មនុស្សកំណាញ់ (Miser)

នៅពេលព្រលប់ចូលមកដល់ ឆិន ភីងអាន បានដើរកាត់ខ្លោងទ្វារខាងលិចនៃទីក្រុងតូច ខណៈដែលគេកំពុងត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ គេបានឃើញអ្នកយាមទ្វារដែលមានសក់កញ្រ្ចើលម្នាក់ កំពុងច្រៀងរអ៊ូរទាំថា៖ "កុំឱ្យពេលវេលាកន្លងផុតទៅដោយឥតប្រយោជន៍ឡើយ ទោះជាកិត្តិយស និងទ្រព្យសម្បត្តិ ក៏អាចបោះបង់ចោលបានដែរ។" ប្រហែលជាដោយសារឮសូរជើងដ៏ប្រញាប់ប្រញាល់របស់ ឆិន ភីងអាន ទើបគេបើកភ្នែកឡើង ហើយក៏ប៉ះចំក្រសែភ្នែករបស់ក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើង ដែលកំពុងដើរចូលតាមទ្វារល្មម។

អារម្មណ៍សប្បាយរបស់អ្នកយាមទ្វារបានរលាយបាត់ភ្លាមៗ នៅពេលដែលឃើញក្មេងប្រុសម្នាក់នេះ ដែលតែងតែមកទារលុយឈ្នួលពីគេ។ គេគ្រវីដៃទាំងធុញទ្រាន់ រួចនិយាយថា៖ "ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ! ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ! តើពេលវេលារបស់ឯងវាមានតម្លៃប៉ុន្មានទៅ? បើឯងអាចស្គាល់រសជាតិនៃកិត្តិយស និងទ្រព្យសម្បត្តិបានបន្តិចបន្តួច នោះប្រហែលជាដល់ពេលដែលឯងត្រូវអុជធូបអរគុណដល់ទេវតា និងបុព្វបុរសឯងហើយ!"

ខណៈដែល ឆិន ភីងអាន រត់កាត់ទៅ គេមិនភ្លេចលើកដៃឡើងខ្ពស់ បង្ហាញម្រាមដៃទាំងប្រាំ រួចគ្រវីវាយ៉ាងខ្លាំងឡើយ។

គេចង់រំលឹកអ្នកយាមទ្វារនោះយ៉ាងច្បាស់ថា លោកនៅជំពាក់លុយថ្លៃឈ្នួលគេចំនួន ៥ កាក់ទៀត។

អ្នកយាមទ្វារបានស្ដោះទឹកមាត់ទៅលើដីទាំងខឹង រួចជេរថា៖ "អា្ម្នាក់នេះក៏មិនមែនជាមនុស្សល្អអីដែរ!"

រូបរាងរបស់ក្មេងប្រុសនោះបានបាត់ទៅក្នុងចម្ងាយយ៉ាងលឿន។ អ្នកយាមទ្វារបានងើបមើលមេឃដ៏ស្រឡះ ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាត្រូវបានស្រោបដោយកញ្ចក់ដ៏ស្រស់ស្អាត។

គេអង្អែលពុកចង្កា រួចខ្ទប់មាត់និយាយទាំងងឿងឆ្ងល់ថា៖ "តើពាក្យដែលលោកគ្រូ ឈី ធ្លាប់និយាយពីមុននោះជាអ្វីទៅ? អ្វីៗដែលល្អៗ... ហើយនិងពណ៌ស្រស់ឆើតឆាយដូចកញ្ចក់...?"

នៅពេលនោះ រទេះគោមួយបានបរចេញពីទីក្រុងតូចយឺតៗ ដែលមានសិស្សវ័យក្មេងម្នាក់ដ៏មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះក្នុងឈុតពណ៌ខៀវខ្ចីអង្គុយលើនោះ។ អ្នកបររទេះគឺជាបុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលមានទឹកមុខហ្មត់ចត់។

អ្នកយាមទ្វារក៏គ្រវីដៃហៅពួកគេភ្លាម រួចសើចក្អាកក្អាយនិយាយថា៖ "បងប្រុស យ៉ាវ កុំទាន់ទៅអី។ មានពាក្យមួយនៅចុងអណ្ដាតខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំចាំបានតែពាក្យថា 'របស់ល្អៗ' និង 'ពណ៌កញ្ចក់' អីហ្នឹង។ ខ្ញុំចាំពាក្យផ្សេងទៀតមិនបានទាល់តែសោះ! ប៉ុន្តែអ្នកជាមនុស្សមានចំណេះដឹងខ្ពង់ខ្ពស់ ចូរបំពេញពាក្យដែលខ្វះខាតឱ្យខ្ញុំបន្តិចមើល!"

