ភាពស្មុគស្មាញ

ហ្វូ ណានហួរ មើលដឹងថា ឆៃ ជិនជាន កំពុងមានអារម្មណ៍មិនសូវល្អ គេក៏បាននាំនាងដើរលេងកម្សាន្ត។ អ្នកទាំងពីរដើរទន្ទឹមគ្នាក្នុងបរិយាកាសដ៏កម្រនៃភាពធូរស្រាល ចាប់តាំងពីបានមកដល់ទីក្រុងនេះ។ ទន្ទឹមនឹងនោះ ពួកគេក៏បានជជែកគ្នាពីរឿងរ៉ាវគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មួយចំនួនដែលពួកគេបានឮអំពីតំបន់ភាគខាងត្បូងនៃទ្វីបដបត្បូងបូព៌ា។ ឆៃ ជិនជាន នៅតែបង្ខំចិត្តញញឹមបែបសម្តែងបន្តិច ប៉ុន្តែនាងពិតជាមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលជាងមុនឆ្ងាយណាស់ បើធៀបនឹងពេលដែលទើបតែដើរចេញពីច្រកថូដី (Clay Vase Alley)។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ចំណាប់អារម្មណ៍របស់នាងចំពោះ ហ្វូ ណានហួរ ក៏កាន់តែល្អប្រសើរឡើង។ ទីក្រុងនាគចាស់ មានប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏រុងរឿងក្នុងការបណ្ដុះបណ្ដាលអ្នកបណ្ដុះសីលដ៏ខ្លាំងពូកែ ហើយទោះបីជាវាស្ថិតនៅលំដាប់ក្រោយនិកាយកំពូលៗលើទ្វីបបន្តិចក៏ដោយ ប៉ុន្តែវានៅតែខ្ពស់ជាងភ្នំពពកអរុណ (Dawn Cloud Mountain) ដែលស្ថិតនៅជិតបាតតារាងនៃនិកាយលំដាប់ទីពីរឆ្ងាយណាស់។

ទោះជាយ៉ាងណា ភ្នំពពកអរុណ គឺជាកន្លែងដែលមានប្រវត្តិថ្លៃថ្នូរ ដូច្នេះអ្នកមកពីទីនោះតែងតែមានមោទនភាព និងមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនខ្ពង់ខ្ពស់ជាងអ្នកមកពីទីក្រុងនាគចាស់ ដែលស្ថិតនៅតំបន់ដាច់ស្រយាលភាគខាងត្បូង។ ហេតុនេះហើយ ទើបអ្នកភ្នំពពកអរុណ តែងតែលួចហៅអ្នកទីក្រុងនាគចាស់ថា «ពួកមនុស្សព្រៃភាគខាងត្បូង» នៅពីក្រោយខ្នង។

ឆៃ ជិនជាន ដកដង្ហើមធំទាំងមិនអស់ចិត្ត៖ «បងប្រុស ហ្វូ ថ្មឫសពពកគឺជាដង្ហើមធំនៃភ្នំពពកអរុណរបស់ពួកយើង ប៉ុន្តែដោយសារពួកយើងមានកិច្ចព្រមព្រៀងនឹងគ្នាហើយ ខ្ញុំពិតជាមិនត្រឡប់សម្តីឡើយ។ ទោះបីជាខ្ញុំត្រូវលក់អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំមានក៏ដោយ ខ្ញុំនឹងបំពេញតាមសន្យាដែលបានផ្ដល់ឱ្យបងឱ្យបាន»។

«នៅពេលនេះ ពួកយើងមិនទាន់អាចសន្និដ្ឋានបានទេថា វាសនារបស់ គូ ចាន់ ត្រូវបានកំណត់រួចរាល់ហើយនោះ» ហ្វូ ណានហួរ និយាយលួងលោម។

