សត្វឥន្ទ្រីប្រមាញ់សត្វពស់

បន្ទាប់ពីដឹងខ្លួនឡើងវិញ ហ្វូ ណានហួរ (Fu Nanhua) បានពិនិត្យមើលជុំវិញខ្លួន ហើយសម្លឹងមើលទៅលើដំបូលផ្ទះដែលនៅក្បែរៗនោះទៀតផង។ បន្ទាប់ពីប្រាកដថាគ្មានការគំរាមកំហែងផ្សេងទៀតនៅក្បែរនោះ គេក៏ដកដង្ហើមធំ រួចឈរនៅនឹងកន្លែងដោយមិនបោះជំហានទៅមុខ ឬថយក្រោយឡើយ។

គេលូកដៃទៅចាប់ដុំត្បូងរបស់គេតាមទម្លាប់ម្ដងទៀត ប៉ុន្តែចាប់បានតែខ្យល់ ទើបគេប្រញាប់សូត្រមន្តសាសនាតាវដែលមិនពេញលេញមួយបទ។ នេះមិនមែនជាការបញ្ចេញឫទ្ធិអំណាចអ្វីឡើយ វាគ្រាន់តែជាអ្វីដែលគេធ្វើដើម្បីជួយឱ្យចិត្តខ្លួនឯងស្ងប់ប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើបេះដូងរបស់គេប្រៀបដូចជាទូកតូចមួយដែលអណ្តែតលើបឹង នោះមន្តបទនេះគឺជាយុថ្កាសម្រាប់ទូកនោះ។

គេចាប់ផ្ដើមងាកខ្លួនផ្អែកខ្នងនឹងជញ្ជាំង រួចដើរចំហៀងទៅរកផ្លូវបំបែករវាងច្រកទាំងពីរ។ គ្រប់សាច់ដុំក្នុងរាងកាយរបស់គេសុទ្ធតែតឹងណែន ហើយគេស្ថិតក្នុងកាយវិការការពារខ្លួន ដោយមិនហ៊ានធ្វេសប្រហែសសូម្បីតែមួយវិនាទី។ គេសម្លឹងមើលទៅក្នុងច្រកផ្លូវយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ជាកន្លែងដែល ឆិន ភីងអាន កំពុងឈរក្បែរ ឆៃ ជិនជាន ដែលកំពុងដេកក្នុងថ្លុកឈាមរបស់ខ្លួនឯង។ រាងកាយរបស់ ឆិន ភីងអាន អោនទៅមុខបន្តិចក្នុងកាយវិការត្រៀមវាយប្រហារ ហើយគេក៏សម្លឹងត្រឡប់មក ហ្វូ ណានហួរ វិញយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ដូចគ្នា។

វាគឺជាការប្រឈមមុខដាក់គ្នាដ៏តានតឹងរវាងបុរសពីរនាក់ ហ្វូ ណានហួរ ចង់ដឹងថាហេតុអ្វីបានជា ឆិន ភីងអាន ធ្វើបែបនេះ ចំណែកឯ ឆិន ភីងអាន វិញគឺគ្រាន់តែចង់រស់ប៉ុណ្ណោះ។ ឆៃ ជិនជាន គឺជាគោលដៅតែមួយគត់របស់ ឆិន ភីងអាន ប៉ុន្តែដោយសារមាន ហ្វូ ណានហួរ នៅទីនោះដែរ គេក៏សម្រេចចិត្តប្រកាន់ជំហរប្រយុទ្ធភ្លាមៗ ដែលនេះជាសភាវគតិការពារខ្លួនច្រើនជាងអ្វីៗទាំងអស់។

«ឯងសម្លាប់នាងមែនទេ?» ហ្វូ ណានហួរ សួរ ទោះបីជាចម្លើយវានៅនឹងភ្នែកក៏ដោយ។

ឆិន ភីងអាន នៅស្ងៀមមិននិយាយអ្វី ខណៈដែលដៃនៅតែក្ដាប់ជាប់នូវអាវុធសម្លាប់មនុស្ស ដែលជាបំណែកប៉សឺឡែនមានទំហំតូចជាងបាតដៃបន្តិច។ ចុងស្រួចនៃបំណែកប៉សឺឡែននោះមុតបំផុត ហើយដៃរបស់គេប្រឡាក់ពេញដោយឈាម។ គេមិនច្បាស់ទេថា តើឈាមនោះជារបស់ ឆៃ ជិនជាន ឬក៏ជាឈាមដែលចេញពីបាតដៃរបស់គេ ដោយសារបំណែកប៉សឺឡែននោះចាក់មុតចូល។

