ម្លប់ដើមអង្គ្រង (Shade of the Locust Tree)

បន្ទាប់ពីនិយាយបែបនេះ បញ្ញវន្តរូបនេះក៏សើចចំអកឱ្យខ្លួនឯងតិចៗ។ នៅពេលនេះ តើសិស្សរបស់ ឈី ជិងឈុន មានតម្លៃអ្វីទៅ? ទីនេះមានតែបន្ទប់ដែលពេញដោយក្មេងៗថ្នាក់បឋម។ សិស្សម្នាក់ៗបង់ប្រាក់ត្រឹមតែ ៣០០ កាក់ប៉ុណ្ណោះ ហើយអ្នកដែលមកពីគ្រួសារក្រីក្រ គឺបង់ត្រឹមតែសាច់ក្រៀមបីចង្កាក់តែប៉ុណ្ណោះ។

ឈី ជិងឈុន សម្លឹងមើលក្មេងប្រុសដែលនៅតែប្រកាន់ជំហររឹងប៉ឹង និងមិនព្រមលែងដៃម្នាក់នេះ រួចនិយាយថា៖ «ជ្រៅក្នុងចិត្ត ឯងពិតជាមិនចង់សម្លាប់គេទេ។ ប៉ុន្តែបញ្ហានោះគឺ ម្នាក់នេះហាក់ដូចជាតាំងចិត្តថានឹងសម្លាប់ឯងឱ្យខានតែបាន ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ដូច្នេះ ការសម្លាប់គេគឺជាដំណោះស្រាយដែលងាយស្រួលបំផុត ហើយឯងក៏អាចធានាសុវត្ថិភាពខ្លួនឯងបានបណ្ដោះអាសន្នដែរ។ តើឯងចង់ដោះស្រាយបញ្ហានៅពេលវាមកដល់? ឬក៏ឯងសង្ឃឹមថានឹងធ្វើការយោគយល់ដើម្បីជៀសវាងបញ្ហា ដោយកាត់បន្ថយបញ្ហោធំឱ្យមកតូច និងបញ្ហាតូចឱ្យទៅជាគ្មានអ្វីសោះ? តើខ្ញុំនិយាយត្រូវទេ?»

ក្មេងប្រុសដែលតែងតែលួចស្ដាប់អ្នកជិតខាងសូត្រសៀវភៅ និងកាព្យ បានតបភ្លាមៗថា៖ «លោកគ្រូ ឈី តើលោកអាចជួយបំភ្លឺខ្ញុំបានទេ?»

ឈី ជិងឈុន ញញឹមហើយនិយាយថា៖ «ឆិន ភីងអាន ហេតុអ្វីឯងមិនសាកល្បងលែងដៃស្ដាំរបស់ឯងសិនទៅ? បន្ទាប់មក ឯងអាចសម្រេចចិត្តថាតើចង់ដើរលេងជាមួយខ្ញុំដែរឬទេ។ រឿងខ្លះខ្ញុំមិនអាចគេចផុតពីការទទួលខុសត្រូវឡើយ ដូច្នេះខ្ញុំត្រូវតែផ្ដល់ការពន្យល់ដល់ឯង»។

ឆិន ភីងអាន ស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែតមុននឹងលែងដៃ។ គេស្រាប់តែដឹងថា ហ្វូ ណានហួរ បានក្លាយជាមនុស្សដែលគ្មានចលនា សូម្បីតែភ្នែក សក់ និងដង្ហើម ក៏ត្រូវបានបង្កកជាប់ដែរ។

បន្ទាប់ពី ឈី ជិងឈុន បានបញ្ជាយន្តការការពារ (Formation) ទីក្រុងតូចនេះក៏ត្រឡប់ទៅរកសភាពបង្កកម្ដងទៀត។

ឈី ជិងឈុន និយាយដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «ដើរតាមខ្ញុំឱ្យជាប់ ហើយព្យាយាមនៅក្បែរខ្ញុំក្នុងចម្ងាយមិនឱ្យលើសពី ១០ ជំហាន»។

ជាយអាវរបស់បញ្ញវន្តវ័យកណ្តាលរូបនេះបានរលកតាមខ្យល់ ខណៈដែលលោកដើរយ៉ាងសមសួនទៅកាន់ចុងច្រកផ្លូវ។ ឆិន ភីងអាន ដើរតាមពីក្រោយយ៉ាងកៀក ទាំងក្រឡេកមើលបាតដៃឆ្វេងរបស់គេ។ សាច់របស់គេរហែកខ្ទេច និងប្រឡាក់ឈាម សូម្បីតែឆ្អឹងក៏មើលឃើញដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណា ឈាមដែលមើលឃើញច្បាស់ទាំងនោះ បែរជាមិនព្រមហូរចេញមកទៀតឡើយ។

ខណៈពេលដើរនៅខាងមុខក្មេងប្រុស ឈី ជិងឈុន ញញឹមតិចៗរួចសួរថា៖ «ឆិន ភីងអាន តើឯងជឿលើអត្ថិភាពនៃទេវតា វិញ្ញាណ បិសាច និងខ្មោចទេ?»

