អំណោយ (Present)

នៅកន្លែងណាមួយក្នុងច្រកផ្កាភីជ (Peach Leaf Alley) មានបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលមានចិត្តសប្បុរស និងរាក់ទាក់ កំពុងអង្គុយលើកៅអីផ្តៅនៅក្រោមរបៀងផ្ទះរបស់គាត់។ នៅក្បែរគាត់មានអ្នកបម្រើស្រីម្នាក់ដែលមើលទៅឆ្លាតវៃ និងគួរឱ្យស្រឡាញ់ ស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ត្បូងមរកត និងខោវែងពណ៌លឿង។ នាងកំពុងបក់ផ្លិតយឺតៗ ខណៈពេលស្ដាប់បុរសចំណាស់និទានរឿង។

បុរសចំណាស់ស្រាប់តែសួរថា៖ «តាវ យ៉ា (Tao Ya) តើខ្យល់ទៅណាអស់ហើយ? តើឯងងោកទៀតហើយមែនទេ? ខ្ញុំមិនមែនបំភ័យឯងទេ ប៉ុន្តែបើឯងធ្វើខ្ជីខ្ជាបែបនេះនៅក្នុងត្រកូលធំៗនៅខាងក្រៅទីក្រុងនេះ ឯងច្បាស់ជាត្រូវគេដាក់ទោសមិនខាន»។

គ្មានការឆ្លើយតបឡើយ។ បុរសចំណាស់ដែលតែងតែមានចិត្តមេត្តាចំពោះអ្នកបម្រើ កំពុងតែត្រៀមនឹងបង្អាប់នាងម្ដងទៀត ប៉ុន្តែទឹកមុខរបស់គាត់ក៏ស្រាប់តែប្រែប្រួល។ គាត់បានសម្លឹងមើលទៅចម្ងាយ ទាំងមានទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់។ តាមពិតទៅ វាមិនមែនមានតែអ្នកបម្រើ និងផ្លិតរបស់នាងទេដែលនៅស្ងៀម ប៉ុន្តែសូម្បីតែខ្យល់ដែលគ្មានរូបរាង ក៏បានឈប់មានចលនាដែរ។

បុរសចំណាស់ប្រញាប់ទប់ដង្ហើម និងផ្ដោតអារម្មណ៍ រួចសូត្រមន្តស្ងាត់ៗដើម្បីចូលទៅក្នុងសមាធិ។ នេះគឺដើម្បីការពារកុំឱ្យកម្លាំងបណ្ដុះសីលរបស់គាត់ហូរចេញទៅតាមចរន្តបញ្ច្រាសនៃពេលវេលា។ បុរសចំណាស់ដកដង្ហើមធំតិចៗ។ សូម្បីតែ ឈី ជិងឈុន ដែលជាមនុស្សគោរពច្បាប់ និងសុជីវធម៌បំផុត ក៏ចុងក្រោយបានបំពានច្បាប់ និងចូលជ្រៀតជ្រែកដែរ។ វាច្បាស់ណាស់ថា ព្យុះភ្លៀងធំកំពុងតែជិតមកដល់ហើយ។

នៅក្បែរអណ្តូងសោដែក យុវជនម្នាក់មកពីក្រៅក្រុងដែលមានរូបរាងមាំមួន កំពុងអង្គុយច្រហោង និងសម្លឹងមើលកង់រ៉កអណ្តូងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ គេកំពុងលួចសម្លឹងមើលរាងកាយរបស់ស្ត្រីអ្នកភូមិម្នាក់តាមកន្ទុយភ្នែក។ នាងកំពុងតែអោនដងទឹកពីអណ្តូង ដែលបង្ហាញឱ្យឃើញនូវរាងកាយដ៏ទ្រលុកទ្រលន់ និងដើមទ្រូងដ៏ណែនរបស់នាង។

នៅពេលយុវជនម្នាក់នោះដឹងពីភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏ចម្លែកនៅជុំវិញខ្លួន គេក៏មិនបានកម្រើកខ្លួនដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបែរជាយកភាពក្លាហាននោះមកសម្លឹងមើលរាងកាយដ៏ទាក់ទាញរបស់ស្ត្រីនៅមាត់អណ្តូងនោះចំៗតែម្ដង។ គេបានលេបទឹកមាត់ដោយស្ងៀមស្ងាត់ រួចក៏ប្រញាប់ប្ដូរឥរិយាបថអង្គុយឱ្យបានត្រឹមត្រូវវិញ។

មិនប្លែកឡើយ ដែលគ្រូរបស់គេធ្លាប់ប្រាប់ថា មនុស្សស្រីនៅពិភពខាងក្រៅប្រៀបដូចជាខ្លាចេញពីព្រៃ ដែលកម្លាំងរបស់ពួកគេត្រូវបានកាត់បន្ថយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកគេត្រូវបាននាំចូលទៅក្នុងភ្នំ និងព្រៃជ្រៅ ពួកគេនឹងក្លាយជាខ្លាដ៏មានអំណាច និងកាចសាហាវម្ដងទៀត ពោលគឺពួកគេអាចស៊ីមនុស្សទាំងរស់បាន។ នៅពេលគ្រូរបស់គេស្រវឹង គាត់តែងតែនិយាយថា វីរបុរស និងអ្នកមានសមត្ថភាពទាំងអស់នៅក្នុងលោក ចុងក្រោយនឹងត្រូវចាញ់ខ្លានៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្លួនឯងជានិច្ច គ្មាននរណាម្នាក់អាចជៀសផុតឡើយ។

នៅក្នុងច្រកថូដី (Clay Vase Alley) សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) កំពុងតែត្រលប់មើលសៀវភៅ "ប្រវត្តិសាស្រ្តស្រុក" (Local County Chronicle) ដ៏ក្រាស់ និងចាស់បុរាណមួយ។ គេបានរកឃើញចំណុចគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ជាច្រើន ដូចជារឿងដែលសៀវភៅនេះត្រូវបានកែសម្រួល និងបន្ថែមខ្លឹមសាររៀងរាល់ ៦០ ឆ្នាំម្ដង។ ដូច្នេះ សុង ជីស៊ីន បានលួចហៅសៀវភៅនេះថា "កាលប្បវត្តិ ៦០ ឆ្នាំ"។

រឿងមួយទៀតដែលគេចាប់អារម្មណ៍នោះគឺ អ្នកដែលត្រូវបានសាច់ញាតិឆ្ងាយៗនាំចេញពីទីក្រុងតូចនេះតាំងពីក្មេង ស្ទើរតែមិនដែលត្រឡប់មកវិញឡើយ។ វាហាក់ដូចជាពួកគេមិនចូលចិត្តត្រឡប់មកស្រុកកំណើតវិញអញ្ចឹង ពោលគឺពួកគេប្រៀបដូចជាផ្កាដែលរីកក្នុងក្រុង ប៉ុន្តែមានក្លិនក្រអូបតែនៅខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះ។ ជាការពិតណាស់ តាមរយៈមធ្យោបាយនេះហើយ ដែលត្រកូល និងគ្រួសារជាច្រើនបានចាក់ឫស និងរីកលូតលាស់នៅពិភពខាងក្រៅ។ តាមពិតទៅ ខ្លះថែមទាំងរីកដុះដាលក្លាយជាដើមឈើដ៏ធំដែលមានឫសជ្រៅ និងមាំមួនទៀតផង។ ដូច្នេះ សុង ជីស៊ីន ក៏បានដាក់រហស្សនាមឱ្យសៀវភៅនេះថា "ហួសពីជញ្ជាំង" (Beyond the Wall)។