បន្ទាប់ពីមើលជុំវិញដើម្បីឱ្យប្រាកដថាគ្មាននរណាម្នាក់នៅក្បែរ ហ្វូ ណានហួរ ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាវាជារឿងមិនគួរឱ្យជឿ ប៉ុន្តែក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គេក៏មានអារម្មណ៍ថាដូចជាបានទម្លាក់ភារៈដ៏ធ្ងន់ចេញពីស្មាដែរ។ ចុងក្រោយ ខ្សែភ្នែករបស់គេក៏ធ្លាក់ទៅលើ ឆៃ ជិនជាន។ ទោះបីជាស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដ៏អាក្រក់ក៏ដោយ ក៏សម្រស់ធម្មជាតិរបស់នាងនៅតែលេចធ្លោខ្លាំង។ ដើមទ្រូងដ៏ទ្រលុកទ្រលន់របស់នាងកំពុងផើតផតតិចៗ ខណៈដែលឈាមកំពុងបាញ់ចេញពីក និងមាត់មិនឈប់ឈរ។

ជីវិតរបស់នាងជិតដល់ទីបញ្ចប់ហើយ ប៉ុន្តែដោយសាររាងកាយរបស់នាងមានភាពធន់មាំដែលបានមកពីការបណ្ដុះសីលជាច្រើនឆ្នាំ នាងនឹងត្រូវរងទុក្ខវេទនា និងស្លាប់យឺតជាងមនុស្សសាមញ្ញក្នុងស្ថានភាពដូចគ្នានេះ។

ស្នាមញញឹមស្រាលៗបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខ ហ្វូ ណានហួរ ប៉ុន្តែមានពន្លឺត្រជាក់ដល់ឆ្អឹងក្នុងភ្នែករបស់គេ ខណៈដែលគេសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាឯងសម្លាប់នាង? ឯងនិងនាងគ្មានគំនុំអ្វីនឹងគ្នាឡើយ។ តើឯងសម្លាប់នាងគ្រាន់តែដោយសារនាងលេងសើចនឹងឯងនៅច្រកថូដីមែនទេ? តើចាប់តាំងពីពេលណាដែលទីក្រុងនេះក្លាយជាកន្លែងគ្មានច្បាប់ទម្លាប់បែបនេះ? តើឯងមិនដែលឮពីច្បាប់ "ឈាមសងដោយឈាម" ទេឬ? បើឯងសម្លាប់គេ ឯងត្រូវតែសងវិញដោយជីវិត។ នេះគឺជាច្បាប់ដែលមិនអាចកែប្រែបាន ទោះជានៅទីណាក៏ដោយ»។

ឆិន ភីងអាន នៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ហាក់ដូចជាមនុស្សគថ្លង់ ហើយ ហ្វូ ណានហួរ ក៏ចាប់ផ្ដើមបោះជំហានទៅរកគេយឺតៗយ៉ាងនឹងន និងរឹងមាំ ដោយមិនខ្វល់ខ្វាយថា ឆិន ភីងអាន កំពុងគិតអ្វីឡើយ។

គេដឹងថាគ្មានផ្លូវអាចជួយសង្គ្រោះ ឆៃ ជិនជាន បានឡើយ។ ទីនេះមិនមែនជាភ្នំពពកអរុណ ដែលពោរពេញដោយថាមពលទេវតានោះទេ។ ទីនេះគឺជា "គុកទេវតា" ដែលរាល់អំណាចសីលទាំងអស់ត្រូវបានរឹតត្បិត ហើយវិធីតែមួយគត់ដែលអាចជួយនាងបាន គឺលុះត្រាតែមានព្រះពោធិសត្វ ឬទេវតាដ៏មានមហិទ្ធិឫទ្ធិណាម្នាក់ សុខចិត្តលះបង់កម្លាំងធាតុបណ្ដុះសីលភាគច្រើនរបស់ពួកគេ ដើម្បីចាប់យកព្រលឹងនាងមកវិញ និងប្រោសនាងឱ្យរស់ពីស្លាប់។

