ដែនដីបញ្ឈប់សកម្មភាព (Halted Realm)

នៅក្នុងសាលាឯកជនមួយ មានខ្ទមតូចមួយដែលគ្មានស្លាកយីហោអ្វីឡើយ ហើយនៅក្នុងខ្ទមនោះ ឈី ជិងឈុន (Qi Jingchun) កំពុងតែផ្ដោតអារម្មណ៍លេងល្បែងអុកចិន (Go តាមសៀវភៅណែនាំ។ វាមិនមែនជាល្បែងប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ល្បីល្បាញ ឬជាការប្រកួតរវាងកំពូលអ្នកលេងអ្វីឡើយ។

នៅខណៈដែលលោកហៀបនឹងដាក់គ្រាប់អុកពណ៌សទៅលើក្ដារ លោកក៏ស្រាប់តែដកដង្ហើមធំតិចៗ។ ទោះបីជាលោកកំពុងដើរតាមក្បួនក្នុងសៀវភៅក៏ដោយ ក៏លោកហាក់ដូចជាមានភាពស្ទាក់ស្ទើរថាតើគួរដាក់គ្រាប់អុកនៅត្រង់ណា ហើយចុងក្រោយលោកក៏ដកដៃមកវិញ ប៉ុន្តែគ្រាប់អុកនោះនៅតែអណ្ដែតលើអាកាស ប្រហែលមួយធ្នាប់ពីក្ដារអុក។

ឈី ជិងឈុន អង្គុយខ្លួនត្រង់យ៉ាងថ្លៃថ្នូរ។ ក្នុងនាមជា "មហាប្រាជ្ញ" (Sage) ដែលទទួលបន្ទុកមើលការខុសត្រូវទីនេះ និងជាអតីតម្ចាស់បណ្ឌិត្យសភា "ភ្នំច្រាំងថ្ម" (Mountain Cliff Academy) ដែលជាបណ្ឌិត្យសភាមួយក្នុងចំណោម ៧២ នៃលទ្ធិខុងជឺ លោកគឺជាបញ្ញវន្តដ៏បរិសុទ្ធ និងមានចំណេះដឹងខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតម្នាក់នៅក្រោមមេឃ ទោះបីជាលោកត្រូវបានគេបញ្ជូនមកទីក្រុងនេះដើម្បីលាងជម្រះកំហុសពីអតីតកាលក៏ដោយ។

នៅក្នុងភ្នែករបស់អ្នកក្រុងធម្មតា ឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅមួយហើយមួយទៀត ហើយក្នុងរយៈពេល ៦០ ឆ្នាំចុងក្រោយនេះ គ្រូបង្រៀននៅទីនេះត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរជាច្រើនដង។ គ្រូម្នាក់ៗមានអាយុ និងរូបរាងខុសៗគ្នាពីអ្នកមុន ប៉ុន្តែអាកប្បកិរិយាបែបបញ្ញវន្តដែលពិបាកនឹងពណ៌នា គឺជាអ្វីដែលមានដូចៗគ្នាទាំងអស់។ ពួកគេម៉ឺងម៉ាត់ គោរពច្បាប់ ស្ងប់ស្ងាត់... និយាយឱ្យចំទៅ ពួកគេសុទ្ធតែជាមនុស្សដែលគួរឱ្យធុញទ្រាន់។

គ្មាននរណាម្នាក់នឹកស្មានដល់ឡើយថា គ្រូបង្រៀនទាំងអស់ដែលមកហើយទៅនោះ តាមពិតគឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ នៅក្នុងពិភពដ៏ធំទូលាយនៅខាងក្រៅទីក្រុង លោកគ្រូ ឈី ដែលមើលទៅសាមញ្ញម្នាក់នេះ ធ្លាប់ជាបុគ្គលដែលមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់មិនអាចស្មានដល់ និងមានមហិទ្ធិឫទ្ធិផ្នែកធម៌សុចរិតគ្មានពីរ។

ក្នុងមួយរំពេចនោះ ព្រលឹងរបស់ ឈី ជិងឈុន បានចាកចេញពីរាងកាយក្នុងទម្រង់ជាទេវតាស្លៀកពាក់អាវពណ៌សយ៉ាងស្អាត ដោយហោះចេញពីរាងកាយសំដៅទៅរកច្រកផ្លូវមួយនៅក្នុងទីក្រុង។

ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ឈី ជិងឈុន បានមកដល់គោលដៅ។ លោកបានសម្លឹងមើល ឆៃ ជិនជាន ដែលកំពុងដេកក្នុងថ្លុកឈាម ខណៈដែលព្រលឹងរបស់នាងកំពុងរង្គើ និងភ្លឹបភ្លែតៗដូចជាអណ្ដាតភ្លើងជិតរលត់កណ្ដាលខ្យល់។

