បីក្នុងចំណោមប្រាំ

នៅពេល ហ្វូ ណានហួរ ដើរចេញពីផ្ទះរបស់ សុង ជីស៊ីន គេបានឃើញក្មេងស្រីបម្រើរបស់ សុង ជីស៊ីន កំពុងអង្គុយលើកៅអីតូចមួយក្នុងទីធ្លាផ្ទះ ដៃកាន់គ្រាប់ពោតមួយក្ដាប់បាចឱ្យមាន់ស៊ី។ មេមាន់ចាស់មួយក្បាល និងហ្វូងកូនមាន់រោមពណ៌លឿង កំពុងដើររេរ៉ជុំវិញនាង ចឹកគ្រាប់ពោតនៅលើដីយ៉ាងរហ័ស។

ហ្វូ ណានហួរ ញញឹមដាក់នាងបន្តិច រួចក្មេងស្រីបម្រើនោះគ្រាន់តែងើបបបូរមាត់តបវិញបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។ មើលទៅនាងមិនសូវជារួសរាយឡើយ ប្រហែលជាដោយសារនាងមានចរិតអៀនខ្មាស ឬក៏ប្រហែលជានាងជាមនុស្សមានចរិតត្រជាក់ស្រេប និងឯកោពីធម្មជាតិ។

បន្ទាប់ពីបើកទ្វាររបងចេញមក ហ្វូ ណានហួរ ក៏បានឃើញ ឆៃ ជិនជាន កំពុងឈររង់ចាំនៅច្រកផ្លូវខាងក្រៅ ជាមួយនឹងទឹកមុខដែលហាក់ដូចជាអស់សង្ឃឹមបន្តិច។ គេងាកមកបិទទ្វាររបងវិញ ហើយតាមរយៈចន្លោះទ្វារដែលជិតនឹងបិទជិតនោះ គេបានឃើញ ជឺ គុយ ងាកមកសម្លឹងមើលគេ។ នៅខណៈនោះឯង គេក៏ស្រាប់តែកត់សម្គាល់ឃើញថា ទោះបីជានាងគ្រាន់តែជាអ្នកបម្រើជាន់ទាបក្នុងទីក្រុងតូចមួយនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែនាងមានកែវភ្នែកដ៏អស្ចារ្យ ដែលធ្វើឱ្យនាងមើលទៅដូចជាត្រួយខ្ចីដ៏ស្រស់បំព្រងដែលទើបនឹងលេចចេញលើមែកឈើក្នុងដើមរដូវផ្ការីកអញ្ចឹង។

ទោះជាយ៉ាងណា ហ្វូ ណានហួរ មិនបានគិតអ្វីច្រើនឡើយ។ ក្នុងនាមជាចៅហ្វាយវ័យក្មេងនៃទីក្រុងនាគចាស់ គេបានជួបស្រីស្អាតគ្រប់បែបយ៉ាងមកច្រើនរាប់មិនអស់ទៅហើយក្នុងជីវិតនេះ។

ក្នុងពេលដើរជាមួយ ឆៃ ជិនជាន ហ្វូ ណានហួរ ក៏សួរថា៖ «មានរឿងអីហ្នឹង? កិច្ចការមិនសូវរលូនមែនទេ? របស់ល្អតែងតែត្រូវចំណាយពេលយូរបែបហ្នឹងហើយ។ ឱកាសវាសនាបែបនេះ មិនមែនតែងតែធ្លាក់មកក្នុងដៃពួកយើងត្រឹមតែការសាកល្បងលើកដំបូងនោះទេ ដូច្នេះមិនបាច់បាក់ទឹកចិត្តឡើយ»។

ឆៃ ជិនជាន មានរូបសម្រស់ស្អាតពីធម្មជាតិ ហើយរាងកាយរបស់នាងក៏ត្រូវបានលាងជម្រះឱ្យបរិសុទ្ធតាមរយៈការបណ្ដុះសីលផងដែរ។ ក្នុងក្រសែភ្នែកមនុស្សស្រីសាមញ្ញនៅជើងភ្នំ នាងប្រៀបដូចជាទេពធីតាដែលមានភាពបរិសុទ្ធដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល ប៉ុន្តែទោះបីជាខាងក្រៅនាងមើលទៅស្អាតប្លែកយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏នាងនៅតែត្រឹមតែជាសំបកកាយដែលបង្កើតឡើងពីស្បែក និងសាច់ប៉ុណ្ណោះ។

នៅខណៈនេះ ទឹកមុខមិនសប្បាយចិត្តយ៉ាងខ្លាំងបានលេចឡើងលើមុខ ឆៃ ជិនជាន ហើយនោះគឺជាសញ្ញាដែលបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា នាងកំពុងតែមានអារម្មណ៍មិនល្អបំផុត។ បើមិនដូច្នោះទេ នាងមិនបង្ហាញអារម្មណ៍ចេញមកក្រៅច្បាស់ៗបែបនេះឡើយ។ មើលទៅនាងប្រហែលជាកំពុងមានកំហឹងណែនពេញទ្រូង ហើយចង់រកអ្នកណាម្នាក់ដើម្បីនិយាយរំសាយចេញ។

«មានគេទៅដល់មុនខ្ញុំបាត់ទៅហើយ។ គេគឺជាបុគ្គលជួរមុខម្នាក់នៃបឹងស៊ូជាន គឺម្ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក លីវ ជឺម៉ៅ (Liu Zhimao)។ គ្មានឱកាសសម្រាប់ពិភាក្សាអ្វីទាល់តែសោះ។ គេបានលើកឈ្មោះមេនិកាយភ្នំពពកអរុណរបស់ពួកយើងមកនិយាយភ្លាម ដើម្បីបង្ហាញពីឋានៈខ្ពស់ជាងរបស់គេមកលើរូបខ្ញុំ ហើយខ្ញុំសឹងតែមិនទាន់បាននិយាយអ្វីផង គេក៏ដេញខ្ញុំចេញពីផ្ទះរបស់ គូ ចាន់ បាត់ទៅហើយ»។

«ពួកយើងចាំនិយាយរឿងនេះនៅពេលចេញផុតពីច្រកថូដីសិនចុះ» ហ្វូ ណានហួរ និយាយដោយទឹកមុខប្រុងប្រយ័ត្ន។

«តើមិនមែនគ្រប់មហិទ្ធិឫទ្ធិសីលទាំងឡាយ ត្រូវបានហាមឃាត់នៅទីនេះទេឬ?» ឆៃ ជិនជាន សួរ។

ហ្វូ ណានហួរ ញញឹមតបថា៖ «មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលមកទីនេះដើម្បីស្វែងរកឱកាសវាសនា សុទ្ធតែមានល្បិចក្នុងដៃរៀងៗខ្លួន។ មនុស្សវ័យក្មេងដូចជាពួកយើង ប្រហែលជាមិនត្រូវបានរឹតត្បិតខ្លាំងពេកទេ ប៉ុន្តែតាមច្បាប់នៃទីក្រុងនេះ កាលណាអ្នកដែលមានកម្រិតបណ្ដុះសីលកាន់តែខ្ពស់ អំណាចរបស់ពួកគេនឹងត្រូវសង្កត់សង្កិនកាន់តែខ្លាំង»។

«តាមទ្រឹស្ដី មនុស្សដែលនៅក្រោមឋានៈមហាប្រាជ្ញ (Sages) កាលណាពួកគេមានឋានៈកាន់តែជិតមហាប្រាជ្ញ ពួកគេនឹងកាន់តែខ្សោយនៅទីនេះ។ ប៉ុន្តែ តើនាងធ្លាប់គិតទេថា បើអ្នកមានសីលខ្លាំងម្នាក់ សុខចិត្តបញ្ចេញមហិទ្ធិឫទ្ធិទាំងបង្ខំ ទោះបីជាត្រូវខូចខាតដល់ឫសគល់នៃសីល (Dao foundation) របស់ខ្លួនក៏ដោយ តើនឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើង? នាងច្បាស់ជាមិនគិតថាពួកគេនឹងគ្មានមធ្យោបាយតតាំងជាមួយមនុស្សដូចជាខ្ញុំ និងនាងនោះទេ មែនទេ?»