ចាវ យ៉ាវ កំពុងមានអារម្មណ៍រីករាយនៅពេលនេះ គេឱបថង់សម្ភារៈនៅលើភ្លៅ រួចសូត្រដោយសំឡេងច្បាស់ៗថា៖ "រឿងល្អៗក្នុងលោកសុទ្ធតែជារឿងបណ្ដោះអាសន្ន ដូចជាពពកចម្រុះពណ៌នៅលើមេឃ និងពណ៌ឆើតឆាយនៃគ្រឿងកញ្ចក់!"

អ្នកយាមទ្វារលើកមេដៃ រួចនិយាយថា៖ "ពិតជាស័ក្តិសមជាបងប្រុស យ៉ាវ មែន ចំណេះដឹងរបស់អ្នកគឺលំដាប់ខ្ពស់បំផុត។ នៅពេលដែលអ្នកល្បីឈ្មោះនៅថ្ងៃអនាគត កុំភ្លេចត្រឡប់មកលេងខ្ញុំផង។ ប្រហែលជាអ្នកថែមទាំងអាចស្នងតំណែងគ្រូរបស់អ្នក ហើយក្លាយជាគ្រូបង្រៀនថ្មីសម្រាប់ក្មេងៗក្នុងទីក្រុងតូចរបស់យើងផងក៏មិនដឹង។ វាក៏ជារឿងល្អម្យ៉ាងដែរ។"

ចាវ យ៉ាវ ស្រឡាំងកាំងបន្តិចពេលឮបែបនេះ។ បន្ទាប់មក គេក៏សំពះ រួចនិយាយទាំងញញឹមថា៖ "អរគុណសម្រាប់ពរជ័យរបស់អ្នក!"

ដោយក្តីរីករាយ អ្នកយាមទ្វារបានដកថង់ប៉ាក់មួយចេញពីក្នុងដៃអាវ រួចបោះទៅឱ្យយុវជនក្នុងឈុតពណ៌ខៀវ រួចញញឹមនិយាយថា៖ "ខ្ញុំបានសុំឱ្យអ្នកសរសេរពាក្យស្លោកឱ្យច្រើនណាស់ក្នុងឆ្នាំកន្លងមក ហើយអ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះ គឺអ្នកមិនដែលយល់ថាវាជាការរំខានឡើយ។ ខ្ញុំតែងតែជាអ្នកមើលមនុស្សមិនដែលខុសទេ។ នេះនែ កាដូបន្តិចបន្តួចសម្រាប់អ្នក។ សូមធ្វើដំណើរដោយសុវត្ថិភាព!"

ចាវ យ៉ាវ ប្រញាប់ចាប់ថង់លុយ រួចនិយាយថា៖ "រង់ចាំជួបគ្នានៅថ្ងៃអនាគត!"

អ្នកយាមទ្វារគ្រវីដៃដាក់យុវជននោះ រួចញញឹមងក់ក្បាលតបវិញ។ ប៉ុន្តែគេក៏រអ៊ូតិចៗថា៖ "វានឹងក្លាយជារឿងពិបាកហើយ!"

ក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងកំពុងដើរចូលមកក្នុងទីក្រុង ចំណែករទេះដែល ចាវ យ៉ាវ អង្គុយពីលើ កំពុងតែបរឆ្ពោះទៅកាន់ពិភពលោកនៅខាងក្រៅទីក្រុងតូច។ អ្នកទាំងពីរបានដើរឆ្វៀលកាត់គ្នា។

អង្គុយលើគល់ឈើ អ្នកយាមទ្វារបានរាប់ម្រាមដៃ រួចនិយាយថា៖ "ក្មេងប្រុសមកពីប្រទេស តាសួយ (Great Sui) ជាមួយនឹងត្រីមាសរបស់គេ កូនប្រុសរបស់ស្ត្រីមេម៉ាយ គូ នៅច្រកក្អមដីឥដ្ឋ និងបងប្រុស យ៉ាវ មកពីផ្លូវសំណាង... មានមនុស្សបីនាក់ហើយ។ ប៉ុន្តែ មនុស្សក្រៅជាច្រើននៅតែសម្រុកចូលមក។ នៅពេលនោះ តើពួកគេនឹងសល់អ្វីឱ្យរើសទៅ? ប្រហែលជាខ្ញុំគួរតែឆ្លៀតឱកាសនេះ រកកូនសិស្សល្អម្នាក់សម្រាប់ខ្លួនឯងដែរទេដឹង? ម្នាក់ដែលអាចជួយច្របាច់ស្មា និងខ្នងឱ្យខ្ញុំ?"