បន្ទាប់ពីឈប់នៅត្រង់នោះមួយសន្ទុះ លោកក៏បានមកដល់ក្បែរ ឆិន ភីងអាន និង ហ្វូ ណានហួរ។

ហ្វូ ណានហួរ កំពុងផ្ងាយទៅក្រោយបន្តិច ទាំងមាត់ និងភ្នែកបើកធំៗ ដោយមានអារម្មណ៍លាយឡំគ្នារវាងការភ្ញាក់ផ្អើល ភាពច្របូកច្របល់ និងភាពអស់សង្ឃឹមនៅលើផ្ទៃមុខដ៏សង្ហារបស់គេ។

ចំណែក ឆិន ភីងអាន វិញ កំពុងអណ្ដែតនៅលើអាកាស ក្នុងកាយវិការស្ទុះទៅមុខ។ ក្នុងដៃឆ្វេងរបស់គេមានបំណែកប៉សឺឡែនដែលមុតដូចមុខកាំបិត ហើយទោះបីជាស្ថិតក្នុងស្ថានភាពស្លាប់រស់យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏កែវភ្នែករបស់គេនៅតែស្ងប់ស្ងាត់ និងមុតមាំជានិច្ច ដែលវាខុសប្លែកទាំងស្រុងពីអ្វីដែលគេរំពឹងថានឹងបានឃើញនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលធំដឹងក្ដីក្នុងទីក្រុងដាច់ស្រយាលបែបនេះ។ អ្វីដែលមើលទៅហាក់ដូចជាស័ក្តិសមនឹងចរិតរបស់គេបំផុតនោះគឺ ភាពមិនដាច់ស្រេចដែលលាក់ទុកយ៉ាងជ្រៅក្នុងកែវភ្នែក។

ភាពមិនដាច់ស្រេចបែបនេះ ឈី ជិងឈុន មិនមែនមិនដែលឃើញឡើយ។ វាគឺជាអារម្មណ៍ដូចគ្នាដែលបង្ហាញដោយកសិករដែលពឹងផ្អែកលើមេឃដីសម្រាប់ជីវភាព។ ក្នុងរដូវរាំងស្ងួត កសិករនឹងអង្គុយចុះលើដីដែលប្រេះស្រាំ និងក្រៀមក្រោះ រួចសម្លឹងមើលទៅព្រះអាទិត្យដែលកំពុងតែឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ។ ក្នុងស្ថានភាពបែបនោះ វាមិនមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ អស់សង្ឃឹម ក្រេវក្រោធ ឬមិនសុខចិត្តនៅក្នុងភ្នែកកសិករឡើយ គឺមានតែអារម្មណ៍នៃភាពទាល់ច្រក និងភាពអស់សង្ឃឹមប៉ុណ្ណោះ។

ក្នុងនាមជាម្ចាស់បណ្ដោះអាសន្ននៃទីកន្លែងនេះ ឈី ជិងឈុន ដឹងច្បាស់ពីប្រវត្តិគ្រួសាររបស់ ឆិន ភីងអាន។ ទោះបីជាលោកមិនដែលបានឃើញបុព្វបុរសរបស់ ឆិន ភីងអាន ដោយផ្ទាល់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែលោកអាចដឹងពីប្រវត្តិគ្រួសារតាំងពីច្រើនសតវត្សមុន ឬសូម្បីតែជាង ១,០០០ ឆ្នាំមុន។ ហេតុផលគឺសាមញ្ញណាស់។

វាប្រៀបដូចជាចៅហ្វាយខេត្តដែលចង់មើលប្រវត្តិគ្រួសាររបស់អ្នកស្រុកម្នាក់ អ្វីដែលគាត់ត្រូវធ្វើគឺគ្រាន់តែដកបញ្ជីឈ្មោះគ្រួសារចេញពីក្រសួង ហើយគ្រប់យ៉ាងនឹងបង្ហាញមកនៅចំពោះមុខ។