ឆិន ភីងអាន ងក់ក្បាលរួចតបថា៖ «បាទ ជឿ។ កាលខ្ញុំនៅតូច ម៉ែតែងតែប្រាប់រឿងចាស់ៗឱ្យខ្ញុំស្ដាប់។ គាត់ចង់ឱ្យខ្ញុំជឿថា ធ្វើបុណ្យបានបុណ្យ ធ្វើបាបបានបាប។ ម៉ែនិយាយឃ្លានេះញឹកញាប់បំផុត ដូច្នេះខ្ញុំចាំច្បាស់ណាស់»។

«វាក៏មានរឿងអំពីខ្មោចទឹកនៅក្នុងស្ទឹងដែលចាំអូសក្មេងៗ និងរឿងអំពីស្ដេចយមរាជដែលមកកាត់ក្ដីនៅពេលយប់ក្បែរសាលាដូនតាដែលបាក់បែកនៅភាគខាងជើងក្រុង។ ម៉ែថែមទាំងនិយាយថា រូបអ្នកយាមទ្វារដែលបិទនៅលើទ្វារ នឹងមានជីវិតនៅពេលយប់ ដើម្បីជួយការពារផ្ទះពួកយើង។ កាលពីមុន ខ្ញុំមិនសូវជឿរឿងទាំងនេះទេ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា រឿងភាគច្រើនគឺពិតជាមានមែន»។

ឈី ជិងឈុន និយាយតិចៗថា៖ «រឿងខ្លះដែលគាត់ប្រាប់ឯងគឺពិត ហើយខ្លះទៀតគឺមិនពិតឡើយ។ ចំពោះរឿងធ្វើបុណ្យបានបុណ្យ ធ្វើបាបបានបាប វាមិនងាយនឹងនិយាយឡើយ។ យ៉ាងណាមិញ មនុស្សម្នាក់ៗមាននិយមន័យខុសគ្នាថាអ្វីទៅជា "ល្អ" និងអ្វីទៅជា "អាក្រក់"។ មនុស្សសាមញ្ញ ស្ដេច មន្ត្រី និងទេវតា សុទ្ធតែមានទស្សនៈខុសគ្នាលើរឿងនេះ។ ដូច្នេះ លទ្ធផលដែលពួកគេទទួលបាន ក៏នឹងមានភាពខុសគ្នាខ្លាំងដូចគ្នា»។

ឆិន ភីងអាន លាក់បំណែកប៉សឺឡែនទុក រួចបង្កើនជំហរដើរទន្ទឹមនឹងបញ្ញវន្តរូបនេះ។ គេងើបក្បាលរួចសួរថា៖ «លោកគ្រូ ឈី តើខ្ញុំអាចសួរលោកមួយសំណួរបានទេ?»

ហាក់ដូចជាដឹងពីអ្វីដែលក្មេងប្រុសកំពុងគិត ឈី ជិងឈុន ពន្យល់យ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ «ទីក្រុងតូចនេះគឺជាកន្លែងបញ្ចុះសព "នាគពិត" ចុងក្រោយគេបង្អស់នៅលើលោក។ ពួកនាគទឹក និងពូជពង្សរបស់វាជាច្រើន ជឿថាទីនេះគឺជាកន្លែងដែលមានវាសនាខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត និងត្រូវបានកំណត់ថាជាកន្លែងកកើតនាគថ្មីនៅថ្ងៃណាមួយ។ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ ក្នុងរយៈពេល ៣,០០០ ឆ្នាំកន្លងមកនេះ គ្មានរឿងបែបនេះកើតឡើងឡើយ»។

«ផ្ទុយទៅវិញ ក្មេងៗដែលកើតនៅក្នុងទីក្រុងតូចនេះ សុទ្ធតែមានសីលបញ្ញា ចរិតលក្ខណៈ និងវាសនា ដែលលើសពីមនុស្សនៅពិភពខាងក្រៅឆ្ងាយណាស់។ សូម្បីតែកូនៗរបស់អ្នកបណ្ដុះសីលដ៏ល្បីល្បាញបំផុតនៅលើទ្វីបដបត្បូងបូព៌ា ក៏មិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបានដែរ។ ជាការពិតណាស់ មិនមែនក្មេងគ្រប់រូបនៅក្នុងទីក្រុងនេះសុទ្ធតែមានសីលបញ្ញាអស្ចារ្យបែបនេះទាំងអស់នោះទេ»។

ឈី ជិងឈុន ញញឹម ហើយមិនបន្តនិយាយពីប្រធានបទនេះទៀតឡើយ លោកប្រហែលជាខ្លាចធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់អារម្មណ៍ក្មេងប្រុស។ លោកក៏ប្តូរប្រធានបទថា៖ «ស្ទើរតែគ្រប់អ្នកបណ្ដុះសីលទាំងអស់ដែលបានចូលរួមក្នុងមហន្តរាយសម្លាប់នាគកាលនោះ បានរងរបួសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ដូច្នេះហើយ មនុស្សជាច្រើនបានសម្រេចចិត្តមកតាំងទីលំនៅទីនេះ សាងសង់ផ្ទះ និងបណ្ដុះសីល។ មានអ្នកដែលបានតស៊ូរហូតដល់ដង្ហើមចុងក្រោយ ហើយក៏មានគូស្នេហ៍បណ្ដុះសីលដែលបានរស់រានមានជីវិតដោយសារសំណាងមហាសាល។ ក៏មានអ្នកដែលវាសនាត្រូវចងភ្ជាប់គ្នា បន្ទាប់ពីបានប្រយុទ្ធជាមួយនាគនោះទន្ទឹមគ្នា»។

«បន្ទាប់ពីការរស់នៅ និងការកសាងអស់រយៈពេល ៣,០០០ ឆ្នាំមក ទើបយើងមានទីក្រុងតូចដូចសព្វថ្ងៃនេះ។ នៅលើផែនទីនៃអាណាចក្រតាលី ដីនេះដំបូងឡើយត្រូវបានគេហៅថា ភូមិមហាបឹង (Great Marsh Village)។ បន្ទាប់មក មហាប្រាជ្ញម្នាក់បានកាន់ជក់ និងប្តូរឈ្មោះកន្លែងនេះទៅជា រូងនាគ (Dragon Den)។ ក្រោយមកទៀត ដើម្បីជៀសវាងការប្រើពាក្យដែលជាន់នឹងឈ្មោះអធិរាជនៃអាណាចក្រតាលី កន្លែងនេះក៏ត្រូវបានប្តូរឈ្មោះទៅជា—»

ក្មេងប្រុសចុងក្រោយមិនអាចទប់សម្ដីបានទៀតឡើយ គេក៏កាត់សម្ដីពន្យល់របស់ ឈី ជិងឈុន តិចៗ។ គេលើកដៃសំពះដោយក្តីគោរព និងសួរដោយទឹកមុខរំភើបថា៖ «លោកគ្រូ ឈី តាមពិតទៅអ្វីដែលខ្ញុំចង់សួរលោក គឺអំពីរឿងឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំ។ តើពួកគាត់ជាមនុស្សបែបណាដែរ?»