ឆៃ ជិនជាន គ្រវីក្បាលទាំងទឹកមុខស្រពោន រួចតបថា៖ «ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ប្រហែលជាមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះមិនសូវល្អ ប៉ុន្តែគេច្បាស់ជាមិនមែនជាមនុស្សដែលយើងអាចលេងសើចជាមួយបានឡើយ។ បើមិនដូច្នោះទេ គេមិនអាចដណ្ដើមយកកន្លែងមួយនៅបឹងស៊ូជានបានទេ។ វានឹងក្លាយជាការសម្រេចចិត្តដ៏ល្ងង់ខ្លៅបំផុត ប្រសិនបើខ្ញុំព្យាយាមទៅប្រកួតប្រជែងជាមួយគេ។ បើខ្ញុំជ្រុលជាធ្វើជាសត្រូវជាមួយគេ ខ្ញុំច្បាស់ជាមិនអាចចាកចេញដោយសុវត្ថិភាពឡើយ។ អ្វីដែលខ្ញុំបារម្ភនៅពេលនេះ គឺខ្លាចថាគេបានចងគំនុំជាមួយខ្ញុំរួចទៅហើយ»។

«នៅពេលដែលពួកយើងចាកចេញពីទីក្រុងនេះ ហើយមិនត្រូវបានរឹតត្បិតដោយច្បាប់ និងវត្តមានរបស់មហាប្រាជ្ញទៀតនោះ គ្មាននរណាដឹងទេថាគេនឹងធ្វើអ្វីខ្លះដើម្បីសងសឹកខ្ញុំ។ ខ្ញុំជឿថាបងប្រុស ហ្វូ ក៏ច្បាស់ជាបានឃើញសញ្ញាខ្លះៗកាលពួកយើងនៅព្រំដែនដែរ។ ជាអកុសល អ្នកបម្រើដែលមកតាមខ្ញុំក្នុងដំណើរនេះ គ្មានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីតតាំងនឹងគេឡើយ»។

ហ្វូ ណានហួរ ញញឹមរួចនិយាយថា៖ «កុំបារម្ភអី។ ទោះបីជាគ្រាន់តែដើម្បីថ្មឫសពពកទាំង ១០ ដុំនោះក៏ដោយ ទីក្រុងនាគចាស់របស់ពួកយើង នឹងធានាថាប្អូនស្រីនឹងត្រឡប់ទៅភ្នំពពកអរុណវិញដោយសុវត្ថិភាព»។

ឆៃ ជិនជាន ងាកមកញញឹមដាក់គេយ៉ាងកក់ក្ដៅ ហើយកែវភ្នែករបស់នាងពោរពេញដោយភាពដឹងគុណ និងសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ទន់ភ្លន់។

ហ្វូ ណានហួរ មានអារម្មណ៍ពេញចិត្តនឹងខ្លួនឯងយ៉ាងខ្លាំង ហើយតាមទម្លាប់ គេក៏លូកដៃទៅអង្អែលដុំត្បូងរបស់គេ ប៉ុន្តែទើបតែនឹកឃើញថា «ត្បូងនាគចាស់ហៅភ្លៀង» ត្រូវបានគេឱ្យទៅ សុង ជីស៊ីន បាត់ទៅហើយ។

ឆៃ ជិនជាន មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលដែល ហ្វូ ណានហួរ សន្យានឹងជួយនាង ហើយក្នុងពេលដើរ នាងបានផ្អៀងខ្លួនទៅខាងឆ្វេងបន្តិច ដើម្បីឱ្យស្មារបស់នាងប៉ះនឹងស្មារបស់ ហ្វូ ណានហួរ តិចៗ។

ដំណើរមកកាន់ច្រកថូដីនេះ គឺជាអ្វីដែលស្ថិតនៅក្រៅផែនការដើមរបស់នាង រួមទាំងការភ្នាល់ជាមួយ ហ្វូ ណានហួរ ផងដែរ។ វាគឺជាការសម្រេចចិត្តភ្លាមៗ ហើយទោះបីជានាងបានធ្វើដោយការប្រុងប្រយ័ត្នខ្លាំងក៏ដោយ ក៏ចុងក្រោយនាងបានចាញ់ការភ្នាល់ ហើយតម្លៃដែលនាងត្រូវបង់ គឺថ្មឫសពពកដ៏មានតម្លៃបំផុតចំនួន ១០ ដុំ។

រឿងនេះបានបន្ថែមសម្ពាធយ៉ាងខ្លាំងដល់ដំណើរមកកាន់ទីក្រុងរបស់នាង ហើយនាងក៏ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ពឹងផ្អែកលើ ហ្វូ ណានហួរ ដោយមិនដឹងខ្លួន។ និយាយម្យ៉ាងទៀតគឺ នាងកំពុងធ្លាក់ចូលទៅក្នុងចិត្តសាស្ត្ររបស់អ្នកលេងល្បែង។ នាងហ៊ានភ្នាល់ ១០ ដុំទៅហើយ ចុះហេតុអ្វីនាងមិនហ៊ានភ្នាល់ ៥០ ដុំ? បើនាងឈ្នះ នាងនឹងអាចស្រង់ដើមវិញទាំងអស់ ហើយទទួលបានចំណេញមហាសាលទៀតផង ប៉ុន្តែបើនាងចាញ់... ឆៃ ជិនជាន មិនដែលគិតថានាងនឹងចាញ់ឡើយ។