ក្នុងរយៈពេល ៣,០០០ ឆ្នាំនៃការអភិវឌ្ឍន៍ទីក្រុងនេះ វាបានពង្រីកឥទ្ធិពលទៅឆ្ងាយហួសពីព្រំដែនទីក្រុង។ គ្រប់ជំនាន់តែងតែបង្កើតបានអ្នកមានសីលបញ្ញាវិសេសវិសាលជាច្រើន ហើយទោះបីជាពួកគេមិនអាចត្រឡប់មកផ្ទះវិញបានក៏ដោយ ប៉ុន្តែពួកគេអាចជួយត្រកូលរបស់ពួកគេតាមរយៈមធ្យោបាយសម្ងាត់ ហើយនោះហើយជាអ្វីដែលបានបង្កើតឱ្យមានត្រកូលអ្នកមានបំផុតនៅក្នុងទីក្រុងបច្ចុប្បន្ន។

ត្រកូលរបស់ ឆិន ភីងអាន មានប្រវត្តិដ៏វែងឆ្ងាយ ហើយបុព្វបុរសរបស់គេធ្លាប់រស់នៅក្នុងភាពស៊ីវិល័យ និងរុងរឿង។ ទោះជាយ៉ាងណា បន្ទាប់ពីការប្រែប្រួល និងភាពចលាចលដ៏ធំពីរលើក ត្រកូលឆិន ក៏ចាប់ផ្ដើមធ្លាក់ចុះជាលំដាប់នៅលើទ្វីបដបត្បូងបូព៌ា ដែលជាជម្រកនៃអាណាចក្រ និងនគរតូចៗរាប់មិនអស់។

ជាលទ្ធផល វាត្រូវបានកាន់កាប់ដោយត្រកូលផ្សេងទៀត ហើយនៅពេលដែលឪពុករបស់ ឆិន ភីងអាន កើតមក ត្រកូលឆិន បានធ្លាក់ចុះអស់រយៈពេលជាង ១,០០០ ឆ្នាំទៅហើយ។ វាបានរលាយសាបសូន្យនៅលើទ្វីបដបត្បូងបូព៌ាទាំងមូល កុំថាឡើយអាណាចក្រ "តាលី" (Great Li) ដែលទីក្រុងតូចនេះស្ថិតនៅ។ វាហាក់ដូចជាត្រកូលនេះត្រូវបានគេដាក់បណ្ដាសា មិនឱ្យអាចងើបឡើងវិញបានជារៀងរហូត។

ក្នុងរយៈពេលជាង ៦០ ឆ្នាំបន្ទាប់ពី ឈី ជិងឈុន បានមកដល់ទីក្រុងនេះដើម្បីមើលការខុសត្រូវ លោកបានប្រកាន់ខ្ជាប់នូវគោលការណ៍យុត្តិធម៌ និងសុក្រឹតភាព ដោយមិនដែលកែប្រែជោគវាសនារបស់អ្នកក្រុងតាមចំណង់ចំណូលចិត្តផ្ទាល់ខ្លួនឡើយ។ បើមិនដូច្នោះទេ ក្នុងនាមជាបញ្ញវន្តដែលធ្លាប់ស្អប់អំពើអាក្រក់ និងការពារយុត្តិធម៌អស់ពីបេះដូង លោកច្បាស់ជាចង់កម្ចាត់ពួកអ្នកមានដែលពោរពេញដោយល្បិចកិច្ចកល ឬជួយដល់ត្រកូលក្រីក្រដែលកំពុងរងទុក្ខវេទនាជាមិនខាន។

ទោះជាយ៉ាងណា តាមរយៈទស្សនៈសុក្រឹត ឈី ជិងឈុន អាចមើលឃើញថា ត្រកូលអ្នកមានក៏មានការលំបាកផ្ទាល់ខ្លួន ចំណែកឯត្រកូលអ្នកក្រក៏មានសមត្ថភាពអាចធ្វើអំពើអាក្រក់បានដូចគ្នា។ នៅពេលពេលវេលាកន្លងផុតទៅ ឈី ជិងឈុន បានក្លាយជាអត្ថិភាពដូចជាទេវតានៅក្នុងទីក្រុង ដោយបដិសេធមិនជ្រៀតជ្រែកក្នុងកិច្ចការរបស់អ្នកក្រុងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្វីដែលលោកធ្វើគឺគ្រាន់តែឈរមើលប៉ុណ្ណោះ ដោយការសង្កេតគឺជាគោលបំណងតែមួយគត់របស់លោក។

មានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ឈី ជិងឈុន នៅពេលលោកបោះជំហានទៅមុខដើម្បីមើលឱ្យជិត រួចក៏ងក់ក្បាលយល់ព្រមតិចៗ។ តាមពិតទៅ ទោះបីជាមើលទៅ ឆិន ភីងអាន ស្ទុះទៅដោយមានបំណងសម្លាប់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែចុងក្រោយ គេគ្រាន់តែយកកដៃបុកទៅលើករបស់ ហ្វូ ណានហួរ ប៉ុណ្ណោះ ដែលវាគឺជាវាសនាដ៏ស្រាលជាងអ្វីដែល ឆៃ ជិនជាន បានទទួលរង។