ឈី ជិងឈុន ធ្លាក់ចូលក្នុងអន្លង់គំនិតមួយសន្ទុះ។ «ដោយសារតាវដែលដើរលេងម្នាក់នោះបានប្រាប់អាថ៌កំបាំងខ្លះដល់ឯងរួចហើយ ខ្ញុំក៏អាចឆ្លៀតឱកាសនេះប្រាប់ឯងនូវរឿងមួយចំនួនដែរ។ តាមអ្វីដែលខ្ញុំចាំ ឪពុករបស់ឯងគឺជាមនុស្សស្មោះត្រង់ និងស្លូតបូតណាស់។ សមត្ថភាពរបស់គាត់គឺមធ្យម ដូច្នេះគាត់មិនត្រូវបានគេជ្រើសរើសឱ្យចេញទៅពិភពខាងក្រៅឡើយ។ ជាលទ្ធផល គាត់បានក្លាយជាមនុស្សគ្មានតម្លៃនៅក្នុងភ្នែករបស់អ្នកដែលបានវិនិយោគលើគាត់ ហើយត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាការខាតបង់ប្រាក់កាស។ ប្រហែលជាពួកគេខឹង ឬប្រហែលជាពួកគេជួបការលំបាកអ្វីម្យ៉ាង... មិនថាយ៉ាងណា ពួកអ្នកទិញប៉សឺឡែនបានលួចបន្លំ "ប៉សឺឡែនវាសនា" (Bonded Porcelain) របស់ឪពុកឯង។ បន្ទាប់ពីនោះមក គាត់មិនត្រឹមតែជួបឧបសគ្គច្រើនក្នុងជីវិតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគាត់ថែមទាំងធ្វើឱ្យម្ដាយឯង និងឯងរស់នៅក្នុងភាពវេទនាទៀតផង»។

«ដោយសារមូលហេតុមិនច្បាស់លាស់ខ្លះ ក្រោយមកឪពុកឯងក៏បានដឹងពីអាថ៌កំបាំងនៃប៉សឺឡែនវាសនាដោយអចេតនា។ គាត់បានរកឃើញថា កាលណានរណាម្នាក់ត្រូវបានគេនាំចេញទៅក្រៅទីក្រុង ពួកគេនឹងក្លាយជាកូនក្រមុំដែលគេបញ្ជាបានជារៀងរហូត។ ដូច្នេះហើយ គាត់ក៏បានលួចបំបែកប៉សឺឡែនវាសនារបស់ឯងចោលដោយសម្ងាត់។ ប្រសិនបើខ្ញុំចាំមិនខុសទេ ប៉សឺឡែននោះមានរាងជាដុំថ្មសង្កត់ក្រដាស»។

ឈី ជិងឈុន បន្តនិយាយដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់៖ «ឯងត្រូវដឹងថា ក្មេងៗទាំងអស់ដែលកើតនៅក្នុងទីក្រុងនេះ សុទ្ធតែមានឈ្មោះកូដដែលត្រូវបានកត់ត្រាក្នុងឯកសារសម្ងាត់។ វាក៏មានមនុស្សជាក់លាក់នៅក្នុងទីក្រុងនេះ ដែលនឹងដកយកឈាមបេះដូងមួយតំណក់តាមរយៈបច្ចេកទេសសម្ងាត់ រួចយកតំណក់ឈាមនោះទៅដាក់ក្នុងប៉សឺឡែនវាសនាដែលពួកគេផលិតនៅពេលក្រោយ។ ប៉សឺឡែនវាសនារបស់មនុស្សស្រីត្រូវដុតក្នុងឡរយៈពេល ៦ ឆ្នាំ ចំណែករបស់មនុស្សប្រុសត្រូវដុតយូរជាងនេះ។ ភ្លើងក្នុងឡត្រូវឆេះរយៈពេល ៩ ឆ្នាំ ហើយមិនអាចរលត់សូម្បីតែមួយថ្ងៃ»។

«សមត្ថភាព និងសីលបញ្ញារបស់ក្មេងៗទាំងនេះ ក៏ប្រៀបដូចជាគុណភាពនៃបំណែកប៉សឺឡែនដែរ ពោលគឺគ្រប់យ៉ាងអាស្រ័យលើជោគវាសនា និងសំណាង។ ទោះជាយ៉ាងណា អ្នកដែលភ្នាល់លើប៉សឺឡែនទាំងនោះត្រូវបង់ប្រាក់យ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។ ទោះបីជាសមត្ថភាពរបស់ឯងត្រឹមតែកម្រិតមធ្យម ប៉ុន្តែការសម្រេចចិត្តដ៏ដាច់ខាតរបស់ឪពុកឯងក្នុងការបំបែកប៉សឺឡែនវាសនានោះ បានធ្វើឱ្យអ្នកទិញប៉សឺឡែននៅខាងក្រៅទីក្រុងខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង»។