ជាអកុសលសម្រាប់ ឆៃ ជិនជាន ពរជ័យដ៏មហិមាបែបនេះនឹងមិនកើតឡើងចំពោះនាងឡើយ។ មហាប្រាជ្ញនៅក្នុងទីក្រុងមានភារកិច្ចដ៏សំខាន់បំផុត ប្រៀបដូចជាអាទិទេពដែលគ្រប់គ្រងទីក្រុងនេះ ហើយលោកគ្មានផ្លូវនឹងជ្រៀតជ្រែកចូលក្នុងច្បាប់ធម្មជាតិ គ្រាន់តែដើម្បីជួយជីវិតមនុស្សម្នាក់នោះទេ។

នៅលើវិថីបណ្ដុះសីល តែងតែមានករណីដែលអ្នកមានសីលបញ្ញាវិសេសវិសាល ត្រូវបាត់បង់ជីវិតក្នុងស្ថានភាពដែលមិននឹកស្មានដល់។ វាមិនមែនជារឿងធម្មតាពេកទេ ប៉ុន្តែវាក៏មិនមែនជារឿងដែលកម្រខ្លាំងណាស់ដែរ។ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់អាចសម្រេចផលអមតៈបានដោយគ្រាន់តែដើរយឺតៗ និងទៀងទាត់ ជៀសវាងរាល់ហានិភ័យ ខណៈដែលរីករាយនឹងផលប្រយោជន៍នៃការបណ្ដុះសីល នោះគោលដៅចុងក្រោយនៃអមតភាពនឹងក្លាយជាអ្វីដែលងាយស្រួលទទួលបានពេក រហូតដល់វាគ្មានន័យខ្លឹមសារអ្វីទាំងអស់។

ហេតុដូច្នេះហើយ មុនពេលចូលមកក្នុងទីក្រុង ហ្វូ ណានហួរ បានត្រៀមចិត្តសម្រាប់ករណីអាក្រក់បំផុតរួចទៅហើយ ដោយតាំងចិត្តប្រយុទ្ធដើម្បីជីវិតប្រសិនបើចាំបាច់។ ទោះជាយ៉ាងណា គេពិតជាមិនបានស្មានទុកមុនឡើយថា សម្ព័ន្ធមិត្តបណ្ដោះអាសន្នរបស់គេ នឹងត្រូវបានគេសម្លាប់យ៉ាងឆាប់រហ័ស និងសាហាវបែបនេះ នៅក្រោមភ្នែករបស់មហាប្រាជ្ញបែបនេះឡើយ។ តាមពិតទៅ នេះគឺជាលើកទីមួយហើយដែលគេជួបប្រទះរឿងបែបនេះ។ គ្មានរតនសម្បត្តិទេវតាដ៏មានអំណាចត្រូវបានប្រើប្រាស់ ហើយក៏គ្មានមហិទ្ធិឫទ្ធិអង្រួនមេឃដីត្រូវបានបញ្ចេញដែរ។

ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក ឆៃ ជិនជាន ត្រូវបានសម្លាប់ដោយក្មេងដែលជាអ្នកស្រុកថោកទាបបំផុត។ ហ្វូ ណានហួរ ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងចំពោះអ្វីដែលគេទើបតែបានឃើញ ហើយគេកំពុងព្យាយាមទទួលយកការពិតដ៏មិនគួរឱ្យជឿនេះ។ ប្រសិនបើពួកគេស្ថិតនៅទីកន្លែងណាមួយក្រៅពីទីក្រុងនេះ វានឹងក្លាយជាមហាកិត្តិយសសម្រាប់ស្រមោចដូចជា ឆិន ភីងអាន ក្នុងការគ្រាន់តែបានឃើញសម្រស់ ឆៃ ជិនជាន ពីចម្ងាយ។