បន្ទាប់ពីទទួលរងការវាយប្រហារដ៏ធ្ងន់នេះ រាងកាយរបស់ ហ្វូ ណានហួរ ក៏ខ្ទាតផ្ដេកទៅរកជញ្ជាំង បន្ទាប់មក ឆិន ភីងអាន ក៏យកដៃខ្ទប់ករបស់ ហ្វូ ណានហួរ ជាប់ ខណៈដែលដៃម្ខាងទៀតយកបំណែកប៉សឺឡែនសង្កត់ទៅលើពោះរបស់គេ។

ឈី ជិងឈុន មានការងឿងឆ្ងល់បន្តិចថា ហេតុអ្វីបានជា ឆិន ភីងអាន មិនព្រមសម្លាប់គេនៅត្រង់នេះ។ នេះគឺជាឱកាសដ៏ល្អបំផុត ហើយប្រសិនបើគេបណ្ដោយឱ្យវាឆ្លងផុតទៅ ផលវិបាកអាចនឹងមានសភាពធ្ងន់ធ្ងរខ្លាំង។ ឈី ជិងឈុន គឺជាអ្នកដើរតាមយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួននូវការបង្រៀនរបស់លទ្ធិខុងជឺ ដោយគោរពតាមក្រមសីលធម៌ និងសុជីវធម៌ដែលកំណត់ដោយខុងជឺផ្ទាល់ ប៉ុន្តែលោកមិនមែនជាមនុស្សដែលដើរតាមច្បាប់ដោយងងឹតងងុលឡើយ។

លោកមិនមែនជាបញ្ញវន្តដែលចេះតែអានតាមសៀវភៅនោះទេ។ ចំពោះមនុស្សដែលមានចរិត និងសីលបញ្ញាបែប ហ្វូ ណានហួរ លោកដឹងច្បាស់បំផុតពីអាកប្បកិរិយារបស់ពួកគេ។ ទោះបីជាគេត្រូវបង្ខំចិត្តបោះបង់ការសងសឹកមួយរយៈដោយសារការគំរាមកំហែងរបស់ ឆិន ភីងអាន ក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេច្បាស់ជានឹងចាត់ទុកថា នេះគឺជាភាពអាម៉ាស់បំផុតនៅក្នុងជីវិតរបស់គេ។

តាមពិតទៅ ឈី ជិងឈុន នឹងមិនភ្ញាក់ផ្អើលឡើយ ប្រសិនបើរឿងនេះក្លាយជា "បិសាចក្នុងចិត្ត" (Inner Demon) នៅក្នុងចិត្ត តាវ របស់គេ។ ប្រសិនបើរឿងនោះកើតឡើង នោះវាមិនមែនមានតែ ហ្វូ ណានហួរ ទេដែលតាមប្រមាញ់ ឆិន ភីងអាន ប៉ុន្តែគេនឹងត្រូវប្រឈមមុខនឹងកំហឹងរបស់ម្ចាស់សមុទ្រខាងត្បូង ដែលជាទីក្រុងនាគចាស់ទាំងមូលតែម្ដង។

វាមានហេតុផលផ្ទាល់ខ្លួនខ្លះដែរ ដែល ឈី ជិងឈុន មកបញ្ឈប់ ឆិន ភីងអាន មិនឱ្យសម្លាប់ ហ្វូ ណានហួរ ប៉ុន្តែភាគច្រើនគឺដើម្បីរក្សាយុត្តិធម៌។ នៅពេលនេះ ទីក្រុងប្រៀបដូចជាបំណែកប៉សឺឡែនដែលប្រេះស្រាំ ហើយវានឹងត្រូវបែកខ្ទេចខ្ទីនៅពេលណាមួយមិនខាន។ អ្វីដែល ឈី ជិងឈុន ត្រូវធ្វើ គឺពន្យារពេលលទ្ធផលដែលមិនអាចជៀសវាងបាននេះឱ្យបានយូរបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ដោយធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីរៀបចំផ្លូវចេញឱ្យមនុស្សឱ្យបានច្រើនបំផុត។