អ្នកយាមទ្វារលើកដៃអង្អែលមុខដែលជ្រីវជ្រួញ និងក្រៀមខ្លោចរបស់គេ។ បន្ទាប់មក គេក៏សើចតិចៗ រួចនិយាយថា៖ "ប្រសិនបើបានកូនសិស្សស្រីដែលស្អាត និងមានរាងរៅសមសួន នោះរឹតតែល្អ។ អឹម... ទោះបីជាមុខមាត់នាងអន់បន្តិច ក៏ខ្ញុំអាចទ្រាំបានដែរ។ ប៉ុន្តែ ជើងរបស់នាងច្បាស់ជាត្រូវតែវែង!"

អ្នកយាមទ្វារដែលល្បីខាងនៅលីវរូបនេះ បានដាក់ដៃទាំងពីរនៅពីក្រោយក្បាល រួចសម្លឹងមើលមេឃ ទាំងលួចញញឹមសប្បាយចិត្តម្នាក់ឯង។ ជាមួយនឹងគំនិតដ៏រីករាយទាំងនេះ ភាពតានតឹងរបស់គេក៏ត្រូវបានរលាយបាត់អស់។ គេមានអារម្មណ៍ថា ពិភពលោកនេះពិតជាមានភាពស្រស់ស្អាតអស្ចារ្យមែន។

មុនពេលចាកចេញពីច្រកក្អមដីឥដ្ឋ ឆិន ភីងអាន បានសន្យាជាមួយ លីវ ស៊ានយ៉ាង និង នីង យ៉ាវ រួចហើយថា គេនឹងទៅជួបពួកគេផ្ទាល់នៅផ្ទះរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង នៅពេលគេត្រឡប់មកវិញ។ នៅពេល ឆិន ភីងអាន មកដល់ គេឃើញថាទ្វារមិនបានចាក់សោទេ ដូច្នេះគេក៏រុញទ្វារចូលទៅតែម្ដង។ អ្វីដែលគេបានឃើញ គឺ លីវ ស៊ានយ៉ាង កំពុងប្រើក្រណាត់ថ្មីមួយដើម្បីដុសសម្អាតអាវក្រោះដ៏មានតម្លៃរបស់គេ។

ចំណែកឯ នីង យ៉ាវ វិញ នាងបានចាប់ផ្ដើមពាក់មួកដែលមានស្បៃបាំងមុខម្ដងទៀត។ មានដាវខ្លីមួយនៅចង្កេះរបស់នាង ចំណែកដាវវែងនៅក្នុងស្រោមពណ៌ស ត្រូវបាននាងកាន់នៅក្នុងដៃយ៉ាងរាយមាយ។ ដោយហេតុផលណាមួយ ឆិន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ថា នីង យ៉ាវ ហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍មិនសូវពេញចិត្តចំពោះដាវមួយនេះឡើយ។

សម្បត្តិបុរាណដែលត្រូវបានបន្តវេនគ្នាជាច្រើនជំនាន់នៅក្នុងត្រកូល លីវ ត្រូវបានគេហៅថាជាអាវក្រោះ ប៉ុន្តែនៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ ឆិន ភីងអាន វាមើលទៅអាក្រក់រហូតដល់គួរឱ្យខ្លាច។ អាវក្រោះដ៏ធំនោះ ពោរពេញទៅដោយដុំដែកដែលមើលទៅដូចជាគល់ឈើងាប់ៗ ហើយមានស្នាមក្រញាំជ្រៅៗចំនួនប្រាំ ដែលអូសបន្លាយតាំងពីស្មាឆ្វេងរហូតដល់ចង្កេះខាងស្ដាំ។