ហ្វូ ណានហួរ បង្ហាញទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ រួចប្រកាសថា៖ «ខ្ញុំមិនអាចជួយសង្គ្រោះទេពធីតា ឆៃ បានទេ ហើយខ្ញុំក៏មិនអាចសម្លាប់ឯងដើម្បីសងសឹកឱ្យនាងដែរ ប៉ុន្តែប្រសិនបើដំណឹងលេចឮទៅក្រៅថា ខ្ញុំគ្រាន់តែឈរមើលដោយមិនធ្វើអ្វីសោះ បន្ទាប់ពីឃើញឯងសម្លាប់សម្ព័ន្ធមិត្តរបស់ខ្ញុំយ៉ាងព្រៃផ្សៃនៅចំពោះមុខ នោះកេរ្តិ៍ឈ្មោះនៃទីក្រុងនាគចាស់របស់ពួកយើងនឹងត្រូវបាក់មុខដល់ដីមិនខាន! ដូច្នេះ ខ្ញុំត្រូវតែផ្ដល់មេរៀនឱ្យឯងទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ចំណែករឿងថា តើភ្នំពពកអរុណនឹងធ្វើអ្វីខ្លះដើម្បីឆ្លើយតបនឹងការបាត់បង់ទេពធីតា ឆៃ នោះគឺជារឿងដែលឯងត្រូវបារម្ភខ្លួនឯង»។

សុន្ទរកថាដ៏អស្ចារ្យរបស់ ហ្វូ ណានហួរ នេះ គឺមានបំណងចង់ឱ្យមហាប្រាជ្ញដែលមើលការខុសត្រូវទីនេះបានឮ។ គេកំពុងរៀបរាប់ពីហេតុផលរបស់គេទៅកាន់មហាប្រាជ្ញទុកជាមុន ដើម្បីទទួលបាននូវភាពត្រឹមត្រូវខាងសីលធម៌ ដូច្នេះការដាក់ទោស ឆិន ភីងអាន របស់គេនឹងមានភាពសមហេតុផល។ វាក៏មានឱកាសដែលនៅពេលណាមួយនាពេលអនាគត ពួកព្រឹទ្ធាចារ្យនៃភ្នំពពកអរុណនឹងបានដឹងពីអ្វីដែលគេបាននិយាយនៅទីនេះ ហើយគេចង់ឱ្យមើលទៅហាក់ដូចជាគេបានធ្វើគ្រប់យ៉ាងតាមដែលអាចធ្វើបានសម្រាប់ ឆៃ ជិនជាន ហើយ។

បើមិនដូច្នោះទេ ដោយសារគេបានសម្រេចចិត្តសម្លាប់ ឆៃ ជិនជាន រួចទៅហើយនោះ តាមពិតទៅគេគួរតែអរគុណ ឆិន ភីងអាន ដែលបានធ្វើការងារនេះជំនួសគេវិញ។ ដោយសារតែសកម្មភាពដ៏ក្លាហាន និងរឹងរូសរបស់ ឆិន ភីងអាន ហ្វូ ណានហួរ បានកាត់បន្ថយការលំបាកជាច្រើន ហើយទោះបីជាគេបង្ហាញទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តគេកំពុងតែរំភើបយ៉ាងខ្លាំង។

ហ្វូ ណានហួរ បន្តដើរទៅរក ឆិន ភីងអាន ទាំងនិយាយថា៖ «មើលតាមចលនារបស់ឯងមិញនេះ ឃើញថាឯងមានកម្លាំងផ្ទុះខ្លាំងជាងមនុស្សពេញវ័យធម្មតាទៅទៀត។ នោះគឺជាលក្ខណៈដ៏កម្រសម្រាប់ក្មេងអាយុស្របាលឯង។ ប្រសិនបើឯងមិនបានធ្វើរឿងមិញនេះទេ ប្រហែលជាឯងអាចចូលធ្វើទាហានបាន។»

