ការឈរប្រឆាំងនឹងអយុត្តិធម៌

ទន្ទឹមនឹងនោះដែរ ហ្វូ ណានហួរ (Fu Nanhua) មកពី ទីក្រុងនាគចាស់ (Old Dragon City) នៅតែអង្គុយទល់មុខ សុង ជីស៊ីន ដោយដៃទាំងពីរលើកកាន់កំសៀវតែតូចមួយដែលមានចារឹកពាក្យ «អាសរកាយ» នៅបាតខាងក្រោមយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ នៅខណៈនេះ គេកំពុងពិនិត្យមើលអក្សរចារឹកនោះយ៉ាងជិតដិត និងផ្ចិតផ្ចង់បំផុត ប្រៀបដូចជាកំពុងគយគន់រាងកាយដ៏ស្រស់សោភារបស់ស្រីស្អាតម្នាក់អញ្ចឹង។

គេបានចំណាយពេលពិនិត្យមើលគ្រប់ច្រកល្ហកនៃកំសៀវនោះជិតមួយម៉ោងទៅហើយ ជួនកាលក៏ផ្លុំវាស្រាលៗ និងយកជាយអាវមកអង្អែលថ្នមៗ មើលទៅគេហាក់ដូចជាមិនដាច់ចិត្តនឹងដាក់វាចុះសូម្បីតែបន្តិច។ តែងតែមានមនុស្ស ឬវត្ថុខ្លះដែលធ្វើឱ្យយើងលង់ស្រឡាញ់តាំងពីជួបលើកដំបូង ហើយកំសៀវតែមួយនេះគឺជាវត្ថុបែបនោះនៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ ហ្វូ ណានហួរ។

ទោះបីជាវត្ថុនេះគ្រាន់តែជារបស់ដែលរបូតចេញពីចន្លោះប្រហោងនៃសំណាញ់វាសនាក៏ដោយ ក៏ ហ្វូ ណានហួរ ជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំថា គេបានជួបប្រទះនឹងមហាសម្បត្តិដ៏អស្ចារ្យមួយហើយ។ ក្នុងចំណោមនិកាយជាច្រើននៅភាគខាងត្បូងនៃទ្វីបដបត្បូងបូព៌ា ទីក្រុងនាគចាស់គឺជាកន្លែងដែលឈរនៅលំដាប់កំពូល។ ហេតុនេះ ហ្វូ ណានហួរ គឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលធ្លាប់បានឃើញនូវរបស់ល្អៗបំផុតដែលទ្វីបនេះមាន នោះហើយជាមូលហេតុដែល ឆៃ ជិនជាន ព្រមឱនក្បាលដាក់គេគ្រប់ជំហានកាលពីមុននេះ។

សុង ជីស៊ីន ស្ងាបមួយយ៉ាងវែងទាំងខ្ជិលច្រអូស រួចក៏រំកិលខ្លួនអង្គុយក្នុងក្បាច់ដែលផាសុកភាពជាងមុននៅលើកៅអី រួចនិយាយថា៖ «បងប្រុស ហ្វូ ឥឡូវលោកបានបញ្ជាក់ពីភាពពិតប្រាកដនៃរបស់នេះរួចរាល់ហើយ តើមិនមែនដល់ពេលដែលពួកយើងត្រូវពិភាក្សាពីរឿងតម្លៃទេឬ?»

កម្រមាននរណាម្នាក់ហ៊ានហៅ ហ្វូ ណានហួរ ថា "បងប្រុស" ក្នុងលក្ខណៈមិនផ្លូវការបែបនេះណាស់ ដូច្នេះគេក៏មានអារម្មណ៍មួម៉ៅបន្តិច ប៉ុន្តែគេបានព្យាយាមទប់ចិត្ត រួចដាក់កំសៀវតែចុះទាំងមិនដាច់អាល័យ មុននឹងញញឹមនិយាយថា៖ «ខ្ញុំជឿថាបងប្រុស សុង ច្បាស់ជាមើលឃើញពីភាពស្មោះត្រង់របស់ខ្ញុំមិនខាន។ ខ្ញុំបានបើកចំហតាំងពីដំបូង ដោយប្រាប់លោកពីតម្លៃពិតនៃកំសៀវនេះ ហើយខ្ញុំក៏មិនបានលាក់បាំងពីភាពស្រឡាញ់ដែលខ្ញុំមានចំពោះវាដែរ»។