នៅពេលនេះ ក្មេងប្រុសកំពុងមើលទំព័រដែលមានជីវប្រវត្តិរបស់នរណាម្នាក់។ នេះគឺជាការពិពណ៌នាអំពីជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ឈ្មោះ ចាវ ស៊ី (Cao Xi)។ មានពាក្យតែប៉ុន្មានម៉ាត់ប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវបានប្រើដើម្បីពិពណ៌នាអំពីគាត់ ដែលនេះគឺជាចំណុចពិសេសមួយទៀតនៃសៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្រស្រុកនេះ។ សុង ជីស៊ីន បានអានសៀវភៅនេះយ៉ាងហោចណាស់ ៧ ឬ ៨ ដងរួចមកហើយ ដូច្នេះគេច្បាស់ជាស្គាល់ខ្លឹមសាររបស់វាច្បាស់ណាស់។ ហេតុដូច្នេះ នៅពេលគេអានវាម្តងទៀត គេនឹងជ្រើសរើសតែរឿងដែលចម្លែក និងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍បំផុតមកអានប៉ុណ្ណោះ។ គេចាត់ទុករឿងទាំងនេះដូចជារឿងព្រេងដែលអ្នកនិទានរឿងចែកចាយ ដែលការពិតរបស់វាមិនអាចបញ្ជាក់បានឡើយ។

ជាការពិតណាស់ សុង ជីស៊ីន មិនសូវខ្វល់ពីរឿងនេះប៉ុន្មានឡើយ។ គេគ្រាន់តែចាំរឿងដែលបានកើតឡើងនៅយប់មួយនោះ។ នៅពេលដែលបុរសម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់មន្ត្រីហៀបនឹងត្រឡប់ទៅរាជធានីដើម្បីរាយការណ៍ពីការងារ គាត់បានមកនិយាយជាមួយ សុង ជីស៊ីន យ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។ គាត់បានប្រាប់ក្មេងប្រុសឱ្យចងចាំរឿងមួយឱ្យច្បាស់។ នោះគឺ គេត្រូវតែចងចាំមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលបានបង្ហាញខ្លួននៅក្នុងសៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្រស្រុកនេះ។ លើសពីនេះទៅទៀត គេត្រូវចាំពីឫសគល់នៃមនុស្សរាប់សែននាក់ទាំងនេះ និងបុព្វបុរសរបស់ពួកគេ ជាពិសេសអ្នកដែលពាក់ព័ន្ធនឹង "ត្រកូលទាំងបួន និងអំបូរទាំងដប់"។

សុង ជីស៊ីន មិនមានចលនាឡើយនៅពេលនេះ ប្រៀបដូចជារូបសំណាកព្រះដែលបាក់បែកនៅភាគអាគ្នេយ៍នៃទីក្រុងតូចនេះអញ្ចឹង។ រូបសំណាកទាំងនោះត្រូវបានគេបោះបង់ចោលយ៉ាងអនាធិបតេយ្យនៅលើស្មៅ និងដី។ មិនថាពួកគេត្រូវខ្យល់ ឬភ្លៀងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពួកគេនៅតែស្ងៀមមិនកម្រើកឡើយ។ នៅខណៈនេះ សូម្បីតែពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលជះចូលតាមបង្អួចមកលើតុអានសៀវភៅ ក៏ត្រូវបានបង្កកនៅក្នុងស្ថានភាពមិនធម្មតាមួយដែរ។

នៅក្នុងផ្ទះនេះ មានតែមនុស្សម្នាក់ និងវត្ថុមួយប៉ុណ្ណោះដែលនៅតែអាចកម្រើកបាន៖ នោះគឺ ជី គុយ (Zhi Gui) និងអាសត្វកង្កែបផ្កាយ (four-legged snake) ដែលមើលទៅមិនសូវគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍។ នាងបានកត់សម្គាល់ឃើញស្ថានភាពមិនធម្មតានេះតាំងពីដំបូងមកម្ល៉េះ ហើយគំនិតដំបូងដែលកើតឡើងក្នុងចិត្តនាងគឺ ទៅផ្ទះអ្នកជិតខាងដើម្បីរកក្មេងស្រីដែលគ្មានទឹកមុខម្នាក់នោះ រួចជេរនាងឱ្យឆ្អែតម្តង។ ទោះជាយ៉ាងណា បន្ទាប់ពីនឹកឃើញដល់ដាវនោះ អ្នកបម្រើស្រីរូបនេះក៏បានបោះបង់គំនិតដ៏ទាក់ទាញនេះចោល។

ដំបូងនាងដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ម្ចាស់ក្មេងរបស់នាង រួចលួចមើលខ្លឹមសារនៃសៀវភៅដែលគេកំពុងអាន។ នាងមានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់ភ្លាមៗនៅពេលឃើញពាក្យ "ចាវ ស៊ី" ដូច្នេះនាងក៏ជួយត្រលប់ទំព័រសៀវភៅរបស់ម្ចាស់នាងទៅមុខពីរបីទំព័រ។ លុះត្រាតែឃើញកថាខណ្ឌអំពី "សៀ ស៊ី" (Xie Shi) ទើបនាងញញឹមដោយក្តីសុខ។ ទោះជាយ៉ាងណា នាងក៏ប្រញាប់ត្រលប់សៀវភៅទៅកាន់ទំព័រដើមវិញទាំងមិនសូវពេញចិត្ត។

នេះគឺដើម្បីការពារកុំឱ្យអាថ៌កំបាំងមេឃត្រូវបានលាតត្រដាង ហើយក៏ដើម្បីការពារអាថ៌កំបាំងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់នាងផងដែរ។ ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ម្ចាស់ក្មេងដ៏ឆ្លាតវៃម្នាក់នេះគ្រាន់តែមានការសង្ស័យអំពីប្រវត្តិរបស់នាងដោយសារតែការចង់ដឹងចង់ឃើញប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែគេមិនដែលរកឃើញភស្តុតាងច្បាស់លាស់ណាមួយឡើយ។ ខណៈដែលគម្រោងការដ៏ធំរបស់នាងជិតនឹងទទួលបានជោគជ័យ នាងពិតជាមិនចង់បាត់បង់អ្វីៗទាំងអស់នៅជំហានចុងក្រោយឡើយ។

ចំណែកឯអាសត្វកង្កែបផ្កាយពណ៌លឿងដីវិញ កំពុងដេកហាលថ្ងៃនៅមាត់ទ្វារ។ នៅពេលដែលបរិយាកាសជុំវិញស្ងប់ស្ងាត់ និងគ្មានចលនា អាសត្វនោះក៏បានត្រឡប់ទៅរក "រូបរាងពិត" របស់វាវិញ។ នៅក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ភ្លឺស្វាង វាមើលទៅស្រស់ស្អាត និងមានពណ៌ចម្រុះ ហើយស្បែករបស់វាភ្លឺរលោងដូចជាគ្រីស្តាល់។ រាងកាយរបស់វាប្រៀបដូចជាបំណែកកញ្ចក់ពណ៌ដ៏មានតម្លៃ។