«ដោយសារភាពក្លាហាន និងការតាំងចិត្តរបស់ឯង បូករួមនឹងសំណាងបន្តិច ប្រហែលជាឯងអាចទទួលបានការចាប់អារម្មណ៍ពីអ្នកបណ្ដុះសីលផ្នែកយោធាដ៏មានអំណាច ឬមេទ័ពជាន់ខ្ពស់ណាម្នាក់ ហើយត្រូវបានរង្វាន់ជាវិជ្ជាបណ្ដុះកាយសម្បទាជាមិនខាន។ ប្រសិនបើឱកាសបែបនេះធ្លាក់មកលើឯង ឯងច្បាស់ជាអាចផ្លាស់ប្តូររូបរាងទាំងស្រុងបន្ទាប់ពីពីរ ឬបីទសវត្សរ៍ក្រោយ»។

ខណៈពេលដែល ហ្វូ ណានហួរ កំពុងដើរទៅមុខ ឆិន ភីងអាន ក៏ចាប់ផ្ដើមថយក្រោយយឺតៗ ដោយនៅតែបែរមុខមករកគេដដែល។

ហ្វូ ណានហួរ ដែលមានរូបរាងខ្ពស់សង្ហា បានបញ្ចេញនូវឫទ្ធិបារមីបែបអ្នកខ្ពង់ខ្ពស់ ខណៈដែលគេដើរក្នុងច្រកផ្លូវនោះ។

ហ្វូ ណានហួរ លូកដៃទៅមុខដោយផ្ងារបាតដៃចុះក្រោម នៅកម្រិតត្រឹមចង្កេះ ទាំងញញឹមហើយនិយាយថា៖ «គួរឱ្យស្ដាយណាស់ដែលឯងគ្មានវាសនាល្អ។ បើមិនដូច្នោះទេ ប្រសិនបើឯងអាចដើរតាមវិថីដែលខ្ញុំទើបតែបានស្រមៃឱ្យឯងនោះ កម្ពស់នៃសមិទ្ធផលរបស់ឯងអាចនឹងឈានដល់ត្រឹមនេះ... អូ! មិនមែនទេ សូម្បីតែដល់ត្រឹមនេះ ក៏វាជារឿងមិនអាចទៅរួចសម្រាប់ឯងដែរ»។

ហ្វូ ណានហួរ មានអារម្មណ៍អស់សំណើចនឹងពាក្យកំប្លែងរបស់ខ្លួនឯង ហើយស្នាមញញឹមរបស់គេក៏កាន់តែរីកធំជាងមុន។ នៅពេលគេបោះជំហានទៅមុខទៀត គេក៏ឈប់ភ្លាមដោយឱ្យជើងរបស់គេអណ្ដែតពីដីប្រហែលកន្លះទឹក រួចសរុបសេចក្តីថា៖ «សុំទោសផង ខ្ញុំចង់មានន័យថា នេះទើបជាកម្ពស់ដំបូលផ្ទះដែលឯងអាចឈានដល់»។

វាជារឿងពិបាកសម្រាប់ ហ្វូ ណានហួរ ក្នុងការមិនរំភើប។ បន្ទាប់ពីចូលមកក្នុងទីក្រុង គេបានធ្វើកិច្ចព្រមព្រៀងជាមួយ សុង ជីស៊ីន ដែលផ្ដល់ផលចំណេញឱ្យគេលើសពីអ្វីដែលគេបានរំពឹងទុកតាំងពីដំបូង។

បន្ទាប់ពីនោះមក ឆៃ ជិនជាន ដែលអាចនឹងក្លាយជាឧបសគ្គនៅលើវិថីស្វែងរក តាវដ៏អស្ចារ្យ របស់គេ ត្រូវបានគេសម្លាប់នៅចំពោះមុខ។ មិនត្រឹមតែដៃរបស់គេមិនប្រឡាក់ឈាមនាងប៉ុណ្ណោះទេ គេថែមទាំងអាចយកថង់ដាក់កាក់ស្ពាន់ដែលនាងមានមកជារបស់ខ្លួនដោយមិនបាច់ចំណាយអ្វីឡើយ ហើយប្រហែលជាគេថែមទាំងអាចរកឃើញរតនសម្បត្តិសម្ងាត់មួយចំនួននៃភ្នំពពកអរុណនៅលើខ្លួននាងទៀតផង។