តាមពិតទៅ នាងជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំថានាងនឹងមិនចាញ់ឡើយ។ នាងមានសីលបញ្ញាសម្រាប់ការបណ្ដុះសីលល្អបំផុតក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងអស់នៅលើភ្នំពពកអរុណ! អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងបានប្រព្រឹត្តទៅយ៉ាងរលូនក្នុងដំណើរនៃការបណ្ដុះសីលរបស់នាង ហើយកម្រិតសីលរបស់នាងក៏រីកចម្រើនយ៉ាងរហ័ស។ នាងមានទំនុកចិត្តទាំងស្រុងថា មនុស្សដូចជានាងមិនអាចបរាជ័យក្នុងទីកន្លែងដ៏តូចតាចបែបនេះឡើយ។

ខណៈដែលអារម្មណ៍របស់ ឆៃ ជិនជាន ប្រែជាល្អប្រសើរឡើង ហ្វូ ណានហួរ ក៏មានទំនុកចិត្តដែរថាគេជិតទទួលបានអ្វីដែលគេចង់បានហើយ ហើយទីបំផុតគេក៏មានអារម្មណ៍ចង់គយគន់សម្រស់របស់ ឆៃ ជិនជាន។ ត្រូវតែនិយាយថា នាងគឺជាស្រ្តីដែលមានមន្តស្នេហ៍ពីធម្មជាតិ។ ប្រសិនបើគេអាចយកនាងធ្វើជាដៃគូ តាវ បាន នោះទាំងការបណ្ដុះសីល និងជីវិតរឿងលើគ្រែរបស់គេ ច្បាស់ជាមានភាពរីកចម្រើនមិនខាន។

រៀមច្បងដ៏មានឥទ្ធិពលម្នាក់ធ្លាប់ពោលថា ឆៃ ជិនជាន «មានទាំងសីលបញ្ញា និងសម្រស់ស្មើគ្នា» ហើយអត្ថន័យនោះគឺចង់សំដៅថា នាងនឹងក្លាយជាដៃគូ តាវ ដ៏ឆ្នើមម្នាក់។ ថ្នាក់ដឹកនាំនៃភ្នំពពកអរុណ តែងតែពឹងផ្អែកលើភ្នំនោះសម្រាប់ជីវភាព ហើយពួកគេធ្លាប់ជោគជ័យក្នុងមុខជំនួញ។

ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ ពួកគេមិនដែលកំណាញ់ក្នុងការចិញ្ចឹមបីបាច់ និងអភិវឌ្ឍ ឆៃ ជិនជាន ឡើយ ហើយហេតុផលសំខាន់នោះគឺ ពួកគេចង់ប្រើនាងដើម្បីលើកកម្ពស់ឋានៈរបស់និកាយលើទ្វីបនេះ។ ការរួមបញ្ចូលគ្នានៃត្រកូលទេវតាទាំងពីរ គឺជាសញ្ញាណដ៏សំខាន់ និងមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំង ដូច្នេះវាគឺជាអ្វីដែលត្រូវបានគេយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងជាងការចងសម្ព័ន្ធភាពតាមរយៈអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងត្រកូលស្តេចទៅទៀត។

ទោះជាយ៉ាងណា ហ្វូ ណានហួរ មិនមានការចូលចិត្តភ្នំពពកអរុណឡើយ។ ក្នុងភ្នែករបស់គេ វាជារឿងមិនសមហេតុផលទាល់តែសោះដែលនិកាយនោះដាក់វាសនាទាំងស្រុងលើស្មារបស់ស្រ្តីម្នាក់ដូចជា ឆៃ ជិនជាន ហើយនោះហើយជាមូលហេតុដែលគេមានទស្សនៈមិនសូវល្អចំពោះនិកាយនេះ។