លទ្ធផលដ៏ល្អបំផុតគឺ ប្រគល់ ឆិន ភីងអាន ទៅឱ្យជាងដែក លោកគ្រូ រួន (Master Ruan) បន្ទាប់មករក្សាទីក្រុងឱ្យនៅដដែលក្នុងរយៈពេល ៦០ ឆ្នាំទៀត នោះគ្រប់ភាគីនឹងមានភាពសប្បាយរីករាយរៀងៗខ្លួន។ ពួកអ្នកដែលនៅកំពូលភ្នំនឹងទទួលបានឱកាសវាសនាដែលពួកគេចង់បាន ចំណែកឯអ្នកដែលនៅជើងភ្នំនឹងអាចរស់នៅក្នុងភាពសុខសាន្ត និងស្ថិរភាព។

ត្រូវដឹងថា នៅក្នុងភ្នែករបស់អ្នកដែលនៅកំពូលភ្នំ ជីវិតរបស់ស្រមោចរាប់មិនអស់នៅជើងភ្នំ គឺសុទ្ធតែអាចលះបង់ចោលបាន ឱ្យតែពួកគេអាចបន្តដំណើរនៅលើវិថីសម្រេច តាវដ៏អស្ចារ្យ របស់ពួកគេបាន។

ភាពគ្មានបេះដូងនៃអាណាចក្រស្តេច គឺគ្មានអ្វីប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ ទៅនឹងភាពសាហាវយង់ឃ្នងដែលអ្នកបណ្ដុះសីលរាប់មិនអស់ហ៊ានធ្វើ ដើម្បីតែការស្វែងរក តាវដ៏អស្ចារ្យ របស់ពួកគេ។

បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ ឈី ជិងឈុន ក៏បាត់ស្រមោលទៅ។

មេឃ និងដីត្រឡប់មកសភាពធម្មតាវិញ ហើយ "ដែនដីបញ្ឈប់សកម្មភាព" កាលពីមុនក៏រលាយបាត់ទៅដោយស្ងប់ស្ងាត់។

កដៃរបស់ ឆិន ភីងអាន ក៏បុកចំករបស់ ហ្វូ ណានហួរ ពេញទំហឹង ហើយក្បាលរបស់គេក៏ងửaទៅក្រោយ ខណៈដែលខ្លួនត្រូវបានខ្ទាតទៅបុកនឹងជញ្ជាំងច្រកផ្លូវយ៉ាងដំណំ។ ការប៉ះទង្គិចដ៏ខ្លាំងក្លានោះធ្វើឱ្យគេវិលមុខខ្លាំង ហើយបន្ទាប់ពីធ្លាក់ដល់ដី ឆិន ភីងអាន ក៏ប្រញាប់ចូលទៅជិត រួចយកកែងដៃបុកចូលពោះរបស់ ហ្វូ ណានហួរ យ៉ាងសាហាវ។

ហ្វូ ណានហួរ នៅមិនទាន់តាំងជំហរបាននៅឡើយទេ ហើយគេក៏អោនខ្លួនចុះតាមសភាវគតិបន្ទាប់ពីត្រូវកែងដៃនោះ ស្ទើរតែខ្ជាក់របស់ក្នុងក្រពះចេញមកទាំងអស់។

ឆិន ភីងអាន យកដៃម្ខាងខ្ទប់ករបស់ ហ្វូ ណានហួរ ជាប់ ខណៈដែលដៃម្ខាងទៀតកាន់បំណែកប៉សឺឡែនសង្កត់យ៉ាងខ្លាំងទៅលើពោះរបស់គេ។

វាជារឿងដែលមិនគួរឱ្យជឿសម្រាប់ ហ្វូ ណានហួរ ដែលថា ក្មេងប្រុសស្គម និងមើលទៅទន់ខ្សោយម្នាក់នេះ ដែលមានកម្ពស់ទាបជាងគេឆ្ងាយ បែរជាមានកម្លាំងខ្លាំងបែបនេះនៅក្នុងម្រាមដៃ។ ជាពិសេស អារម្មណ៍ដ៏មុតស្រួច និងត្រជាក់ស្រែបនៃបំណែកប៉សឺឡែនដែលសង្កត់លើពោះរបស់គេ គឺប្រៀបដូចជាសញ្ញានៃសេចក្ដីស្លាប់ ហើយគេដឹងថា ឥឡូវនេះគេកំពុងស្ថិតនៅចន្លោះពិភពលោកនេះ និងពិភពខាងមុខ។

ហ្វូ ណានហួរ ច្បាស់ជាមិនដឹងឡើយថា ឆិន ភីងអាន ត្រូវបានបង្ខំឱ្យធ្វើការងារធ្ងន់ៗគ្រប់បែបយ៉ាងដើម្បីរស់តាំងពីក្មេងមក ហើយគេក៏មិនដឹងដែរថា ឆិន ភីងអាន បានបញ្ចេញកម្លាំងដ៏អស្ចារ្យបែបនេះ ដោយការទាញយកសក្ដានុពលដែលគ្មានដែនកំណត់របស់គេ ដែលត្រូវបានជម្រុញដោយកម្លាំងចិត្តដែលខ្លាំងជាងការចង់រស់ទៅទៀត។

