ការលាគ្នា (Parting)

នៅខាងក្រៅផ្ទះមួយក្នុងច្រកថូដី មានក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលមើលទៅខូចខិល និងមានសំបោរហូរតាមច្រមុះពីរជួរ។ គេកំពុងតែទាត់ទ្វារយ៉ាងខ្លាំង និងជេរប្រទិចផ្ដាសាទាំងទឹកមាត់ខ្ទាតពេញអាកាសថា៖ «ឆិន ភីងអាន បើឯងមិនចេញក្បាលមកទេ អញនឹងរកគេឱ្យមកកាប់ឯងឱ្យងាប់ ហើយវាយកម្ទេចរបស់របរឥតប្រយោជន៍ក្នុងផ្ទះឯងឱ្យខ្ទេច! តើឯងកំពុងរវល់ស្អីហ្នឹង? ឬមួយក៏កំពុងតែនៅជាមួយប្រពន្ធរបស់ សុង ជីស៊ីន? ឯងហ៊ានធ្វើរឿងបែបហ្នឹងទាំងកណ្ដាលថ្ងៃត្រង់ផងអី? ចុះមិនគិតពីអារម្មណ៍ សុង ជីស៊ីន ខ្លះទេ?»

«ល្អណាស់ ឯងមិនព្រមចេញមកមែនទេ? ចង់លេងបែបហ្នឹងមែនទេ? អញ្ចឹងអញទៅហើយ! អញទៅមែនទែនហើយ! កុំសង្ឃឹមថាបានជួបអញទៀតឱ្យសោះ! ដំបូងអញចង់ទុករបស់ទ្រព្យឱ្យឯងដែរ ប៉ុន្តែ... ឆិន ភីងអាន ប្រញាប់បើកទ្វារមក!»

ដោយហេតុផលអ្វីមិនដឹង សំឡេងរបស់ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះក៏ចាប់ផ្ដើមមានការអួលដើមក។ គេបានហិតសំបោរចូលទៅក្នុងច្រមុះវិញយ៉ាងខ្លាំង។

ស្រាប់តែ គូ សាន (Gu Can) មានអារម្មណ៍ថាឈឺខ្ទោកនៅត្រង់កញ្ចឹងក។ គេប្រញាប់ងាកក្រោយ ហើយបន្ទាប់ពីឃើញទឹកមុខដ៏ស៊ាំនោះ គេក៏ចាប់ផ្ដើមជេរម្ដងទៀតថា៖ «ឆិន ភីងអាន អាអាបាបក្មេង!»

បើមើលតាមទឹកមុខរបស់ ឆិន ភីងអាន វាច្បាស់ណាស់ថាគេកំពុងតែមានអារម្មណ៍មិនសូវស្រួល។ គូ សាន ក៏ប្រញាប់ប្ដូរទឹកដមសំឡេងភ្លាមៗនៅពេលឃើញបែបនេះ រួចសួរថា៖ «ឯងមិនអីទេមែនទេ?» ការដូរទឹកដមសំឡេងរបស់គេគឺរលូនដូចជាទឹកហូរអញ្ចឹង មិនមើលទៅឆ្គងទាល់តែសោះ។

ឆិន ភីងអាន ស៊ាំនឹងចរិតដ៏អាក្រក់ និងខូចខិលរបស់ក្មេងសំបោរម្នាក់នេះទៅហើយ។ គេឈរនៅទីនោះទាំងកាន់ឆ្នាំងដីថ្មីមួយនៅក្នុងដៃ រួចដកដង្ហើមធំ៖ «ឯងមើលមិនដឹងទេអីថាខ្ញុំមិនអី?»

ដោយដឹងថាខ្លួនមានកិច្ចការសំខាន់ត្រូវធ្វើ គូ សាន ប្រញាប់អូស ឆិន ភីងអាន ទៅកាន់មាត់ទ្វារទីធ្លាផ្ទះរបស់គេ។ បន្ទាប់មក គេបានញាត់ថង់ប្រាក់ដ៏ប្រណិតពីរចូលទៅក្នុងដៃរបស់ ឆិន ភីងអាន រួចខ្សឹបថា៖ «ចាំត្រីកញ្ជុះតូចដែលឯងឱ្យខ្ញុំកាលពីឆ្នាំមុនទេ?»