«ប៉ុន្តែដោយមានមហាប្រាជ្ញម្នាក់នៅត្រួតពិនិត្យទីនេះ គ្មានផ្លូវដែលម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ហ៊ានចេញមុខមកធ្វើបាបពួកយើងដោយចំហឡើយ!» ឆៃ ជិនជាន តបវិញ។

«ពួកយើងមកទីនេះដើម្បីចងមិត្ត មិនមែនចងសត្រូវទេ។ ដរាបណាជីវិតពួកយើងមិនទាន់រងការគំរាមកំហែង ពួកយើងគួរតែជៀសវាងការធ្វើឱ្យរៀមច្បងទាំងនោះខឹងសម្បារដាក់ពួកយើងតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន» ហ្វូ ណានហួរ និយាយ។

ឆៃ ជិនជាន មិនមែនជាមនុស្សដែលចូលចិត្តប្រកែកយកឈ្នះចាញ់លើរឿងមិនសមហេតុផលឡើយ នាងក៏ងក់ក្បាលយល់ស្រប៖ «បងប្រុស ហ្វូ និយាយត្រូវហើយ។ ការប្រុងប្រយ័ត្នទុកជាមុន គឺជារឿងដែលល្អបំផុត»។

ទោះជាយ៉ាងណា ទឹកមុខស្រពោនក៏លេចឡើងម្ដងទៀត ខណៈដែលនាងដកដង្ហើមធំ៖ «ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាមិនចង់បោះបង់ចោលងាយៗបែបនេះឡើយ។ ខ្ញុំបានសន្យាឱ្យថ្មឫសពពកចំនួន ១០ ដុំទៅលោកបាត់ទៅហើយ តើឱ្យខ្ញុំទៅពន្យល់រៀមច្បងក្នុងនិកាយយ៉ាងម៉េចទៅ បើខ្ញុំត្រូវត្រឡប់ទៅវិញដោយដៃទទេបែបនេះ?»

បន្ទាប់ពីដើរចេញពីច្រកថូដី ទាំង ហ្វូ ណានហួរ និង ឆៃ ជិនជាន សុទ្ធតែមានអារម្មណ៍ថាមានសម្ពាធម្យ៉ាងមកសង្កត់សង្កិនក្នុងពេលតែមួយ។ នេះច្បាស់ជាមិនមែនជាការស្រមៃឡើយ ហើយអ្នកទាំងពីរក៏សម្លឹងមើលមុខគ្នា រួចក៏ប្រញាប់ងាកចេញវិញភ្លាមៗ។

ហ្វូ ណានហួរ មានអារម្មណ៍រំភើប និងសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែគេបានទប់ចិត្តឱ្យស្ងប់ភ្លាមៗនៅចំពោះមុខអារម្មណ៍ដ៏ចម្លែកនេះ។ គេបានព្យាយាមរំលឹកឡើងវិញនូវរាល់អ្វីដែលគេបានធ្វើតាំងពីមកដល់ទីក្រុងនេះ ហើយគេសន្និដ្ឋានថា មិនគួរមានអ្វីខុសឆ្គងចំពោះការចងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយ ឆៃ ជិនជាន ឬការដោះដូរជាមួយ សុង ជីស៊ីន ឡើយ។ អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលគេធ្វើរហូតមកដល់ពេលនេះ គឺស្ថិតនៅក្នុងក្របខណ្ឌនៃច្បាប់ ដូច្នេះវាមិនសមហេតុផលឡើយដែលមហាប្រាជ្ញដ៏អាថ៌កំបាំងក្នុងទីក្រុងនេះមកលូកដៃជ្រៀតជ្រែក។ បើដូច្នោះមែន តើសម្ពាធនេះមកពីណា?

តើវាអាចមកពីម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ដែលជាមនុស្សម្នាក់ដែលគេមិនធ្លាប់ឮឈ្មោះពីមុនមកមែនទេ? ខុសពី ហ្វូ ណានហួរ ដែលកំពុងគិតពីលទ្ធភាពជាច្រើន ឆៃ ជិនជាន បែរជាគិតយ៉ាងសាមញ្ញបំផុត។ នាងគ្រាន់តែគិតថា ហ្វូ ណានហួរ និយាយត្រូវក្នុងការវាយតម្លៃស្ថានការណ៍ ហើយម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ពិតជាបានប្រើមហិទ្ធិឫទ្ធិអ្វីម្យ៉ាងដើម្បីតាមដានមើលនាងមែន។

ភ្លាមៗនៅពេលគិតបែបនេះ ភាពភ័យខ្លាចក៏បានកើតឡើងក្នុងចិត្តនាង ហើយនាងមានអារម្មណ៍ត្រេកអរខ្លាំងណាស់ ដែលនាងគ្រាន់តែនិយាយរអ៊ូពីរឿងរ៉ាវដែលបានកើតឡើង ប៉ុន្តែមិនបាននិយាយអ្វីដែលមិនគោរពដល់ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹកឡើយ។

អ្នកទាំងពីរបន្តដើរតាមដងផ្លូវ ដោយម្នាក់ៗកំពុងធ្លាក់ចូលទៅក្នុងគំនិតរៀងៗខ្លួន។ កាលណាដើរកាន់តែឆ្ងាយពីច្រកថូដី ពួកគេកាន់តែមានអារម្មណ៍ថាដូចជាបានដកបន្ទុកចេញពីស្មា។ ហ្វូ ណានហួរ កំពុងមានអារម្មណ៍ធ្ងន់ចំពោះឱកាសវាសនាដែលគេទទួលបាន ខណៈដែល ឆៃ ជិនជាន ត្រូវដោះស្រាយជាមួយនឹងបន្ទុកនៃក្ដីសង្ឃឹមរបស់ត្រកូលនាង។

ហ្វូ ណានហួរ សម្លឹងមើលទៅខ្លោងទ្វារ (archway) នៅពីចម្ងាយ រួចក៏សួរដោយភាពងឿងឆ្ងល់ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំគ្មានការចងចាំទាល់តែសោះអំពីម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក នៃបឹងស៊ូជាន? ទោះបីជាទីក្រុងនាគចាស់របស់ពួកយើងស្ថិតនៅភាគខាងត្បូងបំផុតនៃទ្វីបក៏ដោយ ប៉ុន្តែរាល់បុគ្គលដែលមានឋានៈជាម្ចាស់ពិត (True Lord) សុទ្ធតែជាបុគ្គលដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញបំផុត ដូច្នេះគ្មានផ្លូវណាដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ឮឈ្មោះគេឡើយ»។