កាលពី ឆិន ភីងអាន កំពុងតែប្រកាច់ដោយភាពឈឺចាប់ បន្ទាប់ពីញ៉ាំឱសថខុស គេស្ថិតនៅក្នុងអាយុដែលគួរតែទៅរៀនជាមួយក្មេងដទៃទៀត ប៉ុន្តែសូម្បីតែកាលនោះ ក៏ជាកម្លាំងចិត្តដដែលនេះដែរ ដែលបានជម្រុញឱ្យគេវារត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ដើម្បីយកកញ្ច្រែងឫស្សីដែលពោពេញដោយឱសថជួយជីវិតមកឱ្យបាន។

បន្ទាប់ពីនោះមក អ្វីៗដែលគេបានធ្វើ រួមទាំងការកាប់អុស ការដុតធ្យូង ការធ្វើឆ្នាំង និងការជីកដីសាកល្បង... គ្មានអ្វីមួយដែលមិនមែនជាការសាកល្បងកម្លាំងកាយ និងភាពអត់ធ្មត់របស់គេឡើយ។

នៅក្រៅទីក្រុង ហ្វូ ណានហួរ អាចកម្ទេច ឆិន ភីងអាន ១០០ នាក់ ឬ ១,០០០ នាក់បានយ៉ាងងាយស្រួលដោយគ្រាន់តែប្រើមហិទ្ធិឫទ្ធិសាមញ្ញបំផុត ប៉ុន្តែគេបានបង្កកំហុសដ៏ធ្ងន់ធ្ងរក្នុងការព្យាយាមមកដេញបង្ខាំង ឆិន ភីងអាន នៅក្នុងទីក្រុងនេះ ដែលជាកំហុសបានរុញច្រានគេឱ្យធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពដ៏អាសន្ន។

ដោយសារតែការឈឺចាប់ និងភាពអាម៉ាស់ដ៏ខ្លាំងក្លា គេបានបាត់បង់សមត្ថភាពក្នុងការគិតបែបសមហេតុផលទាំងស្រុង ហើយទឹកមុខដ៏សាហាវបានលេចឡើង ខណៈដែលគេគ្រហឹមថា៖ «បើឯងសម្លាប់យើង ឯងច្បាស់ជាស្លាប់តាំងពីក្មេងមិនខាន! ទោះបីជាឯងមិនសម្លាប់យើងក៏ដោយ ក៏ឯងនៅតែត្រូវស្លាប់ដែរ! វាសនារបស់ឯងត្រូវបានកំណត់រួចហើយ អាមនុស្សថោកទាប!»

ឆិន ភីងអាន ត្រូវងើបក្បាលបន្តិចដើម្បីសម្លឹងមើលមុខដ៏ឆ្កួតលីលារបស់ ហ្វូ ណានហួរ រួចនិយាយថា៖ «លោកដឹងថាខ្ញុំមិនចង់សម្លាប់លោកទេ។ ពួកយើងគ្មានគំនុំអ្វីនឹងគ្នាទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែតបតវិញព្រោះលោកចង់ធ្វើបាបខ្ញុំតែប៉ុណ្ណោះ»។

ស្នាមញញឹមដ៏អាក្រក់បានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខ ហ្វូ ណានហួរ ខណៈដែលគេតបវិញថា៖ «មនុស្សថោកទាបដូចជាឯង មានសិទ្ធិអីមកនិយាយហេតុផលជាមួយយើង?! តើអ្វីដែលផ្ដល់ភាពក្លាហានឱ្យឯងហ៊ានអំនួតបែបនេះ?!»

ឆិន ភីងអាន នៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ រួចសួរថា៖ «លោកនឹងមិនទុកជីវិតឱ្យខ្ញុំទេ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មែនទេ?»