«ចំពោះម្ដាយរបស់ឯងវិញ គាត់គឺជាស្ត្រីដែលទន់ភ្លន់ និងមានចរិតថ្លៃថ្នូរណាស់»។

ឈី ជិងឈុន ស្រាប់តែញញឹមរួចបន្តថា៖ «កាលដែលម្ដាយឯងរៀបការជាមួយឪពុកឯង មនុស្សជាច្រើនដែលអាយុស្របាលពួកគេមានអារម្មណ៍ស្រងូតស្រងាត់ខ្លាំងណាស់។ ប៉ុន្តែបើនិយាយឱ្យត្រង់ទៅ ឯងពិតជាធ្វើឱ្យខ្ញុំពិបាកចិត្តហើយ បើឯងចង់ឱ្យខ្ញុំរៀបរាប់លម្អិតពីជីវិតឪពុកម្ដាយឯងនោះ។ បន្ទាប់ពីមកដល់ទីនេះ ខ្ញុំមានកិច្ចការជាច្រើនទៀតដែលត្រូវធ្វើ ក្រៅពីការបង្រៀន»។

ឆិន ភីងអាន តបវិញដោយសំឡេង «បាទ» តិចៗ។ បន្ទាប់មក គេក៏ងាកក្រោយដោយស្ងៀមស្ងាត់ ហើយប្រើដៃជូតថ្ពាល់របស់គេ។ ប៉ុន្តែគេប្រហែលជាភ្លេចពីសភាពដ៏គួរឱ្យអាណិតនៃដៃឆ្វេងរបស់គេ ទើបធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់គេប្រឡាក់ពេញដោយស្នាមឈាម។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី គេពិតជាមិនដាច់ចិត្តយកជាយអាវមកជូតមុខឡើយ។

អ្នកទាំងពីរបានដើរកាត់ខ្លោងទ្វារដែលមានសសរថ្ម ១២ ដើម។

ឈី ជិងឈុន មិនបានសម្លឹងមើលក្មេងប្រុសឡើយ ខណៈដែលលោកកំពុងរៀបរាប់ពីព្រឹត្តិការណ៍កាលពីអតីតកាលតាមការពិត៖ «នៅពេលដែលនាគពិតត្រូវបានគេសម្លាប់នៅទីនេះ មហាប្រាជ្ញទាំងបួនបានបង្ហាញខ្លួនដោយផ្ទាល់ដើម្បីបង្កើតកិច្ចសន្យា គឺពួកគេនឹងយាមកន្លែងនេះម្នាក់ ៦០ ឆ្នាំម្ដង ហើយពួកគេនឹងសង្កេតមើលសំណល់វិញ្ញាណនៃនាគពិតនោះ។ តាមពិតទៅ មនុស្សនៅតែជជែកវែកញែកថា តើនាគនោះត្រូវបានគេសម្លាប់ពិតប្រាកដឬក៏អត់។ ទោះជាយ៉ាងណា ការប្រាប់អាថ៌កំបាំងទាំងនេះដល់ឯងច្រើនពេក វានឹងនាំមកនូវគ្រោះមហន្តរាយដល់ឯងតែប៉ុណ្ណោះ»។

«និយាយឱ្យសាមញ្ញទៅ ដីនេះត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយកម្លាំងធំៗបួនគឺ៖ លទ្ធិខុងជឺ ព្រះពុទ្ធសាសនា លទ្ធិតាវ និងយោធា។ កម្លាំងផ្សេងទៀតនៃទ្វីបដបត្បូងបូព៌ា សាលាគំនិតផ្សេងៗ ដែនដីសុភមង្គលទាំងឡាយ ក្រុមបណ្ដុះសីលទេវតា និងត្រកូលធំៗរាប់មិនអស់ សុទ្ធតែមានអំណាច និងឱកាសក្នុងការទទួលបានផលប្រយោជន៍ខ្លះពីទីក្រុងតូចនេះ។ វាអាចស្ដាប់ទៅគួរឱ្យអស់សំណើច ប៉ុន្តែរឿងដែលថា តើនរណាម្នាក់បានទិញប៉សឺឡែនវាសនាក្នុងរយៈពេល ១០០ ឆ្នាំចុងក្រោយនេះឬអត់ វាស្ទើរតែបានក្លាយជាខ្នាតវាស់វែងថា តើក្រុមបណ្ដុះសីល ឬត្រកូលនោះ ជាកម្លាំងលំដាប់ទីមួយឬយ៉ាងណា»។

«ខ្ញុំមិនសូវយល់ពីការពន្យល់របស់លោកគ្រូ ឈី ទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានកត់ត្រាវាទុកក្នុងចិត្តទាំងអស់ហើយ» ឆិន ភីងអាន និយាយ។ «ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំមានចិត្តសប្បាយរីករាយណាស់ទៅហើយ ដែលបានដឹងថាឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំគឺជាមនុស្សល្អ»។

ឈី ជិងឈុន ញញឹមហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំក៏មិនរំពឹងថាឯងនឹងយល់ពីរឿងទាំងអស់នេះនៅពេលនេះដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណា នេះគ្រាន់តែជាព័ត៌មានបឋមប៉ុណ្ណោះ។ បើមិនដូច្នោះទេ ឯងច្បាស់ជាមិនស្ដាប់ខ្ញុំឡើយ ប្រសិនបើខ្ញុំគ្រាន់តែលួងលោមឯងមិនឱ្យសម្លាប់ ហ្វូ ណានហួរ នោះ។ ខ្ញុំធ្វើបែបនេះ មិនមែនដោយសារខ្ញុំចង់ការពារអ្នកបណ្ដុះសីលដូចគ្នា ឬដោយសារខ្ញុំនឹងសោកស្ដាយចំពោះការស្លាប់របស់គេនោះទេ។ វាកាន់តែមិនមែនដោយសារខ្ញុំចង់ឱ្យ ហ្វូ ណានហួរ ឬទីក្រុងនាគចាស់ ដឹងគុណខ្ញុំ និងផ្ដល់ផលប្រយោជន៍ឱ្យខ្ញុំនៅថ្ងៃអនាគតដែរ។ វាមិនមែនបែបនោះទេ។ តាមពិតទៅ វាគឺផ្ទុយស្រឡះតែម្ដង»។