ឆៃ ជិនជាន បន្ថយសំឡេង រួចពេបមាត់ថា៖ «តាមពិតទៅ គេមិនមែនជាម្ចាស់ពិត (True Lord) អ្វីនោះទេ គេគ្រាន់តែជាគ្រូសីលម្នាក់ (Spiritual Master) ក្នុងចំណោមនិកាយដែលមិនសូវមានឈ្មោះបោះសម្លេងប៉ុណ្ណោះ។ គេគ្មានសិទ្ធិហៅខ្លួនឯងថាជាម្ចាស់ពិតឡើយ វាគ្រាន់តែជាគោរមងារដែលគេដាក់ឱ្យខ្លួនឯង ដើម្បីឱ្យគេមើលទៅហាក់ដូចជាសំខាន់ និងខ្ពង់ខ្ពស់ជាងការពិតប៉ុណ្ណោះ។ ដោយសារស្តេច អៀនវូ (Emperor Yuanwu) ជាអ្នកដឹកនាំដ៏ឈ្លាសវៃ គ្មានផ្លូវណាដែលទ្រង់នឹងផ្ដល់គោរមងារជាម្ចាស់ពិត ដល់មនុស្សដូចជាគេឡើយ»។

«គោរមងារជាម្ចាស់ពិតនីមួយៗ អាចកាន់កាប់បានដោយមនុស្សតែម្នាក់គត់ក្នុងពេលតែមួយ ដែលមានន័យថា បន្ទាប់ពីផ្ដល់ឱ្យនរណាម្នាក់ហើយ វាអាចនឹងត្រូវចំណាយពេលរាប់រយឆ្នាំ ទើបអាចដកហូតយកមកវិញបាន។ លើសពីនេះ បុព្វបុរសរបស់ស្តេច អៀនវូ មិនសូវជាប្រុងប្រយ័ត្នប៉ុន្មានទេ ក្នុងការផ្ដល់គោរមងារទាំងនោះ។ ជាលទ្ធផល មកដល់ពេលនេះគឺនៅសល់តែពីរគោរមងារប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះគ្មានផ្លូវណាដែលគេនឹងផ្ដល់វាឱ្យអ្នកបណ្ដុះសីលដែលមិនសូវមានឈ្មោះបោះសម្លេងដូចជា លីវ ជឺម៉ៅ នោះឡើយ»។

«អញ្ចឹងទេឬ» ហ្វូ ណានហួរ ងក់ក្បាលយល់ភ្លាម។

រាល់ម្ចាស់ពិត (True Lord) សុទ្ធតែជាបុគ្គលសំខាន់ក្នុងអាណាចក្រ ដែលបម្រើការដើម្បីប្រមូលផ្ដុំ សង្កត់សង្កិន និងពង្រឹងលាភសំណាងនៃអាណាចក្រសម្រាប់អ្នកដឹកនាំ។

ម្ចាស់ពិតនៃសាសនាតាវ សុទ្ធតែជាបុគ្គលលេចធ្លោក្នុងវិស័យផ្សេងៗគ្នា ដូចជាមេទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែ និងលេខាធិការធំៗនៃសាលាខុងជឺជាដើម។

«តើ សុង ជីស៊ីន យ៉ាងម៉េចហើយដែរ?» ឆៃ ជិនជាន សួរ ហាក់ដូចជាមិនសូវចាប់អារម្មណ៍ប៉ុន្មាន។

ហ្វូ ណានហួរ ក៏តបវិញក្នុងលក្ខណៈសាមញ្ញថា៖ «ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះមានមហិច្ឆតាខ្ពស់ មានបញ្ញាឆ្លាតវៃអស្ចារ្យ និងមានអ្នកនៅពីក្រោយខ្នងយ៉ាងរឹងមាំ។ អ្វីដែលខ្វះខាតនោះគឺ ជើងមេឃ (ចក្ខុវិស័យ) របស់គេ...»

«វាមិនសូវធំទូលាយមែនទេ?» ឆៃ ជិនជាន សួរទាំងញញឹម។

«ខ្ញុំមិនអាចនិយាយថាវាមិនធំទូលាយនោះទេ គ្រាន់តែវា "មិនទាន់ធំទូលាយគ្រប់គ្រាន់" ប៉ុណ្ណោះ» ហ្វូ ណានហួរ សើចតិចៗ។

អ្នកទាំងពីរដើរមកដល់ជើងខ្លោងទ្វារ ហើយ ហ្វូ ណានហួរ មានអារម្មណ៍សប្បាយចិត្តនឹងខ្លួនឯងយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលគេរអ៊ូតិចៗថា៖ «ក្នុងគ្រាដែលមានលាភសំណាងធំ សូម្បីតែមេឃ និងដី ក៏នឹងរួមបញ្ជូលកម្លាំងគ្នាដើម្បីជួយដល់រូបខ្ញុំដែរ»។

ទន្ទឹមនឹងនោះដែរ ឆៃ ជិនជាន សម្លឹងមើលទៅស្លាកយីហោដែលមានអត្ថន័យថា «ចូរជៀសវាងការសម្លឹងមើលទៅខាងក្រៅ» ហើយក្នុងចិត្តនាងក៏មានអារម្មណ៍ថាស្ងាត់ជ្រងំ និងអស់សង្ឃឹម ហាក់ដូចជាការយល់ដឹងដែលនាងទទួលបាននៅច្រកថូដីកាលពីមុននេះ ត្រូវបានគេឆក់យកទៅបាត់ រហូតធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍មួម៉ៅយ៉ាងខ្លាំង។

ផ្ទះរបស់ សុង ជីស៊ីន ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាគ្រួសារដែលមានមុខមាត់បំផុតនៅក្នុងច្រកថូដី (Clay Vase Alley) ដោយមានទាំងសាលធំដែលមានស្លាកយីហោព្យួរនៅខាងលើច្រកចូល និងបន្ទប់ចំហៀងពីរ មួយនៅខាងឆ្វេង និងមួយទៀតនៅខាងស្តាំ។

ស្លាកយីហានោះមានចារឹកឈ្មោះថា «សាលហ្វាកីប» (Farkeep Hall) ដោយគ្មានហត្ថលេខាបញ្ជាក់ឡើយ។ បើពិនិត្យតែទៅលើអក្សរផ្ចង់ សុង ជីស៊ីន តែងតែមានអារម្មណ៍ថា វាមិនមែនជាស្នាដៃរបស់អ្នកសរសេរអក្សរផ្ចង់ដ៏ល្បីល្បាញណាម្នាក់នោះទេ។

នៅខណៈនេះ សុង ជីស៊ីន និង ជឺ គុយ កំពុងស្ថិតនៅក្នុងបន្ទប់ធំ ដោយ សុង ជីស៊ីន កំពុងរកមើលអ្វីម្យ៉ាង ចំណែក ជឺ គុយ ឈរនៅមាត់ទ្វារ រួចសួរដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «តើការជួបគ្នាមិនសូវរលូនមែនទេ លោកម្ចាស់វ័យក្មេង?»