«ប្រសិនបើក្មេងប្រុសដែលរស់នៅផ្ទះក្បែរ សុង ជីស៊ីន ក៏ត្រូវបានជ្រើសរើសដោយអំណាចណាមួយនៅក្រៅក្រុង ហើយគេនៅមានប៉សឺឡែនវាសនារបស់គេទៀតនោះ អ្វីដែលប្អូនស្រីបានធ្វើចំពោះគេ អាចនឹងនាំបញ្ហាធំមករកប្អូន។ វានឹងក្លាយជារឿងងាយស្រួលបំផុតសម្រាប់អំណាចក្រៅក្រុងទាំងនោះ ក្នុងការតាមដានគ្រប់យ៉ាងមករកប្អូន ហើយនិងភ្នំពពកអរុណ។ លើសពីនេះ វាមានឱកាសដែលទាំង សុង ជីស៊ីន និងម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក បានដឹងពីអ្វីដែលប្អូនបានធ្វើដូចគ្នា» ហ្វូ ណានហួរ និយាយ។

ឆៃ ជិនជាន ញញឹមរួចតបថា៖ «ប្រហែលជាបងប្រុសផ្ដោតអារម្មណ៍ខ្លាំងពេកលើការស្វែងរកឱកាសវាសនាក្នុងទីក្រុងនេះ រហូតដល់បងមិនបានចាប់អារម្មណ៍ពីច្បាប់មិនដែលចែងមួយចំនួននៃទីកន្លែងនេះ។ សម្រាប់ក្មេងប្រុសដែលកើតក្នុងទីក្រុងនេះ ប្រសិនបើពួកគេមិនទាន់ត្រូវបាន "អ្នកទិញប៉សឺឡែន" ណាម្នាក់យកទៅទេ បន្ទាប់ពីឈានដល់អាយុ ៩ ឆ្នាំ នោះមានន័យថាពួកគេមានសីលបញ្ញាសម្រាប់ការបណ្ដុះសីលខ្សោយបំផុត ហើយត្រូវបានគេចាត់ទុកថាគ្មានតម្លៃឡើយ។»

«បន្ទាប់ពីនោះមក កាលណាពួកគេកាន់តែចាស់ តម្លៃរបស់ពួកគេនឹងកាន់តែធ្លាក់ចុះ។ តាមទស្សនៈរបស់និកាយ និងក្រុមផ្សេងៗ វានឹងក្លាយជាការសម្រេចចិត្តដ៏ឆ្លាតវៃជាងក្នុងការវិនិយោគលើការអភិវឌ្ឍសិស្សដែលមានស្រាប់ ជាជាងការចំណាយប្រាក់ "ថ្លៃចិញ្ចឹម" ដ៏ច្រើនមហាសាល ដើម្បីតែបានក្មេងដែលមានសីលបញ្ញាត្រឹមតែលំដាប់មធ្យមម្នាក់»។

គ្រាន់តែលើកឈ្មោះ ឆិន ភីងអាន ឡើងភ្លាម ក៏ល្មមនឹងធ្វើឱ្យ ឆៃ ជិនជាន មានអារម្មណ៍ខ្ពើមរអើមទៅហើយ៖ «មនុស្សថោកទាបដូចជាវា គួរតែរៀនស្គាល់ពីកន្លែងដែលវាគួរនៅ!»

ហ្វូ ណានហួរ ផ្អាកគិតមួយសន្ទុះដើម្បីរៀបចំសម្ដី រួចនិយាយថា៖ «ទោះបីជាបងយល់ស្របនឹងប្អូនក៏ដោយ ប៉ុន្តែពួកយើងត្រូវចាំថា ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះធំដឹងក្ដីពេញមួយជីវិតនៅក្នុងទីក្រុងនេះ ហើយគេគ្មានដឹងទេថាប្អូនមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ និងថ្លៃថ្នូរប៉ុណ្ណា។ ទោះបីជាគេពិតជាបានធ្វើឱ្យប្អូនខឹងក៏ដោយ ការផ្ដល់មេរៀនឱ្យគេម្ដងគឺវាគ្រប់គ្រាន់ហើយ ហេតុអ្វីបានជាប្អូនត្រូវវាយគេម្ដងទៀត?»