«សិស្សនៃលទ្ធិខុងជឺ តែងតែគាំទ្រការបណ្ដុះសីលដោយការចូលរួមជាមួយសង្គម។ ដូច្នេះ ពួកយើងស្អប់បំផុតនូវពួកអ្នកបណ្ដុះសីលដែលធ្វើអ្វីតាមតែចិត្តចង់។ ភាគីទាំងពីរបានប៉ះទង្គិចគ្នាទាំងចំហ និងសម្ងាត់អស់រយៈពេលរាប់មិនអស់មកហើយ ហើយប្រសិនបើជាខ្ញុំកាលពីអតីតកាល ដែលទើបតែបានទៅរៀននៅបណ្ឌិត្យសភាភ្នំច្រាំងថ្ម តើពួកវាអាចរស់បានដោយរបៀបណា មិនថាជាអម្ចាស់សីលកាត់ទន្លេ លីវ ជឺម៉ៅ (Liu Zhimao) ឬក៏កូនម្ចាស់ក្រុងនាគចាស់ ហ្វូ ណានហួរ នោះទេ? ខ្ញុំច្បាស់ជាកម្ទេចពួកវាឱ្យរលាយបាត់ទៅតាំងពីយូរហើយ»។

លោកគ្រូ ឈី នៅតែនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់ និងដើរយ៉ាងសមសួន ប៉ុន្តែក្មេងប្រុសមានអារម្មណ៍ថា លោកគឺជាមនុស្សម្នាក់ផ្សេងទៀតទាំងស្រុងនៅខណៈពេលនេះ។

វាស្រដៀងគ្នាទៅនឹងពេលដែល តា ចាស់ យ៉ាវ (Old Man Yao) ស្រវឹងស្រា ហើយអួតប្រាប់គេឯងថា ចានឆ្នាំងរបស់ពួកគាត់ត្រូវបានធ្វើឡើងសម្រាប់អធិរាជ ដូច្នេះតើនរណាអាចមកប្រៀបជាមួយពួកគាត់បាន?

ទោះបីជាទឹកដមសំឡេងរបស់លោកគ្រូ ឈី មានភាពខុសគ្នា នៅពេលលោកនិយាយថា លោកនឹងកម្ទេចពួកវាឱ្យរលាយបាត់ទៅក៏ដោយ ប៉ុន្តែទឹកមុខរបស់លោក គឺដូចគ្នាបេះបិទទៅនឹង តាចាស់ យ៉ាវ ពេលស្រវឹងអញ្ចឹង។

ឈី ជិងឈុន ជ្រួញចិញ្ចើម ខណៈដែលលោកសម្លឹងទៅម្ខាងទៀតនៃច្រកថូដី។ វាហាក់ដូចជាលោកកំពុងតែស្ដាប់ការសន្ទនារបស់នរណាម្នាក់។ វាមិនមានសញ្ញានៃការស្អប់ខ្ពើមនៅលើផ្ទៃមុខលោកឡើយ ប៉ុន្តែភាពមិនពេញចិត្តនៅក្នុងភ្នែករបស់លោក គឺមិនបានលាក់បាំងទាល់តែសោះ។

ចុងក្រោយ លោកក៏និយាយដោយសំឡេងត្រជាក់ថា៖ «ប្រញាប់ចាកចេញទៅ!»

ឆិន ភីងអាន បង្ហាញទឹកមុខងឿងឆ្ងល់។

ឈី ជិងឈុន ពន្យល់ថា៖ «គឺអ្នកនិទានរឿង។ ឈ្មោះពិតរបស់គេគឺ លីវ ជឺម៉ៅ ហើយងាររបស់គេគឺ អម្ចាស់សីលកាត់ទន្លេ។ តាមពិតទៅ គេគឺជាអ្នកបណ្ដុះសីលផ្លូវងងឹតម្នាក់ ហើយទោះបីជាកម្លាំងបណ្ដុះសីលរបស់គេមិនអន់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែចរិតរបស់គេគឺថោកទាបណាស់។ ជម្លោះរវាងឯង និង ឆៃ ជិនជាន ក៏ដូចជា ហ្វូ ណានហួរ ភាគច្រើនក៏បណ្ដាលមកពីការជ្រៀតជ្រែករបស់គេដែរ។ ចុងក្រោយ គេថែមទាំងបានដាក់យន្តការមន្តអាគមដ៏អាក្រក់នៅក្នុងចិត្តរបស់ឯងទៀតផង ដែលជាអក្សរបួនតួថា "ស្វែងរកសេចក្តីស្លាប់ដោយការតាំងចិត្ត" (Seek death with resolve)។ គេបានលួចឆ្លាក់វានៅក្នុងចិត្តរបស់ឯង ដែលនេះជាទង្វើដ៏អាក្រក់ និងសាហាវបំផុត»។

ឆិន ភីងអាន កត់ត្រាឈ្មោះ លីវ ជឺម៉ៅ ទុកក្នុងចិត្តដោយស្ងៀមស្ងាត់។

ឈី ជិងឈុន ដកដង្ហើមធំមុននឹងសួរថា៖ «តើឯងមិនឆ្ងល់ទេអី ថាហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនជ្រៀតជ្រែក?»