នៅផ្ទះក្បែរនោះ នីង យ៉ាវ (Ning Yao) ក៏បានចូលទៅក្នុងស្ថានភាពដកដង្ហើមដ៏អាថ៌កំបាំងមួយដែរ។ នាងមិនបានដកដង្ហើមតាមមាត់ ឬច្រមុះឡើយ ប៉ុន្តែបែរជាដកដង្ហើមដូចជាទារកដែលស្ថិតក្នុងផ្ទៃម្ដាយអញ្ចឹង។ ខ្យល់ដង្ហើមទេវតារបស់នាងបានត្រឡប់ទៅរកឫសគល់វិញ ខណៈដែលគំនិតរបស់នាងក៏ត្រូវបានផ្អាកដែរ។

នៅខាងក្នុងស្រោមដាវពណ៌សដូចព្រិល ដាវហោះមានអារម្មណ៍ថាវាត្រូវបានផ្ដល់សេរីភាព។ បន្ទាប់ពីយឺតៗចេញពីស្រោមដាវមក វាក៏បានហោះជុំវិញម្ចាស់របស់វាដោយក្ដីស្រឡាញ់ និងភាពថ្នមៗបំផុត។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ចលនារបស់វាក៏ស្រស់ស្អាតដូចជាការបក់រវិចនៃសំពត់របស់ក្មេងស្រីអញ្ចឹង។ ដាវនោះមិនបានហោះជុំវិញដោយគ្មានសណ្ដាប់ធ្នាប់ឡើយ ប៉ុន្តែវាបានហោះក្នុងទម្រង់ជាសញ្ញាវេទមន្តដ៏មានអំណាចមួយ។ វាបានបង្កើតបរិយាកាស និង "ហុងស៊ុយ" ដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់ម្ចាស់របស់វា ដើម្បីសម្រាកព្យាបាល។

ប្រាកដណាស់ ថាមពលនៅជុំវិញស្រាប់តែហូរចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់ក្មេងស្រីដែលមិនដកដង្ហើមនៅពេលនេះ។ ប្រៀបដូចជាត្រីបាឡែនលេបទឹក នាងបានស្រូបយកថាមពលវិញ្ញាណដើមនៃមេឃ និងដីយ៉ាងច្រើន។ វាគឺនៅខណៈនេះហើយ ដែលភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏គួរឱ្យខ្លាចនៃទីក្រុងតូច បានក្លាយជាភាពផ្ទុយគ្នាស្រឡះទៅនឹងភាពរស់រវើកនៅក្នុងផ្ទះមួយនេះ។

នៅមាត់ស្ទឹងមួយកន្លែងនៅភាគខាងត្បូងទីក្រុងតូចនេះ មានបុរសម្នាក់ដែលមានចិញ្ចើមក្រាស់ និងភ្នែកធំៗកំពុងឈរនៅទីនោះ។

អំណាចដ៏ខ្លាំងក្លារបស់គេពិតជាគួរឱ្យខ្លាច ហើយរាងកាយផ្នែកខាងលើរបស់គេមិនមានសម្លៀកបំពាក់ឡើយ ខណៈដែលគេកំពុងគ្រវីញញួរជាងដែកនៅក្នុងដៃ។ នៅពេលញញួរវាយចុះមក ផ្កាភ្លើងបានខ្ទាតចេញទៅជុំវិញ ដែលធ្វើឱ្យបន្ទប់ទាំងមូលភ្លឺចិញ្ចែងចិញ្ចាច។

ផ្កាភ្លើងរាប់មិនអស់ដែលភ្លឺចែងចាំងបានខ្ទាតពេញបន្ទប់ដ៏ធំទូលាយ មើលទៅស្រស់ស្អាត និងអស្ចារ្យណាស់។

ការវាយនីមួយៗពីញញួររបស់គេ នឹងបង្កើតបានជាទិដ្ឋភាពខុសៗគ្នា។

នៅទល់មុខបុរសនោះ គឺជាក្មេងស្រីម្នាក់ដែលចងសក់កន្ទុយសេះយ៉ាងស្អាត។ នាងមានរូបរាងតូចច្រឡឹង ហើយនាងកំពុងពាក់អាវអៀមដែលធ្វើពីស្បែកគោ ដើម្បីការពារកុំឱ្យផ្កាភ្លើងខ្ទាតមកត្រូវខ្លួន។ នៅពីក្រោមនោះ នាងស្លៀកសម្លៀកបំពាក់កប្បាសធម្មតា ដែលវាជាសម្លៀកបំពាក់ដែលងាយនឹងឆេះដោយសារផ្កាភ្លើងណាស់។

នៅពេលញញួរវាយចុះមកម្ដងទៀត ផ្កាភ្លើងរាប់លានគ្រាប់ក៏ស្រាប់តែបង្កកជាប់នៅលើអាកាសពេញបន្ទប់។

ក្មេងស្រីសក់កន្ទុយសេះជ្រួញចិញ្ចើមរួចសួរថា៖ «ពុក?»

បុរសនោះតបវិញដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «ដូរគ្នាម្ដង ឱ្យឯងជាអ្នកដំដាវវិញ។ ពួកយើងអាចឆ្លៀតឱកាសនេះដើម្បីហ្វឹកហាត់ចិត្ត និងបេះដូងរបស់ឯង»។

ក្មេងស្រីដាក់បំណែកដាវចាស់ចុះ មុននឹងបក់ផ្កាភ្លើងដែលនៅពីមុខនាងចេញ។ ផ្កាភ្លើងទាំងនោះត្រូវបានគេបក់ចេញយ៉ាងងាយ ហើយចលនានៃផ្កាភ្លើងពីរបីគ្រាប់ ក៏បានជម្រុញឱ្យមានចលនាដល់ផ្កាភ្លើងទាំងអស់ភ្លាមៗ។ ផ្កាភ្លើងដែលគួរតែបង្កកក្នុងពេលវេលា បែរជាចាប់ផ្ដើមប៉ះទង្គិចគ្នា និងបញ្ចេញពន្លឺយ៉ាងច្របូកច្របល់ ដែលការប៉ះទង្គិចគ្នារាប់មិនអស់នោះ បានធ្វើឱ្យពន្លឺនៅក្នុងបន្ទប់ប្រែប្រួលដោយគ្មានសណ្ដាប់ធ្នាប់។

បើប្រៀបធៀបទៅនឹងពួកមនុស្សចាស់នៅក្នុងទីក្រុងតូច ដែលប្រៀបដូចជានាគលាក់ខ្លួនក្នុងបឹងជ្រៅ ដោយការផ្អាកដង្ហើម និងផ្ដោតអារម្មណ៍នោះ ចលនារបស់ក្មេងស្រីម្នាក់នេះពិតជាមើលទៅហួសហេតុ និងមានអំណាចខ្លាំងពេក។

នេះគឺជាករណីពិសេសបន្ទាប់ពីនាងចាប់ផ្ដើមគ្រវីញញួរ។ ចលនារបស់នាងធំៗ និងមានអំណាច ហើយការវាយរបស់នាងគឺកាន់តែរហ័ស និងសាហាវ។ តាមពិតទៅ នាងមើលទៅមានភាពសាហាវ និងមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន ជាងបុរសដែលមានបទពិសោធន៍ទៅទៀត។

ផ្កាភ្លើងបានបាញ់ខ្ទាតទៅជុំវិញរាល់ពេលដែលញញួរវាយចុះមក ប៉ុន្តែគ្មានផ្កាភ្លើងណាមួយរលាយបាត់ឡើយ ដោយសារតែពេលវេលាដែលឈប់កម្រើក។ វាយម្ដងហើយម្ដងទៀត ចុងក្រោយបន្ទប់ក៏ត្រូវបានពេញទៅដោយស្រទាប់ផ្កាភ្លើងយ៉ាងក្រាស់ ដែលភ្លឺចែងចាំងដូចជាតារារាប់ម៉ឺននៅលើមេឃនាពេលយប់អញ្ចឹង។

បន្ទប់ដំដាវត្រូវបានពេញទៅដោយផ្កាភ្លើងដ៏ភ្លឺស្វាងរាប់មិនអស់។

បុរសនោះសម្លឹងមើលបំណែកដាវដែលកំពុងឡើងក្រហមយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ខណៈដែលគេណែនាំដោយសំឡេងធ្ងន់ថា៖ «សូត្រ "ជំពូកនាគរង្គើ" (Dragon Shaking Chapter) នៃគម្ពីដំដាវនៅក្នុងចិត្តស្ងាត់ៗ!»