ពិតមែនហើយ សកម្មភាពរបស់ ឆៃ ជិនជាន ចំពោះ ឆិន ភីងអាន គឺជារឿងដែលមិនធម្មតាឡើយ ហើយ ហ្វូ ណានហួរ មានអារម្មណ៍ថាវាមានអាថ៌កំបាំងអ្វីម្យ៉ាងនៅពីក្រោយ។ ដូច្នេះហើយ គេកំពុងព្យាយាមឱ្យ ឆៃ ជិនជាន និយាយបន្ថែមពីស្ថានភាពនោះ ដើម្បីមើលថាតើគេអាចរកឃើញតម្រុយអ្វីខ្លះដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍។ ដូចពាក្យស្លោកថា សត្វកន្ទុំរុយសម្លឹងកណ្ដូប ដោយមិនដឹងថាមានសត្វសារិកាកំពុងលបមើលពីក្រោយឡើយ។

គេតែងតែចាត់ទុកនាងជាសត្វកណ្ដូបនៅក្នុងការប្រៀបធៀបនោះ ប៉ុន្តែគេក៏បារម្ភថានាងអាចនឹងដឹងអ្វីមួយដែលគេមិនដឹង ហើយប្រហែលជានាងទេតើដែលជាសត្វសារិកានោះ។ ទីក្រុងនាគចាស់ បានខិតខំប្រឹងប្រែង និងចំណាយច្រើនជាងភ្នំកម្ដៅថ្ងៃ (Sun Scorch Mountain) និងភ្នំពពកអរុណឆ្ងាយណាស់ ដើម្បីគ្រាន់តែទទួលបានព័ត៌មានសម្ងាត់មួយចំនួន។

មានតែតាមរយៈការវិនិយោគទាំងនោះទេ ទើប ហ្វូ ណានហួរ បានដឹងថា ក្នុងរយៈពេល ៣,០០០ ឆ្នាំកន្លងមកនេះ តាំងពីសមរភូមិដ៏មហិមាដែលបានអង្រួនមេឃ និងដីមក អ្វីដែលគេហៅថាឱកាសវាសនានៅក្នុងទីក្រុងតូចនេះ គឺសំដៅតែលើក្មេងៗដែលមានសីលបញ្ញាវិសេសវិសាល និងរតនសម្បត្តិដែលបន្សល់ទុកដោយបុព្វបុរសនៃពិភពបណ្ដុះសីលប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណា ឥឡូវនេះទីកន្លែងដ៏មានពរជ័យនេះជិតដល់ពេលដួលរលំហើយ រឿងរ៉ាវគឺមិនមែនសាមញ្ញបែបនោះឡើយ។

តាមប្រវត្តិសាស្ត្រ ការដួលរលំនៃអាណាចក្រនីមួយៗ តែងតែនាំមកនូវការលេចចេញនូវរតនសម្បត្តិដ៏មានអំណាចបំផុត ដើម្បីស្វាគមន៍ការងើបឡើងនៃអាណាចក្រថ្មី។

អារម្មណ៍របស់ ឆៃ ជិនជាន កាន់តែអាក្រក់ទៅៗភ្លាម នៅពេលលើកឡើងពី ឆិន ភីងអាន៖ «ពួកយើងឈប់និយាយពីវាទៅ គ្រាន់តែគិតដល់វា ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍មិនល្អបាត់ទៅហើយ»។

ពន្លឺនៃភាពសាហាវយង់ឃ្នងបានលេចឡើងក្នុងភ្នែក ឆៃ ជិនជាន មួយភ្លែតក្នុងពេលដែលនាងនិយាយ ប៉ុន្តែនាងមិនចង់បំផ្លាញរូបភាពជានារីដែលមានចិត្តសប្បុរស និងទន់ភ្លន់ក្នុងក្រសែភ្នែក ហ្វូ ណានហួរ ឡើយ ដូច្នេះនាងក៏មិនបានបញ្ចេញនូវអ្វីដែលនាងពិតជាគិតចំពោះ ឆិន ភីងអាន ចេញមកទាំងអស់នោះទេ។

ប្រសិនបើនាងមានឱកាសជួប ឆិន ភីងអាន នៅក្រៅទីក្រុងនេះ នាងនឹងធ្វើឱ្យប្រាកដថាផ្ដល់ឱ្យវានូវការស្លាប់ដ៏រហ័ស ប៉ុន្តែពោរពេញដោយភាពឈឺចាប់ ជាជាងបណ្ដោយឱ្យវារស់នៅដោយជំងឺពេញមួយជីវិតដែលនៅសល់ដ៏ខ្លីរបស់វា។