ឆិន ភីងអាន ហាក់ដូចជាងឿងឆ្ងល់បន្តិច ខណៈដែលគេកាន់ថង់ប្រាក់ដ៏ធ្ងន់ទាំងពីរនោះ។ គេស្គាល់ថង់ទាំងនេះច្បាស់ណាស់ ព្រោះក្មេងប្រុសម្នាក់ទៀតធ្លាប់ឱ្យថង់ប្រាក់បែបនេះមកគេដែរ។ ឆិន ភីងអាន មើលទៅជុំវិញឃើញថាគ្មាននរណាម្នាក់នៅក្នុងច្រកថូដីឡើយ ទើបគេប្រញាប់បើកទ្វារនាំ គូ សាន ចូលទៅក្នុងផ្ទះ។

បន្ទាប់ពីដាក់ឆ្នាំងដីចុះ គេក៏សួរចំៗថា៖ «មានមនុស្សក្រៅចង់ទិញត្រីកញ្ជុះនោះពីឯងមែនទេ គូ សាន? ខ្ញុំសូមដាស់តឿនឯងថា ដាច់ខាតកុំលក់វាឱ្យសោះ។ ទោះគេបង្ខំក៏មិនត្រូវលក់ដែរ។ តើឯងមិនចង់ឱ្យម្ដាយឯងរស់នៅស្រួលនៅថ្ងៃអនាគតទេអី? បើចង់ ឯងត្រូវតែរក្សាត្រីនោះឱ្យបាន យល់ទេ?»

គូ សាន ស្រាប់តែយំចេញមក។ គេចាប់ជាយអាវរបស់ ឆិន ភីងអាន រួចនិយាយទាំងអួលដើមកថា៖ «ខ្ញុំចង់យកត្រីនោះមកឱ្យឯងវិញដែរ ប៉ុន្តែម៉ែមិនព្រមឱ្យ។ គាត់ថែមទាំងទះកំផ្លៀងខ្ញុំទៀត! តាំងពីតូចមក ម៉ែមិនដែលវាយខ្ញុំទេ។ ហើយអាអ្នកនិទានរឿងម្នាក់នោះ ខ្ញុំមិនដឹងថាវាជាទេវតាឬខ្មោចទេ តែគួរឱ្យខ្លាចណាស់។ វាបាននាំខ្ញុំចូលទៅក្នុងចានពណ៌សរបស់វា បន្ទាប់មកត្រីនោះក៏ស្រាប់តែប្រែជាធំខ្លាំងណាស់ ធំជាងពាងទឹកនៅផ្ទះខ្ញុំទៅទៀត!»

ឆិន ភីងអាន យកដៃខ្ទប់មាត់ក្មេងប្រុសនោះភ្លាម ដោយមានទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់បំផុត រួចសម្លឹងមើលទាំងកាចថា៖ «តាំងពីខ្ញុំឱ្យត្រីនោះទៅឯងមក ត្រីនោះគឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ឯងហើយ។ តើឯងនៅតែចង់ឱ្យម៉ែឯងរស់នៅស្រួលទេ? ចង់ឱ្យគាត់បានហូបសាច់រាល់ថ្ងៃ? បានប្រើគ្រឿងសម្អាង និងទិញខោអាវស្អាតៗទេ?»

គូ សាន ងក់ក្បាលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។ ឆិន ភីងអាន ដកដៃចេញ រួចអង្គុយច្រហោងសួរថា៖ «ចុះប្រាក់ក្នុងថង់ទាំងពីរនេះបានមកពីណា? ឯងលួចយកមកមែនទេ?»

គូ សាន ធ្វើភ្នែកឡេឡឺ រៀបនឹងប្រឌិតរឿង។ ប៉ុន្តែ ឆិន ភីងអាន ស្គាល់គេច្បាស់ពេក រហូតមើលធ្លុះដល់គំនិតគេបាត់ទៅហើយ។ គេក៏វាយក្បាល គូ សាន មួយដៃ រួចនិយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «យកវាទៅវិញទៅ»។

ភាពរឹងរូសរបស់ គូ សាន ក៏បានបង្ហាញមកនៅពេលនេះដែរ គេតបវិញថា៖ «មិនយក!»

ទឹកមុខខឹងសម្បារបានកើតឡើងលើផ្ទៃមុខ ឆិន ភីងអាន។ គេលើកដៃរៀបនឹងវាយក្បាល គូ សាន ម្ដងទៀត ប៉ុន្តែដោយឃើញទឹកមុខដ៏រឹងរូសរបស់ក្មេងនោះ គេក៏មានចិត្តទន់វិញ។ គេគិតមួយសន្ទុះ រួចបន្ថយសំឡេងសួរថា៖ «មានរឿងអីកើតឡើង? ប្រាប់ខ្ញុំមក»។

