មនុស្សងាយៗ (Easy-going)

ការដាំថ្នាំ ក៏ជាការងារដ៏ផ្ចិតផ្ចង់មួយ មិនខុសពីការស៊កអំបោះចូលរន្ធម្ជុលនោះទេ។ ចិន ភីងអាន (Chen Ping'an) មានភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងមានរបៀបរៀបរយបំផុត ខណៈពេលដែលគេកំពុងផ្ដោតអារម្មណ៍ទៅលើឆ្នាំងថ្នាំនៅចំពោះមុខ។ ក្លិនអាយនៃសេចក្ដីសុខដ៏អាថ៌កំបាំងមួយ បានជះចេញពីរាងកាយរបស់គេ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នីង យ៉ាវ (Ning Yao) មិនមែនជាមនុស្សដែលមានភាពអត់ធ្មត់នោះទេ។ ក្រៅពីការហាត់សមបច្ចេកទេសដាវវែង និងដាវកោង មិនសូវមានរឿងអ្វីផ្សេងទៀតដែលធ្វើឱ្យនាងចាប់អារម្មណ៍ឡើយ។ នាងបានចាកចេញពីផ្ទះតាំងពីក្មេង ធ្វើដំណើរពាសពេញដែនដីដោយខ្លួនឯង។ ជាលទ្ធផល នាងជារឿយៗត្រូវរស់នៅក្នុងមជ្ឈដ្ឋានដែលលំបាកលំបិនខ្លាំង។

ដោយសារហេតុនេះហើយ ទើបនាងមិនមានអារម្មណ៍ទើសទាល់អ្វីឡើយ នៅក្នុងផ្ទះដ៏សាមញ្ញ និងក្រីក្ររបស់ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះ។ យ៉ាងណាមិញ នាងបានទម្លាប់ទៅនឹងការគេងបោះជំរំនៅទីវាល និងការធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ខ្យល់ភ្លៀងទៅហើយ។ ទោះបីជាមនុស្សម្នាក់ធ្លាប់ជាអ្នករើសអើង ឬហ្មត់ចត់កម្រិតណាក៏ដោយ បទពិសោធន៍បែបនេះនឹងធ្វើឱ្យពួកគេក្លាយជាមនុស្សងាយៗទៅវិញនៅថ្ងៃណាមួយ។

"ដៃឆ្វេងរបស់ឯង មិនអីទេឬ?" នីង យ៉ាវ សួរ។

ដៃឆ្វេងរបស់ ចិន ភីងអាន ត្រូវបានរុំដោយបន្ទះក្រណាត់កប្បាស ខណៈដែលគេលើកចានថ្នាំមួយមកឱ្យ។ បន្ទាប់ពី នីង យ៉ាវ ទទួលយកវាហើយ គេក៏ញញឹមរួចឆ្លើយថា៖ "មិនអីទេ ខ្ញុំបានបុកថ្នាំបុរាណខ្លះៗមុនពេលត្រឡប់មកវិញ ហើយក៏បានបិទវាលើមុខរបួសរួចរាល់ហើយដែរ។ កាលខ្ញុំរងរបួសមុត ឬជាំពេលធ្វើការជាអ្នកសូនចាន ខ្ញុំក៏តែងតែប្រើថ្នាំនេះដើម្បីព្យាបាលរបួសដែរ វាស័ក្តិសិទ្ធិ ១០០ ភាគរយតែម្ដង។ តាមពិតទៅ តាចាស់ម្នាក់នៅហាងលក់ថ្នាំគ្រួសារយ៉ាង (Yang Family) បានប្រាប់រូបមន្តសម្ងាត់នេះដល់ខ្ញុំតាំងពីយូរមកហើយ។"

“ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំបានសន្យានឹងគាត់ថា នឹងមិនចែករំលែករូបមន្តសម្ងាត់នេះដល់អ្នកដទៃទេ។ បើមិនដូច្នោះទេ ដោយសារតែឃើញអ្នកចូលចិត្តធ្វើដំណើរចុះឡើង ខ្ញុំគិតថាវាប្រហែលជាមានប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នកខ្លះមិនខាន។ ប្រសិនបើអ្នកចង់បាន ខ្ញុំអាចទៅរកតាចាស់នោះដើម្បីសុំការអនុញ្ញាតពីគាត់។ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ ពេលខ្ញុំទៅហាងថ្នាំ ខ្ញុំមានការប្រញាប់ពេក ក៏មិនបានជួបគាត់។ សង្ឃឹមថាគាត់គ្រាន់តែចេញទៅក្រៅមួយភ្លែតចុះ។"

ខណៈពេលដែលយុវតីរូបនេះផឹកថ្នាំ ចិញ្ចើមរបស់នាងដែលរាវស្ដើងដូចមុខដាវ បានជ្រួញចូលគ្នាផ្ដុំជាស្នាមបន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី នាងនៅតែផឹកថ្នាំនោះរហូតអស់ដោយគ្មានការរអ៊ូរទាំឡើយ។ បន្ទាប់ពីហុចចានត្រឡប់ទៅឱ្យក្មេងប្រុសដែលកំពុងរង់ចាំ នាងក៏រអ៊ូតិចៗថា៖ "អាមនុស្សចិត្តល្អដែលល្ងង់ខ្លៅ។ មិនឆ្ងល់ទេដែលឯងក្ររហាមបែបនេះ។ វាហាក់ដូចជាឯងសមតែគេធ្វើបាបអញ្ចឹង។"

មុនពេល ចិន ភីងអាន អាចតបវិញ នីង យ៉ាវ ក៏បន្ថែមថា៖ "កុំប្រកាន់អី ខ្ញុំជាមនុស្សនិយាយត្រង់ៗបែបហ្នឹងឯង។"

ប៉ុន្តែ នីង យ៉ាវ មិនដឹងទេថា ការពន្យល់នេះគឺរឹតតែធ្វើឱ្យឈឺចាប់ជាងសម្តីដំបូងរបស់នាងទៅទៀត។

ចិន ភីងអាន ចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែគេមិនដឹងថាគួរនិយាយយ៉ាងណាក៏នៅស្ងៀមទៅ។

នីង យ៉ាវ ជូតស្នាមថ្នាំចេញពីមាត់ រួចអង្គុយខ្លួនត្រង់ ហើយនិយាយដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ "ទោះបីជាអ្នកប្រាជ្ញ (Sage) ដែលមើលថែទីនេះ — ម្នាក់ដែលឯងហៅថា លោកគ្រូ ឈី (Mr. Qi) នៅសាលាឯកជននោះ — ចង់ជួយឯងដោះស្រាយរឿងនេះ ដើម្បីឱ្យឯងរស់នៅដោយសុខសាន្តក៏ដោយ ក៏ឯងត្រូវដឹងថា មនុស្សគ្រប់រូបសុទ្ធតែមានដែនកំណត់នៃសមត្ថភាពរៀងៗខ្លួន។ រឿងនេះគឺពិត សូម្បីតែចំពោះអ្នកប្រាជ្ញក៏ដោយ។"

“នេះមិនទាន់និយាយដល់ថា ស្ថានភាពរបស់លោកគ្រូ ឈី ក៏កំពុងស្ថិតក្នុងសភាពដុនដាបខ្លាំងនៅពេលនេះផង គាត់ប្រៀបដូចជា 'ព្រះពុទ្ធដីឥដ្ឋដែលស្ទើរតែឆ្លងទឹកមិនរួច' ទៅហើយ។ ខ្ញុំបារម្ភថា គាត់ប្រហែលជាមិនអាចធានាសុវត្ថិភាពឱ្យឯងបានទេនៅថ្ងៃអនាគត។ ចំណែកខ្ញុំ នីង យ៉ាវ គឺជាអ្នកក្រៅ ហើយខ្ញុំជាមនុស្សប្រភេទដែល 'តបស្នងគុណត្រឹមមួយដំណក់ ដោយទឹកចិត្តជ្រះថ្លាដូចទឹកជន់ក្បាលព្រៃ ប៉ុន្តែបើអ្នកណាសម្លក់សម្លឹងរកឿង ខ្ញុំក៏នឹងតបស្នងវិញដោយភាពសាហាវយង់ឃ្នង និងការសងសឹកដែរ!'"