«អ្វីដែលខ្ញុំធ្វើនេះ គឺដើម្បីជៀសវាងការតថ្លៃគ្នាដែលនាំឱ្យខាតពេល និងប៉ះពាល់ដល់ចំណងមិត្តភាពរវាងពួកយើង។ បងប្រុស សុង ខ្ញុំចាត់ទុកលោកជាមិត្តជិតស្និទ្ធម្នាក់លើវិថីបណ្ដុះសីលនៅថ្ងៃអនាគត។ ពេលនេះ ខ្ញុំមានចិត្តចង់ធ្វើជំនួញជាមួយលោក ហើយប្រសិនបើពួកយើងបោះជំហានដំបូងជាមួយគ្នាឱ្យបានរឹងមាំ និងពង្រឹងចំណងមិត្តភាពនេះបន្ថែមទៀត ខ្ញុំជឿថាថ្ងៃណាមួយ ខ្ញុំសូម្បីតែជីវិតក៏ហ៊ានផ្ញើលើលោកដែរ»។

នៅចំពោះមុខភាពស្មោះត្រង់របស់ ហ្វូ ណានហួរ សុង ជីស៊ីន បែរជាផ្អែកខ្នង រួចគ្រវីស្មាទាំងញញឹម៖ «ខ្ញុំជាមនុស្សដែលសាមញ្ញ និងស្រឡាញ់ទ្រព្យសម្បត្តិណាស់ បងប្រុស ហ្វូ។ ពិតណាស់ ខ្ញុំពិតជាឱ្យតម្លៃលើមិត្តភាព ប៉ុន្តែបើមាននរណាម្នាក់មកនិយាយពីរឿងបងប្អូនក្នុងពេលកំពុងជជែករឿងជំនួញ ខ្ញុំមិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យសង្ស័យពីភាពស្មោះត្រង់បានឡើយ។ បើថ្ងៃក្រោយ ពួកគេលើករឿងបងប្អូនមកនិយាយទៀត តើខ្ញុំដឹងបានយ៉ាងម៉េចថា គេមិនមែនកំពុងគិតចង់បោកប្រាស់លុយកាក់ខ្ញុំនោះ?»

ក្រសែភ្នែកដ៏ត្រជាក់ស្រេបបានលេចឡើងលើមុខ ហ្វូ ណានហួរ នៅពេលបានឮបែបនេះ គេក៏ផ្អែកខ្នងនឹងកៅអី រួចយកម្រាមដៃមកគោះតុតិចៗទាំងស្ងៀមស្ងាត់។

សុង ជីស៊ីន ហាក់ដូចជាមិនខ្វល់ខ្វាយទាល់តែសោះចំពោះការផ្លាស់ប្តូរឥរិយាបថរបស់ ហ្វូ ណានហួរ រួចគេបន្តថា៖ «ការដែលខ្ញុំហៅលោកថាបងប្រុស ហ្វូ ហើយព្រមយកកំសៀវនេះមកបង្ហាញលោក វាគួរតែគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបង្ហាញពីភាពស្មោះត្រង់របស់ខ្ញុំហើយ។ ពួកយើងទាំងពីរនាក់សុទ្ធតែចង់ឱ្យការដោះដូរនេះជោគជ័យ ដូច្នេះកុំខាតពេលនិយាយវាងវៃទៀតអី»។

«ពួកយើងធ្វើបែបនេះចុះ៖ លោកដាក់តម្លៃមក ហើយខ្ញុំនឹងងក់ក្បាល ឬគ្រវីក្បាល។ ខ្ញុំឱ្យឱកាសលោកដាក់តម្លៃតែពីរដងគត់ បើខ្ញុំបដិសេធទាំងពីរដង នោះរឿងនេះគឺចប់ត្រឹមហ្នឹង។ បន្ទាប់ពីនោះ ទោះបីលោកយកប្រាក់មកគរដូចភ្នំ ឬយកមាសមកចាក់ដូចសមុទ្រ ក៏ខ្ញុំមិនលក់ដែរ»។