ឆិន ភីងអាន គ្រវីក្បាលជាចម្លើយ។

ឈី ជិងឈុន ក៏ឆ្លើយសំណួរខ្លួនឯងថា៖ «ដីនេះប្រៀបដូចជាបំណែកប៉សឺឡែនចាស់មួយ ដែលបានរងនូវអាកាសធាតុដ៏អាក្រក់អស់រយៈពេល ៣,០០០ ឆ្នាំមកហើយ ដែលធ្វើឱ្យវាជិតនឹងបែកខ្ទេចខ្ទី។ ពួកឯងគឺជាអ្នករស់នៅទីនេះ ហើយពួកឯងក៏ត្រូវបានការពារដោយយន្តការការពារដ៏ធំនោះដែរ។ ដូច្នេះ ដរាបណាទង្វើរបស់ពួកឯងមិនហួសហេតុពេក វាមិនអាចធ្វើឱ្យប៉សឺឡែននេះបែកបានឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំគឺជាអ្នកដែលកាន់ប៉សឺឡែននោះ។ គ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំធ្វើ វានឹងជះឥទ្ធិពលដល់ស្នាមប្រេះនៅលើប៉សឺឡែននេះ។ តាមការពិត ស្នាមប្រេះទាំងនេះនឹងបន្តរីកធំទៅមុខជានិច្ច មិនថាខ្ញុំធ្វើអ្វីក៏ដោយ។ បើប៉សឺឡែនបែក ក៏ឱ្យវាបែកទៅចុះ។ ប៉ុន្តែចុះជីវិតមនុស្ស ៥,០០០ ឬ ៦,០០០ នាក់នៅក្នុងទីក្រុងនេះវិញ? វាសនារបស់ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់ខ្ញុំ ដូច្នេះតើខ្ញុំអាចធ្វើការធ្វេសប្រហែសបានដោយរបៀបណា?»

ទោះជាយ៉ាងណា សំឡេងរបស់លោកគ្រូ ឈី គឺខ្សោយបំផុតនៅពេលលោកនិយាយពាក្យទាំងនេះ ដែលវាជាបន្ទុកក្នុងចិត្តលោកអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ ឆិន ភីងអាន បានផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់ ប៉ុន្តែគេនៅតែមិនអាចឮវាបានច្បាស់ឡើយ។

ឈី ជិងឈុន សម្លឹងមើលក្មេងប្រុសដែលតែងតែយកដៃស្ដាំមកជូតមុខខ្លួនឯងម្ដងម្កាល។ អ្នកទាំងពីរបានដើរមកដល់ក្បែរ "អណ្តូងសោដែក" (Iron Lock Well) នៃច្រកផ្កាអាព្រីកត (Apricot Blossom Alley) ដែលនៅទីនោះមានស្ត្រីជាច្រើនកំពុងអោនដងទឹក។ ឈី ជិងឈុន សួរថា៖ «ឧបមាថាមានអ្នកចម្លែកម្នាក់ធ្លាក់ចូលក្នុងអណ្តូង ហើយឧបមាថាឯងនឹងត្រូវស្លាប់ ប្រសិនបើឯងព្យាយាមជួយសង្គ្រោះពួកគេ។ ដោយដឹងរឿងនេះ តើឯងនៅតែព្យាយាមជួយពួកគេដែរឬទេ?»

ឆិន ភីងអាន គិតមួយសន្ទុះមុននឹងសួរថា៖ «ខ្ញុំចង់ដឹងថា តើវាពិតជាអាចសង្គ្រោះមនុស្សម្នាក់នោះបានមែនទេ?»

ឈី ជិងឈុន មិនបានឆ្លើយសំណួររបស់ក្មេងប្រុសឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ លោកញញឹមហើយនិយាយថា៖ «ចូរចាំរឿងនេះឱ្យច្បាស់ មនុស្សថ្លៃថ្នូរ (Noble person) នឹងមិនជួយពួកគេឡើយ»។

ក្មេងប្រុសភាំងបន្តិចនៅពេលឮបែបនេះ។ «មនុស្សថ្លៃថ្នូរ?» គេសួរដោយងឿងឆ្ងល់។

ឈី ជិងឈុន ស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ មុននឹងអង្គុយចុះ ហើយជួយក្មេងប្រុសរៀបចំកអាវឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ បន្ទាប់មក លោកក៏ប្រើដៃជួយក្មេងប្រុសសម្អាតស្នាមឈាមនៅលើមុខ រួចនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «នៅពេលជួបគ្រោះអាក្រក់ មនុស្សត្រូវតែមានចិត្តមេត្តាសិន។ ទោះជាយ៉ាងណា មនុស្សថ្លៃថ្នូរ មិនមែនមានន័យថាជាមនុស្សដែលរឹងរូស និងល្ងង់ខ្លៅឡើយ។ មនុស្សថ្លៃថ្នូរនឹងព្យាយាមជួយមនុស្សដែលអភ័ព្វដែលបានធ្លាក់ចូលក្នុងអណ្តូង ប៉ុន្តែពួកគេច្បាស់ជាមិនបណ្ដោយឱ្យខ្លួនឯងប្រឈមមុខនឹងហានិភ័យនៃសេចក្ដីស្លាប់ឡើយ»។

វាហាក់ដូចជាសំណួរនេះបានដាស់អ្វីម្យ៉ាងនៅក្នុងចិត្តក្មេងប្រុស។

គេសួរដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «លោកគ្រូ ឈី តើខ្ញុំនៅតែអាចរស់បានមែនទេ? បើអាច តើខ្ញុំអាចរស់បានយូរប៉ុណ្ណាទៀត?»

ឈី ជិងឈុន ពិចារណាសំណួរនេះយ៉ាងហ្មត់ចត់។ បន្ទាប់មក លោកក៏ក្រោកឈរយឺតៗ ហើយតបវិញដោយភាពច្បាស់លាស់ថា៖ «ប្រសិនបើឯងមិនខ្លាចផ្លូវដ៏លំបាក និងរដិបរដុបនៅខាងមុខ ហើយប្រសិនបើឯងមិនខ្លាចនឹងការប្រឈមមុខនឹងការលំបាកដ៏ធំនោះទេ ឯងពិតជាអាចរស់បន្តបាន»។

ស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រងបានរីកលើផ្ទៃមុខក្មេងប្រុស ហើយគេនិយាយយ៉ាងមុតមាំថា៖ «ខ្ញុំមិនខ្លាចការលំបាកទេ!»

ដោយគិតពីភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងភាពរឹងមាំរបស់ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះពេញមួយពេលមក ឈី ជិងឈុន មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលក្នុងចិត្ត។ «តោះទៅ ខ្ញុំនឹងនាំឯងទៅកន្លែងមួយ។ ទោះបីជាខ្ញុំមិនអាចជួយឯងបានច្រើនក៏ដោយ ប៉ុន្តែការជួយឯងឱ្យឆ្លងផុតគ្រោះមហន្តរាយនេះ ច្បាស់ជាមិនត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការបំពានច្បាប់ឡើយ ព្រោះរឿងរ៉ាវបានឈានមកដល់ដំណាក់កាលនេះទៅហើយ។ តាមពិតទៅ វាជារឿងត្រឹមត្រូវដែលឯងគួរតែទទួលបានការប៉ះប៉ូវជាឱកាសវាសនាមួយ»។

ក្មេងប្រុសហាក់ដូចជាមានភាពងឿងឆ្ងល់បន្តិច។

អ្នកទាំងពីរបានមកដល់ខាងមុខដើមអង្គ្រងចាស់មួយ។ ទោះបីជាទីក្រុងតូចនេះមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងគ្មានចលនាដូចជាស្លាប់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែដើមអង្គ្រងចាស់នេះហាក់ដូចជាករណីលើកលែងដោយមូលហេតុមិនច្បាស់លាស់ខ្លះ។ មែករបស់វាបានរង្គើ ហើយស្លឹករបស់វាក៏បានរេតាមខ្យល់។

បន្ទាប់ពីឈរនៅស្ងៀម ឈី ជិងឈុន បង្ហាញទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ រួចលើកដៃសំពះគោរពទៅកាន់ដើមឈើនោះ។ បន្ទាប់មក លោកក៏ងើបក្បាលឡើងរួចសួរថា៖ «តើ ឈី ជិងឈុន អាចសុំស្លឹកអង្គ្រងមួយសន្លឹកបានទេ? មួយសន្លឹកដើម្បីអនុញ្ញាតឱ្យក្មេងប្រុសម្នាក់នេះចាកចេញពីទីក្រុងតូចដោយសន្តិវិធី និងមានសុវត្ថិភាពពីគ្រោះមហន្តរាយក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំ?»

ដើមអង្គ្រងចាស់ដែលមានអាយុរាប់ពាន់ឆ្នាំមិនបានផ្ដល់ចម្លើយឡើយ។

ឈី ជិងឈុន ក៏ព្យាយាមម្ដងទៀតដោយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានយាមកន្លែងនេះអស់រយៈពេល ៥៩ ឆ្នាំមកហើយ ដូច្នេះខ្ញុំគួរតែទទួលបានផលតបស្នងខ្លះសម្រាប់ការខិតខំប្រឹងប្រែង បើទោះជាគ្មានគុណសម្បត្តិអ្វីធំដុំក៏ដោយ។ តើខ្ញុំសុំសូម្បីតែស្លឹកអង្គ្រងមួយសន្លឹកដែលមានពរជ័យពីដូនតា ក៏មិនបានដែរឬ? ម្យ៉ាងទៀត ក្មេងម្នាក់នេះក៏ជាសមាជិកនៃទីក្រុងតូចរបស់ពួកលោកដែរ។ លោកម្ចាស់ដូនតាទាំងឡាយ តើចាំបាច់ត្រូវកំណាញ់បែបនេះទេ?»

ដើមអង្គ្រងចាស់នៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់។

វាហាក់ដូចជាវាកំពុងតែតបវិញដោយការចំអកដោយស្ងៀមស្ងាត់។

ឈី ជិងឈុន ប្រហែលជាមានអំណាចខ្លាំងក្លា ប៉ុន្តែលោកនៅតែជាមនុស្សម្នាក់នៅក្នុងដីនេះតែប៉ុណ្ណោះ។ តាមពិតទៅ លោកគឺជាមនុស្សដែលគួរឱ្យអាណិត ដែលត្រូវគ្រប់គ្រងយន្តការការពារដ៏ធំនៃកន្លែងនេះ។ ដូច្នេះ ទោះបីជាដើមអង្គ្រងមិនសុខចិត្តផ្ដល់ស្លឹកអង្គ្រងដែលមានពរជ័យពីដូនតាឱ្យលោកក៏ដោយ តើលោកអាចធ្វើអ្វីបាន?

ទឹកមុខរបស់ ឈី ជិងឈុន ប្រែជាអាប់អួ។ ចុងក្រោយ លោកក៏បានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំ រួចឱនមុខចុះ ផ្ទៃមុខពោពេញដោយភាពស្ដាយក្រោយ និងវិប្បដិសារី។

ទោះជាយ៉ាងណា ក្មេងប្រុសបានញញឹម ហើយវាគឺជាគេទៅវិញទេដែលចាប់ផ្ដើមលួងលោម ឈី ជិងឈុន។ «តាវ លូ (Lu) និយាយថាខ្ញុំនឹងមានឱកាសរស់ឱ្យតែខ្ញុំទៅភាគខាងត្បូងនៃទីក្រុង ហើយធ្វើជាសិស្សរបស់ជាងដែកដែលមានត្រកូល រួន។ លោកគ្រូ ឈី ខ្ញុំជឿជាក់ថាខ្ញុំនឹងមិនអីទេ ទោះបីជាគ្មានស្លឹកអង្គ្រងក៏ដោយ!»

ឈី ជិងឈុន ញញឹមរួចសួរថា៖ «ចេញពីចិត្តពិតមែនទេ?»