ចំពោះរឿងនេះ យុវជនទាំងពីរនាក់សុទ្ធតែមិនដឹងមូលហេតុឡើយ។ ពួកគេមិនអាចនឹកស្រមៃដល់សត្វសាហាវដ៏ធំបែបណា ដែលអាចមានកម្លាំងខ្លាំងរហូតដល់បន្សល់ទុកស្នាមដ៏គួរឱ្យរន្ធត់បែបនេះបានទេ។ ក្រោយមក នៅពេលដែលរាជវាំងបានហាមឃាត់មិនឱ្យចូលទៅក្នុងភ្នំជាច្រើន និងបញ្ឈប់អ្នកស្រុកមិនឱ្យចូលទៅរើសអុស ឆិន ភីងអាន និង លីវ ស៊ានយ៉ាង បានគោរពតាមច្បាប់នេះយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន ដោយមិនដែលល្មើសសូម្បីតែម្ដង។ ស្នាមក្រញាំនៅលើអាវក្រោះនោះ គឺជាមូលហេតុធំមួយ។

ឆិន ភីងអាន យល់ថាអាកប្បកិរិយារបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ចំពោះអាវក្រោះនេះគឺចម្លែកណាស់។ អាវក្រោះដែលមានពណ៌ដូចធ្យូងនេះពិតជាអាក្រក់ខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែ លីវ ស៊ានយ៉ាង ចាត់ទុកវាដូចជាកំណប់ទ្រព្យដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។ ទោះបីជាគេស្និទ្ធស្នាលជាមួយ ឆិន ភីងអាន ខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏គេធ្លាប់បង្ហាញអាវក្រោះនេះឱ្យ ឆិន ភីងអាន ឃើញតែម្ដងគត់។ លើសពីនេះ គេបានដាក់វាត្រឡប់ទៅក្នុងប្រអប់ពណ៌ក្រហមវិញយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន បន្ទាប់ពីបង្ហាញបានតែពីរបីនាទីប៉ុណ្ណោះ។

ទោះជាយ៉ាងណា ឆិន ភីងអាន យល់ភ្លាមៗ នៅពេលឃើញ លីវ ស៊ានយ៉ាង លួចក្រឡេកមើលយុវតីក្នុងឈុតខ្មៅម្ដងម្កាល។ លីវ ស៊ានយ៉ាង តែងតែមានចរិតបែបនេះ។ រាល់ពេលដែលគេឃើញក្មេងស្រី គេមិនដែលគ្រប់គ្រងក្រសែភ្នែកខ្លួនឯងបានឡើយ។ ប៉ុន្តែ រឿងនេះមិនមែនមានន័យថាគេស្រឡាញ់ពួកគេពិតប្រាកដនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេគ្រាន់តែចូលចិត្តអួតខ្លួននៅចំពោះមុខពួកគេប៉ុណ្ណោះ។

ឧទាហរណ៍ ខណៈពេលកំពុងងូតទឹកនៅក្នុងអូរ ក្បែរស្ពានឈើដែលមានដំបូលក្នុងរដូវក្ដៅ លីវ ស៊ានយ៉ាង នឹងព្យាយាមបង្ហាញសមត្ថភាពរបស់គេភ្លាម នៅពេលមានក្មេងស្រីដែលមានអាយុស្របាលគ្នាដើរកាត់។ ដំបូងឡើយ គេនឹងប្រញាប់ឡើងទៅលើថ្មពណ៌បៃតងដ៏ធំនៅមាត់ច្រាំង បន្ទាប់មកគេនឹងក្អកខ្លាំងៗ ដែល ឆិន ភីងអាន ហៅថាជាសកម្មភាព "ប្រកាសឱ្យពិភពលោកបានដឹង"។ ជាចុងក្រោយ គេនឹងលោតក្បាលចុះទៅក្នុងទឹកតែម្ដង។

ជាមួយនឹងខ្សែភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់ ឆិន ភីងអាន គេអាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់នូវទឹកមុខរបស់ក្មេងស្រីៗនៅចម្ងាយនោះ។ ដូច្នេះហើយ គេតែងតែចង់ប្រាប់ការពិតដល់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ណាស់។ នៅពេលពួកគេឃើញសកម្មភាពរបស់គេ ក្មេងស្រីដែលស្អាតៗនឹងរំពៃភ្នែកចុះឡើង ឬលួចជេរតិចៗ។ ចំណែកឯអ្នកផ្សេងទៀតនឹងមិនខ្វល់ពីគេទាល់តែសោះ សូម្បីតែក្រឡេកមើលក៏មិនមើលផង។ ទឹកមុខតែមួយគត់ដែលពួកគេមិនដែលបង្ហាញ គឺការកោតសរសើរ និងការចាត់ទុកគេថាជាបុរសដ៏អស្ចារ្យ។

