯងល្អជាងជីតារបស់ឯងឆ្ងាយណាស់ ដែលចេះតែនិយាយពីច្បាប់ទម្លាប់ និងសុជីវធម៌។ ឯងក៏ចេះនិយាយអ្វីដែលគួរឱ្យចង់ស្តាប់ដែរ។"

យុវជនរូបនេះញញឹមហើយនិយាយថា៖ "លោកតាគឺជាមនុស្សដែលមានចំណេះដឹងពិតប្រាកដ។ សូម្បីតែលោកគ្រូ ឈី ក៏បាននិយាយដែរថា លោកតាគឺជាអ្នកប្រាជ្ញដ៏ហ្មត់ចត់ម្នាក់ ដែលមានការយល់ដឹងអំពី 'យុត្តិធម៌' យ៉ាងជ្រាលជ្រៅបំផុត។"

ស្ត្រីចំណាស់បានបង្ហាញអារម្មណ៍ពិតរបស់នាងភ្លាមៗ ដោយមិនអាចលាក់បាំងមោទនភាពបានឡើយ។ ប៉ុន្តែ នាងបានធ្វើពុតជាហុឺសក្នុងចិត្តដោយភាពត្រជាក់ រួចនិយាយថា៖ "ប្រាកដណាស់! យ៉ាងណាមិញ តើបុរសម្នាក់នោះត្រូវបានជ្រើសរើសដោយអ្នកណា?"

ចាវ យ៉ាវ ខាំបបូរមាត់ ហើយទប់ស្នាមញញឹម។

ស្ត្រីចំណាស់បាននាំ ចាវ យ៉ាវ ទៅកាន់កៅអីនៅពីក្រោយតុ ហើយយុវជនរូបនេះក៏បានឃើញរូបចម្លាក់ឈើជារូបនាគដែលកំពុងសម្រាកនៅលើតុ។ នេះគឺជារូបចម្លាក់ដែលមានជីវិតណាស់ ប៉ុន្តែនៅពេលសម្លឹងមើលឱ្យជិត គេក៏ដឹងថា នាគពណ៌ខៀវខ្ចីនោះមានភ្នែក ប៉ុន្តែគ្មានគ្រាប់ភ្នែក (ប្រស្រីភ្នែក) ឡើយ ដោយហេតុផលណាមួយ។

ស្ត្រីចំណាស់បានរើសប៉ាកកាអក្សរផ្ចង់មួយ ដែលត្រូវបានត្រាំទឹកមិករួចរាល់។ នេះគឺជាប៉ាកកាថ្មីដែលត្រូវបានច្នៃចេញពីមែកនៃដើមកណ្ដូបចាស់។ នាងកាន់វាដោយដៃទាំងពីរដែលញ័រទទ្រើត ខណៈដែលនាងហុចវាទៅឱ្យចៅប្រុសច្បងរបស់នាង។

នៅពេលដែល ចាវ យ៉ាវ ទទួលយកប៉ាកកានោះ គេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាមានទម្ងន់ធ្ងន់នៅលើស្មារបស់គេ។ តាមពិតទៅ វាគឺជាលោកយាយរបស់គេដែលកំពុងសង្កត់លើស្មារបស់គេ ដើម្បីជាសញ្ញាឱ្យគេអង្គុយចុះ។ គេក៏ធ្វើតាម ហើយអង្គុយនៅលើកៅអីដែលត្រូវបានបម្រុងទុកសម្រាប់តែមេត្រកូលនៃត្រកូល ចាវ ប៉ុណ្ណោះ។

ស្ត្រីចំណាស់បានដកថយមួយជំហាន រួចនិយាយដោយសំឡេងដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ និងអង់អាចបំផុតថា៖ "ចាវ យ៉ាវ ចូរអង្គុយចុះ! ថ្ងៃនេះ ឯងនឹងក្លាយជាអ្នកទទួលខុសត្រូវក្នុងការបន្ថែមចំណុចបញ្ចប់ដ៏ល្អឥតខ្ចោះ (finishing touches) សម្រាប់បុព្វបុរសនៃត្រកូល ចាវ។"

រូបចម្លាក់ដីឥដ្ឋនៃព្រះមួយអង្គដែលបាក់បែកខ្ទេចខ្ទី កំពុងដេកផ្អៀងនៅលើដីដែលពោរពេញដោយស្មៅ ដោយគ្មាននរណាម្នាក់អើពើឡើយ។