ក្មេងប្រុសអេះក្បាលរួចតបវិញដោយភាពអៀនខ្មាសថា៖ «អត់ទេ...»

ឈី ជិងឈុន ញញឹមដោយការយល់ចិត្ត។

រំពេចនោះ...

ស្លឹកអង្គ្រងពណ៌បៃតងខ្ចី និងទន់ល្មើយមួយសន្លឹក បានអណ្ដែតធ្លាក់ចុះមកពីលើកំពូលដើមឈើ។

ក្មេងប្រុសគ្រាន់តែលើកដៃចេញទៅ ហើយស្លឹកឈើនោះក៏បានធ្លាក់មកក្នុងដៃរបស់គេដោយស្វ័យប្រវត្តិ។

វាមានអក្សរមាសមួយតួនៅលើស្លឹកឈើនោះ ប៉ុន្តែវាបានបាត់ទៅវិញក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។

ឈី ជិងឈុន មានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះមក លោកក៏និយាយដោយម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «អក្សរនោះគឺជាពាក្យថា យ៉ាវ (Yao)។ ឆិន ភីងអាន តើឯងសុខចិត្តសងគុណត្រកូលយ៉ាវវិញទេ មិនថាក្នុងស្ថានភាពរស់ ឬស្លាប់?! និយាយតាមត្រង់ទៅ ឯងអាចនឹងមានឱកាសរស់ខ្លះដែរ ទោះបីជាគ្មានស្លឹកឈើនេះក៏ដោយ។ ខ្ញុំអាចប្រាប់ឯងបានយ៉ាងច្បាស់។ ដូច្នេះ ឯងត្រូវតែគិតឱ្យបានហ្មត់ចត់!»

«តើ "យ៉ាវ" នេះគឺជាត្រកូលតែមួយនឹងលោកគ្រូ យ៉ាវ (Master Yao) ដែរឬទេ?» ក្មេងប្រុសសួរ។

ឈី ជិងឈុន ងក់ក្បាលបញ្ជាក់ថា៖ «ពិតមែនហើយ»។

ក្មេងប្រុសផ្គុំបាតដៃចូលគ្នា ដោយកាន់ស្លឹកអង្គ្រងនោះយ៉ាងថ្នមៗនៅចន្លោះដៃ។ បន្ទាប់មក គេក៏ងើបមុខឡើងរួចនិយាយខ្លាំងៗថា៖ «ដរាបណាខ្ញុំនៅមានជីវិត ហើយដរាបណាជាសមាជិកនៃត្រកូលយ៉ាវដែលពាក់ព័ន្ធនឹងលោក ខ្ញុំនឹងធ្វើដូចអ្វីដែលលោកគ្រូ ឈី បាននិយាយអម្បាញ់មិញនេះ! ទោះបីជាពួកគេធ្លាក់ចូលក្នុងអណ្តូង ហើយទោះបីជាខ្ញុំត្រូវស្លាប់ក្នុងការជួយសង្គ្រោះពួកគេក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំ ឆិន ភីងអាន ច្បាស់ជានឹងជួយសង្គ្រោះពួកគេឱ្យបាន!»

បរិយាកាសជុំវិញនៅតែស្ងប់ស្ងាត់។

ឈី ជិងឈុន ញញឹមហើយនិយាយថា៖ «តោះទៅ»។

ខណៈដែលលោកដើរចេញទៅជាមួយក្មេងប្រុស ឈី ជិងឈុន ក៏បានលួចក្រឡេកមើលទៅលើកំពូលដើមអង្គ្រងវិញដោយស្ងៀមស្ងាត់ ទាំងមានទឹកមុខចំអក។

ស្លឹកអង្គ្រងដែលមានត្រកូល "ឆិន" (Chen) ពិតជាមានមែន។ តាមពិតទៅ វាមិនមែនមានត្រឹមតែពីរបីសន្លឹកនោះទេ។ ប៉ុន្តែចុងក្រោយ ពួកគេនៅតែទទូចចង់ស្វែងរកម្ចាស់ផ្សេង ទោះបីជាពួកគេដឹងថាដីនេះកំពុងប្រឈមមុខនឹងការបំផ្លិចបំផ្លាញក៏ដោយ។ ពួកគេមិនខ្វល់ឡើយ ទោះបីជាម្ចាស់ដែលពួកគេជ្រើសរើសមិនមានត្រកូល "ឆិន" ក៏ដោយ។ សូម្បីតែនៅខណៈពេលនេះ ក៏គ្មានស្លឹកអង្គ្រងដែលមានពរជ័យពីដូនតានៃត្រកូលឆិន សូម្បីតែមួយសន្លឹក សុខចិត្តផ្ដល់ឱកាសឱ្យក្មេងប្រុសដែលពាក់ស្បែកជើងចំបើងម្នាក់នេះឡើយ។

ឈី ជិងឈុន ងាកត្រឡប់មកវិញ រួចអង្អែលក្បាលក្មេងប្រុស ទាំងនិយាយលេងសើចថា៖ «ប្រសិនបើពាក្យសន្យានោះត្រូវបាននិយាយដោយ សុង ជីស៊ីន (Song Jixin), ចាវ យ៉ាវ (Zhao Yao), ឬ គូ សាន (Gu Can) ប្រហែលជាពួកគេនឹងអាចបង្កឱ្យមានការរំញ័ររវាងមេឃ និងដីមិនខាន»។

ក្មេងប្រុសបង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រង។ «នោះមិនមែនជារឿងដែលខ្ញុំអាចគ្រប់គ្រងបានឡើយ។ ខ្ញុំអាចត្រឹមតែព្យាយាមឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពប៉ុណ្ណោះ»។

ឈី ជិងឈុន សួរម្ដងទៀតថា៖ «ចេញពីចិត្តពិតមែនទេ?»

ក្មេងប្រុសញញឹមរួចតបថា៖ «បាទ!»