តាវដ៏អស្ចារ្យ

ខណៈដែល ឆិន ភីងអាន ហៀបនឹងស្ទុះចេញពីទីធ្លាផ្ទះ នីង យ៉ាវ ក៏ស្រែកឃាត់ភ្លាមថា៖ «ឈប់សិន! ខ្ញុំមានរឿងចង់ប្រាប់ឯង»។

ឆិន ភីងអាន ធ្វើពងើយហាក់ដូចជាមិនឮ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេហៀបនឹងរុញទ្វាររបងចេញទៅ នីង យ៉ាវ ក៏តម្លើងសំឡេងស្រែកម្តងទៀតថា៖ «ឆិន ភីងអាន!»

ឆិន ភីងអាន គ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីងាកក្រោយ រួចរត់ត្រឡប់មកមាត់ទ្វារវិញ។ នៅពេលនេះ ទឹកមុខរបស់ នីង យ៉ាវ បានធូរស្រាលជាងមុនបន្តិចហើយ ប៉ុន្តែសំឡេងរបស់នាងនៅតែស្អកៗដដែល៖ «រឿងដែលខ្ញុំចង់ប្រាប់ឯងគឺ ទីមួយ សម្រាប់មនុស្សក្រៅស្រុកដូចជាពួកយើងនៅក្នុងទីក្រុងនេះ កម្លាំងកាយរបស់ពួកយើងអាចនឹងរឹងមាំជាងមនុស្សធម្មតា ប៉ុន្តែក្រៅពីនោះ ពួកយើងមិនខុសពីអ្នកស្រុកនៅទីនេះឡើយ។»

«ទីពីរ មនុស្សក្រៅស្រុកមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យសម្លាប់មនុស្សនៅទីនេះទេ បើពួកយើងបំពានច្បាប់នោះ មិនថាមានហេតុផលអ្វីក៏ដោយ ពួកយើងនឹងត្រូវបណ្ដេញចេញ ហើយបង្ខំឱ្យចាកចេញដោយដៃទទេភ្លាម។ នោះគឺជាផលវិបាកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុត លើសពីអ្វីដែលឯងអាចស្រមៃទៅទៀត។ ទីបី ឯងត្រូវគិតពិចារណាឱ្យបានច្បាស់លាស់មុននឹងធ្វើសកម្មភាព។ សម្រាប់មនុស្សដូចជាខ្ញុំ ប្រសិនបើជីវិតត្រូវបានគំរាមកំហែង ពួកយើងច្បាស់ជាតតាំងវិញមិនខាន ទោះបីជាត្រូវចាកចេញពីទីនេះដោយដៃទទេក៏ដោយ។ យ៉ាងណាមិញ គ្មានអ្វីសំខាន់ជាងការរស់រានមានជីវិតឡើយ។»

ឆិន ភីងអាន គិតពីអ្វីដែលនាងបានប្រាប់បន្តិច រួចក៏សួរថា៖ «អញ្ចឹងមានន័យថា បើខ្ញុំចង់ធ្វើរឿងហ្នឹង ខ្ញុំត្រូវតែធ្វើឱ្យលឿនបំផុត មែនទេ?»

ស្នាមញញឹមបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខ នីង យ៉ាវ ភ្លាមៗ វាហាក់ដូចជាបន្ទប់ទាំងមូលត្រូវបានបំភ្លឺដោយពន្លឺដែលចេញពីកែវភ្នែករបស់នាង។ នាងទះស្រោមដាវពណ៌បៃតងដែលដាក់លើជង្គង់ រួចងក់ក្បាលតបថា៖ «ពិតមែនហើយ ឯងត្រូវតែធ្វើឱ្យលឿនបំផុត។ នោះគឺជាគោលដៅចុងក្រោយដែលខ្ញុំកំពុងស្វែងរក ទាំងការប្រើកាំបិត និងដាវរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំចង់ក្លាយជាអ្នកដែលលឿនបំផុតនៅក្រោមមេឃ មិនថាជាការដកដាវ ឬការវាយប្រហារដោយកាំបិតឡើយ!»