សុង ជីស៊ីន ដាក់ខ្សែជួងមួយចុះ រួចអង្គុយលើកៅអីក្នុងបន្ទប់ យកដៃទាំងពីរខ្ទប់ក្រោយក្បាល ទាំងខ្វែងជើងនិយាយយ៉ាងរំភើយថា៖ «អា ហ្វូ ណានហួរ នោះវាមិនមែនជាមនុស្សល្ងង់សុទ្ធសាធឡើយ។ តាំងពីដំបូងមក វាដឹងខ្លួនថាត្រូវដោះស្រាយជាមួយយើងដោយរបៀបណា ហើយវាមិនបានចាត់ទុកយើងជាក្មេងល្ងីល្ងើដែលមិនដឹងអីនោះទេ។»

«ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី វាក៏មិនមែនជាមនុស្សឆ្លាតអស្ចារ្យអ្វីដែរ។ វាព្យាយាមធ្វើខ្លួនឱ្យស្និទ្ធស្នាលជាមួយយើង ក្នុងបំណងចង់កេងចំណេញពីយើងតែប៉ុណ្ណោះ។ ពិតជាគួរឱ្យអស់សំណើចមែន! យើងគ្រាន់តែបញ្ចេញល្បិចបន្តិចបន្តួច វាបានបង្ហាញចរិតពិតមកភ្លាម។ វាគិតថាវាអាចប្រើល្បិចផ្លូវចិត្ត និងវិធីសាស្ត្រគំរាមកំហែង ដើម្បីឱ្យយើងចុះចាញ់តាមការចង់បានរបស់វាគ្រប់យ៉ាង។ បើប្រៀបធៀបជាមួយលោកគ្រូ ឈី (Mr. Qi) ដែលមានអាថ៌កំបាំង និងមានវិជ្ជាជ្រៅជ្រះនោះ វាពិតជានៅក្រោយឆ្ងាយដល់ទៅ ១០,០០០ ម៉ាយឯណោះ!»

«១០,០០០ ម៉ាយ ហាក់ដូចជាលើសពេកហើយ លោកម្ចាស់វ័យក្មេង» ជឺ គុយ ជំទាស់។

សុង ជីស៊ីន ពេបមាត់ដាក់នាង រួចក៏កែសម្ដីវិញថា៖ «អូខេ បើអញ្ចឹងនិយាយថាវានៅក្រោយពួកយើងចម្ងាយស្មើនឹង ១០ ច្រកថូដី ចុះ!»

សុង ជីស៊ីន បោះថង់មួយឱ្យ ជឺ គុយ រួចបន្តថា៖ «មើលចុះ ទាំងនេះគឺជាកាក់ទង់ដែងដែលមានរៀបរាប់ក្នុងសំបុត្រសម្ងាត់នោះ។ ឆិន ភីងអាន ក៏ទទួលបានមួយថង់បែបនេះដែរមុននេះ ហើយនៅពេលនោះ ខ្ញុំក៏នឹកឃើញភ្លាមថា វាមិនមែនជារឿងល្អឡើយដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិមហាសាលបែបនេះធ្លាក់មកក្នុងដៃរបស់វា។ ហើយពិតមែន ឥឡូវវាត្រូវបានពួកក្រៅក្រុងមួយគូនេះសម្លឹងទុកជាគោលដៅបាត់ទៅហើយ។ បើតាមខ្ញុំគិត រឿងអាក្រក់បំផុតសម្រាប់វាគឺមិនទាន់មកដល់នៅឡើយទេ។ អូ! និយាយដល់រឿងនេះ ខ្ញុំប្រាប់នាងពីរឿងអាម្នាក់ដែលមកផ្ទះយើងចុះ។»

«វាប្រាប់ថាវាជាចៅហ្វាយវ័យក្មេងនៃទីក្រុងនាគចាស់ ហើយបើតាមរបៀបដែលវាសម្ដី និងការធ្វើខ្លួន មើលទៅយ៉ាងហោចណាស់ វាក៏មិនមែនជាមនុស្សដែលខ្សោយងាយនឹងឱ្យគេធ្វើបាបដែរ។ ម្យ៉ាងទៀត វាប្រាប់ខ្ញុំថាដុំត្បូងនេះមានឈ្មោះថា "ត្បូងនាគចាស់ហៅភ្លៀង" អីហ្នឹង ហើយខ្ញុំជឿជាក់ថាវាច្បាស់ជាមានតម្លៃច្រើនមិនខាន!»

សុង ជីស៊ីន អង្អែលដុំត្បូងពណ៌បៃតងដ៏ស្អាតដែលគេបានពាក់នៅចង្កេះរួចជាស្រេច ហើយគេមានអារម្មណ៍ថា គេបានបោះជំហានមួយដ៏ធំខិតជិតទៅរកភាពជាអ្នកប្រាជ្ញដូចជាលោកគ្រូ ឈី ហើយ។

ជឺ គុយ បើកថង់ប៉ាក់ដ៏ប្រណីតនោះ រួចសួរដោយសំឡេងខ្សាវៗថា៖ «តើលោកម្ចាស់អាចរកកាក់ទង់ដែងទាំងនេះឱ្យបានច្រើនជាងនេះទៀតទេ?»

«នាងចូលចិត្តពួកវាហ្នឹងមែនទេ?» សុង ជីស៊ីន សួរទាំងញញឹម។

ជឺ គុយ ចាប់យកកាក់ខ្លឹមមាសមួយចេញពីថង់ រួចលើកវាឡើងក្រោមពន្លឺថ្ងៃ ទាំងនិយាយជាមួយស្នាមញញឹមស្រស់ស្រាយថា៖ «វាមានពណ៌មាសចែងចាំងល្អណាស់! មើលចុះ វាហាក់ដូចជានាំសិរីសួស្តីមកឱ្យយើងអញ្ចឹង!»

សុង ជីស៊ីន ផ្ទុះសំណើចភ្លាមៗនៅពេលឮបែបនេះ៖ «នាងចូលចិត្តរបស់ទាំងនេះគ្រាន់តែដោយសារវាមានសិរីសួស្តីមែនទេ? ល្អហើយ ដោយសារនាងចូលចិត្តរូបរាងរបស់កាក់ទាំងនេះ ខ្ញុំនឹងព្យាយាមរកឱ្យបានពីរបីថង់ទៀត។ ក្រៅពីកាក់ពីរប្រភេទនេះ វាក៏មានកាក់លាភសំណាងដែលគេប្រើក្នុងពិធីលើកផ្ទះ កាក់ទទួលរដូវផ្ការីកលើត្បូងផ្លែម៉ាក់ប្រេង ឬកាក់បូជាដែលគេដាក់លើពោះ ឬបាតដៃរូបសំណាកព្រះពុទ្ធផងដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណា មនុស្សសាមញ្ញ និងអ្នកបណ្ដុះសីល មានវិធីប្រើប្រាស់កាក់ទាំងនេះខុសៗគ្នា»។

«ចុះថង់កាក់របស់ ឆិន ភីងអាន វិញ?» ជឺ គុយ សួរទាំងស្នាមញញឹម។

ចិញ្ចើមរបស់ សុង ជីស៊ីន ជ្រួញចូលគ្នាបន្តិចនៅពេលឮឈ្មោះ ឆិន ភីងអាន។

ជឺ គុយ ដឹងខ្លួនភ្លាមថានាងប្រហែលជាជ្រុលមាត់និយាយប៉ះចំរឿងដែលគេមិនសប្បាយចិត្ត នាងក៏ប្រញាប់ដាក់កាក់ទង់ដែងនោះចូលក្នុងថង់វិញ រួចរឹតខ្សែថង់ឱ្យណែន ទាំងសួរដោយសំឡេងខ្សាវៗថា៖ «តើមានរឿងអី លោកម្ចាស់វ័យក្មេង?»