ស្នាមញញឹមដ៏ស្មោះត្រង់បានលេចឡើងវិញលើមុខ ហ្វូ ណានហួរ ខណៈដែលគេពោលថា៖ «ដុំត្បូងដែលខ្ញុំឱ្យលោកមុននេះ គឺជាកាដូដំបូងសម្រាប់ការជួបគ្នា។ វាមានឈ្មោះថា "ត្បូងនាគចាស់ហៅភ្លៀង" (Old Dragon Rainbringer) វាមិនមែនជាសម្បត្តិអាថ៌កំបាំងដែលខ្លាំងពូកែអ្វីទេ គ្រាន់តែវាអាចជួយឱ្យចិត្តស្ងប់ លាងជម្រះគ្រឿងក្នុង និងធ្វើឱ្យអ្នកពាក់មានអារម្មណ៍ត្រជាក់ស្រួលក្នុងពេលអាកាសធាតុក្ដៅ។ វាមានប្រយោជន៍ខ្លាំងណាស់ក្នុងពេលធ្វើសមាធិ ហើយប្រសិទ្ធភាពរបស់វានឹងកើនឡើងទ្វេដង ប្រសិនបើប្រើរួមជាមួយមន្តអាគមរបស់សាសនាតាវ»។

បន្ទាប់មក ហ្វូ ណានហួរ បានដាក់ថង់ប៉ាក់មួយទៅលើតុ រួចរុញវាទៅឱ្យ សុង ជីស៊ីន ទាំងនិយាយដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់៖ «ថង់កាក់ទង់ដែងនេះ គេហៅថា "កាក់បូជា" (Offering Coins) ជាវត្ថុដែលគេប្រើសម្រាប់សក្ការបូជាដល់អាទិទេព ឬវត្ថុស័ក្តិសិទ្ធិផ្សេងៗ។ ជាទូទៅ គេយកវាទៅបូជាដល់វិហារអ្នកតា ឬរូបសំណាកព្រះ ខ្លះដាក់ក្នុងមាត់ ខ្លះដាក់ក្នុងពោះ ឬខ្លះដាក់លើបាតដៃ ដែលវាមានបំណង និងប្រសិទ្ធភាពខុសៗគ្នា»។

«អ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះគឺ កាក់ទាំងនេះមើលទៅដូចជាធ្វើពីមាស ប៉ុន្តែការពិតវាធ្វើចេញពី "ខ្លឹមមាស" (Gold Essence) ដែលវាមានតម្លៃជាងមាសធម្មតាឆ្ងាយណាស់ ហើយវាគឺជាវត្ថុធាតុដែលសូម្បីតែពួកអ្នកសីលអមតៈ ក៏ចាត់ទុកថាជារបស់កម្របំផុតដែរ។ ខ្ញុំមិនហ៊ាននិយាយថា ថង់កាក់ខ្លឹមមាសនេះមានតម្លៃលើសពីកំសៀវតែមួយនេះទេ ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ វាគឺជាតម្លៃដ៏សមរម្យបំផុតមួយ។ របស់ទាំងនេះ បូកផ្សំជាមួយដុំត្បូងនោះទៀត ច្បាស់ណាស់ថា បងប្រុស សុង គឺជាអ្នកចំណេញក្នុងជំនួញមួយនេះ»។

បន្ទាប់ពីបានណែនាំពីអ្វីដែលគេផ្ដល់ឱ្យរួច ហ្វូ ណានហួរ ក៏នៅស្ងៀមដើម្បីរង់ចាំចម្លើយពី សុង ជីស៊ីន។

សុង ជីស៊ីន ក៏នៅស្ងៀមមួយសន្ទុះដែរ រួចក៏ព្រិចភ្នែកហាក់ដូចជាមិនជឿ រួចសួរថា៖ «អស់ហើយ?»

«អស់ហើយ» ហ្វូ ណានហួរ បញ្ជាក់ទាំងញញឹមជូរចត់។

សុង ជីស៊ីន ស្រាប់តែផ្ទុះកំហឹងឡើងភ្លាមៗនៅពេលឮសម្ដីនេះ គេបានទះតុមួយកំផ្លៀងយ៉ាងខ្លាំង រួចក៏ចាប់ផ្ដើមជេរស្តីទាំងកំហឹងថា៖ «តើលោកចាត់ទុកខ្ញុំជាមនុស្សល្ងង់ឬ? តើមុខខ្ញុំមើលទៅដូចជាក្មេងល្ងង់ដែលលោកចង់បោកប្រាស់តាមចិត្តអញ្ចឹងឬ? មុននឹងចូលមកក្នុងទីក្រុងនេះ អ្នករាល់គ្នាសុទ្ធតែមានថង់កាក់ទង់ដែងម្នាក់បីថង់ ដែលថង់មួយត្រូវប្រគល់ឱ្យអ្នកយាមទ្វារ ដូច្នេះវាសមហេតុផលណាស់ដែលថង់ពីរទៀតត្រូវយកមកដូរជាមួយរតនសម្បត្តិពីរយ៉ាងដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យយកចេញពីទីនេះ»។