ភាពខ្លាំងក្លារបស់ក្មេងស្រីក៏ស្រាប់តែថយចុះយ៉ាងខ្លាំង ហើយនាងក៏ហៅតិចៗថា៖ «ពុក?»

«ស្អី?» បុរសនោះសួរទាំងធុញទ្រាន់។

ភាពខ្លាំងក្លារបស់ក្មេងស្រីកាន់តែថយចុះថែមទៀត ខណៈដែលនាងនិយាយទាំងអៀនប្រៀនថា៖ «ថ្ងៃត្រង់ខ្ញុំហូបតិចពេក... ឥឡូវខ្ញុំរៀងឃ្លានបន្តិច អញ្ចឹងខ្ញុំគ្មានកម្លាំងគ្រវីញញួរទៀតទេ»។

បុរសនោះកាន់តែខឹងខ្លាំងជាងមុន។ ប្រសិនបើពួកគេមិនមែនកំពុងតែដំដាវទេ គេច្បាស់ជាចាប់ផ្ដើមជេរនាងមិនខាន។ «ខ្ញុំគ្រាន់តែប្រាប់ឱ្យឯងសូត្រគម្ពីរទេ តែឯងធ្វើដូចជាខ្ញុំកំពុងតែសុំជីវិតឯងអញ្ចឹង! តើនេះជាលេសស្អីទៅ? ចង្រៃយ៍ពិតមែន... កូនស្រីសំណព្វរបស់ពុកអើយ ជាមួយនឹងចំណង់អាហាររបស់ឯង... ការឃ្លានគឺជារឿងធម្មតាណាស់... នេះពិតជាមិនមែនជាលេសមែន...»

ក្មេងស្រីលួចសើចស្ងាត់ៗ។ ទោះបីជានាងនិយាយថាឃ្លានក៏ដោយ ប៉ុន្តែការគ្រវីញញួររបស់នាងមិនដែលចុះខ្សោយឡើយ។ នៅខណៈនេះ ក្មេងស្រីក៏ស្រាប់តែគ្រហឹម រួចវាយញញួរចុះមកដោយកម្លាំងទាំងអស់របស់នាង។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ នាងក៏ស្រែកថា៖ «ចេញមក!»

ផ្កាភ្លើងមួយចំនួនធំបានបាញ់ឡើងទៅលើអាកាសនៅពេលនេះ ដែលពន្លឺរបស់វាក៏មានភាពភ្លឺចែងចាំងខ្លាំងជាពិសេស។

បុរសនោះនៅតែរក្សាទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែគេនិយាយនៅក្នុងចិត្តថា៖ «ជោគជ័យហើយ»។

នៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះរបស់ គូ សាន (Gu Can) ស្ត្រីម្នាក់នោះបានដឹងខ្លួនឡើងវិញយឺតៗ ទោះបីជាក្បាលរបស់នាងនៅតែឈឺដូចជាចង់បែកជាពីរក៏ដោយ។ នាងបានអង្គុយលើកៅអីវែងវិញដោយមានជំនួយពីកូនប្រុសរបស់នាង។ អម្ចាស់សីលកាត់ទន្លេ លីវ ជឺម៉ៅ នៅតែសម្រាកដោយបិទភ្នែក ប៉ុន្តែមេដៃ និងម្រាមដៃចង្អុលរបស់គេកំពុងតែកម្រើកយឺតៗនៅក្រោមជាយអាវ ហាក់ដូចជាគេកំពុងតែគណនាអ្វីម្យ៉ាង។

ស្ត្រីម្នាក់នោះបានទាញកូនប្រុសរបស់នាងឱ្យមកអង្គុយក្បែរ រួចសួរតិចៗថា៖ «លោកម្ចាស់ទេវតា តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង?»

បុរសចំណាស់មិនបានបើកភ្នែកឡើយ ខណៈដែលគេតបថា៖ «ឯងមានកូនប្រុសល្អម្នាក់ ហើយខ្ញុំក៏បានរកឃើញសិស្សល្អម្នាក់ដែរ។ អ្នកស្រី គូ ឯងអាចរង់ចាំទទួលកិត្តិយស និងកេរ្តិ៍ឈ្មោះដោយសារតែកូនប្រុសរបស់ឯងចុះ»។

ស្ត្រីម្នាក់នោះមានក្តីរំភើបយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ហូរទឹកភ្នែកដោយភាពត្រេកអរ ខណៈដែលនាងឱបកូនប្រុសរបស់នាង រួចខ្សឹបថា៖ «ពុករបស់កូនអើយ តើបងឮទេ? គូ សាន របស់ពួកយើង ច្បាស់ជានឹងសម្រេចបានរឿងធំមិនខាន...»

«ហ៊ឹម?» ទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលស្រាប់តែលេចឡើងលើផ្ទៃមុខ លីវ ជឺម៉ៅ ហើយគេក៏បើកភ្នែកសម្លឹងមើលទៅបាតដៃរបស់គេ។ វាហាក់ដូចជាមាន "ផ្លូវ" ថ្មីមួយបានលេចឡើង ហើយគេនិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯងថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាបែបនេះ? វាមិនគួរអញ្ចឹងទេ! ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះមិនស្លាប់ទេ តែបែរជាសិស្សទេវតាម្នាក់នោះស្លាប់យ៉ាងអាថ៌កំបាំងទៅវិញ?»

បុរសចំណាស់មិនអាចទប់ចិត្តបានក៏ក្រោកឈរ ហើយដើរយឺតៗជុំវិញទីធ្លាផ្ទះ។ ម្រាមដៃរបស់គេកម្រើកយ៉ាងលឿនដើម្បីគណនាអ្វីម្យ៉ាង ហើយចុងក្រោយគេក៏លាន់មាត់ថា៖ «សម្រាមពិតមែន! ឯងបែរជាស្លាប់ក្រោមដៃក្មេងប្រុសក្រីក្រម្នាក់អញ្ចឹងឬ? កេរ្តិ៍ឈ្មោះដែលភ្នំពពកព្រលឹម (Dawn Cloud Mountain) បានខំសាងអស់រយៈពេល ១,០០០ ឆ្នាំមកនេះ ត្រូវបានបំផ្លាញខ្ទេចខ្ទីអស់ហើយ»។

ម្ដាយរបស់ គូ សាន មានការភ័យព្រួយយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលនាងសួរថា៖ «លោកម្ចាស់ទេវតា ដោយសារតែ សានអឺ (Can'er) បានក្លាយជាសិស្សរបស់លោកហើយ ចុះហេតុអ្វីបានជាពួកយើងមិនលើកលែងទោសឱ្យ ឆិន ភីងអាន ទៅ?»