សុង ជីស៊ីន ពេបមាត់ ដៃអង្អែលកខ្លួនឯង រួចតបវិញដោយសំឡេងធម្មតាថា៖ «គ្មានអីទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែនឹកឃើញរឿងដែលគួរឱ្យធុញមួយចំនួន។ មិនបាច់ប្រញាប់ទេ បើពួកយើងប្រញាប់យកថង់កាក់របស់ ឆិន ភីងអាន ពេក វាអាចនឹងទាក់ទាញបញ្ហាមករកពួកយើង។ មនុស្សដែលយើងគួរតែសម្លឹងទុកជាគោលដៅ គឺ ចៅ យុន (Zhao Yun)។ គេប្រហែលជាទទួលបានមួយថង់ដែរ ហើយគេងាយនឹងបោកប្រាស់ណាស់។ ខ្ញុំសន្យាថានឹងរកមួយថង់ទៀតឱ្យនាងឱ្យបាន»។

វាច្បាស់ណាស់ថា ជឺ គុយ នៅតែមានមន្ទិលចំពោះការប្រែប្រួលឥរិយាបថភ្លាមៗរបស់ សុង ជីស៊ីន ប៉ុន្តែ សុង ជីស៊ីន មិនបានពន្យល់អ្វីឡើយ។ ជឺ គុយ មើលដឹងថា សុង ជីស៊ីន មិនមានអារម្មណ៍ចង់ពន្យល់ នាងក៏មិនសួរដេញដោលបន្តទៀតដែរ។

បន្ទាប់ពីនាងដើរចេញពីបន្ទប់ចូលទៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះ នាងបានឃើញសត្វដ៏គួរឱ្យធុញភ្នែកមួយ គឺ "អាសរកាយជើងបួន" (ជីងចក់ភ្នំ) កំពុងដេកហាលថ្ងៃលើដី ននៀលចុះឡើងពីចំហៀងទៅចំហៀង ហាក់ដូចជាកំពុងមានក្ដីសុខខ្លាំងណាស់។

ដោយសារមានកំហឹងណែនក្នុងចិត្ត ជឺ គុយ បានស្ទុះទៅរកសត្វជើងបួននោះ រួចលើកជើងជាន់ក្បាលវាជាប់នឹងដី ហើយកិនវាយ៉ាងសាហាវ ធ្វើឱ្យសត្វដ៏កំសត់នោះស្រែកយំដោយភាពឈឺចាប់។

ភ្លាមៗនៅពេលនាងលើកជើងឡើងវិញ សត្វជើងបួននោះក៏ស្ទុះរត់ចេញភ្លាមៗ រត់ស្លន់ស្លោពេញទីធ្លាផ្ទះ រហូតដល់បុកនឹងជញ្ជាំងជាច្រើនដង។

ក្នុងចំណោមធាតុទាំងប្រាំ គឺ មាស ឈើ ទឹក ភ្លើង និងដី ឥឡូវមានធាតុបីបានលេចចេញមកហើយ គឺសត្វជើងបួនពណ៌លឿង (ធាតុដី) ត្រីមាសដែលអ្នកនេសាទចាប់បាន (ធាតុមាស) និងត្រីអណ្ដែងខ្មៅដែលគេចិញ្ចឹមក្នុងអាងទឹករបស់ គូ ចាន់ (ធាតុទឹក)។

សម្លឹងមើលទៅសត្វដ៏កំសត់ដែលកំពុងរត់ត្រហេបត្រហបដោយភាពភ័យខ្លាច ស្នាមញញឹមចំអកបានលេចឡើងលើមុខរបស់ ជឺ គុយ៖ «ពិតជាកាកសំណល់ដ៏ល្ងង់ខ្លៅមែន!»

នៅឯផ្ទះរបស់ គូ ចាន់ ម្ដាយរបស់គេ និងម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក នៅតែអង្គុយទល់មុខគ្នាដដែល។ ម្នាក់ក្រោយនេះកំពុងពិនិត្យមើលខ្សែបាតដៃរបស់ខ្លួនឯង ជាមួយនឹងទឹកមុខដែលហាក់ដូចជាមានភាពតានតឹងបន្តិច។

បន្ទាប់ពីបិទបាតដៃទុកវិញ ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក បានងាកទៅរកម្ដាយរបស់ គូ ចាន់ រួចសួរថា៖ «តើនៅក្នុងទីក្រុងនេះ មានមនុស្សស្រីច្រើនទេដែលដូចជានាង ដែលបានរៀបការជាមួយបុរសមកពីខាងក្រៅក្រុង?»

ស្ត្រីរូបនោះគ្រវីក្បាលតបថា៖ «ខ្ញុំមិនគិតថាមានច្រើនឡើយ។ តាមដែលខ្ញុំដឹង គឺមានតែខ្ញុំម្នាក់គត់នៅក្នុងច្រកថូដី និងច្រកផ្កាអាព្រីខតនេះ»។

ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ រួចក៏សម្រេចចិត្តទម្លាយអាថ៌កំបាំងមួយប្រាប់នាង៖ «អាយុ ៦ ឆ្នាំ និង ១៦ ឆ្នាំ សម្រាប់ក្មេងស្រី ហើយអាយុ ៩ ឆ្នាំ និង ១៨ ឆ្នាំ សម្រាប់ក្មេងប្រុស គឺជាឧបសគ្គធំៗពីរ។ ឧបសគ្គទីមួយ ពួកគេត្រូវតែជម្នះវាដោយខ្លួនឯង ប៉ុន្តែសម្រាប់ឧបសគ្គទីពីរ ជំនួយពីខាងក្រៅខ្លះអាចនឹងត្រូវបានផ្ដល់ឱ្យដើម្បីជួយពួកគេ ហើយវាក៏មានរឿងមួយទៀតដែលកើតឡើងបន្ទាប់ពីនោះ ដែលអាចនឹងធ្វើឱ្យលទ្ធផលកាន់តែប្រសើរឡើង»។

«គ្រួសាររបស់ក្មេងនោះកាន់តែមានទ្រព្យសម្បត្តិប៉ុណ្ណា ពួកគេនឹងកាន់តែមានប្រៀបប៉ុណ្ណោះ។ វាក៏មានរឿង "បុព្វហេតុ" "ការចាប់ផ្ដើម" និង "ដំណើរផ្លូវ"។ តើជំហានពីរដំបូងក្នុងចំណោមជំហានទាំងបីនេះ អាចនឹងត្រូវបានបោះទៅមុខដោយជោគជ័យដែរឬទេ គឺវាអាស្រ័យទាំងស្រុងលើវាសនារបស់បុគ្គលម្នាក់ៗ ជាពិសេសគឺជំហានដំបូង ដែលត្រូវបានកំណត់ទាំងស្រុងដោយឆន្ទៈនៃមេឃ»។

ស្នាមញញឹមដ៏ពេញចិត្តបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ស្ត្រីរូបនោះ ខណៈដែលនាងពោលថា៖ «ការដែលលោកគ្រូពេញចិត្ត គូ ចាន់ ភ្លាមៗបែបនេះ មានន័យថាគេច្បាស់ជាអាចបោះជំហានដំបូងបានដោយខ្លួនឯង មែនទេ?»

ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក តបវិញទាំងញញឹមស្រទន់៖ «ក្មេងៗទាំងអស់ដែលត្រូវបានទុកឱ្យធំដឹងក្ដីនៅក្នុងទីក្រុងនេះ គឺជាអ្នកដែលត្រូវបានគេចាត់ទុកថាគ្មានសីលបញ្ញា (aptitude) លេចធ្លោឡើយ។ ទោះបីជា គូ ចាន់ មិនទាន់មានអាយុ ៩ ឆ្នាំក៏ដោយ ក៏គេមិនមែនជាករណីលើកលែងចំពោះរឿងនេះដែរ»។

ទឹកមុខរបស់ស្ត្រីរូបនោះ ស្រាប់តែប្រែជាស្រពោនភ្លាមៗនៅពេលឮបែបនេះ។

ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ញញឹមរួចបន្តថា៖ «កុំបារម្ភអី សីលបញ្ញាសម្រាប់ការបណ្ដុះសីល គឺពិតជាសំខាន់ណាស់មែន ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាកត្តាចម្បងដែលកំណត់ថាពួកគេអាចដើរបានឆ្ងាយប៉ុណ្ណានោះទេ។ ប្រសិនបើពួកទេវតាពេញចិត្តនរណាម្នាក់ ទោះបីជាសត្វឆ្កែអនាថានៅតាមចិញ្ចើមផ្លូវ ឬស្មៅព្រៃ ក៏អាចបោះជំហានលើវិថីបណ្ដុះសីល ហើយចុងក្រោយអាចឡើងទៅកាន់ឋានសួគ៌បានដែរ។ នៅក្នុងឱកាសនេះ ទីក្រុងនេះគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីបំបែកទំនៀមទម្លាប់ ហើយអនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សក្រៅក្រុងចូលមកច្រើនបែបនេះក្នុងពេលតែមួយឡើយ»។

«ទោះបីជាដីស្រែល្អយ៉ាងណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពីត្រូវបានគេភ្ជួររាស់ និងប្រមូលផលមិនឈប់ឈរអស់រយៈពេលរាប់ពាន់ឆ្នាំ ហើយត្រូវឆ្លងកាត់ការសាកល្បងជាច្រើនលើក ដែលការប្រមូលផលត្រូវបានធ្វើឡើងហួសប្រមាណដោយមិនគិតពីផលវិបាក នោះដីនឹងត្រូវអន់ថយ និងក្លាយជាដីដែលគ្មានជីជាតិជាមិនខាន។ ទីកន្លែងនេះ ទីបំផុតបានឈានមកដល់ការប្រមូលផលចុងក្រោយបង្អស់របស់វាហើយ។ រាល់ពេលដែលនរណាម្នាក់ហៀបនឹងស្លាប់ ហើយមានអារម្មណ៍ថាដឹងខ្លួនឡើងវិញបន្តិចមុនពេលបញ្ចប់ នោះថាមពល ខ្លឹមសារ និងវិញ្ញាណរបស់ពួកគេ នឹងត្រូវបានលើកកម្ពស់ដល់ចំណុចកំពូលដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក»។

«គូ ចាន់ កំពុងតែទទួលបានផលប្រយោជន៍ពីបាតុភូតនេះចំពេលដែលពួកយើងកំពុងនិយាយគ្នានេះឯង ហើយនេះគឺជាឱកាសដ៏មហិមាជាងអ្វីដែលនាងអាចស្រមៃទៅទៀត។ ជាមួយនឹងពរជ័យដែលបានប្រទានមកឱ្យរូបគេនេះ គេនឹងអាចដើរហួសក្មេងៗទាំងអស់ក្នុងទីក្រុង ដែលកាលពីមុនត្រូវបានគេចាត់ទុកថាមានសីលបញ្ញាខ្ពស់ជាងគេ»។

បបូរមាត់របស់ស្ត្រីរូបនោះញ័រទទាក់ ខណៈដែលនាងខំប្រឹងទប់ចិត្តរំភើបយ៉ាងខ្លាំង ហើយទឹកភ្នែកក៏ចាប់ផ្ដើមរលីងរលោងក្នុងភ្នែករបស់នាង ដែលធ្វើឱ្យនាងមើលទៅហាក់ដូចជាមានភាពទាក់ទាញម្យ៉ាង។

ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ក្រឡេកមើលនាង រួចបន្តថា៖ «ពិតណាស់ នាងក៏មិនគួរលោភលន់ពេកដែរ។ កូនប្រុសរបស់នាង មិនមែនជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលទទួលបានពរជ័យពីបាតុភូតនេះឡើយ។ និយាយតាមត្រង់ទៅ សូម្បីតែពួកយើងសម្លឹងមើលទូទាំងទ្វីបដបត្បូងបូព៌ាទាំងមូល ក៏គ្មានមនុស្សណាម្នាក់ដែលមានឯកសិទ្ធិអាចទទួលបានពរជ័យដ៏អាថ៌កំបាំងបែបនេះតែម្នាក់ឯងដែរ ហើយប្រសិនបើមនុស្សបែបនោះនឹងមាននៅថ្ងៃណាមួយ នោះគេប្រាកដជាមិនទាន់ចាប់កំណើតនៅឡើយទេ»។

«ត្រឹមប៉ុណ្ណឹងគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ ខ្ញុំពេញចិត្តនឹងអ្វីដែលខ្ញុំមានហើយ» ម្ដាយរបស់ គូ ចាន់ រអ៊ូតិចៗម្នាក់ឯង ខណៈដែលនាងយកដៃខ្ទប់ទ្រូង។

គំនិតអំពី ឆៃ ជិនជាន ស្រាប់តែលេចឡើងក្នុងចិត្តរបស់ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក គេក៏ពេបមាត់ថា៖ «នាងរវល់តែរៀបផែនការដើម្បីទទួលបានរបស់ដែលជារូបធាតុខាងក្រៅ រហូតដល់នាងមើលមិនឃើញទាល់តែសោះថាអ្វីទៅដែលពិតជាមានតម្លៃពិតប្រាកដ។ ពិតជាមនុស្សល្ងង់ខ្លៅបំផុត!»

ស្នាមញញឹមបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់គេ ខណៈដែលគេបន្តថា៖ «យ៉ាងណាមិញ នេះមិនមែនជារឿងចម្លែកឡើយ។ ពួកតាចាស់នៅភ្នំពពកអរុណ តែងតែមានចិត្តចង្អៀតចង្អល់ និងមានចក្ខុវិស័យខ្លីជានិច្ច។ បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំក៏មិនអាចដណ្ដើមយកឱកាសវាសនានេះបានមុនពួកគេដែរ។ ដោយមានធនធានដ៏មានតម្លៃ និងមិនអាចរីងស្ងួតបែបនេះនៅក្នុងដៃ ពួកគេគួរតែមានភាពរុងរឿង និងមានទ្រព្យសម្បត្តិមហាសាល ប៉ុន្តែពួកគេបែរជាធ្លាក់ខ្លួនដល់ថ្នាក់ត្រូវពឹងផ្អែកលើក្មេងជំនាន់ក្រោយ ដើម្បីគ្រាន់តែរក្សាមុខមាត់ទៅវិញ។ ពិតជាគួរឱ្យអាណិតខ្លាំងណាស់»។

នៅក្នុងផ្ទះ គូ ចាន់ បានដាល់ និងធាក់ទ្វារអស់មួយសន្ទុះធំ រួចគេក៏ឡើងលើកៅអីតូច ដើម្បីអើតមើលតាមបង្អួច ទាំងធ្វើទឹកមុខគួរឱ្យអាណិត រួចអង្វរថា៖ «ម៉ែ... ឱ្យខ្ញុំចេញទៅក្រៅមក។ ខ្ញុំសន្យាថាខ្ញុំនឹងស្ដាប់បង្គាប់ម៉ែ»។

ស្ត្រីរូបនោះងាកទៅរកម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ហើយម្នាក់ក្រោយនេះក៏ងក់ក្បាលឱ្យនាងបន្តិច។

ទើបនាងបើកទ្វារឱ្យកូនប្រុសរបស់នាង រួចនាងក៏ចាប់ដៃគេនាំចូលមកក្នុងទីធ្លាផ្ទះ ទាំងព្រមានដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «ឯងមិនត្រូវបង្កបញ្ហាអ្វីទៀតទេ ឮទេ? ម៉ែមិនដែលវាយឯងទេពីមុនមក ប៉ុន្តែបើឯងនៅតែហ៊ានមិនស្ដាប់បង្គាប់ទៀត ម៉ែនឹងវាយឯងមិនខាន!»