ពិតណាស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង បានលង់ស្រឡាញ់ ជី គុយ នៅពេលក្រោយមក ហើយគេក៏បានក្លាយជាមនុស្សដែលងប់ងល់នឹងនាងយ៉ាងអាថ៌កំបាំង។ ចាប់ពីពេលនោះមក ហាក់ដូចជាគ្មានស្ត្រីណាផ្សេងទៀតដែលអាចទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់គេបានឡើយ។ ទោះបីជាគេកំពុងធ្វើចរិតជាមនុស្សចិត្តទូលាយ និងអស្ចារ្យនៅចំពោះមុខ នីង យ៉ាវ ក៏ដោយ នេះគឺគ្រាន់តែដើម្បីកុំឱ្យយុវតីដ៏ត្រជាក់ស្រ៊ប់ម្នាក់នេះមើលងាយគេប៉ុណ្ណោះ។ គេចង់បង្ហាញនាងថា នាងមិនមែនជាមេធំគ្រាន់តែដោយសារនាងមានដាវខ្លី និងដាវវែងនោះទេ។ គេ លីវ ស៊ានយ៉ាង ក៏មានអាវក្រោះដែលមិនអាចរកបាននៅកន្លែងណាផ្សេងទៀតក្នុងទីក្រុងតូចនេះដែរ។

នីង យ៉ាវ ក្រឡេកមើលជុំវិញបន្ទាប់ពី ឆិន ភីងអាន មកដល់ ហើយចុងក្រោយ នាងក៏ដាក់ដាវរបស់នាងនៅលើទូរបុរាណ និងប្រណីតមួយ ដែលត្រូវបានតុបតែងដោយផ្កាពណ៌មាស។ ប៉ុន្តែ ថ្នាំលាបនៅលើទូនេះបានប្រេះ និងរបកអស់ទៅហើយ ហើយនាងក៏ត្រូវរុញក្រឡ និងសម្ភារៈផ្សេងៗចេញ ដើម្បីរកកន្លែងទំនេរសម្រាប់ដាក់ដាវរបស់នាង។ ខណៈពេលកំពុងធ្វើបែបនេះ នាងបានរកឃើញថា មានរូបចម្លាក់ផ្កាខែភ្ជុំ (golden cassia) ពណ៌មាសបង្កប់នៅខាងក្រោយទូ ជាមួយនឹងរូបព្រះខែពេញវង់នៅជ្រុងម្ខាង។

នាងងាកមកនិយាយថា៖ "ខ្ញុំទុកដាវរបស់ខ្ញុំនៅទីនេះ។ កុំប៉ះវាឱ្យសោះ បើមិនអញ្ចឹងទេ ឯងនឹងត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះផលវិបាកដោយខ្លួនឯង។ ខ្ញុំមិនបាននិយាយលេងទេណា។"

លីវ ស៊ានយ៉ាង កំពុងជាប់រវល់ដុសសម្អាតអាវក្រោះ ហើយម្ដងម្កាល គេនឹងអោនចុះទៅផ្លុំខ្យល់ដាក់វា រួចប្រើកំភួនដៃដុសវាឱ្យស្អាតតែម្ដង។ គេកំពុងតែជក់ចិត្តនឹងការងារនេះយ៉ាងខ្លាំង។

"ប្រាកដណាស់" ឆិន ភីងអាន សន្យា។

យុវតីរូបនេះបានងាកទៅរក លីវ ស៊ានយ៉ាង រួចនិយាយថា៖ "ទូនេះមិនមានតម្លៃអ្វីទេ ប៉ុន្តែរូបចម្លាក់ផ្កាខែភ្ជុំពណ៌មាសដែលបង្កប់នៅក្នុងនោះ គឺជារឿងផ្សេងគ្នាទាំងស្រុង។ កុំលក់វាក្នុងតម្លៃថោកឱ្យសោះ។"

"ខ្ញុំមិនដែលចូលចិត្តរូបគំនូរនោះទេ តាំងពីខ្ញុំនៅក្មេងមកម្ល៉េះ។ បើនាងចូលចិត្ត នាងអាចកោសវាចេញ ហើយយកទៅទុកដោយខ្លួនឯងចុះ" លីវ ស៊ានយ៉ាង តបវិញដោយមិនទាំងងើបក្បាលមើលផង។

នីង យ៉ាវ ច្បាស់ជាមិនបំផ្លាញរបស់ដែលមានតម្លៃបែបនេះឡើយ។ នាងគ្រាន់តែសួរដោយចង់ដឹងថា៖ "តើរូបចម្លាក់នេះធ្វើឡើងពីអ្វី?"