គូ សាន ក៏បានរៀបរាប់រឿងរ៉ាវតាំងពីដើមដល់ចប់។ ទោះបីជាក្មេងម្នាក់នេះគួរឱ្យខឹងជាច្រើនលើកក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេត្រូវតែទទួលស្គាល់ថាគេពិតជាឆ្លាតវៃណាស់សម្រាប់អាយុប៉ុណ្ណឹង។ ចាប់ពីដើមអង្គ្រងចាស់ រហូតដល់អណ្ដូងសោដែក និងពីអណ្ដូងសោដែកមកដល់ច្រកថូដី ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះបានរៀបរាប់ពីការជួបជាមួយអ្នកនិទានរឿង និងរបៀបដែលអ្នកនោះចង់យកគេធ្វើជាសិស្ស។

បន្ទាប់ពីបានស្ដាប់ហើយ ឆិន ភីងអាន ក៏បានយល់ពីស្ថានភាពនេះយ៉ាងច្រើន។ គូ សាន ប្រហែលជាមនុស្សម្នាក់ដែលទទួលបានស្លឹកអង្គ្រងដែលមានពរជ័យពីដូនតា។ មិនថាវាដោយសារតែសំណាងដែលកើតចេញពីផ្នូរបុព្វបុរស ឬដោយសារឱកាសវាសនាដែលលោកគ្រូ ឈី និងគ្រូតាវ លូ បាននិយាយនោះទេ វាពិតជាទំនងណាស់ដែល គូ សាន នឹងត្រូវនាំចេញពីទីក្រុងតូចនេះដោយអ្នកនិទានរឿងម្នាក់នោះ។ ប៉ុន្តែ ឆិន ភីងអាន ក៏មានអារម្មណ៍ភ័យព្រួយភ្លាមៗនៅពេលនឹកដល់អម្ចាស់សីលកាត់ទន្លេ។

តាមសម្ដីលោកគ្រូ ឈី មនុស្សម្នាក់នេះគឺអសីលធម៌បំផុត ហើយអ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះ គឺគេធ្លាប់ព្យាយាមរុញ ឆិន ភីងអាន ទៅរកសេចក្ដីស្លាប់។ តើវាជារឿងល្អមែនទេដែល គូ សាន ក្លាយជាសិស្សរបស់គេ? ម្យ៉ាងវិញទៀត ដោយសារមនុស្សម្នាក់នេះសុខចិត្តយក គូ សាន ជាសិស្ស ហើយមិនបានចាប់ជំរិត ឬបោកប្រាស់គេ នោះមានន័យថា គូ សាន ប្រហែលជាមិនមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិតទេមែនទេ?

ក្មេងប្រុសខូចម្នាក់នេះធ្វើភ្នែកឡេឡឺ។ ដោយឆ្លៀតឱកាសខណៈដែល ឆិន ភីងអាន កំពុងតែគិត គេក៏ស្រាប់តែឆក់យកថង់ប្រាក់ពីរថង់ចេញពីដៃ ឆិន ភីងអាន រួចគ្រវែងវាចូលទៅក្នុងផ្ទះ បន្ទាប់មកក៏បត់ក្រោយរត់ចេញទៅភ្លាម។ ប៉ុន្តែដៃរបស់ ឆិន ភីងអាន លឿនជាង គេបានចាប់កអាវក្មេងនោះជាប់ និងអូសត្រឡប់មកវិញ។

គូ សាន យកដៃខ្ទប់ក្បាល ធ្វើមុខគួរឱ្យអាណិតបំផុត។

ទោះបីជា ឆិន ភីងអាន អូសក្មេងនោះត្រឡប់មកវិញក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេនៅតែស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការសម្រេចចិត្ត។ នេះជារឿងដែលមានផលវិបាកធំធេងណាស់ ដូច្នេះ ឆិន ភីងអាន ខ្លាចបំផុតក្នុងការសម្រេចចិត្តខុស ដែលចុងក្រោយអាចនឹងបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ គូ សាន និងម្ដាយរបស់គេ។

ស្រាប់តែស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ខ្មៅបានងើបពីគ្រែតាំងពីពេលណាមិនដឹង ហើយមកដល់មាត់ទ្វារ រួចនិយាយថា៖ «ម្ដាយខ្ញុំធ្លាប់និយាយថា មនុស្សម្នាក់ៗមានវាសនាផ្ទាល់ខ្លួន។ គ្រាន់តែមើលគេទៅ គឺដឹងបាត់ទៅហើយថា ក្មេងម្នាក់នេះគឺជាមហន្តរាយដែលកើតមកដើម្បីបង្កចលាចលអស់រយៈពេល ១,០០០ ឆ្នាំ។ គេគឺជាប្រភេទមនុស្សដែលមានសំណាងអាក្រក់ម្ដងហើយម្ដងទៀត»។

ភ្នែករបស់ គូ សាន ភ្លឺឡើងភ្លាម រួចគេក៏ប្រញាប់ជូតសំបោរចេញពីមុខ។ គេបញ្ចេញស្នាមញញឹមដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ និងបង្ហាញធ្មេញដែលបាក់របស់គេ រួចនិយាយថា៖ «បងស្រី បងស្អាតណាស់! បងមើលទៅដូចជាបងស្រីទីពីររបស់ខ្ញុំអញ្ចឹង! កន្លែងនេះចង្អៀតណាស់ ចុះបងមិនទៅលេងផ្ទះខ្ញុំទៅ?»