គូ ចាន់ ងក់ក្បាលតបវិញ ទាំងឱនក្បាលចុះដោយភាពស្រពោន។

គេបានយកកៅអីតូចមួយមកអង្គុយ ដោយបង្កើតបានជាទម្រង់ត្រីកោណជាមួយម្ដាយរបស់គេ និងម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក។ បន្ទាប់មក គេក៏យកដៃច្រកចង្ការួចសួរថា៖ «តើម៉ែ និងអ្នកនិទានរឿងនិយាយគ្នាពីអីមិញហ្នឹង? ខ្ញុំស្ដាប់មិនសូវឮទេកាលនៅខាងក្នុងបន្ទប់ តើម៉ែអាចនិយាយឡើងវិញបានទេ?»

ភ្លាមៗនោះ ទឹកមុខរបស់ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក បានប្រែប្រួលបន្តិចបន្តួច ហើយបន្ទាប់ពីការគិតមួយភ្លែត គេក៏បានដកចានពណ៌សដ៏ធំមួយចេញមកវិញ ត្រឹមតែការគ្រវីកដៃ។ បន្ទាប់មក គេក៏អោនមើលទៅក្នុងចានដោយក្រសែភ្នែកដែលមិនសូវប្រាកដប្រជា ហើយគេអាចមើលឃើញថា ផ្ទៃទឹកនៅក្នុងចាននោះកំពុងតែមានរលកខ្ទាតចេញមកមិនឈប់ឈរ។ ទន្ទឹមនឹងនោះដែរ វាហាក់ដូចជាមានខ្សែពណ៌ខ្មៅម្យ៉ាង កំពុងហែលយ៉ាងលឿនក្នុងចាននោះ ជួនកាលវាថែមទាំងហែលបុកនឹងជញ្ជាំងចានទៀតផង។

បុរសចំណាស់រអ៊ូដាក់ខ្លួនឯងនៅពេលឃើញទិដ្ឋភាពនេះថា៖ «តាមតែចិត្តឯងចុះ យើងនឹងបណ្ដោយឱ្យឯងធ្វើអ្វីតាមតែអំពើចិត្ត»។

ដើម្បីទទួលបានសិស្សម្នាក់នេះ ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក បានលូកដៃជ្រៀតជ្រែករឿងរ៉ាវដែលបានកើតឡើងនៅច្រកថូដី (Clay Vase Alley) ចំនួន ៣ លើករួចមកហើយ ដោយត្រូវចំណាយអស់នូវកម្លាំងធាតុបណ្ដុះសីលរាប់សិបឆ្នាំ។

លើកទីមួយ គឺនៅពេលដែល ឆៃ ជិនជាន ជាន់គំនរអាចម៍ឆ្កែ ហើយលើកចុងក្រោយ គឺនៅពេលដែលគេប្រើវិជ្ជាសម្ងាត់ដើម្បី «ដាំដុះ» ជំនឿខុសឆ្គងទៅក្នុងចិត្តនាង ធ្វើឱ្យនាងយល់ច្រឡំថាខ្លួនឯងសម្រេចវិជ្ជាសីលថ្មី។

ប្រសិនបើនៅខាងក្រៅទីក្រុង រឿងបែបនេះគឺមិនអាចទៅរួចឡើយ។ សូម្បីតែម្ចាស់ពិត (True Lord) នៃសាសនាតាវដ៏ពិតប្រាកដ ក៏មិនហ៊ានធ្វើរឿងបែបនេះដែរ។ ប៉ុន្តែនៅទីនេះ ឆៃ ជិនជាន មិនខុសពីមនុស្សសាមញ្ញម្នាក់ឡើយ ហើយនោះហើយជាមូលហេតុដែលម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក អាចបញ្ជាបង្គាប់នាងបានដល់កម្រិតនេះ ទោះបីជាត្រូវលះបង់កម្លាំងធាតុខ្លួនឯងយ៉ាងមហិមាក៏ដោយ។

ចំណែកលើកទីពីរ គឺជាល្បិចដ៏ស៊ីជម្រៅបំផុត និងអស្ចារ្យបំផុត ដែលសូម្បីតែខ្លួនគេផ្ទាល់ក៏មានអារម្មណ៍ថាវាជាការបំផុសគំនិតពីទេវតាដែរ។ នោះគឺនៅពេលដែលគេនាំផ្លូវចិត្តឱ្យ ឆៃ ជិនជាន យល់ច្រឡំថា សម្ដីដាស់តឿនដោយចិត្តល្អរបស់ ឆិន ភីងអាន គឺជាការសងសឹកទៅវិញ។ នៅពេលនោះ គេបានបង្កកពេលវេលារបស់ ឆិន ភីងអាន ត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក ធ្វើឱ្យការដាស់តឿននោះយឺតពេលបន្តិច ហើយគេក៏ធ្វើឱ្យ ឆៃ ជិនជាន ចាប់អារម្មណ៍លើចំណុចតូចតាចនេះយ៉ាងច្បាស់។

វាពិតជាផែនការដ៏សាហាវ និងពោរពេញដោយការគណនាបំផុត។

នៅលើវិថីបណ្ដុះសីល ការជ្រៀតជ្រែកសូម្បីតែបន្តិចបន្តួច ក៏អាចផ្លាស់ប្តូរវាសនាមនុស្សម្នាក់ទាំងស្រុងបានដែរ។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ម្ដាយរបស់ គូ ចាន់ កំពុងមើលទៅដោយទឹកមុខតានតឹង ព្រោះខ្លាចថាម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក នឹងប្រាប់ដំណឹងអាក្រក់អ្វីម្យ៉ាង។

ចំខណៈនេះ ស្នាមញញឹមចំអកបន្តិចបានលេចឡើងលើមុខម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ហើយតាមរយៈកន្ទុយភ្នែក គេឃើញ គូ ចាន់ លបក្រោកឈរ រួចស្ទុះរត់ទៅរកទ្វាររបងយ៉ាងលឿនបំផុត ធ្វើឱ្យម្ដាយគេស្លុតចិត្ត និងភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង។

ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ក្រោកឈរឡើងយ៉ាងយឺតៗ ដៃកាន់ចានទឹកយ៉ាងនឹងន៖ «សិស្សល្អ ចាំគ្រូបង្ហាញឯងឱ្យឃើញថា តើលោកីយ៍នេះវាធំប៉ុណ្ណា ដើម្បីឱ្យឯងដឹងពីកន្លែងដែលឯងត្រូវឈរ។ បើមិនដូច្នោះទេ ភាពល្ងង់ខ្លៅ និងការមិនស្ដាប់បង្គាប់របស់ឯង នឹងនាំឱ្យពួកយើងទាំងពីរត្រូវវិនាសនៅថ្ងៃណាមួយមិនខាន!»