«ចិត្តបុណ្យឆ្កួតអីបែបនេះ! បើឯងពិតជាមានចិត្តមេត្តាមែន ឯងច្បាស់ជាមិនមានបំណងចង់សម្លាប់នៅពេលដែលពួកយើងជួបគ្នាដំបូងនោះទេ។ ឥឡូវបែរជាធ្វើពុតជាអ្នកមានសីលធម៌អញ្ចឹងឬ? មិនដឹងខ្មាសគេសោះ!»

បន្ទាប់ពីឮការស្ដីបន្ទោសរបស់បុរសចំណាស់មក ស្ត្រីម្នាក់នោះក៏ប្រែមុខជាស្លេកស្លាំង មិនហ៊ានហើបមាត់សូម្បីតែមួយម៉ាត់។

ទោះជាយ៉ាងណា បុរសចំណាស់នៅតែមានអារម្មណ៍ខឹង ដូច្នេះគេក៏ចង្អុលទៅស្ត្រីម្នាក់នោះហើយស្ដីបន្ទោសថា៖ «ស្ត្រីអ្នកភូមិដែលមើលឃើញខ្លី! នៅពេលដែល គូ សាន ត្រឡប់ទៅបឹងស៊ូជាន (Lake Shujian) ជាមួយខ្ញុំ ពួកឯងទាំងពីរច្បាស់ជាមិនអាចជួបគ្នាបានញឹកញាប់ឡើយ ក្រែងលោការបណ្ដុះសីលរបស់គេត្រូវប៉ះពាល់ដោយសារឯង។ តើឯងមានការមិនពេញចិត្តអ្វីទេ?»

ស្ត្រីម្នាក់នោះប្រញាប់គ្រវីដៃរួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនហ៊ានទេ»។

មានពន្លឺដ៏ត្រជាក់ និងសាហាវនៅក្នុងភ្នែករបស់បុរសចំណាស់។

ស្ត្រីម្នាក់នោះភាំងមួយភ្លែត មុននឹងដឹងខ្លួនវិញយ៉ាងរហ័ស។ នាងបង្ហាញទឹកមុខស្រពោន រួចបន្ថែមដោយភាពគួរឱ្យអាណិតថា៖ «ខ្ញុំមិនមានការមិនពេញចិត្តអ្វីទេ! ខ្ញុំពិតជាមិនមានការមិនពេញចិត្តអ្វីឡើយ!»

បុរសចំណាស់គ្រវីជាយអាវយ៉ាងខ្លាំង រួចនិយាយទាំងហួសចិត្តថា៖ «គួរឱ្យខឹងពិតមែន!»

ដោយឃើញថាស្ត្រីម្នាក់នេះនៅតែមានរូបរាងស្រស់ស្អាត ដំបូងឡើយគេចង់យកនាងធ្វើជាអ្នកបម្រើផ្ទាល់ខ្លួន។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេទើបតែមានគំនិតនេះភ្លាម នាងក៏បានធ្វើសកម្មភាពដ៏ថោកទាប និងមិនអាចទ្រាំបានបែបនេះ។ នាងពិតជាសមនឹងបាត់បង់ឱកាសក្នុងការបោះជំហានលើវិថីបណ្ដុះសីលមែន។

នៅខណៈនេះ បុរសចំណាស់ស្រាប់តែឡើងរឹងខ្លួន ហាក់ដូចជាកំពុងប្រឈមមុខនឹងសត្រូវដ៏ខ្លាំងក្លាម្នាក់។ គេសម្លឹងមើលទៅជុំវិញ ហើយប្រាកដណាស់ ដីនេះត្រូវបានគេទាញចូលទៅក្នុង "ដែនដីបញ្ឈប់សកម្មភាព" (Halted Realm) ដោយនរណាម្នាក់។ ដែនដីបញ្ឈប់សកម្មភាព គឺជាដែនដីអាថ៌កំបាំងមួយក្នុងចំណោមដែនដីជាច្រើននៅក្នុងលោកនេះ ហើយវាគឺជាដែនដីដែលសូម្បីតែទេវតានៅលើដី និងពួកអរហន្តមាស ក៏មិនអាចសូម្បីតែយល់សប្តិចង់បង្កើតវាបានដែរ។

នេះគឺជាមហិទ្ធិឫទ្ធិដ៏អស្ចារ្យបំផុត។ ទោះបីជាវាបានមកពីយន្តការការពារដ៏ធំក៏ដោយ ប៉ុន្តែវានៅតែជាអ្វីដែលនាំមកនូវការគោរព និងការភ័យខ្លាចយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។

សាកគិតមើលទៅ មិនថាជាទេវតា ព្រះពុទ្ធ អរហន្ត បិសាច ឬខ្មោចឡើយ ពួកគេនឹងត្រូវបង្ខំចិត្តលុតជង្គង់គោរពចំពោះបុគ្គលម្នាក់នោះ ដរាបណាពួកគេត្រូវបានជាប់នៅក្នុងដែនដីនេះ។ តើវាជាបទពិសោធន៍បែបណាទៅ?

អម្ចាស់សីលកាត់ទន្លេ លីវ ជឺម៉ៅ តែងតែយល់សប្តិចង់ឈានដល់កម្រិតកំពូលបែបនេះ។ មិនប្រើសន្លឹកអាត់ដ៏ខ្លាំងបំផុតរបស់ខ្លួនឯងមែនទេ? ទៅងាប់ទៅ! ប្រសិនបើ លីវ ជឺម៉ៅ មានដែនដីអាថ៌កំបាំងបែបនេះ គេនឹងទាញសិស្សជំនាន់ទីបីរបស់ព្រះពុទ្ធ ម្ចាស់តាវ និងមហាប្រាជ្ញខុងជឺចូលមកខាងក្នុងភ្លាម។ គេមិនហ៊ាននិយាយថាគេអាចបង្ខំពួកគេឱ្យឱនក្បាលបានឡើយ ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ ក៏ពួកគេអាចស្ថិតក្នុងឋានៈស្មើគ្នាដែរ។

ដោយគ្មានការព្រមានអ្វីទាំងអស់ លីវ ជឺម៉ៅ ស្រាប់តែខ្ជាក់ឈាមចេញមកមួយមាត់។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ឈាមក៏បានបាញ់ចេញពីដៃរបស់គេដែរ។ វាហាក់ដូចជាមាននរណាម្នាក់បានយកកាំបិតដ៏មុតស្រួចមកអារដៃរបស់គេអញ្ចឹង។

ចានពណ៌សរបស់គេក៏ស្រាប់តែលេចឡើងនៅក្នុងដៃម្ខាងទៀតដោយមិនដឹងខ្លួន ដែលមានរលកទឹកយ៉ាងច្របូកច្របល់នៅលើផ្ទៃទឹក ហើយខ្សែពណ៌ខ្មៅបានប៉ះទង្គិចគ្នាយ៉ាងខ្លាំងនឹងជញ្ជាំងចាន។

បុរសចំណាស់មិនបានស្ទាក់ស្ទើរសូម្បីតែមួយវិនាទីឡើយ ខណៈដែលគេផ្គុំបាតដៃម្ខាងទៅលើខ្នងដៃម្ខាងទៀត។ ទោះបីជាគេគឺជាអ្នកបណ្ដុះសីលនៃក្រុមផ្លូវងងឹតក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេបានឱនគោរពក្នុងទម្រង់ជាសិស្សលទ្ធិខុងជឺនៅខណៈនេះ។ គេបានឱនគោរពយ៉ាងជ្រៅបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ទាំងសំឡេងញ័រញាក់ ខណៈដែលគេនិយាយដោយភាពស្មោះត្រង់បំផុតថា៖ «លីវ ជឺម៉ៅ ជាម្ចាស់កោះនៃកោះច្រកភ្នំពណ៌ខៀវ នៃបឹងស៊ូជាន សូមលោកគ្រូ ឈី មេត្តាប្រណីដល់ការស្វែងរក តាវ របស់ក្មេងជំនាន់ក្រោយម្នាក់នេះផង។ ប្រសិនបើខ្ញុំបានប្រមាថលោកគ្រូ ឈី... លោកមហាប្រាជ្ញ ឈី សូមមេត្តាកុំប្រកាន់ទោសអូសដំណើរជាមួយមនុស្សថោកទាបម្នាក់នេះអី!»

បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះធំមក ទីបំផុតគេក៏ទទួលបានការឆ្លើយតប។

«ប្រញាប់ចាកចេញទៅ!»

ពាក្យបួនម៉ាត់នេះប្រៀបដូចជាសំឡេងផ្គរលាន់ដែលផ្ទុះឡើងក្នុងត្រចៀករបស់អម្ចាស់សីល។

លីវ ជឺម៉ៅ មានក្តីរំភើបយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលគេនិយាយថា៖ «សូមលោកគ្រូ ឈី កុំបារម្ភអី ខ្ញុំនឹងនាំ គូ សាន និងម្ដាយរបស់គេចាកចេញពីទីក្រុងនេះភ្លាម»។

បុរសចំណាស់ដែលហៅខ្លួនឯងថាជាក្មេងជំនាន់ក្រោយ ក៏ស្រាប់តែនឹកឃើញអ្វីម្យ៉ាង ហើយគេក៏សួរដោយប្រុងប្រយ័ត្នថា៖ «ខ្ញុំសូមសួរលោកគ្រូ ឈី ថាតើក្មេងជំនាន់ក្រោយម្នាក់នេះ គួរដោះស្រាយយ៉ាងណាចំពោះមាសមាសដុំពីរថង់នេះ?»

សំឡេងដ៏មានអំណាចបានបន្លឺឡើងម្ដងទៀតថា៖ «មនុស្សម្នាក់ និងវត្ថុមួយ គឺជាឱកាសវាសនាពីរយ៉ាងពិតប្រាកដ។ គ្រាន់តែទុកវានៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះទៅ។ ក្នុងរយៈពេល ៣០ ឆ្នាំខាងមុខ ឯងក៏ត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យឈានជើងចេញពីបឹងស៊ូជាន សូម្បីតែមួយជំហានដែរ»។

លីវ ជឺម៉ៅ មានអារម្មណ៍ថាដូចជាបានទម្លាក់បន្ទុកដ៏ធំចេញពីស្មា។ ដូច្នេះ គេមិនបានព្យាយាមធ្វើពុតជាឱនគោរពបែបខុងជឺទៀតទេ ប៉ុន្តែគេបានធ្វើការឱនគោរពបែបតាវយ៉ាងថ្លៃថ្នូរវិញ។ «ខ្ញុំមិនហ៊ានបដិសេធការប្រទានរបស់លោកគ្រូឡើយ។ ក្មេងជំនាន់ក្រោយម្នាក់នេះ ច្បាស់ជានឹងចងចាំសេចក្តីមេត្តារបស់លោកគ្រូ ឈី ទុកក្នុងចិត្តអស់មួយជីវិត!»

សំឡេងរបស់ ឈី ជិងឈុន មិនបានបន្លឺឡើងទៀតឡើយ។ ដែនដីបញ្ឈប់សកម្មភាពក៏បានរលាយបាត់ទៅក្នុងពេលឆាប់ៗបន្ទាប់ពីនោះ។ លីវ ជឺម៉ៅ មិនបាននិយាយអ្វីច្រើនឡើយ គេបានបញ្ជាឱ្យស្ត្រីម្នាក់នោះ និង គូ សាន ចាកចេញពីទីក្រុងតូចជាមួយគេភ្លាម។ ស្ត្រីម្នាក់នោះហៀបនឹងនិយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែនាងក៏ប្រញាប់លេបសម្តីចូលវិញដោយភាពភ័យខ្លាច បន្ទាប់ពីឃើញខ្សែភ្នែកដ៏សាហាវរបស់ លីវ ជឺម៉ៅ។ លីវ ជឺម៉ៅ បានយកថង់ប្រាក់ពីរថង់ចេញមក។ ទោះបីជាបុគ្គលម្នាក់នេះដែលចង់ក្លាយជាអម្ចាស់សីលពិតប្រាកដ មានភាពស្ដាយក្រោយយ៉ាងខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេនៅតែដាក់ថង់ប្រាក់ទាំងពីរថង់នោះនៅលើកៅអីវែងដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា នៅពេលដែលពួកគេហៀបនឹងចាកចេញ លីវ ជឺម៉ៅ ស្រាប់តែសួរថា៖ «តើក្នុងផ្ទះឯងនៅមានរបស់បុរាណអ្វីផ្សេងទៀតទេ?»

ស្ត្រីម្នាក់នោះបង្ហាញទឹកមុខងឿងឆ្ងល់ ប៉ុន្តែ គូ សាន ដែលមានល្បិចកិច្ចកល ក៏បានរំលឹកនាងភ្លាមថា៖ «តើពុកមិនបានទុក "ចេតិយមហាសម្បត្តិ" (Myriad Treasure Pagoda) ទេអី? អាមួយដែលហុយដីនៅក្រោមគ្រែហ្នឹង?»

ភ្នែករបស់ លីវ ជឺម៉ៅ បានភ្លឺឡើងភ្លាម ហើយគេក៏បានបញ្ជាឱ្យស្ត្រីម្នាក់នោះនាំគេទៅមើល។

ដោយសារមហាប្រាជ្ញបានយល់ព្រមថា គូ សាន ខ្លួនឯងគឺជាឱកាសវាសនាមួយ នេះក៏មានន័យថា ក្មេងម្នាក់នេះអាចនាំយកឱកាសវាសនាដែលជារបស់គេចេញទៅជាមួយបាន។

ចំណែកឯម្ចាស់ចុងក្រោយនៃឱកាសវាសនាទាំងនេះ... ប្រសិនបើស្ថិតនៅក្នុងទីក្រុងតូច ម្នាក់នោះច្បាស់ជាត្រូវស្ដាប់ ឈី ជិងឈុន ទោះបីជាមេឃចុះមកដល់ដីក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេត្រឡប់ទៅដល់បឹងស៊ូជានវិញ គ្រប់យ៉ាងនឹងប្រែប្រួលទាំងស្រុង។

ខណៈដែលមនុស្សពីរនាក់បានចូលទៅក្នុងផ្ទះ ទីបំផុតក៏គ្មាននរណាម្នាក់មើលថែ គូ សាន ឡើយ។ គេបានកាន់ថង់ប្រាក់ម្នាក់មួយដៃ រួចលួចបើកទ្វារ និងរត់យ៉ាងលឿនទៅកាន់ចុងម្ខាងទៀតនៃច្រកថូដី។