នាងផ្អាកមួយសន្ទុះ រួចស្រាប់តែប្រែពីអ្នកសីលដ៏អង់អាច មកជាក្មេងស្រីដែលចង់សម្ដែងឫទ្ធិបន្តិច នាងញញឹមរួចសួរថា៖ «តើឯងដឹងពីរបៀបធ្វើឱ្យការវាយប្រហាររបស់ឯងលឿនជាងមុនទេ?»

ឆិន ភីងអាន គ្រវីក្បាលទាំងទឹកមុខងឿងឆ្ងល់។

នីង យ៉ាវ មើលដឹងថាគេមិនសូវចាប់អារម្មណ៍នឹងប្រធានបទនេះទេ នាងក៏បាត់បង់ចំណាប់អារម្មណ៍ក្នុងការបង្អួតភ្លាមៗដែរ នាងគ្រវីដៃដេញ៖ «ប្រញាប់ទៅទិញឆ្នាំងដីទៅ ខ្ញុំកំពុងចាំហូបថ្នាំ»។

លើកនេះ ឆិន ភីងអាន ចាកចេញពីផ្ទះដោយជំហានយឺតៗ និងរឹងមាំជាងមុន។

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីគេចាកចេញពីច្រកថូដី (Clay Vase Alley) ទ្វាររបងដែលមិនបានដាក់គន្លឹះរបស់គេ ក៏ត្រូវបាននរណាម្នាក់រុញបើកយឺតៗ។ នីង យ៉ាវ កំពុងអង្គុយតាំងសមាធិដោយប្រើបច្ចេកទេសដកដង្ហើមដ៏ចម្លែកមួយ ប៉ុន្តែនាងបានបើកភ្នែកភ្លាម ទាំងសម្លឹងមើលទៅមាត់ទ្វារដោយក្រសែភ្នែកប្រុងប្រយ័ត្ន ហាក់ដូចជាកំពុងត្រៀមខ្លួនប្រឈមមុខនឹងសត្រូវ។

រំពេចនោះ ដាវហោះដែលនៅលើតុបានស្ងប់ស្ងាត់ទាំងស្រុង ហើយវាចាប់ផ្ដើមបញ្ចេញនូវចេតនាសម្លាប់ដ៏ត្រជាក់ស្រេប ដែលធ្វើឱ្យបរិយាកាសដើមរដូវផ្ការីកកាន់តែត្រជាក់ខ្លាំងជាងមុន។

ជឺ គុយ ដើរសំដៅមកមាត់ទ្វារផ្ទះយ៉ាងរំភើយ ហាក់ដូចជាគ្រាន់តែមកលេងអ្នកជិតខាងធម្មតា។ នាងមិនបានដើរចូលផុតកម្រិតទ្វារឡើយ នាងគ្រាន់តែលូកក្បាលអើតមើលក្នុងបន្ទប់ រួចសម្លឹងមើលជុំវិញ ប៉ុន្តែនាងមិនបានចាប់អារម្មណ៍នឹង នីង យ៉ាវ ដែលកំពុងអង្គុយលើគ្រែឈើដែលមានដាវដាក់កាត់ជង្គង់ឡើយ។

យូរណាស់ ទើប ជឺ គុយ ធ្វើជាមើលឃើញមនុស្សនៅក្នុងបន្ទប់ រួចនាងក៏ធ្វើទឹកមុខស្លូតត្រង់ហើយសួរថា៖ «តើបងស្រីជានរណា? ហេតុអ្វីបានជាមកអង្គុយលើគ្រែរបស់ ឆិន ភីងអាន បែបនេះ? ខ្ញុំមិនដែលឮគេនិយាយថាមានសាច់ញាតិមកស្នាក់នៅជាមួយសោះ»។

នីង យ៉ាវ ក្រឡេកមើលភ្ញៀវដែលមិនត្រូវបានស្វាគមន៍ម្នាក់នេះបន្តិច រួចក៏បិទភ្នែកតាំងសមាធិបន្ត ដោយធ្វើពងើយមិនរកនិយាយរកនាងឡើយ។

ជឺ គុយ មិនបានខឹងសម្បារនឹងការត្រូវគេធ្វើមិនដឹងមិនឮដាក់បែបនេះទេ នាងគ្រាន់តែពេបមាត់ទាំងទឹកមុខមើលងាយបន្តិច។