ម្ដាយរបស់ គូ ចាន់ ស្រាប់តែសន្លប់ដួលទៅលើដី ខណៈដែលម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក គ្រវីជាយអាវកាត់ខ្យល់យ៉ាងខ្លាំង។

មួយរំពេចក្រោយមក គូ ចាន់ ដែលហៀបនឹងរត់ដល់ទ្វាររបង ក៏ស្រាប់តែជំពប់ជើងដួលលើដី។ គេដឹងភ្លាមថាមានអ្វីម្យ៉ាងមិនប្រក្រតី គេងាកមើលជុំវិញទាំងវង្វេងស្មារតី រួចងាកទៅសួរអ្នកនិទានរឿងចំណាស់ថា៖ «តើកន្លែងនេះជាកន្លែងណា?»

«ពួកយើងកំពុងស្ថិតនៅក្នុងចាន» ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក តបវិញយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ដៃទាំងពីរខ្ទប់ក្រោយខ្នង។

គូ ចាន់ កាន់តែងឿងឆ្ងល់ ប៉ុន្តែម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ស្រាប់តែស្រែកថា៖ «ក្រោកឡើង!»

គូ ចាន់ ស្ទុះក្រោកឈរតាមសម្រែកបង្គាប់ រួចឈរធ្មឹងនៅនឹងកន្លែង។

គេបានរកឃើញថា ខ្លួនឯងហាក់ដូចជាកំពុងឈរនៅលើមាត់ជ្រោយដ៏ខ្ពស់មួយ ដោយមានសមុទ្រពពកដ៏ធំល្វឹងល្វើយនៅខាងមុខ។

ភ្នែករបស់គេបើកធំៗដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល នៅពេលឃើញរូបរាងកាយដ៏ធំមហិមាមួយ កំពុងតែរំកិលខ្លួនយឺតៗកាត់ពពក និងអ័ព្ទ។

ទោះជាយ៉ាងណា សត្វនោះវាធំពេក រហូតដល់គេមិនអាចមើលឃើញរូបរាងទាំងមូលរបស់វាបានឡើយ។

គេមានភាពភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង ហើយព្យាយាមដើរថយក្រោយ ប៉ុន្តែម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក បានយកបាតដៃសង្កត់ក្បាលគេពីក្រោយ រួចបង្គាប់ដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «ឈរឱ្យស្ងៀម! បើឯងថយក្រោយនៅពេលនេះ ឯងនឹងពិបាកសម្រេចផលក្នុងការបណ្ដុះសីលនៅថ្ងៃអនាគតបំផុត!»

ទឹកភ្នែកចាប់ផ្ដើមហូរស្រក់លើមុខ គូ ចាន់ ហើយទោះបីជាគេធ្លាប់ជាក្មេងរឹងរូសយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពេលនេះគេភ័យខ្លាំងដល់ថ្នាក់មិនហ៊ានសូម្បីតែស្រែកយំឱ្យឮសំឡេង។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ជើង និងបបូរមាត់របស់គេ កំពុងតែញ័រទទាក់ដោយមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។

សមុទ្រពពកនៅពីមុខចាប់ផ្ដើមវិលវល់មិនឈប់ ហើយមើលទៅហាក់ដូចជាពពកពណ៌សទាំងនោះកំពុងតែរលាយបាត់បន្តិចម្ដងៗ។

រូបរាងកាយដ៏មហិមានៅលើមេឃ កាន់តែលេចចេញមកច្បាស់ជាងមុន ហើយវាមើលទៅដូចជា... ត្រីអណ្ដែងតូចមួយ ដែលត្រូវបានពង្រីកទំហំឱ្យធំគ្មានដែនកំណត់ ដូចជាត្រីដែល គូ ចាន់ ចិញ្ចឹមក្នុងអាងទឹកផ្ទះគេអញ្ចឹង!

គំនិតនេះបានផុសឡើងក្នុងចិត្ត គូ ចាន់ ដោយមិនដឹងខ្លួន ហើយភ្លាមៗនោះ គេក៏បោះជំហានទៅមុខ ហាក់ដូចជាត្រូវខ្មោចចូល រួចលូកដៃដ៏តូចស្គមរបស់គេឡើងទៅលើមេឃ។

ក្បាលដ៏ធំមហិមាដូចជាភ្នំ បានលេចចេញពីពពកយឺតៗ។

ភ្នែករបស់ គូ ចាន់ ស្រាប់តែភ្លឺរលោងនៅពេលឃើញបែបនេះ គេមិនត្រឹមតែលែងភ័យខ្លាចប៉ុណ្ណោះទេ គេថែមទាំងបក់ដៃហៅសត្វដ៏ធំនោះទាំងស្រែកថា៖ «មក! មកខាងនេះ! ខ្ញុំមិនដឹងថាឯងធំដល់ថ្នាក់ហ្នឹងសោះ! មិនចម្លែកទេដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ត្រី បង្គា និងក្ដាម ក្នុងអាងទឹករបស់ខ្ញុំ វាតិចទៅៗតាំងពីថ្ងៃដែលខ្ញុំដាក់ឯងចូលទៅ!»

ឈរនៅពីក្រោយ គូ ចាន់ ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ពោរពេញដោយអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់ រួមមានទាំងភាពច្រណែនយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែក៏មានភាពរំភើប និងពេញចិត្តផងដែរ។

គេនឹងមិនអាចទទួលបានឱកាសវាសនាដ៏អស្ចារ្យបែបនេះសម្រាប់ខ្លួនឯងឡើយ ប៉ុន្តែវាពិតជាមានតម្លៃណាស់សម្រាប់ការធ្វើដំណើរមកទីនេះ ដើម្បីអាចទទួលបានសិស្សដែលមានបុណ្យបារមីខ្ពស់បែបនេះ។

ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក សម្លឹងមើលក្បាលសត្វនោះដែលខិតចូលមកជិតពួកគេ រួចរអ៊ូដាក់ខ្លួនឯងថា៖ «ពិតជាទិដ្ឋភាពដ៏អស្ចារ្យមែន»។

នៅម្ខាងទៀត ឆិន ភីងអាន បានប្រាប់ នីង យ៉ាវ ថាគេត្រូវចេញទៅក្រៅ។ ក្នុងពេលនិយាយ គេកំពុងអង្គុយជ្រុលខ្លួននៅជ្រុងផ្ទះ បែរខ្នងដាក់នាង ហើយគេបានលាក់អ្វីម្យ៉ាងនៅក្នុងដៃ។

គេប្រាប់ នីង យ៉ាវ ថាគេត្រូវទៅទិញឆ្នាំងដីដើម្បីដាំថ្នាំឱ្យនាង ប៉ុន្តែភ្លាមៗបន្ទាប់ពីគេចាកចេញទៅ នីង យ៉ាវ បានប្រទះឃើញឆ្នាំងដីចាស់មួយដែលដាក់នៅជ្រុងផ្ទះរួចជាស្រេចទៅហើយ។

លើសពីនេះ នាងមានត្រចៀកដ៏វៃ ហើយនាងដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា អ្វីដែល ឆិន ភីងអាន កំពុងក្ដាប់លាក់ក្នុងដៃនោះ គឺ បំណែកប៉សឺឡែន ដែលមុតស្រួចបំផុតមួយដុំ។