នៅពេល ហ្វូ ណានហួរ សម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែករបស់ ឆិន ភីងអាន គេក៏ចាប់ផ្ដើមស្ងប់ចិត្តវិញយ៉ាងរហ័ស។

ផ្ទៃមុខរបស់គេចាប់ផ្ដើមឡើងក្រហមដោយសារការច្របាច់ក រួចប្រែជាពណ៌ខៀវ និងស្វាយយ៉ាងលឿន។ ឆិន ភីងអាន មិនបានបង្កើនកម្លាំងច្របាច់ខ្លាំងជាងមុនទេ ប៉ុន្តែប៉ុណ្ណេះក៏គ្រប់គ្រាន់នឹងធ្វើឱ្យមនុស្សពេញវ័យដូចជា ហ្វូ ណានហួរ ស្លាប់បានដែរ។

«តើឯងនឹងជឿខ្ញុំទេ បើខ្ញុំប្រាប់ឯងថាខ្ញុំនឹងមិនសម្លាប់ឯង?» ហ្វូ ណានហួរ សួរទាំងលំបាក។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គេព្យាយាមរើបម្រះចេញពីការក្ដាប់ដ៏ណែនរបស់ ឆិន ភីងអាន ប៉ុន្តែស្ទើរតែក្នុងពេលតែមួយ ឆិន ភីងអាន ក៏បង្កើនកម្លាំងច្របាច់ថែម ធ្វើឱ្យ ហ្វូ ណានហួរ បោះបង់ការព្យាយាមដ៏ឥតប្រយោជន៍នោះភ្លាម។

ឆិន ភីងអាន គ្រវីក្បាល។

ហ្វូ ណានហួរ មានអារម្មណ៍ថាស្មារតីរបស់គេចាប់ផ្ដើមរលត់ទៅៗ ហើយគេចង់តែបំបែកក្បាល ឆិន ភីងអាន ឱ្យដូចជាផ្លែឪឡឹកអញ្ចឹង ប៉ុន្តែគេនៅតែព្យាយាមធ្វើឱ្យមើលទៅហាក់ដូចជាមានចិត្តល្អតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ដោយគេស្នើថា៖ «ចុះបើខ្ញុំស្បថចំពោះមេឃ? សម្រាប់មនុស្សដូចជាខ្ញុំ ការស្បថបែបនេះមិនអាចបំពានបានឡើយ បើមិនដូច្នោះទេនឹងមានផលវិបាកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ»។

នៅត្រង់នេះ ហ្វូ ណានហួរ កំពុងព្យាយាមប្រើល្បិចបោកប្រាស់ ឆិន ភីងអាន។ ទោះបីជាវាជាការពិតដែលថា ការស្បថរបស់អ្នកបណ្ដុះសីលមានភាពស័ក្តិសិទ្ធិខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ហ្វូ ណានហួរ បានប្រាប់ ឆិន ភីងអាន ត្រឹមតែពាក់កណ្ដាលនៃការពិតប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជាគេស្បថក៏ដោយ ក៏គេគ្រាន់តែធ្វើវាជាការប្រកាសនៅខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះ ដោយមិនបានដាក់ចិត្តស្បថពិតប្រាកដឡើយ។

ហេតុដូច្នេះហើយ ការស្បថបែបនេះគឺគ្មានឥទ្ធិពលអ្វីទាំងអស់ ហើយគេអាចបំពានវាបានយ៉ាងងាយស្រួលដោយគ្មានផលវិបាកអ្វីឡើយ។ លើសពីនេះទៅទៀត សូម្បីតែការស្បថដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតរបស់អ្នកបណ្ដុះសីល ក៏មិនមែនមិនអាចបំពានបានឡើយ វាគ្រាន់តែអាស្រ័យលើថាតើម្នាក់នោះសុខចិត្តបង់ថ្លៃសម្រាប់ការបំពានពាក្យស្បថនោះដែរឬទេ។ ជាទូទៅ តម្លៃសម្រាប់ការបំពានពាក្យស្បថ គឺមានទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ទៅនឹងកម្រិតនៃកម្លាំងបណ្ដុះសីល និងខ្លឹមសារនៃពាក្យស្បថនោះ។

អ្វីដែលធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺ ឆិន ភីងអាន បានគ្រវីក្បាលម្ដងទៀត។

ការដកដង្ហើមកាន់តែពិបាកទៅៗសម្រាប់ ហ្វូ ណានហួរ ហើយគេចាប់ផ្ដើមវិលមុខខ្លាំង រហូតដល់បាត់បង់សមត្ថភាពក្នុងការនិយាយ និងចរចាបន្តទៀត។

តើខ្ញុំជិតស្លាប់ហើយមែនទេ? តើខ្ញុំត្រូវស្លាប់ក្រោមដៃអាមនុស្សថោកទាបម្នាក់នេះ ដូចជាអាល្ងង់ ឆៃ ជិនជាន ដែរមែនទេ? នៅពេលដំណឹងនេះដឹងដល់ទីក្រុងនាគចាស់ តើខ្ញុំនឹងក្លាយជាគ្រឿងសើចរបស់មនុស្សពេញទីក្រុងមែនទេ? តើនេះគឺជាកេរ្តិ៍ឈ្មោះចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំមែនទេ?