តបស្នងគុណត្រឹមមួយដំណក់ ដោយទឹកចិត្តជ្រះថ្លាដូចទឹកជន់ក្បាលព្រៃ, តបស្នងការស្អប់ខ្ពើមដោយភាពសាហាវយង់ឃ្នង, ព្រះពុទ្ធដីឥដ្ឋដែលស្ទើរតែឆ្លងទឹកមិនរួច...

នៅពេលនេះ នីង យ៉ាវ កំពុងលួចមានមោទនភាពចំពោះខ្លួនឯង។ ស្តាប់សម្តីនាងទៅមើល! តើវាមិនពោរពេញដោយចំណេះដឹង និងវប្បធម៌ទេឬអី?

ប៉ុន្តែ វាជារឿងគួរឱ្យស្ដាយ ដែលអ្នកជិតខាងរបស់ ចិន ភីងអាន គឺជាសិស្សម្នាក់ដែលរៀនសូត្របានខ្ពង់ខ្ពស់។ សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) តែងតែសូត្រមេរៀនរបស់អ្នកប្រាជ្ញស្ទើរតែរាល់ព្រឹក និងរាល់យប់ ហើយយោងតាមសម្តីរបស់គេ នេះគឺជាដំណើរការនៃការបណ្តុះស្មារតីដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់។ ដូច្នេះហើយ ទោះបីជា ចិន ភីងអាន មិនដែលអានសៀវភៅទាំងនេះក៏ដោយ យ៉ាងហោចណាស់គេក៏ធ្លាប់ឮគេសូត្រដែរ។ ហេតុនេះ គេមិនសូវប្លែកជាមួយនឹងទស្សនវិជ្ជារបស់ពួកសិស្ស និងអ្នកប្រាជ្ញទាំងនោះទេ។ សូម្បីតែឃ្លាដែលជ្រាលជ្រៅ ក៏គេនៅតែអាចទាយន័យបានតាមរយៈបរិបទនៃពាក្យមុន និងក្រោយ។

នីង យ៉ាវ សម្លឹងមើល ចិន ភីងអាន ដោយសង្ឃឹមថានឹងឃើញភាពភ្ញាក់ផ្អើល ការកោតសរសើរ ឬភាពងឿងឆ្ងល់នៅលើទឹកមុខរបស់គេ។ ប៉ុន្តែ នាងត្រូវខកចិត្ត នៅពេលឃើញទឹកមុខរបស់ ចិន ភីងអាន បែរជាមើលទៅ 'គួរឱ្យចង់ដាល់' ដែលហាក់ដូចជានិយាយថា៖ "ខ្ញុំយល់ហើយ សូមបន្តទៀតមក។"

យុវតីរូបនេះមានអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមយ៉ាងខ្លាំង។ ភាពស្វាហាប់របស់នាងបានស្រកចុះដូចទឹកជន់ ហើយនាងក៏និយាយទាំងមួម៉ៅថា៖ "អ្វីដែលខ្ញុំចង់និយាយគឺ ដោយសារតែឯងបានជួយសង្គ្រោះជីវិតខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងជួយឯងសម្លាប់ ហ្វូ ណានហួរ (Fu Nanhua) នៃទីក្រុងនាគចាស់ (Old Dragon City) នៅថ្ងៃអនាគត។ ឬ លីវ ជីម៉ៅ (Liu Zhimao) នៃបឹង ស៊ូជាន (Lake Shujian)។ ប៉ុន្តែ បើឯងចង់សម្លាប់ពួកគេទាំងពីរនាក់ដើម្បីកម្ចាត់ការគំរាមកំហែងឱ្យអស់ពីជីវិត ឯងត្រូវតែចំណាយប្រាក់ខ្លះដើម្បីកម្ចាត់គ្រោះចង្រៃនេះ។ យ៉ាងណាមិញ យើងទាំងពីរនាក់គ្រាន់តែជាអ្នកដទៃដែលមកជួបគ្នាដោយចៃដន្យប៉ុណ្ណោះ។ និយាយឱ្យចំ ឯងត្រូវបង់ប្រាក់ឱ្យខ្ញុំនូវកាក់ស្ពាន់មួយថង់។"

យុវតីរូបនេះបានចង្អុលយ៉ាងលឿនទៅកាន់ថង់កាក់ 'ស្វាគមន៍និទាឃរដូវ' (Greeting Spring Coins) រួចនិយាយថា៖ "ឧទាហរណ៍ដូចជាថង់នេះ ខ្ញុំពេញចិត្តវាណាស់។ ក្បាច់លើកាក់ 'តង្វាយ' (Offering Coins) និងកាក់ 'សិរីសួស្ដី' (Good Fortune Coins) មើលទៅមិនសូវស្អាតទេ ហើយរូបរាងរបស់វាក៏មិនត្រូវនឹងចំណូលចិត្តរបស់ខ្ញុំដែរ។"

នីង យ៉ាវ ងើបចង្កាបន្តិច រួចបន្តថា៖ "ប្រសិនបើឯងព្រមបន្ថែមថង់កាក់ស្ពាន់ពីរទៀត ក្រៅពីថង់នេះ ខ្ញុំអាចជួយឯងដោះស្រាយរឿងទីក្រុងនាគចាស់ និងភ្នំពពកអរុណ (Dawn Cloud Mountain) បានដែរ។ ជាការពិតណាស់ ឯងអាចបំភ្លេចរឿងទាំងអស់នេះចោលបាន ប្រសិនបើខ្ញុំស្លាប់ក្រោមដៃ លីវ ជីម៉ៅ។ ព្រោះថា កម្រិតនៃការព្យាយាមរបស់ខ្ញុំនៅទាបនៅឡើយ ខ្ញុំទើបតែឈានដល់កម្រិតទី ៦ នៃកម្រិតទាំង ៩ នៃសិល្បៈយុទ្ធគុនប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុងនាមជាអ្នកយុទ្ធគុន រាងកាយរបស់ខ្ញុំមិនទាន់ឈានដល់កម្រិតកំពូលឡើយ។ ចំណែកឯកម្រិតនៃការព្យាយាមទាំង ១៥ កម្រិត ខ្ញុំទើបតែឈានដល់កម្រិត 'ទ្វារនាគ' (Dragon Gate Tier) នៃកម្រិតមធ្យមទាំង ៥ (Middle Five Tiers) ប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំមានលំនាំចំនួន ៦ នៅក្នុងសរីរាង្គសំខាន់ៗរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅមិនទាន់បានបន្ថែមចំណុចចុងក្រោយដើម្បីឱ្យពួកវាមានជីវិតនៅឡើយទេ។"