នាងក្រឡេកមើលដាវវែងក្នុងស្រោមពណ៌សដែលដាក់នៅលើតុ ហើយពន្លឺនៃគំនុំ និងភាពភ័យខ្លាចបានលេចឡើងក្នុងភ្នែកនាង រួមជាមួយនឹងខ្សែពណ៌មាសដែលកំពុងរំកិលចុះឡើងក្នុងប្រស្រីភ្នែកនាង។

បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ នាងក៏សម្រេចចិត្តលើកជើងឈានចូលក្នុងបន្ទប់ ប៉ុន្តែក៏ដកជើងមកវិញភ្លាម រួចធ្វើជាគ្រហែមសុំការអនុញ្ញាត៖ «ខ្ញុំចូលទៅហើយណា បើបងស្រីមិននិយាយអី មានន័យថាបងស្រីមិនប្រកាន់ទេ មែនទេ? ម្យ៉ាងទៀត នេះជាផ្ទះរបស់ ឆិន ភីងអាន ហើយខ្ញុំស្គាល់គេច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ ឬមួយក៏បងស្រីស្ដាប់ខ្ញុំមិនយល់?»

«មិនអីទេ ពួកយើងក៏គ្មានអីត្រូវជជែកគ្នាដែរ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែមកមើលក្រែងលោពួកបងត្រូវការអ្វីខ្លះ។ ពួកយើងហៀបនឹងរើផ្ទះចេញក្នុងពេលឆាប់ៗនេះហើយ ដូច្នេះពួកយើងអាចទុករបស់របរច្រើនឱ្យ ឆិន ភីងអាន។ បងស្រីប្រហែលជាមិនដឹងទេ ជីវិតគេកន្លងមកពិតជាពិបាកខ្លាំងណាស់»។

ជឺ គុយ និយាយរៀបរាប់មិនឈប់ ហាក់ដូចជាកំពុងអាណិតអាសូរ ឆិន ភីងអាន ហើយធ្វើឱ្យមើលទៅហាក់ដូចជានាង និងគេជិតស្និទ្ធនឹងគ្នាខ្លាំងណាស់។

បន្ទាប់ពីដើរចូលក្នុងបន្ទប់ ជឺ គុយ បានដើរសំដៅទៅរកតុ រួចអង្គុយលើកៅអីក្បែរតុនោះ ដោយភ្នែកនាងតែងតែលួចសម្លឹងមើលដាវវែងនោះជានិច្ច។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ នីង យ៉ាវ បានដកក្រដាសបីសន្លឹកដែលគ្រូតាវវ័យក្មេងបានទុកឱ្យ ឆិន ភីងអាន ចេញមកពិនិត្យមើលយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់ ដើម្បីមើលថាតើវាមានអ្វីពិសេស។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីត្រឡប់ចុះឡើងជាច្រើនដង នាងនៅតែមិនឃើញមានអ្វីប្លែក នាងក៏ដកដង្ហើមធំទាំងខកចិត្ត៖ «អក្សររបស់គេមើលទៅធម្មតា និងគួរឱ្យធុញណាស់»។

នាងនៅចាំយ៉ាងច្បាស់ថា មានអក្សរ ១០ តួដែលត្រូវបានចារឹកលើជញ្ជាំងវែងក្នុងស្រុកកំណើតរបស់នាង ដែលសុទ្ធតែត្រូវបានចារឹកដោយប្រើដាវ និងពោរពេញដោយថាមពលដ៏មហិមា ដែលអាចកម្ចាត់រាល់វិញ្ញាណអាក្រក់ និងរបស់ចង្រៃទាំងឡាយបាន។

តាំងពីនៅក្មេង ចំណូលចិត្តរបស់នាងគឺការឈរនៅមុខជញ្ជាំងនោះ ហើយសម្លឹងមើលតួអក្សរដ៏អស្ចារ្យដែលចារឹកនៅលើនោះ។

ហេតុដូច្នេះហើយ ទើបស្លាកយីហោនៅក្នុងទីក្រុងនេះ ដែលមានអត្ថន័យថា «ឫទ្ធិបារមីគ្មានគូប្រៀប» មិនអាចទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍នាងបានឡើយ។