ឆិន ភីងអាន និយាយទាំងហួសចិត្ត៖ «តើម្ដាយឯងរៀបការជាមួយឪឯងតាំងពីពេលណា?»

ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះធ្វើភ្នែកស្លក់ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីត្រូវគេបកអាក្រាត។ គេក៏ប្ដូរទឹកមុខ និងសំឡេង រួចនិយាយថា៖ «ឆិន ភីងអាន ឯងពិតជាមិនធម្មតាមែន! ចេះលួងស្រីមកដល់ផ្ទះផងអី? តើឯងនឹងរៀបការមែនទេ? ប៉ុន្តែគួរឱ្យស្ដាយណាស់ដែលខ្ញុំមិនបានចូលរួម បើមិនអញ្ចឹងទេ ខ្ញុំច្បាស់ជានឹងលួចទៅអង្គុយចាំស្ដាប់ឯងទាំងពីរនាក់ប្រឡែងគ្នានៅលើគ្រែមិនខាន»។

ឆិន ភីងអាន យកដៃសង្កត់ក្បាល គូ សាន រួចងាកទៅរកស្ត្រីក្នុងឈុតខ្មៅ ហើយនិយាយសុំទោសថា៖ «គេគឺបែបហ្នឹងហើយ សូមកុំប្រកាន់អី»។

ស្ត្រីម្នាក់នោះសម្លឹងមើលក្មេងប្រុសនោះ រួចនិយាយថា៖ «អាខូច»។

គូ សាន រៀបនឹងបញ្ចេញសមត្ថភាពជេររបស់គេទៀតហើយ ប៉ុន្តែគេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាដៃដែលនៅលើក្បាលគេនោះ កំពុងតែសង្កត់កាន់តែខ្លាំង។ គេក៏ប្រញាប់ចុះចាញ់ភ្លាម រួចនិយាយដោយសំឡេងខ្សាវៗថា៖ «បងស្រី បងស្អាតណាស់ អ្វីដែលបងនិយាយគឺត្រឹមត្រូវទាំងអស់»។

ស្ត្រីក្នុងឈុតខ្មៅមិនបានខ្វល់ពីក្មេងនោះឡើយ នាងងាកមករក ឆិន ភីងអាន រួចនិយាយដោយសំឡេងមានន័យថា៖ «វាជាការល្អបំផុតដែលឯងទទួលយកថង់ប្រាក់ទាំងពីរនោះទៅ ក្រែងលោវាក្លាយជាមូលហេតុនៃការបែកបាក់គ្នានៅថ្ងៃអនាគត។ លើសពីនេះទៅទៀត នៅពេលក្មេងម្នាក់នេះទទួលបានជោគជ័យក្នុងការបណ្ដុះសីលនៅថ្ងៃខាងមុខ វានឹងធ្វើឱ្យចិត្តរបស់គេមិនស្ងប់ ប្រសិនបើឯងធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ស្ដាយក្រោយ និងមានកំហុសនៅថ្ងៃនេះ»។

ទាំងនេះគឺជាពាក្យដែល គូ សាន ចង់ឮបំផុត។ គេបានលើកមេដៃឱ្យស្ត្រីម្នាក់នោះ រួចនិយាយថា៖ «បងស្រីពិតជាមានចំណេះដឹង និងវៃឆ្លាតណាស់! ប្រាកដណាស់ បងស្រីពិតជាមានហេតុផលជាងក្មេងស្រីនៅផ្ទះជិតខាងនោះឆ្ងាយណាស់»។

នៅខណៈនេះ សំឡេងដ៏ខឹងសម្បារមួយបានបន្លឺឡើងថា៖ «គូ សាន!»

ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះប្រែជាស្លេកមុខ រួចនិយាយថា៖ «បានហើយៗ ខ្ញុំទៅហើយ ឆិន ភីងអាន ខ្ញុំទៅហើយ យល់ទេ?» ទោះបីជាគេនិយាយបែបនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេនៅតែចាប់ជាយអាវរបស់ ឆិន ភីងអាន កាន់តែខ្លាំង។

ប្រហែលជាក្នុងជម្រៅចិត្តរបស់ គូ សាន គេបានចាត់ទុក ឆិន ភីងអាន ជាមិត្តជិតស្និទ្ធតែម្នាក់គត់របស់គេក្រៅពីម្ដាយ តាំងពីយូរណាស់មកហើយ។