ចិន ភីងអាន ស្រឡាំងកាំងយ៉ាងពិតប្រាកដនៅពេលនេះ។ គេគ្មានដឹងថា នាងកំពុងនិយាយពីអ្វីឡើយ។

យុវតីរូបនេះមានអារម្មណ៍អៀនខ្មាស និងខឹងបន្តិច។ នាងតែងតែមានអារម្មណ៍អាម៉ាស់ចំពោះកម្រិតនៃការព្យាយាមដ៏ទាបរបស់នាង ប៉ុន្តែទឹកមុខងឿងឆ្ងល់របស់ ចិន ភីងអាន បែរជាហាក់ដូចជានិយាយថា៖ "អ្នកកញ្ញា សូមមេត្តាពន្យល់រឿងនេះឱ្យខ្ញុំផង។" រឿងនេះបានចាក់ដោតចំកន្លែងដែលឈឺចាប់របស់នាងយ៉ាងខ្លាំង។

នៅពេលឃើញទឹកមុខស្រអាប់របស់នាង ចិន ភីងអាន ក៏ដឹងភ្លាមពីភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃស្ថានភាព។ គេក៏ប្រញាប់និយាយថា៖ "នីង យ៉ាវ របួសរបស់អ្នកទើបតែធ្ងន់ធ្ងរខ្លាំងកាលពីមួយភ្លែតមុននេះសោះ ហេតុអ្វីបានជាឥឡូវមើលទៅដូចជាជិតសះស្បើយអស់ទៅហើយ?"

យុវតីរូបនេះបន្ទាបភ្នែកបន្តិច ខណៈដែលនាងឱបដៃនៅត្រង់ដើមទ្រូង ហើយនិយាយដោយសំឡេងស្អកៗថា៖ "កាលនោះ ខ្ញុំពិតជាជិតស្លាប់មែន។ ប្រសិនបើលោកតាសាសនាដាវ លូ (Daoist Lu) មិនបានជួយខ្ញុំទេ ខ្ញុំប្រហែលជា... ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំជំពាក់គុណឯងធំណាស់ ដូច្នេះខ្ញុំមិនគួរព្យាយាមកេងចំណេញពីឯង ខណៈពេលដែលឯងកំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពលំបាកបែបនេះទេ។ ខ្ញុំមិនគួរទាមទារថង់កាក់ស្ពាន់ទាំងបីនោះទេ។ តើជីវិតខ្ញុំអាចយកទៅប្រៀបធៀបនឹងពួក លីវ ជីម៉ៅ និងអ្នកដទៃទៀតបានយ៉ាងដូចម្ដេច? ដូច្នេះ ខ្ញុំគឺជាអ្នកខុស។ ចាត់ទុកថាខ្ញុំមិនបាននិយាយអ្វីកាលពីមុននេះទៅចុះ។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំចាកចេញពីទីក្រុងតូចនេះ ខ្ញុំនឹងព្យាយាមឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីដោះស្រាយការគំរាមកំហែងទាំងនោះឱ្យឯង។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសូមប្រាប់ទុកមុន — ខ្ញុំធ្វើតែអ្វីដែលស្ថិតក្នុងសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ ហើយខ្ញុំនឹងមិនលះបង់ជីវិតខ្លួនឯងឡើយ ប្រសិនបើខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំពិតជាមិនអាចជោគជ័យ។"

យុវតីរូបនេះមានអារម្មណ៍បាក់ទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលនេះ។ ប្រហែលមកពីនាងកម្រនឹងឱនក្បាលសុំទោសអ្នកដទៃបែបនេះណាស់។

"តើថង់កាក់មួយណាជាកាក់តង្វាយ?" ចិន ភីងអាន សួរ។

នីង យ៉ាវ ចង្អុលទៅថង់ដែលមានក្បាច់ពណ៌មាស។

ចិន ភីងអាន យកកាក់ស្ពាន់បីចេញមកកាន់ក្នុងដៃ។ បន្ទាប់មក គេក៏រុញថង់កាក់ស្ពាន់ទាំងបីនោះទៅរកយុវតីរូបនេះ រួចនិយាយទាំងញញឹមថា៖ "នេះ យកទៅចុះ។"

នីង យ៉ាវ ភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង។ បន្ទាប់ពីរយះពេលយ៉ាងយូរ នាងក៏ដឹងខ្លួនវិញ រួចសួរថា៖ "ចិន ភីងអាន កាលពីក្មេង ឯងធ្លាប់ធ្លាក់ពីលើផ្ទះបោកក្បាលមែនទេ?"

"ទេ" ចិន ភីងអាន ឆ្លើយទាំងធុញទ្រាន់។ "ប៉ុន្តែ ខ្ញុំតែងតែត្រូវកន្ទុយគោរំពាត់ចំក្បាល ពេលខ្ញុំជួយគេឃ្វាលគោ។"

នីង យ៉ាវ ស្រាប់តែផ្ទុះកំហឹង នាងទះតុផាំង រួចសួរដេញដោលថា៖ "ឬមួយក៏ឯងមានចិត្តលើខ្ញុំ?!"

ចិន ភីងអាន ស្រឡាំងកាំងទាំងស្រុង។

យុវតីរូបនេះក៏ញញឹមឡើង រួចលើកមេដៃឱ្យ ចិន ភីងអាន ហើយនិយាយថា៖ "ឯងពិតជាមានភ្នែកខ្ពស់មែន!"

បន្ទាប់មក នាងក៏ងាកមេដៃចង្អុលមកខ្លួនឯង រួចនិយាយទាំងទឹកមុខរីករាយថា៖ "ប៉ុន្តែ ខ្ញុំច្បាស់ជាមិនយល់ព្រមឡើយ។ បុរសដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ ប្រាកដជាត្រូវតែជាកំពូលអ្នកដាវអមតៈ (Sword Immortal) ដែលខ្លាំងជាងគេបំផុតក្នុងលោក។ ខ្លាំងបំផុត! ក្នុងលោកទាំងមូល! ជាអ្នកដាវអមតៈដ៏អស្ចារ្យ! សូម្បីតែបុព្វបុរសសាសនាដាវ (Dao Ancestor) និងព្រះពុទ្ធ? ឬអ្នកប្រាជ្ញ ខុងជឺ ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់? បើឈរនៅមុខដាវរបស់គាត់ ពួកគេគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីឱនក្បាល ហើយគេចចេញទៅម្ខាងឡើយ!"

ចិន ភីងអាន មុខឡើងក្រហមងាំងនៅពេលនេះ។ គេអេះក្បាល រួចនិយាយថា៖ "នីង យ៉ាវ ខ្ញុំគិតថាអ្នកប្រហែលជាយល់ច្រឡំហើយ។ ខ្ញុំមិនដែលនិយាយថា ខ្ញុំស្រឡាញ់អ្នកឡើយ..."