ទោះបីជារតនសម្បត្តិទាំងនោះមិនមែនជាវត្ថុដ៏វិសេសបំផុតនៃភ្នំពពកអរុណក៏ដោយ ក៏វាមិនឆ្ងាយពីកម្រិតនោះដែរ។ គេមានទំនុកចិត្តថា ឆៃ ជិនជាន នឹងមិនចូលមកក្នុងទីក្រុងនេះដោយគ្មានរតនសម្បត្តិការពារខ្លួនឡើយ។ ជាឧទាហរណ៍ គេផ្ទាល់ក៏កំពុងយកតាមខ្លួននូវរតនសម្បត្តិដ៏មានអំណាចបំផុតមួយគូដែរ។ ក្រៅពី "ត្បូងនាគចាស់ហៅភ្លៀង" ដែលគ្រាន់តែជារបស់បញ្ឆោតភ្នែកនោះ រតនសម្បត្តិផ្សេងទៀតដែលគេមាន សុទ្ធតែជារបស់ដែលល្អបំផុតនៃទីក្រុងនាគចាស់។

ហេតុដូច្នេះហើយ ទើបមានពាក្យស្លោកដ៏ពេញនិយមក្នុងចំណោមអ្នកបណ្ដុះសីលផ្លូវងងឹតថា «ការកប់សព ប្រាកដជាទទួលបានរង្វាន់»។

នៅពេលដើរកាត់សព ឆៃ ជិនជាន ហ្វូ ណានហួរ សូម្បីតែងាកមើលបន្តិចក៏មិនមើលដែរ។

ជំនួសឱ្យការមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចដោយសារក្លិនឈាមក្នុងខ្យល់ វាកែប្រែមកជាការជម្រុញអារម្មណ៍រំភើបក្នុងខ្លួនគេទៅវិញ។

ខណៈពេលដែល ហ្វូ ណានហួរ ដើរសំដៅទៅរក ឆិន ភីងអាន ចំណែកឯម្នាក់ក្រោយនេះនៅតែបន្តថយក្រោយ គម្លាតប្រហែលដប់ម៉ែត្រត្រូវបានរក្សានៅចន្លោះអ្នកទាំងពីរ។

អ្វីដែល ហ្វូ ណានហួរ ត្រូវធ្វើ គឺធានាឱ្យបានថា ឆិន ភីងអាន មិនអាចរត់គេចចេញពីច្រកផ្លូវនេះបាន។ បើមិនដូច្នោះទេ វានឹងក្លាយជារឿងដែលស្ទើរតែមិនអាចទៅរួចសម្រាប់គេក្នុងការដេញចាប់ ឆិន ភីងអាន ព្រោះក្មេងម្នាក់នេះធំដឹងក្ដីនៅទីនេះពេញមួយជីវិត និងស្គាល់ភូមិសាស្ត្រទីក្រុងនេះច្បាស់ដូចបាតដៃ។

លើសពីនេះទៅទៀត សាកសពដែលគ្មានវិញ្ញាណរបស់ ឆៃ ជិនជាន គឺជាភស្តុតាងដ៏ច្បាស់លាស់ដែលបង្ហាញថា ឆិន ភីងអាន ដែលមើលទៅធម្មតាម្នាក់នេះ មានសមត្ថភាពអាចធ្វើអ្វីបានខ្លះ។ ប្រសិនបើគេបណ្ដោយឱ្យ ឆិន ភីងអាន រត់រួច ហើយមានឱកាសដកដង្ហើម នោះវាមានសង្ឃឹមថា គេអាចនឹងដើរតាមគន្លងរបស់ ឆៃ ជិនជាន ជាមិនខាន។

វាមើលទៅហាក់ដូចជា ហ្វូ ណានហួរ គឺជាអ្នកប្រមាញ់ដែលកំពុងលបតាមរកចំណីដោយរំភើយ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ គេកំពុងតែរៀបចំចង្វាក់ដង្ហើម និងចលនារាងកាយរបស់ខ្លួនឯង។ យ៉ាងណាមិញ ចាប់តាំងពីគេបានឈានជើងចូលលើវិថីបណ្ដុះសីលជាផ្លូវការនៅអាយុ ៩ ឆ្នាំមក គេមិនដែលត្រូវយកឈ្នះក្នុងសមរភូមិដែលប្រើតែកម្លាំងបាយសុទ្ធសាធបែបនេះឡើយ។