គេសូម្បីតែគ្មានឱកាសនឹងប្រើប្រាស់យន្តការសម្ងាត់នៅលើខ្សែក្រវាត់ត្បូងរបស់គេផង។ តាមពិតទៅ ខ្សែក្រវាត់ត្បូងពណ៌សនៅចង្កេះរបស់គេ ត្រូវបានបង្កើតឡើងពីសំណល់នៃព្រលឹងនាគដី (Earth Dragon)។

«ល្មមបានហើយ»។

រំពេចនោះ សំឡេងមួយបានបន្លឺឡើងនៅក្បែរនោះ ហើយនេះពិតជាសំឡេងដ៏ពីរោះបំផុតសម្រាប់ ហ្វូ ណានហួរ ប៉ុន្តែគេក៏ស្រាប់តែសន្លប់បាត់ស្មារតីនៅខណៈនោះដែរ ដូច្នេះគេមិនប្រាកដឡើយថា តើសំឡេងនោះគ្រាន់តែជាការមមើមមាយរបស់គេឬយ៉ាងណា។

ឆិន ភីងអាន ងាកក្រោយទាំងទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើល ហើយក៏បានឃើញ លោកគ្រូ ឈី ដែលមានរាងកាយបញ្ចេញពន្លឺពណ៌ស។

ឈី ជិងឈុន កំពុងសម្លឹងមើល ឆិន ភីងអាន ដោយស្ងៀមស្ងាត់ ទាំងមានស្នាមញញឹមស្រាលៗលើផ្ទៃមុខ ប៉ុន្តែទឹកមុខរបស់ ឆិន ភីងអាន នៅតែរក្សាភាពរឹងមាំ និងដាច់ខាត ហើយគេក៏មិនបានបន្ធូរដៃសូម្បីតែបន្តិច។

ឈី ជិងឈុន មិនបានខឹងសម្បារឡើយ ដែលការអន្តរាគមន៍ដោយចេតនាល្អរបស់លោកត្រូវបានគេមិនខ្វល់បែបនេះ ហើយលោកក៏មិនបានត្រេកអរចំពោះភាពរឹងមាំ និងកម្លាំងចិត្តរបស់ ឆិន ភីងអាន ដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ លោកគ្រាន់តែគ្រវីជាយអាវរបស់លោកទៅរក ឆិន ភីងអាន ហាក់ដូចជាលោកកំពុងតែដកយកអ្វីម្យ៉ាងចេញពីរាងកាយរបស់ក្មេងប្រុសនោះមកដាក់ក្នុងដៃ។

បន្ទាប់មក លោកក៏បើកបាតដៃមើលអ្វីដែលលោកបានយកមក ហើយទឹកមុខរបស់លោកក៏ប្រែជាមានការចាប់អារម្មណ៍ភ្លាម។

វាគឺជាដុំកខ្វក់ដែលមានពណ៌ខ្មៅដូចជាទឹកខ្មៅ។

តាមពិតទៅ មាននរណាម្នាក់បានដាក់ "ចំណង់ចិត្ត" (Inclination) ទៅលើរាងកាយរបស់គេ ប៉ុន្តែវាបានបាត់បង់ពន្លឺទាំងស្រុងទៅហើយ ដែលនេះបង្ហាញថាវាបានងាប់បាត់ជាយូរមកហើយ។

បន្ទាប់មក លោកក៏ងាកទៅរក ឆិន ភីងអាន ទាំងទឹកមុខស្រពោនបន្តិច ហើយដកដង្ហើមធំ៖ «មិនប្លែកឡើយ ដែលគ្រូរបស់ខ្ញុំធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំថា សម្រាប់អ្នកដែលនឹងត្រូវធ្វើរឿងធំ កម្លាំងចិត្តដែលមិនអាចរង្គើបាន គឺមានសារៈសំខាន់ជាងសីលបញ្ញាវិសេសវិសាលឆ្ងាយណាស់។ ឯងបានបង្រៀនមេរៀនដ៏មានតម្លៃមួយទៀតដល់ខ្ញុំជំនួសគ្រូរបស់ខ្ញុំហើយ ឆិន ភីងអាន។ គួរឱ្យស្ដាយណាស់ ដែលឥឡូវនេះខ្ញុំមិនស្ថិតក្នុងឋានៈដែលអាចទទួលសិស្សបានទៀតឡើយ»។