លីវ ស៊ានយ៉ាង ងាកក្រោយក្រឡេកមើលបន្តិច រួចតបថា៖ "តើខ្ញុំដឹងបានយ៉ាងម៉េចទៅ? វាមានអាយុកាលរាប់រយឆ្នាំមកហើយ សូម្បីតែលោកតារបស់ខ្ញុំ ក៏មិនអាចពន្យល់ពីប្រភពដើមរបស់វាបានដែរ។"

"វាប្រហែលជាធ្វើឡើងពីគ្រួសដែលរកឃើញនៅក្នុងអូរ" ឆិន ភីងអាន និយាយតិចៗ។ "គ្រួសទាំងនេះមានពណ៌ខុសៗគ្នាជាច្រើន ប៉ុន្តែបុព្វបុរសរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង បានជ្រើសរើសយកតែពណ៌មាសប៉ុណ្ណោះនៅពេលនោះ។ បន្ទាប់មកពួកគេក៏បំបែកវា រួចបិទភ្ជាប់វាចូលគ្នា។ យើងហៅគ្រួសទាំងនេះថា 'គ្រួសប្រមាត់ពស់' (snake gall pebbles)។"

"គ្រួសមែនទេ? តើវាមានច្រើនទេនៅក្នុងអូរ?" នីង យ៉ាវ សួរ។

ឆិន ភីងអាន ញញឹមហើយឆ្លើយថា៖ "ប្រសិនបើនាងចង់បាន ខ្ញុំអាចទៅរើសឱ្យនាងបានមួយកន្ត្រកធំរាល់ថ្ងៃ។ ក្រៅពី គូ ខាន (Gu Can) គ្មានអ្នកណានៅទីនេះចូលចិត្តគ្រួសទាំងនេះឡើយ។ មានតែគេម្នាក់គត់ដែលចូលចិត្តទៅអូរដើម្បីរើសគ្រួសទាំងនេះ។"

យុវតីក្នុងឈុតខ្មៅដកដង្ហើមធំ។ នាងសម្លឹងមើលក្មេងប្រុសក្រីក្រមកពីច្រកក្អមដីឥដ្ឋយ៉ាងជ្រៅ រួចនិយាយថា៖ "ឯងពិតជាមនុស្សក្រីក្រដែលរស់នៅលើគំនរមាសមែន..."

ឆិន ភីងអាន ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ "តើគ្រួសទាំងនេះមានតម្លៃនៅពិភពខាងក្រៅមែនទេ?"

នីង យ៉ាវ រៀបចំមួកស្បៃរបស់នាង រួចតបថា៖ "វាអាស្រ័យលើថា តើអ្នកណាជាអ្នកទទួលបានវា។ លើសពីនេះ ទោះបីជាវាធ្លាក់ទៅក្នុងដៃរបស់មនុស្សដែលដឹងពីរបៀបប្រើវាក៏ដោយ ក៏ការដែលមនុស្សម្នាក់នោះទទួលបានជោគជ័យឬអត់ គឺអាស្រ័យលើសំណាងដែរ។ ប្រសិនបើពួកគេមានសំណាង គ្រួសតែមួយគ្រាប់ក៏គ្រប់គ្រាន់ដែរ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកគេគ្មានសំណាងទេ ទោះបីជាមានគ្រួសមួយភ្នំ ក៏មិនគ្រប់គ្រាន់ដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គ្រួសទាំងនេះពិតជាមានតម្លៃណាស់នៅពិភពខាងក្រៅ។ តម្លៃខ្លាំងណាស់។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនដឹងថា តើយើងអាចយកគ្រួសទាំងនេះចេញពីទីក្រុងតូចបានឬអត់នោះទេ។ នេះគឺជាចំណុចដែលសំខាន់បំផុត។"

លីវ ស៊ានយ៉ាង បានកាត់សម្តីនាងនៅពេលនោះ ដោយនិយាយថា៖ "មានរឿងចម្លែកមួយអំពីគ្រួសទាំងនេះ។ បន្ទាប់ពីយកពួកវាចេញពីអូរ ពួកវានឹងបាត់បង់ពន្លឺភ្លាមៗ ប្រសិនបើត្រូវខ្យល់ ឬត្រូវកម្ដៅថ្ងៃ។ វារឹតតែអាក្រក់ទៅទៀតបន្ទាប់ពីត្រូវភ្លៀង ឬត្រូវហិមៈ។ ពួកវានឹងបាត់បង់ពន្លឺក្នុងល្បឿនយ៉ាងលឿនបំផុត។ ក្រៅពីនេះ វាមិនមានអ្វីពិសេសឡើយ។"

"ដូចការរំពឹងទុកមែន" នីង យ៉ាវ និយាយទាំងស្ដាយក្រោយ។

ឆិន ភីងអាន ស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ មុននឹងនិយាយថា៖ "ចុះបើខ្ញុំទៅរើសមួយកន្ត្រកនៅថ្ងៃស្អែក? ចុះបើវាមានករណីលើកលែងខ្លះ?"