ជឺ គុយ ងាកទៅរក នីង យ៉ាវ ទាំងលួចអង្គុយពើងទ្រូងឱ្យត្រង់ និងដាក់ដៃលើជង្គង់ ដើម្បីព្យាយាមធ្វើឱ្យខ្លួនឯងមើលទៅមានរបៀបរៀបរយ និងថ្លៃថ្នូរ នាងញញឹមរួចនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «ក្មេងស្រីដូចជាបង គួរតែប្រុងប្រយ័ត្នឱ្យបានច្រើនជាងនេះ»។

«នាងជានរណា?» នីង យ៉ាវ ទ្រាំមិនបានក៏សួរឡើង។

ជឺ គុយ យកដៃខ្ទប់ទ្រូងទាំងធ្វើទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើល៖ «អូ! តាមពិតបងស្រីស្ដាប់ខ្ញុំយល់តាំងពីដំបូងតើ!»

«មានការអីមែនទេ?» នីង យ៉ាវ សួរ។

«តើរបស់នេះជារបស់បងមែនទេ?» ជឺ គុយ សួរទាំងចង្អុលទៅដាវវែងនៅលើតុ។

នីង យ៉ាវ ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចមិនឆ្លើយតបឡើយ។

ជឺ គុយ មិនខ្វល់ខ្វាយនឹងការមិនឆ្លើយតបនោះទេ នាងក្រោកឈរ រួចដើរទៅជ្រុងម្ខាងនៃបន្ទប់ ចាប់ផ្ដើមពិនិត្យមើលឆ្នាំងចាននៅលើធ្នើឈើ។ របស់របរទាំងនោះគ្មានតម្លៃអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែនាងពិនិត្យមើលវាដោយយកចិត្តទុកដាក់បំផុត។

កាលនៅជាកូនជាងនៅឡដុត ឆិន ភីងអាន បានដើរស្ទើរតែសព្វកន្លែងជុំវិញទីក្រុងតូចនេះ។ គេតែងតែឡើងភ្នំតែម្នាក់ឯងដើម្បីជីកដីឥដ្ឋ និងរកអុស ហើយយូរៗទៅ គេក៏ក្លាយជាអ្នកដែលពូកែឡើង និងចុះភ្នំយ៉ាងលឿនបំផុត។ ឱ្យតែមាននរណាម្នាក់ព្រមបង្រៀនអ្វីមួយដល់គេ គេតែងតែហាត់រៀនវាដោយអស់ពីសមត្ថភាព មិនថាជារឿងសាមញ្ញ ឬរឿងស្មុគស្មាញនោះទេ។

ចំណែករឿងថាគេអាចធ្វើវាបានល្អប៉ុណ្ណានោះ ឆិន ភីងអាន មិនដែលខ្វល់ឡើយ។ ចំពោះតាចាស់ យ៉ាវ (Old Man Yao) គាត់តែងតែមានចិត្តកំណាញ់ មិនដែលព្រមបង្រៀនវិជ្ជាល្អៗដល់ ឆិន ភីងអាន ឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា ឆិន ភីងអាន តែងតែហាត់រៀននូវអ្វីដែលតាចាស់ យ៉ាវ ព្រមបង្រៀនដោយការយកចិត្តទុកដាក់បំផុត។ បន្ទាប់មក លីវ សៀនយ៉ាង ក៏បានបង្រៀនគេពីរបៀបធ្វើធ្នូឈើ និងដងសន្ទូច ហើយគេក៏ព្យាយាមរៀនវាដោយយកចិត្តទុកដាក់ដូចគ្នា។

សុង ជីស៊ីន មិនដែលរុញរាក្នុងការនិយាយពាក្យមើលងាយ ឆិន ភីងអាន ឡើយ ហើយតាមសម្ដីរបស់គេ ឆិន ភីងអាន គឺជាមនុស្សដែលខំប្រឹងធ្វើឱ្យបានល្អបំផុតពីអ្វីដែលខ្លួនមាន ប៉ុន្តែជាអកុសល អ្វីដែលគេមានវាមានតិចតួចពេក។ ដូច្នេះហើយ គេមិនបាច់ខំប្រឹងពេកទេ គ្រាន់តែរស់តាមវាសនាទៅគឺល្អហើយ។

ជឺ គុយ បក់ដៃលា នីង យ៉ាវ ទាំងញញឹមស្រស់៖ «ខ្ញុំទៅវិញហើយ។ សូមឱ្យបងស្រីឆាប់ជាសះស្បើយណា៎។ បើត្រូវការអ្វី អាចប្រាប់ខ្ញុំបាន។ ខ្ញុំឈ្មោះ ជឺ គុយ រស់នៅផ្ទះជិតខាងហ្នឹងឯង»។