ឆិន ភីងអាន នាំក្មេងប្រុសនោះចេញពីទីធ្លាផ្ទះ។ គេអង្គុយច្រហោង រួចនិយាយតិចៗថា៖ «គូ សាន ចូរចាំថាត្រូវប្រុងប្រយ័ត្ននឹងគ្រូរបស់ឯង។ ហើយត្រូវមើលថែម្ដាយឯងឱ្យបានល្អផង។ ឯងគឺជាមនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលមានទំនួលខុសត្រូវ ហើយម្ដាយឯងមានតែឯងម្នាក់គត់ជាទីពឹងនៅថ្ងៃអនាគត។ កុំធ្វើឱ្យគាត់បារម្ភអី»។

«បាទ» គូ សាន ងក់ក្បាលតប។

ឆិន ភីងអាន បន្តថា៖ «នៅពេលឯងទៅដល់ខាងក្រៅ ចូរចាំថាត្រូវធ្វើឱ្យច្រើន និងនិយាយឱ្យតិច។ គ្រប់គ្រងសម្តីរបស់ឯងឱ្យបាន ហើយទោះបីជាត្រូវខាតបង់បន្តិចបន្តួចក៏ដោយ ក៏កុំព្យាយាមចង់ឈ្នះគេដោយសម្តីអី។ មនុស្សនៅខាងក្រៅ មិនដូចពួកយើងនៅទីនេះទេ ពួកគេចូលចិត្តចងគំនូរណាស់»។

ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះមានភ្នែកក្រហមបន្តិច រួចតបវិញថា៖ «មនុស្សនៅទីនេះក៏ពូកែចងគំនូរដែរ! មានតែឯងម្នាក់គត់ដែលជាករណីលើកលែង»។

ឆិន ភីងអាន មិនដឹងថាគួរយំ ឬសើចឡើយ។ ប៉ុន្តែគេពិតជាគាំងសម្តីមែន។

ឆិន ភីងអាន ស្រាប់តែនឹកឃើញអ្វីម្យ៉ាង រួចសួរដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «គូ សាន តើឯងទទួលបានស្លឹកអង្គ្រងទេ?»

ប្រសិនបើគេមិនបានទទួលវាទេ នោះ ឆិន ភីងអាន ច្បាស់ជាជឿថា គូ សាន មិនបានទទួលឱកាសវាសនាអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ ការមកដល់របស់អ្នកនិទានរឿងនោះ ប្រហែលជាការមកដល់របស់មច្ចុរាជទៅវិញទេ។

ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ខឹងនៅពេលឮបែបនេះ។ គេបានលូកដៃយកស្លឹកអង្គ្រងមួយក្ដាប់ធំចេញពីហោប៉ៅ រួចជេរតាមទម្លាប់ថា៖ «ខ្ញុំមិនដឹងថាអាម្នាក់ណាជាអ្នកធ្វើរឿងចង្រៃបែបនេះទេ! វាលួចញាត់ស្លឹកឈើឥតប្រយោជន៍ទាំងនេះចូលក្នុងហោប៉ៅខ្ញុំ ហើយខ្ញុំទើបតែដឹងនៅពេលដែលខ្ញុំព្យាយាមញាត់ថង់ប្រាក់ចូលក្នុងហោប៉ៅ បន្ទាប់ពីរត់ចេញពីផ្ទះមកហ្នឹង។ បើមិនមែនអា ចាវ ធាត់ទេ គឺច្បាស់ជាក្មេងស្រី លីវ ម៉ី ហ្នឹងហើយ។ បើម៉ែឃើញស្លឹកឈើទាំងនេះនៅពេលបោកខោអាវ គាត់ច្បាស់ជាស្ដីឱ្យខ្ញុំមិនខាន។ ពួកវាទាំងពីរពិតជាមានសំណាងណាស់ដែលខ្ញុំជិតចេញទៅបាត់ បើមិនអញ្ចឹងទេ ខ្ញុំច្បាស់ជានឹងលួចបោះដុំថ្មចូលក្នុងបង្គន់ផ្ទះពួកវាជាមិនខាន!»

ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះកំពុងតែជេរយ៉ាងខ្លាំង។ ឆិន ភីងអាន ស្រឡាំងកាំងជាខ្លាំង។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីដឹងខ្លួនវិញ គេក៏មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលយ៉ាងខ្លាំង។ នៅពេលឃើញក្មេងប្រុសនោះរៀបនឹងគ្រវែងស្លឹកឈើទាំងនោះចោលលើដី គេក៏ប្រញាប់ឃាត់ភ្លាម។ ទឹកមុខរបស់គេម៉ឺងម៉ាត់បំផុត ខណៈដែលគេនិយាយថា៖ «គូ សាន យកវាទៅវិញ ហើយថែរក្សាវាឱ្យបានល្អ។ ឯងដាច់ខាតត្រូវតែថែរក្សាវាឱ្យបានល្អបំផុត។ បើអាចទៅរួច វាជាការល្អបំផុតដែលឯងត្រូវលាក់រឿងស្លឹកអង្គ្រងនេះ សូម្បីតែពីម្ដាយឯងក៏ដោយ។ នេះគឺដើម្បីតែសុវត្ថិភាពរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ»។

ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះងឿងឆ្ងល់ ប៉ុន្តែគេនៅតែងក់ក្បាលរួចនិយាយថា៖ «បាទ»។

ឆិន ភីងអាន ដកដង្ហើមធំ រួចនិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯងថា៖ «ឥឡូវខ្ញុំពិតជាមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលមែន»។

គូ សាន ស្រាប់តែផ្អៀងខ្លួនមកមុខ ហើយក្បាលរបស់គេបានប៉ះនឹងក្បាលរបស់ ឆិន ភីងអាន យ៉ាងខ្លាំង។ គេថ្ងូរតិចៗ រួចនិយាយថា៖ «សុំទោស»។

ឆិន ភីងអាន អង្អែលក្បាលគេ រួចស្ដីឱ្យទាំងញញឹមថា៖ «អាខូចអើយ»។

គូ សាន ស្រាប់តែខ្សឹបអ្វីម្យ៉ាងនៅក្បែរត្រចៀករបស់គេ។ ឆិន ភីងអាន ក៏ស្រឡាំងកាំងភ្លាមៗ។

ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះបត់ក្រោយរត់ចេញទៅ មិនភ្លេចបក់ដៃលា និងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំឮតាខាងលើនិយាយថា គាត់នឹងនាំខ្ញុំ និងម៉ែទៅកន្លែងមួយឈ្មោះថា កោះច្រកភ្នំពណ៌ខៀវ ក្នុងបឹងស៊ូជាន។ បើឯងធ្លាក់ខ្លួនដល់ថ្នាក់គ្មានប្រពន្ធការនឹងគេ ឯងអាចទៅរកខ្ញុំនៅទីនោះបាន។ ខ្ញុំមិនអួតទេណា ប៉ុន្តែបើគ្រាន់តែស្រីៗធម្មតាដូចជា ជី គុយ នៅផ្ទះជិតខាងហ្នឹង ខ្ញុំអាចឱ្យឯងមួយឡូក៏គ្មានបញ្ហាដែរ!»

ឆិន ភីងអាន ឈរស្ងៀម ហើយងក់ក្បាលតប។ គេមានអារម្មណ៍សោកសៅបន្តិច។ យ៉ាងណាមិញ គូ សាន ប្រៀបដូចជាប្អូនប្រុសរបស់គេអញ្ចឹង។

ជីវិតតែងតែធ្វើដាក់គេបែបនេះជានិច្ច។ វាហាក់ដូចជាមនុស្សដែលគេខ្វល់ខ្វាយ តែងតែចាកចេញពីក្បែរខ្លួនគេជានិច្ច មិនថាគេព្យាយាមធ្វើអ្វីក៏ដោយ។

នៅពេលដែលរូបរាងទាំងបីបានបាត់ទៅក្នុងចម្ងាយ ឆិន ភីងអាន ក៏ត្រឡប់ចូលទៅក្នុងផ្ទះវិញ។ វាគឺនៅខណៈនេះហើយ ដែលគេឃើញ នីង យ៉ាវ (Ning Yao) អាចអង្គុយនៅមាត់ទ្វារដោយខ្លួនឯងបានទៅហើយ។ តើរាងកាយរបស់នាងធ្វើពីដែកថែបមែនទេ?

ឆិន ភីងអាន ដាក់កន្សៃសក់ត្បូងដែលលោកគ្រូ ឈី ឱ្យមក និងថង់ប្រាក់ទាំងពីរនៅលើតុ។ បន្ទាប់មក គេក៏ចាប់ផ្ដើមដាំទឹក និងដាំថ្នាំ សកម្មភាពរបស់គេបង្ហាញពីបទពិសោធន៍យ៉ាងច្រើន។ គេមើលទៅមិនដូចជាជាងដុតប៉សឺឡែនឡើយ ប៉ុន្តែបែរជាមើលទៅដូចជាមនុស្សដែលធ្លាប់ធ្វើការក្នុងហាងលក់ថ្នាំអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំទៅវិញ។