ជាការពិតណាស់ គេមិនមានបំណងនឹងប្រយុទ្ធស្លាប់រស់ជាមួយ ឆិន ភីងអាន ឡើយ ព្រោះវានឹងក្លាយជារឿងដ៏ល្ងង់ខ្លៅបំផុត។ ដោយសារតែគេទទួលបានឱកាសវាសនាពី សុង ជីស៊ីន រួចទៅហើយ ហើយឥឡូវនេះមានម្នាក់ទៀតកំពុងរង់ចាំគេ ដែលនោះគឺ ឆៃ ជិនជាន។ ទោះជាយ៉ាងណា ឆិន ភីងអាន គឺជាមនុស្សដែលពិបាកស្មាន និងមិនទៀងទាត់ ដូច្នេះគេត្រូវតែធានាថា ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះត្រូវដេកនៅនឹងកន្លែងមួយរយៈ ដើម្បីកុំឱ្យមកជ្រៀតជ្រែកក្នុងផែនការរបស់គេតទៅទៀត។

ដោយគិតបែបនេះ ហ្វូ ណានហួរ ក៏ស្រាប់តែញញឹម រួចសួរថា៖ «តើឯងឈ្មោះអីទៅ ចាំប្រាប់យើងម្ដងទៀតមើល៍?»

ទោះបីជាដៃរបស់ ឆិន ភីងអាន នៅតែហូរឈាមមិនឈប់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែទឹកមុខរបស់គេនៅតែរឹងមាំដូចជាស្មៅព្រៃដែលធន់នឹងអាកាសធាតុ ហើយគេបានផ្ដល់ចម្លើយដែលមិនពាក់ព័ន្ធនឹងសំណួររបស់ ហ្វូ ណានហួរ ទាល់តែសោះ៖ «កុំព្យាយាមបោកខ្ញុំ។ ខ្ញុំមានភ្នែកវៃណាស់ ដូច្នេះខ្ញុំដឹងថា ខ្សែភ្នែកដែលលោកកំពុងសម្លឹងមកខ្ញុំឥឡូវនេះ គឺដូចគ្នាបេះបិទទៅនឹងខ្សែភ្នែកដែលនាងប្រើសម្លឹងមកខ្ញុំ កាលដែលនាងនិយាយជាមួយខ្ញុំនៅច្រកថូដីអញ្ចឹង»។

ហ្វូ ណានហួរ ភាំងបន្តិចនៅពេលឮបែបនេះ ហើយគេក៏មានអារម្មណ៍កោតសរសើរ ឆិន ភីងអាន ក្នុងចិត្ត ទាំងសើចតិចៗថា៖ «គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មែន»។

ហ្វូ ណានហួរ មើលទៅហាក់ដូចជាមានភាពសាមញ្ញ និងធូរស្រាលក្នុងសម្ដី និងកាយវិការ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ គេបានតាមដានដៃឆ្វេងរបស់ ឆិន ភីងអាន ដែលកំពុងហូរឈាមខ្លាំងនោះពេញមួយពេល។

ការពិតដែលឈាមនៅតែបន្តហូរ បង្ហាញថាគេមិនបានបន្ធូរការក្ដាប់លើបំណែកប៉សឺឡែនសូម្បីតែមួយវិនាទី ហើយមនុស្សសាមញ្ញច្បាស់ជាបានទម្លាក់បំណែកនោះចោលបាត់ទៅហើយ ដោយសារតែទ្រាំនឹងភាពឈឺចាប់មិនបាន។

កាលពីមុន ហ្វូ ណានហួរ គ្រាន់តែនិយាយលេងសើចពីវាសនាដ៏អភព្វរបស់ ឆិន ភីងអាន ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ គេចាប់ផ្ដើមដឹងថា ឆិន ភីងអាន ពិតជាអាចមានអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាង ប្រសិនបើស្ថានភាពរបស់គេល្អប្រសើរជាងនេះ។