នីង យ៉ាវ លើកចិញ្ចើម។ នាងគិតមួយសន្ទុះ រួចអោនមកមុខ ហើយផ្ចង់ភ្នែកសម្លឹងមើល ទាំងលើកម្រាមដៃចង្អុល និងមេដៃចេញពីគ្នាប្រហែលមួយអ៊ីញ។ "សូម្បីតែបន្តិចប៉ុណ្ណេះ ក៏គ្មានដែរឬ?" នាងសួរដោយសំឡេងមិនសូវជឿជាក់។

ចិន ភីងអាន ឆ្លើយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ និងដាច់អហង្ការថា៖ "គ្មានទេ! សូមមេត្តាស្ងប់ចិត្តចុះ!"

នីង យ៉ាវ ដកដង្ហើមធំ រួចដកដៃមកវិញ ហើយនិយាយដោយសំឡេងអាណិតអាសូរថា៖ "ចិន ភីងអាន អើយ ទោះបីជាថ្ងៃក្រោយឯងមានសំណាងរកប្រពន្ធបានក៏ដោយ ក៏នាងម្នាក់នោះប្រហែលជាមនុស្សដែលវង្វេងវង្វាន់ មិនសូវដឹងខ្យល់អ្វីឡើយ។"

ចិន ភីងអាន អង្គុយចុះនៅទល់មុខនាង រួចញញឹមយ៉ាងស្រស់ស្រាយ ហើយនិយាយថា៖ "ឱ្យតែនាងជាមនុស្សល្អ ខ្ញុំពេញចិត្តហើយ។"

នីង យ៉ាវ មិនបានផ្ដល់មតិអ្វីលើរឿងនេះទេ។

មនុស្សខ្លះរស់នៅត្រីតតreports រង់ចាំតែថ្ងៃស្លាប់ ខណៈដែលអ្នកខ្លះទៀតគ្រាន់តែមានជីវភាពសមរម្យបន្តិចបន្តួចក៏ស្កប់ស្កល់។ ទន្ទឹមនឹងនេះ ក៏មានអ្នកដែលមានមហិច្ឆតាខ្ពស់ ហើយហោះហើរទៅដល់កម្រិតដែលមិនអាចស្មានដល់។ ដូចដែលម្ដាយនាងធ្លាប់និយាយ មនុស្សម្នាក់ៗមានវាសនា និងជោគវាសនាខុសៗគ្នា។ គ្មានវាសនាណាដែលថាខ្ពង់ខ្ពស់ ឬទាបថោកជាងគេនោះទេ។

ប៉ុន្តែ ឪពុកនាងមានទស្សនៈផ្សេងពីនេះ។ ទោះបីជាមនុស្សមិនគួរព្យាយាមបង្ខំយកអ្វីដែលមិនមែនជារបស់ខ្លួនក៏ដោយ ប៉ុន្តែនេះមិនមែនមានន័យថា ពួកគេមិនគួរខិតខំដើម្បីទទួលបានវានោះដែរ។ មនុស្សម្នាក់នៅតែត្រូវរក្សាមហិច្ឆតារបស់ខ្លួន។ ប្រសិនបើនៅតែមិនអាចទទួលបានអ្វីដែលខ្លួនប្រាថ្នា នោះទើបជារឿងផ្សេងមួយទៀត។

ជាការពិតណាស់ ឪពុកនាងមិនដែលហ៊ានហើបមាត់និយាយពាក្យទាំងនេះនៅចំពោះមុខម្ដាយនាងឡើយ។

"នីង យ៉ាវ អ្នកក៏មកទីក្រុងតូចរបស់យើង ដើម្បីស្វែងរកឱកាសវាសនា (Fated opportunity) ដែរមែនទេ?" ចិន ភីងអាន សួរដោយធម្មតា។

យុវតីរូបនេះមិនបានលាក់បាំងអ្វីឡើយ ដោយឆ្លើយថា៖ "ខ្ញុំអាចចូលមកក្នុងទីក្រុងតូចនេះបាន លុះត្រាតែខ្ញុំចំណាយប្រាក់សន្សំទាំងអស់របស់ខ្ញុំ និងប្រើប្រាស់គុណស្រឡាញ់មួយជំពាក់គេ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនដូចអ្នកដទៃទេ។ ខ្ញុំមិនមែនមកទីនេះដើម្បីស្វែងរកឱកាសវាសនា ឬអ្វីនោះទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់សុំឱ្យនរណាម្នាក់ដំដាវឱ្យខ្ញុំមួយប៉ុណ្ណោះ។ បើបានដាវដែលស៊ីគ្នាជាមួយនឹងមនោសញ្ចេតនារបស់ខ្ញុំ នោះរឹតតែល្អ។ ចំណែករឿងថា តើវាមុតឬអត់ ឬតើវាអាចផ្ទុក 'ថាមពលដាវ' (Sword qi) បានកម្រិតណា នោះជារឿងបន្ទាប់បន្សំ។"

"ដំដាវឬ?" ចិន ភីងអាន សួរដោយងឿងឆ្ងល់។

"មែនហើយ ខ្ញុំចង់សុំឱ្យមេសិប្បករដែក លោកគ្រូ រួន (Master Ruan) ដំដាវឱ្យខ្ញុំមួយ។ គាត់មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញណាស់នៅក្នុងទីក្រុងតូចនេះ ហើយគាត់ក៏មានច្បាប់ដែកមួយដែលគាត់មិនដែលបំពានដែរ។ នោះគឺ គាត់នឹងដំដាវតែមួយគត់ក្នុងរយៈពេល ៣០ ឆ្នាំ។ តាមពិតទៅ គាត់សុខចិត្តមកទីនេះដើម្បីជំនួសកន្លែង ឈី ជីងឈុន (Qi Jingchun) ក៏ព្រោះតែគាត់មានអារម្មណ៍ថា បរិស្ថាននៅទីនេះស័ក្តិសមបំផុតសម្រាប់ការដំដាវ។ ខ្ញុំចង់សាកល្បងសំណាងរបស់ខ្ញុំមើលថា តើគាត់នឹងព្រមដំដាវឱ្យខ្ញុំដែរឬទេ។ បើមិនបានសម្រេចមែន វាក៏គ្មានអ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើបានដែរ។ ខ្ញុំមានតែចាត់ទុកថាវាជាសំណាងអាក្រក់ចុះ។"

ចិន ភីងអាន ញញឹមហើយនិយាយថា៖ "មនុស្សល្អតែងតែទទួលបានផលបុណ្យល្អមកវិញ។"

"ខ្ញុំពិតជាមិនដឹងថាគួរឆ្លើយយ៉ាងម៉េចទេ" នីង យ៉ាវ និយាយដោយអស់កម្លាំង។

បន្ទាប់មក នាងក៏ក្រឡេកមើលក្មេងប្រុសនោះ រួចសួរថា៖ "ដៃឆ្វេងរបស់ឯង លែងឈឺហើយឬ?"

ចិន ភីងអាន ភាំងបន្តិចពេលឮបែបនេះ។ "ឈឺតើ!"