ឆៃ ជិនជាន ស្អប់កែវភ្នែករបស់ ឆិន ភីងអាន បំផុត។ នៅជ្រៅក្នុងចិត្តនាង វាមានគំនិតមួយដែលនាងកំពុងព្យាយាមធ្វើមិនដឹងមិនឮ។

ទោះបីជានាងបានបណ្ដុះសីលជាច្រើនឆ្នាំនៅលើភ្នំពពកអរុណ ដែលល្បីល្បាញខាងភាពស្អាតបរិសុទ្ធក៏ដោយ ប៉ុន្តែនាងមិនដែលឃើញកែវភ្នែកមួយគូណាដែលស្អាត និងបរិសុទ្ធដូចជាកែវភ្នែករបស់ ឆិន ភីងអាន ឡើយ។ ហេតុអ្វីបានជាក្មេងក្រីក្រដែលធំដឹងក្ដីក្នុងទីកន្លែងដ៏កខ្វក់បែបនេះ បែរជាមានសិទ្ធិទទួលបានរបស់ដ៏ស្រស់ស្អាតបែបនេះទៅវិញ?

ឆៃ ជិនជាន ផ្អៀងក្បាលទៅម្ខាង ដៃអង្អែលភ្នែករបស់ខ្លួនឯង ហើយក្នុងពេលធ្វើបែបនោះ ចិញ្ចើមដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងក៏មើលទៅកាន់តែវែង និងរលូនជាងធម្មតា។

ហ្វូ ណានហួរ បានសម្លឹងមើលជុំវិញតំបន់នោះពេញមួយពេល រួចក៏និយាយបន្លែបន្លាមថា៖ «មានជំនឿដ៏ពេញនិយមមួយនៅតាមដងផ្លូវនៃទីក្រុងនាគចាស់របស់ពួកយើង ដែលបានចែងថា ការកន្ត្រាក់នៃត្របកភ្នែកខាងឆ្វេងមានន័យថា លាភសំណាង ចំណែកឯការកន្ត្រាក់នៃត្របកភ្នែកខាងស្ដាំមានន័យថា គ្រោះមហន្តរាយ។ តើត្របកភ្នែកម្ខាងណាដែលកំពុងកន្ត្រាក់សម្រាប់ប្អូនស្រី?»

ឆៃ ជិនជាន ប្រញាប់ដកម្រាមដៃចេញភ្លាម ហាក់ដូចជាត្រូវភ្លើងរលាក រួចសម្លឹងមើល ហ្វូ ណានហួរ ទាំងទឹកមុខមិនសប្បាយចិត្ត។ វាច្បាស់ណាស់ថា ត្របកភ្នែកខាងស្ដាំរបស់នាងកំពុងតែកន្ត្រាក់មែន។

ដោយដឹងថាខ្លួនឯងនិយាយជ្រុលមាត់ ហ្វូ ណានហួរ ក៏ប្រញាប់កែខៃភ្លាម៖ «នោះគ្រាន់តែជាជំនឿរបស់មនុស្សសាមញ្ញប៉ុណ្ណោះ កុំយកមកដាក់ក្នុងចិត្តអី»។

ចុងបបូរមាត់របស់ ឆៃ ជិនជាន ងើបឡើងបន្តិច ខណៈដែលនាងងាកមកមើល ហ្វូ ណានហួរ ទាំងទឹកមុខឌឺដង៖ «ខ្ញុំបោកបងបានសម្រេចហើយ មែនទេ?»

ហ្វូ ណានហួរ ភាំងបន្តិចនៅពេលឃើញកាយវិការបែបចែចង់របស់នាង ហើយបេះដូងរបស់គេក៏ចាប់ផ្ដើមរង្គើភ្លាមៗ។

គេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ស្ទាក់ស្ទើរ ហើយការសម្រេចចិត្តថានឹងសម្លាប់នាងក៏ចាប់ផ្ដើមចុះខ្សោយ។ ប្រសិនបើគេអាចយកនាងធ្វើជាដៃគូ តាវ បាន តើវាមិនជួយឱ្យទីក្រុងនាគចាស់ពង្រីកឥទ្ធិពលទៅភាគខាងជើងទេឬ? ប្រសិនបើ ឆៃ ជិនជាន អាចទទួលបានឱកាសវាសនានៅទីនេះដោយជោគជ័យ ឋានៈរបស់នាងច្បាស់ជាត្រូវបានលើកកម្ពស់យ៉ាងខ្លាំងនៅពេលនាងត្រឡប់ទៅភ្នំពពកអរុណវិញ ហើយវាមិនមែនជារឿងហួសហេតុពេកទេដែលគិតថា នាងអាចនឹងក្លាយជាម្ចាស់ភ្នំពពកអរុណនៅថ្ងៃណាមួយ។

ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏វែងឆ្ងាយនៃភ្នំពពកអរុណ ធ្លាប់មានគំរូស្រ្តីដែលបានក្លាយជាម្ចាស់ភ្នំរួចមកហើយ។ ប្រសិនបើគ្រប់យ៉ាងប្រព្រឹត្តទៅតាមផែនការ ទីក្រុងនាគចាស់នឹងមានហេតុផលសមរម្យដើម្បីជ្រៀតចូលទៅក្នុងតំបន់កណ្ដាលនៃទ្វីបដបត្បូងបូព៌ា ដោយការចងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយភ្នំពពកអរុណនៅភាគខាងជើង។

ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានសតវត្សចុងក្រោយនេះ ទីក្រុងនាគចាស់តែងតែជានិកាយដ៏មានអំណាចបំផុត ប៉ុន្តែវាត្រូវបានគេរើសអើង និងនៅឯកោពីអំណាចផ្សេងៗជានិច្ច ដោយសារតែទីតាំងភូមិសាស្ត្រដ៏អាក្រក់របស់វា។ ប្រសិនបើបញ្ហានេះត្រូវបានដោះស្រាយ នោះសក្ដានុពលសម្រាប់ការរីកចម្រើននាពេលអនាគតរបស់ទីក្រុងនាគចាស់ នឹងពិតជាគ្មានដែនកំណត់ឡើយ។

នៅខាងមុខមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន គឺជាផ្លូវបំបែកដែលច្រកផ្លូវពីរបានកាត់គ្នា។

នៅពេលឃើញផ្លូវបំបែកនេះ ហ្វូ ណានហួរ ក៏ភ្ញាក់ស្មារតីភ្លាម ហើយក្រសែភ្នែកដ៏មុតមាំក៏លេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេម្ដងទៀត។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ញើសគ្រាប់តូចៗចាប់ផ្ដើមស្រក់នៅលើថ្ងាសរបស់គេ នៅក្រោមមួកដ៏ខ្ពស់នោះ។

ដើម្បីពង្រឹងចិត្ត តាវ (Dao Heart) របស់ខ្លួន គេត្រូវតែសម្លាប់អ្នកណាដែលធ្វើឱ្យចិត្តរបស់គេច្របូកច្របល់ និងដាក់មន្ទិលសង្ស័យក្នុងបេះដូងរបស់គេ។

នៅក្នុងខណៈនោះ នៅពេលដែល ហ្វូ ណានហួរ ងាកមកមើល ឆៃ ជិនជាន ម្ដងទៀត ទឹកមុខ កាយវិការ និងចិត្តគំនិតរបស់គេ បានត្រឡប់ទៅរកសភាពមិនខ្វល់ខ្វាយដូចដើមវិញ។ វាហាក់ដូចជាគេកំពុងតែគយគន់រូបគំនូរដ៏ស្រស់ស្អាតមួយសន្លឹកប៉ុណ្ណោះ។ ស្រីស្អាតតែងតែជាចំណីចក្ខុដ៏ល្អបំផុត ហើយគេនឹងរីករាយជាមួយទិដ្ឋភាពនេះឱ្យបានច្រើនតាមតែអាចធ្វើទៅបាន។ យ៉ាងណាមិញ បន្ទាប់ពីពួកគេចាកចេញពីទីក្រុងនេះ នាងត្រូវបានកំណត់ថានឹងត្រូវស្លាប់ក្រោមដៃរបស់គេជាមិនខាន។

ជាចុងក្រោយ គ្មានអ្វីសំខាន់ជាងការស្វែងរក តាវដ៏អស្ចារ្យ របស់គេឡើយ ហើយរាល់ឧបសគ្គនៅលើវិថីនោះ ត្រូវតែត្រូវបានបោសសម្អាតឱ្យអស់។ ដោយគិតបែបនេះ ភាពច្បាស់លាស់ក៏បានកើតឡើងក្នុងបេះដូងរបស់ ហ្វូ ណានហួរ។

ឆៃ ជិនជាន ងាកមកញញឹមដាក់គេ រួចសួរដោយសំឡេងដ៏ទាក់ទាញថា៖ «តើបងកំពុងគិតពីរឿងអី បានជាមើលទៅសប្បាយចិត្តម្ល៉េះ ណានហួរ?»