«ថង់នីមួយៗ គួរតែមានកាក់ទង់ដែងមិនតិចជាង ២០ កាក់នោះទេ តែមើលថង់ដ៏ស្គមរបស់លោកនេះមើល! តើវាមានដល់ ១២ កាក់ដែរឬអត់? លោកហ៊ាននិយាយពីភាពស្មោះត្រង់កើតដែរ នៅពេលដែលលោកកំពុងតែព្យាយាមប្លន់ទាំងកណ្ដាលថ្ងៃច្បាស់ៗបែបនេះ!»

ហ្វូ ណានហួរ ចាប់ផ្ដើមគោះម្រាមដៃលើតុខ្លាំងជាងមុន ហើយចង្វាក់នៃការគោះក៏កាន់តែលឿនទៅៗ។

បេះដូងរបស់ សុង ជីស៊ីន ស្រាប់តែកន្ត្រាក់យ៉ាងខ្លាំង ហើយគេក៏មានអារម្មណ៍ថាថប់ដង្ហើមយ៉ាងខ្លាំងដោយមិនដឹងមូលហេតុ។ មុខរបស់គេប្រែជាក្រហមងាំង ហើយកែវភ្នែកក៏ចាប់ផ្ដើមឡើងក្រហមឈាម។ គេប្រញាប់យកដៃខ្ទប់ទ្រូងខាងឆ្វេង ក៏ឃើញថាបេះដូងកំពុងលោតញាប់ស្លន់ស្លោដូចគេវាយស្គរ ហាក់ដូចជាវាចង់ធ្លាយចេញពីទ្រូងរបស់គេមកខាងក្រៅអញ្ចឹង។

ហ្វូ ណានហួរ ចាប់ផ្ដើមបន្ថយចង្វាក់គោះម្រាមដៃបន្តិចម្ដងៗ ទើបទឹកមុខរបស់ សុង ជីស៊ីន ចាប់ផ្ដើមគ្រាន់បើឡើងវិញ។

ស្នាមញញឹមស្រទន់បានលេចឡើងលើមុខ ហ្វូ ណានហួរ ខណៈដែលគេពោលថា៖ «ដោយសារតែតម្លៃទីមួយត្រូវបានបដិសេធ ខ្ញុំមានតែដាក់តម្លៃទីពីរជូន។ ខ្ញុំនឹងផ្ដល់កាក់បូជាខ្លឹមមាសចំនួន ២៤ កាក់ សម្រាប់កំសៀវតែអាសរកាយមួយនេះ។ តើលោកយល់យ៉ាងណាដែរ?»

សុង ជីស៊ីន កំពុងតែចេញញើសជោកខ្លួន ខណៈដែលគេកំពុងគិតពិចារណាពីសំណើនេះ។ គេអាចមើលឃើញថា ហ្វូ ណានហួរ ចាប់ផ្ដើមអស់ការអត់ធ្មត់ហើយ គេបម្រុងនឹងហើបមាត់និយាយអ្វីម្យ៉ាងដើម្បីសម្រាលស្ថានការណ៍ ប៉ុន្តែ ហ្វូ ណានហួរ បែរជាបង្កើនល្បឿននៃការគោះម្រាមដៃម្ដងទៀត ហាក់ដូចជាការសងសឹកចំពោះការជេរប្រមាថរបស់ សុង ជីស៊ីន កាលពីមុននេះ។

សុង ជីស៊ីន យកដៃទាំងពីរខ្ទប់ទ្រូងយ៉ាងណែន ផ្ទៃមុខរបស់គេវក់វីដោយភាពឈឺចាប់ ប៉ុន្តែគេនៅតែសម្លឹងមើលទៅ ហ្វូ ណានហួរ ដោយក្រសែភ្នែករឹងរូសមិនចុះចាញ់។

ហ្វូ ណានហួរ ស្ទើរតែមិនអាចទប់ទល់នឹងអារម្មណ៍ចង់សម្លាប់ សុង ជីស៊ីន នៅទីនេះបានឡើយ ប៉ុន្តែដើម្បីបុព្វហេតុធំ និងដើម្បីអនាគតលើវិថីបណ្ដុះសីលរបស់គេ គេក៏បានទប់ចិត្តវិញ រួចក៏ឈប់គោះម្រាមដៃ ហើយដោះលែង សុង ជីស៊ីន ឱ្យរួចផុតពីមរណៈដ៏ឈឺចាប់។