"ចុះហេតុអ្វីបានជាមើលទៅឯងដូចជាមិនឈឺអញ្ចឹង?" នាងសួរដោយសំឡេងសង្ស័យ។

"ទោះបីជាខ្ញុំដេកននៀល ហើយស្រែកយំ ក៏ភាពឈឺចាប់របស់ខ្ញុំមិនបាត់ទៅណាដែរ មែនទេ?" ចិន ភីងអាន ឆ្លើយដូចជារឿងធម្មតា។

នីង យ៉ាវ ទះថ្ងាសខ្លួនឯង។ "ខ្ញុំពិតជាមិនដឹងថាត្រូវដោះស្រាយជាមួយឯងយ៉ាងម៉េចទេ។ ឯងដូចប៉ារបស់ខ្ញុំបេះបិទ។ ប៉ុន្តែ ឯងខ្សោយជាងគាត់ឆ្ងាយណាស់។"

ចិន ភីងអាន ញញឹមតបវិញ រួចនៅស្ងៀម សម្លឹងមើលទៅទីធ្លាផ្ទះនៅចំពោះមុខ។

នីង យ៉ាវ រុញថង់កាក់ស្ពាន់ទាំងបីនោះត្រឡប់ទៅឱ្យគេវិញ រួចនិយាយថា៖ "ខ្ញុំមិនយកទេ។"

ចិន ភីងអាន ងាកមកមើលវិញ រួចនិយាយតិចៗថា៖ "នីង យ៉ាវ អ្នកធ្លាប់គិតទេថា វាប្រហែលជាជារឿងមិនល្អសម្រាប់ខ្ញុំ បើខ្ញុំទុកពួកវា? បន្ទាប់ពីបានជួបលោកគ្រូ ឈី ខ្ញុំកាន់តែច្បាស់អំពីរឿងនេះ។"

នីង យ៉ាវ មិនមែនជាមនុស្សដែលងាយនឹងផ្លាស់ប្តូរការសម្រេចចិត្តឡើយ។ នាងគ្រវីក្បាល រួចនិយាយថា៖ "នោះជារឿងដែលឯងត្រូវបារម្ភខ្លួនឯង វាមិនពាក់ព័ន្ធនឹងខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តរួចហើយ ខ្ញុំនឹងតបស្នងគុណឯងដែលបានជួយជីវិតខ្ញុំនៅថ្ងៃអនាគត។ ខ្ញុំនឹងមិនតបស្នងដោយចិត្តមិនស្មោះឡើយ។ ខ្ញុំត្រូវតែរក្សាកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ខ្ញុំ! ប៉ុន្តែ ឯងក៏ត្រូវមើលថែខ្លួនឯងឱ្យបានល្អដែរក្នុងពេលនេះ។ កុំទាន់អាលស្លាប់ដោយចៃដន្យឱ្យសោះ។ ឱ្យតែឯងអាចឆ្លងផុតដំណាក់កាលនេះទៅបាន..."

ក្មេងប្រុសដែលតែងតែយល់ស្របតាមគេរូបនេះ បានកាត់សម្តីនាងជាលើកដំបូង ដោយនិយាយថា៖ "នីង យ៉ាវ គឺលោកតាសាសនាដាវ លូ ទេដែលជាអ្នកជួយអ្នក ដូច្នេះអ្នកមិនចាំបាច់មានអារម្មណ៍ថាជំពាក់គុណខ្ញុំឡើយ។ ប្រសិនបើកាលនោះ ខ្ញុំមិនគិតថាខ្លួនឯងជិតស្លាប់ ហើយប្រសិនបើខ្ញុំមិនចង់សុំឱ្យលោកតាសាសនាដាវ លូ ជួយធ្វើរឿងបន្តិចបន្តួចឱ្យឪពុកម្ដាយខ្ញុំទេ ខ្ញុំប្រាកដជាមិនបើកទ្វារឡើយ។"

យុវតីរូបនេះហុឺសបន្តិច រួចនិយាយថា៖ "នោះជារឿងរបស់ឯង!"

ក្មេងប្រុសរូបនេះញញឹម រួចតបវិញតាមពាក្យរបស់នាងថា៖ "ចុះ បើអញ្ចឹង នោះក៏ជារឿងរបស់អ្នកដែរ។"

អ្នកទាំងពីរបានសម្លក់មុខគ្នាទៅវិញទៅមក។

គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល ដែល នីង យ៉ាវ ជាអ្នកចុះចាញ់មុន ហើយនាងក៏និយាយទាំងឈឺក្បាលថា៖ "ឧបមាថាឯងពិតជាស្រឡាញ់ខ្ញុំមែន... ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាមិនអាចទទួលយកមនោសញ្ចេតនារបស់ឯងបានទេ!"

ចិន ភីងអាន យកដៃខ្ទប់មុខ។

ប្រឈមមុខនឹងក្មេងស្រីដែលរឹងរូស និងចម្លែកបែបនេះ គេពិតជាមិនដឹងថាត្រូវធ្វើបែបណាឡើយ។

នៅពេលនោះ មាននរណាម្នាក់បានផ្លោះរបងចូលមកក្នុងទីធ្លាផ្ទះ។ មិនបាច់ទាយក៏ដឹងថាជាអ្នកណាដែរ — មានតែ លីវ ស៊ានយ៉ាង (Liu Xianyang) ប៉ុណ្ណោះដែលហ៊ានធ្វើរឿងបែបនេះ។ គេរត់មកដល់មាត់ទ្វារ ហើយហៀបនឹងស្រែកហៅ ប៉ុន្តែគេស្រាប់តែលេបពាក្យសម្តីចូលទៅវិញ ហាក់ដូចជាកំពុងឈ្លក់។

ចិន ភីងអាន ប្រញាប់ក្រោកឈរ រួចដើរទៅក្បែរ លីវ ស៊ានយ៉ាង ហើយខ្សឹបថា៖ "តើខ្ញុំអាចទៅគេងនៅផ្ទះឯងពីរថ្ងៃបានទេ? យុវតីម្នាក់នេះនឹងស្នាក់នៅផ្ទះរបស់ខ្ញុំ។"

លីវ ស៊ានយ៉ាង រុញក្បាល ចិន ភីងអាន ចេញ។ បន្ទាប់មក គេក៏ដុសដៃចូលគ្នាដូចសត្វរុយដុសជើង រួចនិយាយដោយសំឡេងគួរឱ្យរាក់ទាក់ថា៖ "អ្នកកញ្ញា ផ្ទះខ្ញុំធំជាង ហើយក៏មានរបស់ប្រើប្រាស់ច្រើនជាងដែរ។ ប្រសិនបើអ្នកមិនប្រកាន់ទេ ហេតុអ្វីមិនទៅស្នាក់នៅផ្ទះខ្ញុំវិញទៅ?"

"ខ្ញុំប្រកាន់" យុវតីរូបនេះនិយាយ ខណៈដែលខ្នងរបស់នាងបែរមករកពួកគេ។

លីវ ស៊ានយ៉ាង ធ្វើមុខជូរពេលឮបែបនេះ។ សម្លឹងមើលរាងកាយដ៏រាវស្ដើង និងដាវកោងរបស់នាង គេនៅតែបន្តព្យាយាមទៀត ដោយនិយាយថា៖ "អ្នកកញ្ញា អ្នកប្រហែលជាមិនដឹងទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំទើបតែត្រូវបានមនុស្សពីរក្រុមរារាំងនៅឯស្ពានដែលមានដំបូលកាលពីមួយភ្លែតមុននេះ។ ពួកគេកំពុងយំអង្វរឱ្យខ្ញុំលក់ទ្រព្យសម្បត្តិដូនតារបស់ខ្ញុំឱ្យពួកគេ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី ខ្ញុំនៅតែបដិសេធ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនៅតែត្រូវបានពួកគេធ្វើបាប ហើយខ្ញុំស្ទើរតែត្រូវលោកគ្រូ រួន ស្តីបន្ទោសឱ្យស្លាប់ទៅហើយ។ មើលទៅ អ្នកក៏ជាអ្នកក្រៅម្នាក់ដែលមកទីនេះដើម្បីសាកល្បងសំណាងដែរ។ ទោះបីជាខ្ញុំមិនប្រាកដថា នឹងលក់ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងនោះឱ្យអ្នកក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាបញ្ហាទេ បើខ្ញុំគ្រាន់តែបង្ហាញវាឱ្យអ្នកមើល ដើម្បីឱ្យអ្នកបានបើកភ្នែកមើលពិភពលោក។"