នាងបានលួចប្ដូរមកហៅឈ្មោះ ហ្វូ ណានហួរ យ៉ាងស្និទ្ធស្នាលវិញ។

ហ្វូ ណានហួរ គ្រវីក្បាលទាំងញញឹម ហើយគេហៀបនឹងនិយាយអ្វីម្យ៉ាង ក៏ស្រាប់តែឃើញស្រមោលមួយតាមរយៈកន្ទុយភ្នែក។

ក្មេងប្រុសស្គមម្នាក់ បានស្ទុះចេញពីច្រកផ្លូវដែលកាត់ទទឹងផ្លូវដែលពួកគេកំពុងដើរ ហើយមើលទៅគេប្រើតែមួយជំហានប៉ុណ្ណោះ ក៏មកដល់ក្បែរ ឆៃ ជិនជាន បាត់ទៅហើយ។ ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីនោះ គេបានលើកដៃឆ្វេងឡើងយ៉ាងរហ័ស និងខ្លាំងក្លា ហើយក្នុងពេលតែមួយ កណ្ដាប់ដៃស្ដាំរបស់គេក៏បានវាយសង្កប់ទៅលើពោះរបស់ ឆៃ ជិនជាន ពេញទំហឹង។ កម្លាំងនៃការវាយនោះខ្លាំងដល់ថ្នាក់ឮសំឡេងខ្យល់កាត់តាមកណ្ដាប់ដៃ ហើយ ឆៃ ជិនជាន ក៏ស្រាប់តែអោនខ្លួនចុះដោយមិនដឹងខ្លួន ដោយសារតែឥទ្ធិពលនៃកម្លាំងប៉ះទង្គិចនោះ។

កម្លាំងដៃស្ដាំរបស់ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះ គឺលើសពីក្មេងៗដែលមានអាយុស្របាលគ្នាឆ្ងាយណាស់ ប៉ុន្តែដៃឆ្វេងរបស់គេទេតើដែលជាដៃខ្លាំងបំផុតរបស់គេ។ ដូច្នេះហើយ គេបានកាន់អាវុធនៅក្នុងដៃឆ្វេង ហើយនៅខណៈនេះ អាវុធនោះត្រូវបានចាក់ស៊ុបទាំងស្រុងទៅក្នុងបំពង់ករបស់ ឆៃ ជិនជាន ដោយចាក់ទម្លុះចំផ្នែកខាងក្រោមនៃក្រអូមមាត់របស់នាង។

ក្មេងប្រុសនោះមិនបានឈប់ត្រឹមហ្នឹងឡើយ គេបានបញ្ចេញកណ្ដាប់ដៃស្ដាំមួយទៀតវាយចំដើមទ្រូងរបស់ ឆៃ ជិនជាន ខណៈដែលដៃឆ្វេងរបស់គេនៅតែបន្តលើកឡើង ដើម្បីធានាថាគោលដៅរបស់គេគ្មានផ្លូវអាចរស់រានមានជីវិតពីការលបប្រហារនេះបានឡើយ។

ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ឈាមចាប់ផ្ដើមបាញ់ចេញពីកដ៏សខ្ចី និងស្រស់ស្អាតរបស់ ឆៃ ជិនជាន។

បន្ទាប់ពីនោះ ក្មេងប្រុសរូបនោះបានបញ្ចេញកម្លាំងតាមរយៈដងខ្លួន និងជើងរបស់គេ រួចយកស្មាបុកទង្គិចដើមទ្រូងរបស់ ឆៃ ជិនជាន យ៉ាងខ្លាំង ធ្វើឱ្យនាងខ្ទាតទៅក្នុងច្រកផ្លូវទទឹងនោះយ៉ាងសាហាវ។

ហ្វូ ណានហួរ ឈរធ្មឹងនៅនឹងកន្លែងដូចជារូបចម្លាក់ ហើយនៅក្នុងខណៈនេះ ខួរក្បាលរបស់គេគឺទទេស្អាតទាំងស្រុង។