នីង យ៉ាវ មិនតបអ្វីឡើយ។

បន្ទាប់ពីដើរចេញពីបន្ទប់ចូលមកក្នុងទីធ្លាផ្ទះ ជឺ គុយ បានរអ៊ូតិចៗម្នាក់ឯងក្នុងកម្រិតដែល នីង យ៉ាវ អាចឮថា៖ «នាងមើលទៅមិនសូវស្អាតទាល់តែសោះ»។

«ឈ្មោះ ជឺ គុយ អីក៏អន់ម្ល៉េះ» នីង យ៉ាវ តបវិញទាំងធ្វើដូចជានិយាយម្នាក់ឯងដូចគ្នា។

នៅពេល ជឺ គុយ បិទទ្វាររបងពីក្រោយខ្នង នាងបានប្រើកម្លាំងបន្តិច ធ្វើឱ្យវាមានសំឡេងលាន់ឮខ្លាំង។

នីង យ៉ាវ បិទភ្នែកតាំងសមាធិបន្ត ហាក់ដូចជាមិនមានអារម្មណ៍រំភើបអ្វីឡើយចំពោះការមកដល់របស់ ជឺ គុយ។

នាងពិតជាស្អប់ទីក្រុងតូចមួយនេះណាស់ ជាពិសេសគឺពួកអ្នកបណ្ដុះសីលដែលមកស្វែងរកឱកាសវាសនានៅទីនេះ។ ពួកគេតែងតែរៀបល្បិចកិច្ចកលដាក់គ្នាទៅវិញទៅមក ហើយវាពិតជាគួរឱ្យអស់សំណើចណាស់ ដែលពួកគេចាត់ទុកខ្លួនឯងជាទេវតាដែលស្ថិតនៅខ្ពស់ជាងមនុស្សលោក។

ក្នុងចិត្តរបស់ នីង យ៉ាវ នេះមិនមែនជាអ្វីដែលការដើរលើតាវដ៏អស្ចារ្យគួរតែជាឡើយ។

នៅពេលដើរចេញពីច្រកថូដី ឆិន ភីងអាន ដកដង្ហើមធំ រួចលើកដៃស្ដាំបាំងកម្ដៅថ្ងៃ។

គេចាប់ផ្ដើមរត់តិចៗ ដោយជំហានរហ័ស និងរស់រវើក ទោះបីជាគេធ្លាប់រត់កាត់ផ្លូវ និងច្រកទាំងនេះរាប់មិនអស់ក៏ដោយ ក៏គេមិនដែលធុញទ្រាន់ឡើយ។ គេធ្លាប់ឡើងភ្នំជាប្រចាំ ដូច្នេះការរត់ត្រឹមប៉ុណ្ណេះគឺមិនខុសពីការហាត់ប្រាណបន្តិចបន្តួចសម្រាប់គេឡើយ។ អ្វីដែលពិតជាលំបាកខ្លាំងនោះ គឺដំណើរការនៃការឡើងភ្នំដើម្បីធ្វើធ្យូង។

ក្នុងមួយឆ្នាំៗ ឡដុតនាគត្រូវប្រើធ្យូងអស់ប្រហែល ១០,០០០ ទៅ ១៥,០០០ គីឡូក្រាម ហើយវាគឺជាការងារដ៏លំបាកបំផុតក្នុងការរស់នៅលើភ្នំ កាប់អុសដើម្បីដុតធ្វើធ្យូងក្នុងអំឡុងពេលដែលមានភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង។ ឆិន ភីងអាន ធ្លាប់ស្ទើរតែបាត់បង់ជីវិតម្ដងដែរ នៅពេលដែលឡធ្យូងដែលគេកំពុងសាងសង់ បានបាក់សង្កត់លើរូបគេ។

ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ ការងារស្ទើរតែទាំងអស់ដែល ឆិន ភីងអាន បានធ្វើ សុទ្ធតែជាពលកម្មដោយដៃ។ ទោះបីជាវាត្រូវការបច្ចេកទេសខ្លះក៏ដោយ ប៉ុន្តែការងារទាំងនោះពិតជាប្រើកម្លាំងបាយខ្លាំងណាស់។ ដូច្នេះហើយ រូបរាងដ៏ស្គមស្គាំងរបស់គេ គឺជាសំបកក្រៅប៉ុណ្ណោះ តាមពិតគេមានកម្លាំង និងការអត់ធ្មត់ខ្លាំងជាងអ្វីដែលមើលឃើញពីខាងក្រៅឆ្ងាយណាស់។

ឆិន ភីងអាន បានឈប់នៅត្រង់ផ្លូវបំបែក រួចផ្អែកខ្នងនឹងជញ្ជាំងទាំងអង្គុយចុះដើម្បីរឹតខ្សែស្បែកជើងចំបើងឱ្យណែន ដោយដៃម្ខាងនៅតែក្ដាប់ជាប់ជានិច្ច។

នៅខណៈនេះ ចិត្តរបស់គេស្ងប់ដូចជាផ្ទៃទឹកក្នុងស្រះអញ្ចឹង។

ទោះជាយ៉ាងណា គេពិតជានឹកមិត្តភក្តិតែមួយគត់របស់គេក្នុងទីក្រុងនេះណាស់។

លីវ សៀនយ៉ាង ធ្លាប់អួតប្រាប់ ឆិន ភីងអាន ជាសម្ងាត់ថា តារបស់គេធ្លាប់ប្រាប់រឿងមួយ។ តាមរឿងនោះ កាលតារបស់ លីវ សៀនយ៉ាង នៅជាក្មេង គាត់ធ្លាប់ឃើញមនុស្សម្នាក់រត់តែពីរបីជំហានដើម្បីយកល្បឿន រួចក៏លោតឆ្លងផុតអូរទាំងមូលតែម្ដង។

បន្ទាប់ពីនោះ លីវ សៀនយ៉ាង និង ឆិន ភីងអាន ក៏សម្រេចចិត្តសាកល្បងធ្វើបែបនោះដែរ ដោយជ្រើសរើសកន្លែងដែលចង្អៀតបំផុតនៃអូរ រួចក៏រត់យកល្បឿន និងលោតឡើងក្នុងពេលតែមួយ។ ទោះបីជា លីវ សៀនយ៉ាង មានអាយុច្រើនជាង ឆិន ភីងអាន ពីរបីឆ្នាំក៏ដោយ ក៏គេលោតមិនបានឆ្ងាយប៉ុន្មានឡើយ រួចក៏ធ្លាក់ចូលក្នុងទឹក បន្ទាប់មកគេក៏ស្រាប់តែឃើញស្រមោលមួយលោតរំលងក្បាលគេ រួចក៏បន្តទៅមុខទៀតមុននឹងធ្លាក់ចូលក្នុងទឹកនៅឆ្ងាយពីគេ។

ចាប់តាំងពីពេលនោះមក លីវ សៀនយ៉ាង លែងដែលនិយាយពីរឿងទេវតាលោតឆ្លងអូរទៀតឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណា គេដឹងថាបន្ទាប់ពីព្រឹត្តិការណ៍នោះ ឆិន ភីងអាន តែងតែទៅមាត់អូរតែម្នាក់ឯង រួចព្យាយាមលោតបែបនោះដដែលៗជាច្រើនលើកច្រើនសារ។

រាល់ពេលដែលគេធ្វើបែបនោះ គេកាន់តែខិតទៅជិតត្រើយម្ខាងទៀត ហើយមើលទៅវាហាក់ដូចជារឿងដែលគេមិនដែលធុញទ្រាន់ឡើយ។

មានម្ដងនោះ លីវ សៀនយ៉ាង លួចមើលពីចម្ងាយ ហើយនៅពេលឃើញវឌ្ឍនភាពដែល ឆិន ភីងអាន ធ្វើបាន គេមានអារម្មណ៍ថា នោះមិនមែនជា ឆិន ភីងអាន ដែលជាក្មេងល្ងង់ និងរឹងរូសដែលគេធ្លាប់ស្គាល់ឡើយ។

នៅពេលលោតឆ្លងអូរ គេមើលទៅដូចជាសត្វឥន្ទ្រីដែលតែងតែហោះឆ្វែលនៅលើមេឃលើទីក្រុងអញ្ចឹង។