"មិនបាច់ទេ" នីង យ៉ាវ ឆ្លើយតប សំឡេងរបស់នាងនៅតែត្រជាក់ស្រ៊ប់។

លីវ ស៊ានយ៉ាង អង្គុយចុះនៅកន្លែងដើមរបស់ ចិន ភីងអាន។ ភ្នែករបស់គេភ្លឺឡើងនៅពេលឃើញសម្រស់របស់យុវតីរូបនេះ ហើយគេនិយាយថា៖ "អ្នកកញ្ញា ហេតុអ្វីក៏ត្រជាក់ស្រ៊ប់បែបនេះ? ចិន ភីងអាន និងខ្ញុំ អាចបៀតគ្នាដេកក្នុងផ្ទះដ៏កម្សត់នេះបាន។ អ្នកអាចទៅផ្ទះដ៏ធំរបស់ខ្ញុំវិញ ហើយអ្នកប្រាកដជាមិនមានអារម្មណ៍ថាទើសទាល់ឡើយ។ អ្នកនឹងមិនមានអារម្មណ៍ថា គ្មានសូម្បីតែកន្លែងដាក់ដៃដាក់ជើងនោះទេ។"

ទឹកមុខរបស់ នីង យ៉ាវ ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ ខណៈដែលនាងឆ្លើយថា៖ "អរគុណសម្រាប់ទឹកចិត្ត។ ឥឡូវឯងអាចចេញទៅលេងនៅកន្លែងផ្សេងបានហើយ!"

លីវ ស៊ានយ៉ាង មិនមានអារម្មណ៍អៀនខ្មាសអ្វីឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេក្រោកឈរឡើង ហើយនិយាយថា៖ "ខ្ញុំយល់ហើយ! ទោះជាខ្ទមមាស ឬខ្ទមប្រាក់ ក៏មិនអាចប្រៀបផ្ទឹមនឹងខ្ទមស្មៅរបស់ខ្លួនឯងបានដែរ។ យល់ហើយ យល់ហើយ។"

លីវ ស៊ានយ៉ាង អូស ចិន ភីងអាន ទៅមាត់ទ្វារ យកកែងដៃអេះគេ រួចសួរថា៖ "មានរឿងអីហ្នឹង?"

"វានិយាយមិនអស់ក្នុងពេលបន្តិចបន្តួចទេ ចូរប្រាប់ខ្ញុំមក តើខ្ញុំអាចទៅស្នាក់នៅផ្ទះឯងបានឬអត់?" ចិន ភីងអាន ឆ្លើយតប។

លីវ ស៊ានយ៉ាង រំពៃភ្នែកចុះឡើង។ "ប្រាកដជាបានហើយ! ប៉ុន្តែ ឯងត្រូវសន្យានឹងខ្ញុំថា ឯងនឹងជួយមើល ជី គុយ (Zhi Gui) ឱ្យខ្ញុំផង។ ឯងដាច់ខាតមិនត្រូវបណ្ដោយឱ្យអាអាបប សុង ជីស៊ីន នោះបង្ខំធ្វើបាបនាងឡើយ។ ឯងត្រូវតែការពារភាពស្មោះត្រង់របស់ប្រពន្ធអនាគតរបស់ខ្ញុំ!"

"យល់សប្តិទៅ!" ចិន ភីងអាន ឆ្លើយតបដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ។

លីវ ស៊ានយ៉ាង ទះស្មា ចិន ភីងអាន ហើយនិយាយដោយសំឡេងមានន័យថា៖ "ខ្ញុំនឹងចាត់ទុកថាឯងយល់ព្រមហើយចុះ។"

យុវតីក្នុងឈុតខ្មៅស្រាប់តែងាកក្រោយ រួចនិយាយថា៖ "តើឯងដឹងទេថា ឯងមានដុងពីកំណើតខាងសិល្បៈដាវ? ពួកអ្នកទិញចានសូនប្រហែលជាមិនបាននាំឯងចេញពីទីក្រុងតូចនេះទេ កាលពីឯងអាយុ ៩ ឆ្នាំ ក៏ព្រោះតែពួកគេចង់ឱ្យឯងស្រូបយកថាមពលវិញ្ញាណ (spiritual energy) នៃទីនេះឱ្យបានកាន់តែច្រើន។ ពួកគេសម្រេចចិត្តបានត្រឹមត្រូវហើយ។ ដូច្នេះ ពេលឯងធ្វើការជាមួយលោកគ្រូ រួន ឯងត្រូវតែចេះឆក់យកឱកាសដើម្បីក្លាយជាសិស្សរបស់គាត់។ ចងចាំថា ឯងត្រូវតែធ្វើជាសិស្សក្នុងផ្ទះ (in-house disciple) យ៉ាងហោចណាស់ ហើយបើបានជាសិស្សបន្តវេនផ្ទាល់ (direct disciple) រឹតតែល្អ។ ចំណែករឿងដែលធំជាងនេះ មិនបាច់យល់សប្តិដល់ទេ រាងកាយ និងដុងរបស់ឯងនៅមិនទាន់ដល់កម្រិតអស្ចារ្យបែបនោះឡើយ។"

លីវ ស៊ានយ៉ាង ញញឹម ហើយងក់ក្បាលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ដោយយល់ស្របនឹងអ្វីដែលយុវតីរូបនេះបាននិយាយ។ បន្ទាប់មក គេក៏ងាកមករក ចិន ភីងអាន ដោយចង្អុលទៅ នីង យ៉ាវ រួចចង្អុលទៅក្បាលខ្លួនឯង (ក្នុងន័យថានាងនិយាយត្រូវ)។

"នាងនិយាយការណ៍ពិត កុំមើលរំលងឱ្យសោះ" ចិន ភីងអាន និយាយ។

លីវ ស៊ានយ៉ាង ប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ ហើយនិយាយដោយសំឡេងតិចៗថា៖ "ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីម្យ៉ាងមិនស្រួល។ ទាយមើលថាអ្នកណាជាអ្នកដឹកនាំមនុស្សពីរក្រុមនៅឯស្ពានកាលពីមួយភ្លែតមិញ? គឺ លូ ចេងឈុន (Lu Zhengchun) អាប្អូនតូចមកពីផ្លូវសំណាង (Fortune Street) ហ្នឹងឯង! តើវាមានបំណងអាក្រក់អ្វី? ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សស្រេកឃ្លានលុយកាក់អីទេ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវធ្វើជំនួញជាមួយពួកគេ? លើសពីនេះទៅទៀត ឈុតក្រោះនោះគឺជាសម្បត្តិបុរាណដែលបន្សល់ទុកពីដូនតារបស់ខ្ញុំ។ ប្រសិនបើខ្ញុំលក់វា តើខ្ញុំមិនត្រូវលោកតាខ្ញុំស្តីបន្ទោសឱ្យស្លាប់ទេឬ នៅពេលខ្ញុំជួបគាត់ក្នុងសុបិន?!"