ក្នុងភ្នែករបស់ ហ្វូ ណានហួរ វាក៏ដល់ពេលដែលគេត្រូវចេញសកម្មភាពដែរ ដូច្នេះគេក៏សួរនូវសំណួរចុងក្រោយដែលគេចាប់អារម្មណ៍៖ «ការដែលឯងសម្លាប់នាងយ៉ាងដាច់ខាតបែបនេះ មានន័យថាមាននរណាម្នាក់បានប្រាប់ឯងពីអ្វីដែលនាងបានធ្វើចំពោះឯងមិញនេះហើយ។ ខ្ញុំមិនចង់ដឹងទេថាម្នាក់នោះជានរណា។ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលខ្ញុំចង់ដឹងគឺ តើក្មេងម្នាក់ដែលធំដឹងក្ដីពេញមួយជីវិតនៅក្នុងទីក្រុងនេះ អាចឆ្លងកាត់ឧបសគ្គផ្លូវចិត្តបានលឿនបែបនេះ ហើយសម្លាប់មនុស្សដោយ... គ្មានវិប្បដិសារីសូម្បីតែបន្តិចបានដោយរបៀបណា?»

«តើឯងយល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងសួរទេ? សូម្បីតែកាលពីខ្ញុំសម្លាប់មនុស្សដំបូង បន្ទាប់ពីអារម្មណ៍រំភើប និងភាពតានតឹងបានរលាយបាត់ទៅ ខ្លួនប្រាណរបស់ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមញ័រទទាក់ ហើយខ្ញុំត្រូវសូត្រមន្តឱ្យចិត្តស្ងប់អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ទើបមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលបន្តិច ប៉ុន្តែឯងបែរជាធ្វើវាហាក់ដូចជាគ្រាន់តែដើរលេង ឬញ៉ាំបាយទៅវិញ។ វាមិនសមហេតុផលទាល់តែសោះ...»

ទឹកមុខរបស់ ឆិន ភីងអាន មិនមានបញ្ចេញអារម្មណ៍អ្វីឡើយពេញមួយពេលនេះ ប៉ុន្តែរំពេចនោះ ទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើល និងភ័យរន្ធត់យ៉ាងខ្លាំងបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខគេ ខណៈដែលគេសម្លឹងទៅក្រោយខ្នង ហ្វូ ណានហួរ ហាក់ដូចជា ឆៃ ជិនជាន ស្រាប់តែរស់ពីស្លាប់ត្រឡប់មកវិញអញ្ចឹង។

ហ្វូ ណានហួរ ដែលជាមនុស្សប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ បានងាកក្រោយតាមសភាវគតិ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីងាកបានពាក់កណ្ដាលខ្លួន គេក៏ដឹងភ្លាមថាខ្លួនឯងត្រូវគេបោកបាត់ទៅហើយ។

នៅពេលដែលគេងាកត្រឡប់មកវិញ ឆិន ភីងអាន ក៏បាត់ស្រមោលពីកន្លែងដើមបាត់ទៅហើយ!

តាមពិតទៅ នៅក្នុងខណៈពេលតែមួយដែល ឆិន ភីងអាន បញ្ចេញទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើល និងភ័យរន្ធត់នោះ គេបានស្ទុះរត់សំដៅទៅរក ហ្វូ ណានហួរ ភ្លាមៗ។ បន្ទាប់ពីបោះជំហានបានបីជំហាន គេបានលោតឡើងយ៉ាងខ្លាំងដោយប្រើជើងឆ្វេង បោះខ្លួនឡើងទៅលើអាកាស រួចយកជើងស្ដាំធាក់ជញ្ជាំងដែលនៅសងខាងច្រកផ្លូវនោះ។ ជាលទ្ធផល គេអាចប្ដូរទិសដៅយ៉ាងរហ័ស ហោះទៅបុក ហ្វូ ណានហួរ ទាំងលើកដៃឆ្វេងឡើងខ្ពស់។

នៅក្នុងខណៈនោះ គេពិតជាមើលទៅដូចជា សត្វឥន្ទ្រីដែលកំពុងតែឆាបប្រមាញ់សត្វពស់ ពិតៗ។