យុវតីនោះគ្រវីក្បាល។ "វាមិនមានអ្វីខុសប្លែកសម្រាប់ខ្ញុំឡើយ។"

លីវ ស៊ានយ៉ាង បានដុសសម្អាតអាវក្រោះរួចរាល់ ហើយទុកវាចោលនៅពេលនេះ។ គេផ្អែកខ្នងនឹងទ្វារ ញញឹមហើយនិយាយថា៖ "ឆិន ភីងអាន គឺជាមនុស្សកំណាញ់បំផុត ដូច្នេះប្រហែលជាគេនឹងទៅអូរដើម្បីរើសគ្រួសតាំងពីយប់នេះផងក៏មិនដឹង។"

"ខ្ញុំទៅហើយ" នីង យ៉ាវ និយាយ។

នៅពេលនាងមកដល់មាត់ទ្វារ នាងបានងាកក្រោយ រួចនិយាយថា៖ "ខ្ញុំនឹងមើលថែរក្សាកូនសោសក់ (hairpin) និងក្រដាសវេជ្ជបញ្ជាឱ្យឯង។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនៅតែត្រូវការឱ្យឯងមកជួយដាំថ្នាំឱ្យខ្ញុំនៅថ្ងៃស្អែក។"

ឆិន ភីងអាន ងក់ក្បាលហើយនិយាយថា៖ "គ្មានបញ្ហាទេ។"

នីង យ៉ាវ គិតមួយសន្ទុះ មុននឹងព្រមានពួកគេដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ "ក្នុងចំណោមមនុស្សក្រៅដែលចូលមកក្នុងទីក្រុងតូចក្នុងពេលដំណាលគ្នានឹងខ្ញុំ មនុស្សដែលមានអំណាចបំផុត ប្រហែលជាបុរសចំណាស់មកពីភ្នំកម្ដៅថ្ងៃ (Sun Scorch Mountain)។ គាត់មកទីនេះដើម្បីការពារក្មេងស្រីតូចម្នាក់នោះ។ បន្ទាប់ពីគាត់ គឺខ្ទើយម្នាក់មកពីប្រទេស តាសួយ ដែលបានធ្វើឱ្យខ្ញុំរបួស។ បន្ទាប់មកទៀតគឺ លីវ ជីម៉ៅ (Liu Zhimao) មនុស្សដែលបានយក គូ ខាន ទៅ។ អ្នកក៏មិនត្រូវមើលស្រាលស្ត្រីដែលលាក់កាំបិតក្រោមស្នាមញញឹមម្នាក់នោះដែរ។"

"ដូច្នេះ ព្យាយាមឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព កុំឱ្យមានជម្លោះជាមួយបុរសចំណាស់មកពីភ្នំកម្ដៅថ្ងៃឱ្យសោះ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើអ្នកមានជម្លោះជាមួយគាត់មែន ចូរធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីទិញពេលវេលា។ កុំព្យាយាមប្រយុទ្ធជាមួយគាត់ ហើយកុំសង្ឃឹមលើសំណាងឱ្យសោះ។ អ្នកត្រូវតែទិញពេលវេលាឱ្យបានយូរគ្រប់គ្រាន់ រហូតដល់ខ្ញុំមកដល់។"

"តើមនុស្សក្រៅទាំងនេះដែលមិនស្គាល់ទីក្រុងតូចរបស់យើងច្បាស់ ហ៊ានសម្លាប់យើងនៅលើដីរបស់យើងផ្ទាល់មែនទេ?" លីវ ស៊ានយ៉ាង សួរដោយសំឡេងតិចៗ។

ឆិន ភីងអាន ក្រឡេកមើលគេ មុននឹងងក់ក្បាលហើយនិយាយថា៖ "ពួកគេហ៊ាន។"

លីវ ស៊ានយ៉ាង លេបទឹកមាត់ពេលឮបែបនេះ។

"តើឯងនៅចាំលោកគ្រូសាសនាតៅ លូ (Daoist Lu) ទេ? អ្នកគ្រូទាយដែលមានតូបនោះ?" ឆិន ភីងអាន ស្រាប់តែសួរ។ "តើគាត់បាននិយាយអ្វីខ្លះទៅកាន់ឯង?"