ទឹកមុខរបស់ ចិន ភីងអាន ហាក់ដូចជាកំពុងប្រឈមមុខនឹងសត្រូវដ៏ធំ។ "ឯងត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្ន។ លូ ចេងឈុន និងពួកអ្នកក្រៅទាំងនោះ មិនមែនជាមនុស្សដែលងាយនឹងតតាំងជាមួយបានឡើយ!"

បន្ទាប់មក គេក៏ងាកទៅសួរថា៖ "នីង យ៉ាវ អ្នកដឹងពីប្រវត្តិរបស់ពួកគេទេ?"

យុវតីក្នុងឈុតខ្មៅងក់ក្បាល រួចឆ្លើយថា៖ "តាចាស់ និងក្មេងស្រីតូចនោះ មកពីភ្នំព្រះអាទិត្យឆេះ (Sun Scorch Mountain) ដែលអាចចាត់ទុកថាជាបក្សដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញក្នុងទ្វីបដបត្បូងខាងកើត (Eastern Treasured Vial Continent)។ តាចាស់នោះមិនមែនជាមនុស្សទេ ហើយនិយាយឱ្យចំ គាត់ខ្លាំងជាង ហ្វូ ណានហួរ ឬ សៃ ជីនជាន (Cai Jinjian) ១០០ ដងឯណោះ។ ចំណែកស្ត្រី និងកូនប្រុសរបស់នាង ក៏មិនមែនជាមនុស្សធម្មតាដែរ។ តាមពិតទៅ អ្នកដែលអាចចូលមកក្នុងទីក្រុងតូចនេះជាក្រុមពីរនាក់ សុទ្ធតែជាអ្នកដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិមិនតិចឡើយ។ ស្ត្រីម្នាក់នោះមានល្បិចកល និងពូកែគិតគូរណាស់ ហើយក្មេងប្រុសតូចនោះក៏មើលទៅមិនមែនជាមនុស្សចិត្តល្អដែរ។"

“ដូច្នេះ ខ្ញុំលើកទឹកចិត្តឱ្យមិត្តភក្តិរបស់ឯង ក្លាយជាសិស្សរបស់លោកគ្រូ រួន ឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ នោះប្រៀបដូចជាការទទួលបាន 'យ័ន្តការពារជីវិត' (life-saving talisman) អញ្ចឹង។ នៅក្នុងទីក្រុងតូចនេះ មិនថាអ្នកណាម្នាក់មានខ្នងបង្អែក ឬអំណាចខ្លាំងកម្រិតណា ក៏ពួកគេមិនហ៊ានមកបង្កបញ្ហា ឬប្រឈមមុខនឹងអ្នកប្រាជ្ញឡើយ។"

"តើឯងមានទំនុកចិត្តទេថា ឯងអាចក្លាយជាសិស្សរបស់លោកគ្រូ រួន បាន?" ចិន ភីងអាន ងាកទៅសួរ លីវ ស៊ានយ៉ាង។

លីវ ស៊ានយ៉ាង មិនសូវច្បាស់ក្នុងចិត្តឡើយ ហើយគេក៏រអ៊ូតិចៗថា៖ "នៅថ្ងៃដំបូងដែលខ្ញុំទៅធ្វើការជាកូនជាង លោកគ្រូ រួន បានសម្លឹងមើលខ្ញុំដោយទឹកមុខដូចដែលលោកតា យ៉ាវ (Old Man Yao) ធ្លាប់ប្រើអញ្ចឹង។ គាត់ប្រហែលជាចង់សង្កេតមើលខ្ញុំមួយរយៈសិន មុននឹងសម្រេចចិត្តថា តើគាត់ចង់យកខ្ញុំធ្វើជាសិស្សឬអត់។ គ្រាន់តែថា..."

ចិន ភីងអាន សម្លក់គេយ៉ាងខ្លាំង។

លីវ ស៊ានយ៉ាង ញញឹមបែបបញ្ឈឺខ្លួនឯង រួចបន្តថា៖ "គ្រាន់តែថា កូនស្រីសំណព្វរបស់លោកគ្រូ រួន មានចំណង់អាហារខ្លាំងពេក។ ខ្ញុំពិតជាភ្ញាក់ផ្អើលនឹងនាងខ្លាំងណាស់ ដូច្នេះខ្ញុំក៏បានលេងសើចបន្តិចបន្តួច។ អ្នកណានឹងដឹងថា នាងមានអំណាច និងកាចសាហាវខ្លាំងម្ល៉េះ ពេលកំពុងកាន់ញញួរដំដែកក្នុងរោងជាង ប៉ុន្តែបែរជាអៀនខ្មាស និងខ្លាចគេខ្លាំងណាស់នៅពេលផ្សេងទៀត? តើខ្ញុំដឹងយ៉ាងម៉េចថា នាងមិនចេះលេងសើច? ខ្ញុំបានធ្វើឱ្យនាងយំកាលនោះ ហើយជាសំណាងអាក្រក់សម្រាប់ខ្ញុំ រឿងនេះត្រូវបានឪពុកនាងឃើញអស់។ ក្រសែភ្នែកដែលគាត់សម្លឹងមកខ្ញុំ ប្រែជាប្លែកភ្លាមៗ។ ឥឡូវគ្មានផ្លូវដែលខ្ញុំអាចក្លាយជាសិស្សរបស់គាត់បានទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំមិនដែលគិតចង់ក្លាយជាអ្នកបម្រើ ឬសិស្សរបស់អ្នកណាឡើយ។ ការដោះស្រាយជាមួយនឹងចរិតចម្លែករបស់លោកតា យ៉ាវ គឺវាលើសពីគ្រាន់សម្រាប់ខ្ញុំទៅហើយ។ តើកាលដែលខ្ញុំទៅធ្វើការនៅរោងជាងដែក មិនមែនគ្រាន់តែដើម្បីបាយក្រពះទេឬអី?"

ចិន ភីងអាន សម្លឹងមើលទៅវិញដោយទឹកមុខស្រអាប់។

លីវ ស៊ានយ៉ាង — ដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់ជាង ចិន ភីងអាន កន្លះក្បាល — បានឱនក្បាលចុះ មិនហ៊ានសម្លឹងមើលក្មេងប្រុសដែលពាក់ស្បែកជើងចំបើងឡើយ។

នីង យ៉ាវ មានភាពងឿងឆ្ងល់បន្តិចចំពោះទិដ្ឋភាពនេះ។

នេះក៏ជាលើកដំបូងដែរ ដែលនាងបានឃើញគេខឹងយ៉ាងពិតប្រាកដ។

"តើមានស្លឹកកណ្ដូបណាមួយលេចឡើងលើខ្លួនឯងដោយអាថ៌កំបាំងទេ ពេលឯងដើរកាត់ដើមកណ្ដូបចាស់នោះ?" ចិន ភីងអាន សួរដោយសំឡេងទាប។