នីង យ៉ាវ មានអារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់បន្តិច ប៉ុន្តែនាងមិនបានហើបមាត់សួរឡើយ។ នាងកំពុងតែធុញទ្រាន់ខ្លាំងណាស់នៅពេលនេះ ដូច្នេះនាងក៏ដើរទៅកាន់តុ។ បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ នាងក៏យកថង់ប្រាក់ដែល ឆិន ភីងអាន លាក់ក្នុងពាងចេញមក។

នាងអង្គុយចុះ ហើយឥឡូវនេះមានថង់ប្រាក់បីថង់ និងកន្សៃសក់ត្បូងមួយនៅលើតុនៅពីមុខនាង។ ប្រាកដណាស់ ក៏មានដាវដែលកំពុងតែ "លាក់ខ្លួន" នៅជ្រុងផ្ទះដែរ។

ឆិន ភីងអាន មិនបានឃាត់នាងមិនឱ្យយកថង់ប្រាក់នោះឡើយ។ គេគ្រាន់តែដាស់តឿននាងថា៖ «លោកគ្រូ ឈី បានឱ្យកន្សៃសក់ត្បូងនោះមកខ្ញុំ ដូច្នេះសូមប្រយ័ត្នជាមួយវាផង»។

ប្រហែលជាខ្លាចស្ត្រីម្នាក់នោះមិនយកចិត្តទុកដាក់នឹងការដាស់តឿនរបស់គេ ឆិន ភីងអាន ក៏ដាស់តឿនម្ដងទៀតថា៖ «នាងពិតជាត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នមែនណា»។

ស្ត្រីម្នាក់នោះធ្វើភ្នែកស្លក់ដាក់គេ។ ថង់ប្រាក់មាសទាំងបីថង់នោះ មានថង់ប្រាក់ "ស្វាគមន៍បុណ្យចូឡឆ្នាំ", ថង់ប្រាក់ "តង្វាយ" និងថង់ប្រាក់ "សំណាងល្អ"។ ប្រាក់ទាំងបីប្រភេទគឺមានគ្រប់ទាំងអស់។

ស្ត្រីម្នាក់នោះយកដៃច្រកចង្ការ ខណៈដែលដៃម្ខាងទៀតកំពុងតែលេងនឹងកាក់ទាំងបី។ «តើរឿងរ៉ាវទៅជាយ៉ាងណាហើយ? ឯងអាចប្រាប់ខ្ញុំបានទេ?» នាងសួរដោយធម្មតា។

ឆិន ភីងអាន សម្លឹងមើលភ្លើងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ខណៈដែលគេអង្គុយច្រហោងក្បែរជញ្ជាំងក្បែរបង្អួច។ ជួនកាលគេក៏ត្រលប់មើលក្រដាសវេជ្ជបញ្ជាទាំងបីសន្លឹកនោះដែរ។ បន្ទាប់ពីឮសំណួររបស់ នីង យ៉ាវ គេក៏តបវិញថា៖ «តើវាសមរម្យទេដែលប្រាប់នាង?»

ស្ត្រីម្នាក់នោះជ្រួញចិញ្ចើម។ «ឯងធ្លាក់ខ្លួនដល់ថ្នាក់ហ្នឹងហើយ នៅតែខ្លាចថាខ្ញុំនឹងត្រូវគេសម្លាប់ដោយសារដឹងអាថ៌កំបាំងរបស់ឯងទៀតអី? ឆិន ភីងអាន ខ្ញុំមិនមែនចង់មើលងាយឯងទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាចង់ដាស់តឿនមនុស្សដែលចិត្តល្អជ្រុលដូចជាឯងថា កុំចាកចេញពីទីក្រុងតូចនេះឱ្យសោះ។ បើមិនអញ្ចឹងទេ ឯងនឹងមិនដឹងខ្លួនឡើយថាឯងត្រូវគេសម្លាប់ដោយរបៀបណា»។

ក្មេងប្រុសក្នុងស្បែកជើងចំបើងសើចតិចៗ រួចនិយាយថា៖ «អញ្ចឹងខ្ញុំនឹងប្រាប់នាងចុះ»។

ឆិន ភីងអាន ក៏បានរៀបរាប់រឿងរ៉ាវមុនពេលការមកដល់របស់លោកគ្រូ ឈី។ ចំណែកឯរឿងរ៉ាវបន្ទាប់ពីការមកដល់របស់លោកគ្រូ ឈី គេបានជ្រើសរើសតែរឿងខ្លះមកប្រាប់នាងប៉ុណ្ណោះ។