នៅខាងក្នុងផ្ទះ ស្ត្រីម្នាក់នោះកំពុងលុតជង្គង់នៅលើឥដ្ឋ និងអូសប្រអប់ចេញពីក្រោមគ្រែ។ ប្រអប់នោះមិនធំឡើយ ប៉ុន្តែវាធ្ងន់ខ្លាំងណាស់។ ដូច្នេះ វាគឺជាការងារដ៏លំបាកក្នុងការទាញចេញមក ហើយស្ត្រីម្នាក់នោះក៏មិនអាចទប់ដង្ហើមបានឡើយ។

ប៉ុន្តែវាគឺនៅខណៈនេះហើយ ដែលរាងកាយខាងក្រោយដ៏ទ្រលុកទ្រលន់របស់នាង ត្រូវបានទាត់ដោយអម្ចាស់សីលកាត់ទន្លេ។ បុរសចំណាស់នោះបានសើចចំអកថា៖ «អ្នកស្រី គូ អ្វីដែលឯងខ្វះខាតនោះគឺការចិញ្ចឹមបីបាច់ និងការមើលថែ។ ប៉ុន្តែជាមួយនឹងរូបរាងប៉ុណ្ណេះ វាអាចនឹងពិបាកបន្តិចសម្រាប់ឯងក្នុងការក្លាយជាអ្នកបម្រើលំដាប់ទីពីរនៅលើកោះច្រកភ្នំពណ៌ខៀវ។ ទោះជាយ៉ាងណា វាគ្រប់គ្រាន់ណាស់ហើយសម្រាប់ឯងក្នុងការក្លាយជាអ្នកបម្រើលំដាប់ទីបី។ ឯងអាចនឹងទាបជាងកម្រិតរបស់ខ្ញុំបន្តិច ប៉ុន្តែពិតជាមានភ្ញៀវ និងអ្នកបណ្ដុះសីលមួយចំនួននៅលើកោះ ដែលប្រហែលជាត្រូវនឹងចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់ពួកគេ។ នៅពេលនោះ ឯងអាចខិតខំប្រឹងប្រែង និងតស៊ូដើម្បីឱកាសខ្លះ។ កុំអៀនខ្មាស ហើយបណ្ដោយឱ្យសំណាងល្អរបស់ឯងរបូតចេញពីដៃឱ្យសោះ»។

រាងកាយរបស់ស្ត្រីម្នាក់នោះស្រាប់តែឡើងរឹងបន្តិចដោយមិនដឹងខ្លួន។ ទោះជាយ៉ាងណា រាងកាយពាក់កណ្ដាលរបស់នាងនៅតែស្ថិតនៅក្រោមគ្រែ ដែលលាក់បាំងទឹកមុខរបស់នាងបានយ៉ាងជិត។

បន្ទាប់ពីមកដល់ច្រកផ្លូវមួយ ឈី ជិងឈុន បាននិយាយទៅកាន់ ឆិន ភីងអាន ថា៖ «ទុកឱ្យ ឆៃ ជិនជាន និង ហ្វូ ណានហួរ ឱ្យខ្ញុំជាអ្នកដោះស្រាយចុះ។ ឥឡូវនេះឯងមានស្លឹកអង្គ្រងដែលមានពរជ័យពីដូនតាហើយ ឯងកាន់តែមិនត្រូវបោះបង់ជីវិត និងសុវត្ថិភាពរបស់ខ្លួនឯងឡើយ។ នេះគឺជាវិធីដ៏ល្អបំផុតក្នុងការសងគុណចំពោះក្ដីស្រឡាញ់របស់ឪពុកម្ដាយឯង។ ចំពោះភ្នំពពកព្រលឹម ទីក្រុងនាគចាស់ និងអម្ចាស់សីលកាត់ទន្លេ ខ្ញុំមិនហ៊ានធានាថាពួកគេនឹងមិនតាមរកឯងដើម្បីបង្កបញ្ហានោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេច្បាស់ជានឹងមិនបង្កបញ្ហាដល់ឯងឡើយក្នុងរយៈពេល ១០ ឆ្នាំខាងមុខ។ ប្រសិនបើឯងមានសំណាង ឯងអាចនឹងនៅតែជាមនុស្សសាមញ្ញជារៀងរហូត ហើយឯងអាចនឹងទទួលបានសន្តិភាពក្នុងរយៈពេល ៣០ ឆ្នាំ»។

ឈី ជិងឈុន ញញឹមរួចបន្តថា៖ «ក៏មិនបាច់ខ្លាចទីក្រុងតូចនេះដែរ។ នៅពេលអនាគត... បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះមក ប្រហែលជាមិនមានការរៀបចំល្បិចកលច្រើនទៀតឡើយ។ ប្រសិនបើឯងចង់រស់នៅក្នុងសន្តិភាពរយៈពេល ២០ ឬ ៣០ ឆ្នាំ ហេតុអ្វីមិនគិតគូរពីរឿងរៀបការជាមួយក្មេងស្រីម្នាក់នៅទីនេះ និងបង្កើតគ្រួសារទៅ? ប្រសិនបើឯងចង់ធ្វើដំណើរទៅឆ្ងាយហួសពីទីក្រុងតូចនេះ ដើម្បីឃើញទិដ្ឋភាពពិតប្រាកដនៃពិភពខាងក្រៅ នោះក៏ជាជម្រើសដ៏ល្អមួយដែរ។ ការអានគម្ពីរ ១០,០០០ ក្បាល និងការដើរផ្លូវ ១០,០០០ លី គឺជាអ្វីដែលបញ្ញវន្តពួកយើងត្រូវតែធ្វើ។ នៅពេលអនាគត ឯងនឹងដឹងថា នៅក្នុងទីក្រុងតូចនេះ ការដើរ និងការធ្វើដំណើរគឺជារឿងងាយស្រួល ប៉ុន្តែការព្យាយាមអាន និងសិក្សាគឺជារឿងពិបាក។ ប៉ុន្តែនៅពិភពខាងក្រៅវិញ មនុស្សជាច្រើនយល់ឃើញថា ការទិញសៀវភៅ ការអានសៀវភៅ និងការប្រមូលសៀវភៅគឺជារឿងងាយស្រួលបំផុត។ ប៉ុន្តែពួកគេពិតជាស្អប់ការដើរផ្លូវឆ្ងាយណាស់ ពួកគេយល់ថាវាហត់នឿយ និងពិបាកខ្លាំងណាស់។ អ្វីដែលគេហៅថា "ការធ្វើដំណើរដោយមានសៀវភៅនៅលើខ្នង" របស់ពួកគេ គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីការដើរកម្សាន្តនៅក្នុងរទេះសេះដ៏មានផាសុកភាពនោះទេ»។

ក្មេងប្រុសមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ «លោកគ្រូ ឈី ការដើរអាចត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជារឿងហត់នឿយ និងពិបាកមែនទេ?»

ឈី ជិងឈុន បានសើចយ៉ាងខ្លាំងបន្ទាប់ពីឮបែបនេះ។ «កុំនិយាយដល់ពិភពខាងក្រៅអី គ្រាន់តែមើលជុំវិញខ្លួនឯងសិនទៅ។ តើឯងធ្លាប់ឃើញក្មេងៗដែលមានអាយុស្របាលឯងមកពីផ្លូវសំណាង (Fortune Street) និងច្រកផ្កាភីជ រត់លេងនៅតាមភ្នំទេ?»