លីវ ស៊ានយ៉ាង គ្រវីក្បាលរួចឆ្លើយថា៖ "ទេ! ប៉ុន្តែ លោកតាសាសនាដាវដែលជាអ្នកទាយសំណាង ដែលចូលចិត្តលួចមើលស្រីៗនោះ បាននិយាយពាក្យមិនល្អខ្លះមកកាន់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំស្ទើរតែវាយកម្ទេចតូបរបស់គាត់ទៅហើយ ពេលឮបែបនេះ។"

ទឹកមុខរបស់ ចិន ភីងអាន ប្រែប្រួលបន្តិច។ គេជ្រួញចិញ្ចើម មុននឹងងាកក្រោយរួចសួរថា៖ "នីង យ៉ាវ តើថង់កាក់ស្ពាន់ខ្លឹមមាសបីថង់ នឹងគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការបង់ថ្លៃទេ? ហើយតើរឿងនេះនឹងបង្កការលំបាកដល់អ្នកពេកទេ? សូមប្រាប់ការពិតដល់ខ្ញុំមក។"

នីង យ៉ាវ គិតយ៉ាងហ្មត់ចត់ មុននឹងឆ្លើយថា៖ "វាពិតជាមានការរំខានខ្លះមែន ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាបញ្ហាធំដុំពេកទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកឯងនៅតែត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នជាពិសេសក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃខាងមុខនេះ។ ប្រាប់មិត្តភក្តិរបស់ឯងកុំឱ្យដើររហេតរហូតគ្រប់ទីកន្លែង។ យ៉ាងណាមិញ ស្ថានភាពរបស់ខ្ញុំក៏មិនសូវល្អដែរនៅពេលនេះ។"

នាងផ្អាកមួយភ្លែត មុននឹងបន្ថែមថា៖ "កាក់ពីរថង់សម្រាប់មនុស្សពីរក្រុម និងកាក់មួយថង់ទៀតសម្រាប់លោកគ្រូ រួន ដើម្បីឱ្យគាត់យកមិត្តភក្តិរបស់ឯងធ្វើជាសិស្ស។ និយាយឱ្យចំ ខ្ញុំនឹងយកកាក់មួយថង់សម្រាប់រាល់កិច្ចការនីមួយៗដែលខ្ញុំសម្រេចបាន។ កុំបារម្ភអី ដោយសារតែខ្ញុំបានយល់ព្រមលើរឿងនេះ វាមានន័យថាខ្ញុំមានទំនុកចិត្តថា ខ្ញុំអាចរកបានយ៉ាងហោចណាស់ពីរថង់។"

ចិន ភីងអាន រត់ចូលទៅក្នុងផ្ទះ ប្រញាប់រុញថង់កាក់ទាំងបីទៅឱ្យយុវតីរូបនេះ។ "យកវាទៅចុះ។"

នីង យ៉ាវ មិនមែនជាមនុស្សដែលស្ទាក់ស្ទើរឡើយ ដូច្នេះនាងមិនបានបដិសេធសំណើរបស់ ចិន ភីងអាន លើកនេះទេ ដោយទទួលយកកាក់ស្ពាន់ពីរថង់។ នាងធ្វើពុតជាញញឹម រួចនិយាយថា៖ "មនុស្សជាច្រើនក្នុងលោក ព្យាយាមញាត់លុយចូលហោប៉ៅឱ្យបានច្រើនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ ប៉ុន្តែ ក៏មានមនុស្សដូចឯងដែរ ដែលចូលចិត្តបោះលុយឱ្យអ្នកដទៃ?"

ក្មេងប្រុសរូបនេះមិនបានតបវិញឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេងក់ក្បាល ហើយនិយាយទាំងញញឹមថា៖ "លុយពិតជាសំខាន់ណាស់។ សំខាន់ខ្លាំងណាស់។"

លីវ ស៊ានយ៉ាង ដែលមិនដឹងរឿងអ្វីសោះតាំងពីដើមមក បានឧទានឡើងយ៉ាងស្លន់ស្លោថា៖ "ចិន ភីងអាន ឯងឆ្កួតហើយឬ? ហេតុអ្វីបានជាឯងឱ្យកាក់ទៅនាង? នោះជាកាក់ស្ពាន់ដល់ទៅពីរថង់ឯណោះ! តើឯងអាចរស់បានយូរប៉ុណ្ណាជាមួយលុយទាំងនោះ?"

"វាជាលុយរបស់ខ្ញុំ តើឯងចង់យ៉ាងម៉េច?" ចិន ភីងអាន និយាយទាំងមួម៉ៅ។

"តើលុយរបស់ឯង មិនមែនជាលុយរបស់ខ្ញុំដែរទេឬ?" លីវ ស៊ានយ៉ាង និយាយទាំងមានអំនួត។ "សាកគិតមើល បើខ្ញុំខ្ចីលុយឯង តើឯងដាច់ចិត្តទារខ្ញុំឱ្យសងវិញទេ?"

ចិន ភីងអាន គាំងនិយាយមិនចេញ។ គេធ្លាក់ចូលក្នុងអន្លង់នៃគំនិត។

នៅពេលនោះ លីវ ស៊ានយ៉ាង ក៏ដឹងខ្លួនថា គេបាននិយាយកាត់សម្តីចំពេលដែលមិនសមស្រប។ គេក៏បិទមាត់ឈឹងភ្លាមៗ។

បរិយាកាសនៅក្នុងផ្ទះប្រែជាធ្ងន់បន្តិច។

ចិន ភីងអាន ហើបមាត់និយាយថា៖ "នីង យ៉ាវ រឿងនេះពិតជាមិនបង្កឱ្យអ្នក..."

យុវតីរូបនេះក្រឡេកមើលដាវក្នុងស្រោមពណ៌ស មុននឹងងក់ក្បាលរួចឆ្លើយថា៖ "គ្មានបញ្ហាទេ!"

បន្ទាប់មក នាងក៏មិនអាចទប់ចិត្តបាន រួចបន្ថែមថា៖ "បារម្ភពីរឿងនេះ បារម្ភពីរឿងនោះ តើឯងមិនមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងគួរឱ្យធុញទេឬ? ហើយឯងនៅតែនិយាយថា ឯងមិនមែនជាមនុស្សចិត្តល្អដែលល្ងង់ខ្លៅទៀតឬ?"

ចិន ភីងអាន ញញឹមតបវិញ។

លីវ ស៊ានយ៉ាង គិតមួយសន្ទុះ មុននឹងសម្រេចចិត្តនៅស្ងៀម។

នៅទីបំផុត យុវជនដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់ និងមាឌធំរូបនេះ បានជ្រើសរើសរក្សាពាក្យសម្តីទុកក្នុងចិត្ត ដោយគិតម្នាក់ឯងថា នីង យ៉ាវ ប្រហែលជាមិនដែលឃើញជ្រុងម្ខាងទៀតរបស់ ចិន ភីងអាន ឡើយ។

វាជារឿងកម្រណាស់ដែល ចិន ភីងអាន មិនយល់ស្រប និងមិនមានចិត្តល្អ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលរឿងនោះកើតឡើង ចិន ភីងអាន នឹងក្លាយជាមនុស្សដែលពិបាកនិយាយជាមួយបំផុត។

លីវ ស៊ានយ៉ាង ធ្លាប់បានឃើញវាពីមុនមកហើយ។

សុង ជីស៊ីន ដែលជាអ្នកជិតខាងរបស់ ចិន ភីងអាន ក៏ប្រហែលជាធ្លាប់បានឃើញវាពីមុនមកដែរ។