បន្ទាប់ពីបានស្ដាប់ហើយ ស្ត្រីម្នាក់នោះនិយាយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ «អម្ចាស់សីលកាត់ទន្លេ លីវ ជឺម៉ៅ គឺជាជនដៃដល់នៅពីក្រោយគ្រប់យ៉ាង។ ប៉ុន្តែវាមិនមែនមានន័យថា ឆៃ ជិនជាន និង ហ្វូ ណានហួរ គឺជាមនុស្សល្អនោះទេ។ ប្រសិនបើគ្មានជំនួយពីលោកគ្រូ ឈី ទេ ឯងច្បាស់ជាគ្មានសង្ឃឹមក្នុងការគេចផុតពីកណ្ដាប់ដៃរបស់កម្លាំងទាំងបីនោះឡើយនៅថ្ងៃអនាគត ទោះបីជាឯងរត់ទៅឆ្ងាយដល់ណាក៏ដោយ។ និយាយឱ្យចំទៅ ការសម្លាប់ឯងគឺជាកិច្ចការដ៏ងាយស្រួលបំផុត។ ប្រសិនបើពួកយើងមិនស្ថិតនៅក្នុងទីក្រុងតូចនេះទេ កុំថាឡើយ លីវ ជឺម៉ៅ សូម្បីតែស្ត្រីមកពីភ្នំពពកព្រលឹមនោះ ក៏អាចកម្ទេចរាងកាយ និងព្រលឹងរបស់ឯងដោយប្រើម្រាមដៃតែមួយបានដែរ»។

ឆិន ភីងអាន ងក់ក្បាលរួចខ្សឹបថា៖ «ខ្ញុំដឹង»។

«ឯងមិនដឹងស្អីសោះ!» នីង យ៉ាវ ស្ដីឱ្យទាំងខឹង។

ឆិន ភីងអាន មិនបានបដិសេធឡើយ ហើយគេក៏បន្តដាំថ្នាំទៀត។

«វាគឺដោយសារតែត្រីកញ្ជុះនោះហើយ ដែលធ្វើឱ្យឯងជួបមហន្តរាយបែបនេះ។ ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនប្រាប់ការពិតដល់ក្មេងម្នាក់នោះ?» នាងសួរ។

ឆិន ភីងអាន មិនបាននៅស្ងៀមឡើយលើកនេះ។ គេក៏មិនបានងាកមកមើលនាងដែរ។ គេអង្គុយលើកៅអីតូចមួយ ហើយសម្លឹងមើលអណ្ដាតភ្លើងពណ៌ក្រហមដែលកំពុងតែរេរាំ ខណៈដែលគេតបយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ «ការធ្វើបែបនោះ គឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយ»។

នីង យ៉ាវ ចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែនាងក៏ស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ មុននឹងសម្លឹងមើលទៅខ្នងរបស់ក្មេងប្រុសស្គមស្កាំងម្នាក់នោះ។ នាងដកដង្ហើមធំដោយក្ដីរំភើប រួចនិយាយថា៖ «អញ្ចឹងឯងដឹងទេ? ប្រសិនបើកណ្ដាប់ដៃឯងមិនខ្លាំងក្លាទេ គ្មាននរណាម្នាក់ខ្វល់ឡើយថាឯងត្រូវ ឬក៏ខុសនោះ»។

ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះគ្រវីក្បាល។ «មិនថាពួកគេចង់ស្ដាប់ឬអត់នោះទេ ការពិតនៃរឿងនេះនឹងមិនប្រែប្រួលឡើយ»។

ហាក់ដូចជាមិនសូវប្រាកដក្នុងចិត្ត គេក៏ងាកមកវិញរួចសួរទាំងញញឹមថា៖ «ត្រូវទេ?»

នីង យ៉ាវ សម្លឹងមើលគេវិញទាំងកាចថា៖ «ត្រូវក្នុងសុបិនឯងទៅ!»

ឆិន ភីងអាន ដកដង្ហើមធំ រួចងាកទៅវិញ និងបន្តដាំថ្នាំទៀត។

ស្ត្រីក្នុងឈុតខ្មៅ ដែលជាមនុស្សក្រៅក្រុងឈ្មោះ នីង យ៉ាវ បានលើកកន្សៃសក់ត្បូងឡើង និងពិនិត្យមើលវាយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ នាងបានរកឃើញអក្សរតូចៗមួយជួរដែលត្រូវបានចារនៅលើវាយ៉ាងរហ័ស។

នាងបានសម្លឹងមើល ឆិន ភីងអាន។

ទោះបីជានាងមានចំណេះដឹងផ្នែកអក្សរផ្ចង់ត្រឹមតែកម្រិតមធ្យមក៏ដោយ ប៉ុន្តែនាងនៅតែមានអារម្មណ៍ថា អក្សរដែលបានចារនៅលើកន្សៃសក់ត្បូងនោះ គឺស្រស់ស្អាត និងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍បំផុត។

«ទន់ភ្លន់ និងរាក់ទាក់ដូចជាត្បូង គឺជាអ្វីដែលមនុស្សមានសីលធម៌គួរតែមាន»។