រឿងនេះបានកើតឡើងរាប់រយរាប់ពាន់ឆ្នាំមកហើយ។ តាមពិតទៅ កាន់តែមានរូបចម្លាក់ដីឥដ្ឋច្រើនឡើងៗដែលត្រូវបានបោះបង់ចោលនៅទីនេះ។ មិនត្រឹមតែអ្នកស្រុកនៅក្នុងទីក្រុងតូចនេះមិនសូវអើពើនឹងរឿងផ្សេងទៀតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ ពួកគេបានបាត់បង់ការគោរព និងភាពកោតខ្លាចចំពោះរូបចម្លាក់ទាំងនេះតាំងពីយូរមកហើយ។

អ្នកស្រុកចំណាស់ៗជារឿយៗតែងតែនិយាយពីរបីម៉ាត់ ប្រាប់កូនចៅកុំឱ្យមកលេងនៅទីនេះ។ ប៉ុន្តែ ក្មេងៗនៅតែចូលចិត្តមកលេងលាក់ខ្លួន និងចាប់ចង្រិតនៅទីនេះដដែល។ នៅពេលដែលក្មេងៗទាំងនេះធំឡើង ហើយមានចៅផ្ទាល់ខ្លួន ពួកគេប្រហែលជានឹងនិយាយពាក្យដដែលនេះ ប្រាប់កូនចៅកុំឱ្យមកលេងនៅទីនេះ។ ពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់ នេះគឺជាអ្វីដែលបានកើតឡើង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គ្មានរឿងមិនល្អណាមួយធ្លាប់កើតឡើងឡើយ។

ក្រឡេកមើលទៅទីនោះ គេអាចឃើញក្បាលដែលដាច់នៅម្នាក់ឯង រាងកាយដែលបាក់បែក និងដៃដែលដាច់ចេញពីគ្នា។ វាហាក់ដូចជាមាននរណាម្នាក់បានព្យាយាមផ្គុំពួកវាចូលគ្នាដោយបង្ខំ ដើម្បីគ្រាន់តែរក្សារូបរាងដើមរបស់ពួកគេឱ្យបានបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។ នេះប្រហែលជាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរចុងក្រោយរបស់ពួកគេហើយ។

ក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលពាក់ស្បែកជើងចំបើង បានរត់យ៉ាងលឿនចេញពីច្រកក្អមដីឥដ្ឋ ដោយមានកាក់តង្វាយបីនៅក្នុងដៃយ៉ាងណែន។ នៅពេលដែលគេមកដល់ គេបានដើរបត់បែនចុះឡើងដើម្បីរកផ្លូវ ហើយគេថែមទាំងសូត្រអ្វីម្យ៉ាងតិចៗទៀតផង។ គេបង្ហាញពីបទពិសោធន៍យ៉ាងច្រើន ខណៈដែលគេរកឃើញរូបចម្លាក់ដែលគេកំពុងស្វែងរកយ៉ាងងាយស្រួល រួចអង្គុយចុះ ហើយក្រឡេកមើលជុំវិញដើម្បីឱ្យប្រាកដថាគ្មានមនុស្សនៅក្បែរនោះ។ បន្ទាប់មក គេក៏លួចដាក់កាក់ស្ពាន់នោះទៅក្នុងប្រហោងនៃរូបចម្លាក់នោះ។

បន្ទាប់ពីក្រោកឈរឡើងវិញ គេក៏ទៅស្វែងរករូបចម្លាក់ទីពីរ និងទីបី រួចធ្វើសកម្មភាពដដែលនេះចំពោះរូបនីមួយៗ។

មុនពេលចាកចេញ គេបានឈរម្នាក់ឯងនៅក្នុងស្មៅពណ៌បៃតងខ្ចី លើកដៃសំពះបួងសួង និងឱនក្បាលចុះ ខណៈដែលគេសូត្រតិចៗថា៖ "សូមឱ្យលោកមានសេចក្ដីសុខពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ ហើយសូមមេត្តាការពារឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំ និងប្រទានពរជ័យឱ្យពួកគាត់ ដើម្បីកុំឱ្យពួកគាត់ត្រូវរងទុក្ខវេទនាទៀតឡើយក្នុងជាតិក្រោយ។ ប្រសិនបើអាច សូមមេត្តាប្រាប់ឪពុកម្ដាយខ្ញុំផងថា ខ្ញុំកំពុងរស់នៅក្នុងជីវិតដ៏ល្អមួយនៅពេលនេះ ហើយពួកគាត់មិនចាំបាច់បារម្ភពីខ្ញុំឡើយ..."