លីវ ស៊ានយ៉ាង ភាំងស្មារតីពេលឮបែបនេះ។ គេព្យាយាមនឹកឃើញទាំងអេះចង្កា រួចនិយាយថា៖ "តើខ្ញុំចាំបានយ៉ាងម៉េចទៅ? ខ្ញុំដឹងត្រឹមថាវាគឺជាសម្តីដែលមិនសូវល្អ។ យ៉ាងណាមិញ វាក៏ជារឿងអំពីគ្រោះមហន្តរាយធំដុំ និងត្រូវទៅអុជធូប ឬរឿងឥតប្រយោជន៍អីមួយហ្នឹង។ កាលនោះ ខ្ញុំគ្រាន់តែចាត់ទុកគាត់ជាអ្នកបោកប្រាស់ ហើយសម្តីរបស់គាត់ជារឿងឥតន័យប៉ុណ្ណោះ។"

ឆិន ភីងអាន ងាកទៅមើលយុវតីក្នុងឈុតខ្មៅ។

"បើគេចាំមិនច្បាស់ផង តើឱ្យខ្ញុំពន្យល់ជំនួសគេបានយ៉ាងម៉េចទៅ? តើខ្ញុំជាទេវតាមែនទេ?!" នីង យ៉ាវ និយាយទាំងកំហឹង។

ឆិន ភីងអាន ងឿងឆ្ងល់បន្តិច មិនដឹងថាហេតុអ្វីបានជា នីង យ៉ាវ ស្រាប់តែខឹងសម្បារបែបនេះឡើយ។

នីង យ៉ាវ បានដើរចេញពីផ្ទះរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង។

បើប្រៀបធៀបទៅនឹងភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងការសម្រាកកាយរបស់នាងពេលមកដល់ នាងមើលទៅមានភាពរហ័សរហួន និងខ្លាំងក្លាជាងមុនឆ្ងាយណាស់។

ដើរកាត់ច្រកឌឿងហែមដ៏ធំមួយ យុវតីដែលមានដាវខ្លីនៅចង្កេះ បានពិចារណាថា តើនាងត្រូវការអានសៀវភៅឱ្យបានច្រើនជាងមុននៅពេលទំនេរដែរឬទេ។

គិតអំពីរបៀបដែលនាងនឹងធ្វើដំណើរជុំវិញពិភពលោកនៅថ្ងៃអនាគត និងរបៀបដែលនាងនឹងនិយាយពាក្យស្លោកដ៏អស្ចារ្យ និងលើកទឹកចិត្ត បន្ទាប់ពីបានកាត់ក្បាលខ្មាំងសត្រូវដោយដាវហោះរបស់នាង នាងមិនអាចទប់អារម្មណ៍បានឡើយថា នាងនឹងមើលទៅពិតជាអស្ចារ្យ និងមានមន្តស្នេហ៍ខ្លាំងណាស់។ ទោះបីជាគ្មាននរណាម្នាក់បានឃើញសមិទ្ធផលដ៏រុងរឿងរបស់នាងក៏ដោយ។

ខណៈពេលដែលនាងកំពុងយល់សប្តិទាំងថ្ងៃបែបនេះ រូបរាងដ៏ស៊ាំម្នាក់បានរត់កាត់នាងដូចជាខ្យល់បក់បោក។

"ជួបគ្នានៅថ្ងៃស្អែក នីង យ៉ាវ។"

នៅពេលដែលសម្តីរបស់គេមកដល់ត្រចៀកនាង គេក៏បានបាត់ខ្លួនទៅម្ខាងទៀតនៃច្រកឌឿងហែមបាត់ទៅហើយ។

ក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើង កំពុងស្ពាយកន្ត្រកនៅពីក្រោយខ្នង ខណៈដែលគេរត់យ៉ាងលឿនតាមច្រកឌឿងហែម។

នីង យ៉ាវ ស្រឡាំងកាំងដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ "តើពិតជាមានមនុស្សកំណាញ់បែបនេះនៅក្នុងលោកមែនទេ?" នាងរអ៊ូម្នាក់ឯង។