ក្មេងប្រុសងក់ក្បាលយល់ព្រម។ «ពិតមែនហើយ»។

ឈី ជិងឈុន គិតមួយសន្ទុះ រួចដកកន្សៃសក់ត្បូងមរកតពណ៌បៃតងចេញពីប៊ុយរបស់លោក។ លោកបានអោនចុះ និងហុចវាទៅឱ្យក្មេងប្រុសក្រីក្រ រួចនិយាយថា៖ «ចាត់ទុកថាវាជាអំណោយលាគ្នាចុះ។ វាមិនមែនជារបស់មានតម្លៃអ្វីឡើយ ហើយវាក៏រឹតតែមិនមែនជាវត្ថុទេវតាដែរ។ ដូច្នេះ កុំបារម្ភអី ហើយទទួលយកវាទៅ។ តាមពិតទៅ ខ្ញុំក៏ដូចជាឯងដែរ។ ខ្ញុំធ្លាប់ជាយុវជនអ្នកភូមិដ៏ក្រីក្រម្នាក់ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានតាំងចិត្តខិតខំសិក្សា។ បន្ទាប់ពីបានឆ្លងកាត់ការលំបាក និងការសាកល្បងជាច្រើន ហើយប្រាកដណាស់ ក៏ទទួលបានឱកាសជាច្រើនប្រភេទដែរ ចុងក្រោយខ្ញុំក៏អាចចូលរៀននៅបណ្ឌិត្យសភាភ្នំច្រាំងថ្មបាន»។

«ថ្ងៃដែលខ្ញុំកំពុងសិក្សានៅក្រោមការដឹកនាំរបស់គ្រូ បន្ទាប់ពីបានក្លាយជាសិស្សរបស់គាត់ គឺជាថ្ងៃដែលមានសុភមង្គលបំផុតក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។ បន្ទាប់ពីគ្រូរបស់ខ្ញុំបានចាកចេញពីភ្នំ គាត់បានហុចកន្សៃសក់នេះមកឱ្យខ្ញុំ។ នេះគឺជាសញ្ញានៃការរំពឹងទុក និងការផ្ញើទុកមកលើរូបខ្ញុំ។ ទោះជាយ៉ាងណា ក្រឡេកមើលទៅក្រោយវិញក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំនេះ វាពិតជាគួរឱ្យស្ដាយណាស់ដែលខ្ញុំមិនអាចធ្វើបានល្អពេញមួយពេលនេះ។ ប្រសិនបើគ្រូរបស់ខ្ញុំនៅមានជីវិត ខ្ញុំជឿជាក់ថាគាត់ច្បាស់ជាខកចិត្តមិនខាន»។

ឆិន ភីងអាន មិនហ៊ានទទួលយកអំណោយនេះឡើយ។

កន្សៃសក់ត្បូងនេះ ហាក់ដូចជាតំណាងឱ្យទំនាក់ទំនងដ៏ល្អរវាងគ្រូ និងសិស្ស រវាងលោកគ្រូ ឈី និងគ្រូរបស់លោក។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ កន្សៃសក់ត្បូងនេះមិនត្រឹមតែជាតំណាងនៃទំនាក់ទំនងដ៏ជ្រាលជ្រៅរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះទេ វាក៏រឹតតែមិនមែនជាអំណោយតូចតាចដែរ។

ទោះបីជាក្មេងប្រុសមិនសូវមានចំណេះដឹងយ៉ាងណាក៏ដោយ ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់គេក៏ធ្លាប់ជាអ្នកដុតប៉សឺឡែនរបស់ស្តេចដែរ។ ដូច្នេះ គេនៅតែអាចដឹងបានថា តើរបស់មួយមានតម្លៃ ឬក៏អត់។

ឈី ជិងឈុន និយាយដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «ប្រសិនបើវាទុកនៅជាមួយខ្ញុំ វត្ថុចុងក្រោយរបស់គ្រូដែលខ្ញុំគោរព ក៏នឹងត្រូវគេមើលរំលង និងទុកចោលដែរ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំគួរតែប្រគល់វាឱ្យឯងវិញប្រសើរជាង។ លើសពីនេះទៅទៀត វាមិនមែនមានន័យថាឯងមិនសមនឹងទទួលបានវានោះទេ។ ខ្ញុំបានស្នាក់នៅក្នុងទីក្រុងតូចនេះអស់រយៈពេលជិត ៦០ ឆ្នាំមកហើយ ហើយវាតែងតែមានចំណងនៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំដែលខ្ញុំមិនអាចដោះស្រាយបាន។ ទោះជាយ៉ាងណា វាគួរឱ្យស្ដាយណាស់ដែលគ្រូដែលខ្ញុំគោរពបានចែកឋានទៅហើយ ដូច្នេះដំបូងឡើយខ្ញុំគិតថាខ្ញុំនឹងមិនទទួលបានចម្លើយចំពោះសំណួរនេះឡើយ។ ចុងក្រោយ វាគឺជាឯងទៅវិញទេ ដែលបានជួយដោះស្រាយភាពច្របូកច្របល់របស់ខ្ញុំដោយមិនដឹងខ្លួន។ ដូច្នេះ វាជារឿងត្រឹមត្រូវហើយដែលខ្ញុំគួរតែប្រគល់កន្សៃសក់ត្បូងនេះឱ្យឯង។ ឆិន ភីងអាន ខ្ញុំអាចជួយឯងឱ្យទទួលបានស្លឹកអង្គ្រងតែមួយសន្លឹកប៉ុណ្ណោះ។ គ្មានអ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើសម្រាប់ឯងបានទៀតឡើយ»។

ឆិន ភីងអាន ទទួលយកកន្សៃសក់ត្បូងដោយដៃទាំងពីរ។ នេះគឺជាកន្សៃសក់ត្បូងដែលធ្វើឡើងពីវត្ថុធាតុដើមធម្មតាៗ។ បន្ទាប់មក គេក៏ងើបមុខឡើងរួចនិយាយដោយភាពស្មោះត្រង់ថា៖ «លោកគ្រូ ឈី បានធ្វើរឿងជាច្រើនសម្រាប់ខ្ញុំរួចទៅហើយ»។

ឈី ជិងឈុន គ្រាន់តែតបវិញដោយស្នាមញញឹម។ ដោយឃើញ ឆិន ភីងអាន ទទួលយកកន្សៃសក់ត្បូងរបស់លោក លោកក៏អាចកាត់បន្ថយការព្រួយបារម្ភបានមួយរឿងទៀត។ កន្សៃសក់ត្បូងនេះពិតជាសាមញ្ញណាស់។ ប៉ុន្តែចុងក្រោយ វានៅតែជាអ្វីដែលគ្រូដែលលោកគោរពបានទុកឱ្យ។ ដូច្នេះ វាគឺជាការល្អបំផុតដែលលោកអាចប្រគល់វាឱ្យក្មេងប្រុសម្នាក់នេះ ដែលច្បាស់ជានឹងមិនធ្វើឱ្យអាប់អោនដល់ពាក្យដែលបានឆ្លាក់នៅលើវានោះទេ។

ឈី ជិងឈុន បានផ្ដល់ដំបូន្មានចុងក្រោយដល់ក្មេងប្រុសថា៖ «ឆិន ភីងអាន ចូរចាំរឿងនេះឱ្យច្បាស់។ មិនថាឯងជួបប្រទះអ្វីនៅថ្ងៃអនាគតក៏ដោយ ឯងដាច់ខាតមិនត្រូវបោះបង់សង្ឃឹមនៅក្នុងពិភពលោកនេះឡើយ»។