សុង ជីស៊ីន ដកដង្ហើមដង្ហក់យ៉ាងខ្លាំង ជាមួយនឹងក្រសែភ្នែកដ៏មុតស្រួច រួចគេក៏ស្រាប់តែសើចឡើងទាំងសំឡេងស្អកៗ។

ហ្វូ ណានហួរ មានការងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង ហើយគេក៏មើលឃើញថាមិនមានដាននៃគំនុំក្នុងភ្នែករបស់ សុង ជីស៊ីន ឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា គេមិនបានគិតថាវាជារឿងគួរឱ្យបារម្ភនោះទេ ព្រោះថាវិថីនៃការបណ្ដុះសីលពោរពេញទៅដោយរឿងចម្លែកៗដែលមិនអាចពន្យល់បាន ហើយគេក៏ធ្លាប់ជួបមនុស្សប្លែកៗច្រើនមកហើយដែរ។ ហេតុនេះ គេគ្រាន់តែសួរថា៖ «តើលោកសើចពីរឿងអី?»

ដង្ហើមរបស់ សុង ជីស៊ីន ចាប់ផ្ដើមត្រឡប់មកសភាពធម្មតាវិញបន្តិចម្ដងៗ គេផ្អែកខ្លួននឹងកៅអី រួចជូតញើសលើថ្ងាស ប៉ុន្តែកែវភ្នែករបស់គេនៅតែភ្លឺថ្លា និងមុតថ្លៃដូចដើម ខណៈដែលគេតបថា៖ «ខ្ញុំគ្រាន់តែទប់ចិត្តរំភើបមិនបាន នៅពេលគិតថា ថ្ងៃណាមួយខ្ញុំក៏នឹងមានអំណាចដូចលោក ហើយអាចសម្លាប់មនុស្សបានត្រឹមតែការគោះម្រាមដៃបែបនេះដែរ»។

ហ្វូ ណានហួរ ញញឹម ហើយមិនបានតបអ្វីឡើយ មើលទៅគេហាក់ដូចជាមិនសូវភ្ញាក់ផ្អើលទេដែល សុង ជីស៊ីន គិតបែបនេះ។

នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ ហ្វូ ណានហួរ មនុស្សដូចជា សុង ជីស៊ីន គឺងាយស្រួលដោះស្រាយបំផុត ដរាបណាគេនៅតែមានឋានៈខ្ពស់ជាង ប៉ុន្តែពួកគេក៏អាចក្លាយជាមនុស្សដែលពិបាកដោះស្រាយបំផុតដែរ ប្រសិនបើពួកគេអាចមានសមត្ថភាពលើសរូបគេនៅថ្ងៃណាមួយ។

យ៉ាងណាមិញ ក្នុងនាមជាចៅហ្វាយវ័យក្មេងនៃទីក្រុងនាគចាស់ ហ្វូ ណានហួរ ជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំថា បន្ទាប់ពីទទួលបានឱកាសវាសនានៅទីនេះហើយ គេនឹងមិនត្រូវក្មេងដែលមិនទាន់មានគ្រូណាម្នាក់មកតាមទាន់ឡើយ។

សុង ជីស៊ីន ក្រឡេកមើលកំសៀវតែ និងថង់កាក់ទង់ដែងដែលមានតែពាក់កណ្ដាលនៅលើតុ រួចងើបក្បាលឡើងពោលថា៖ «ខ្ញុំមានលក្ខខណ្ឌពីរ។ បើលោកយល់ព្រមតាមលក្ខខណ្ឌទាំងនោះ ខ្ញុំមិនត្រឹមតែលក់កំសៀវតែអាសរកាយនេះឱ្យលោកទេ ខ្ញុំនឹងបង្ហាញរបស់ម្យ៉ាងទៀតដែលមានតម្លៃមិនចាញ់របស់នេះឡើយ»។

ហ្វូ ណានហួរ ទប់ចិត្តរំភើបដែលកំពុងពុះកញ្ជ្រោលក្នុងខ្លួន រួចធ្វើទឹកមុខឱ្យស្ងប់បំផុតតាមដែលអាចធ្វើបាន ហើយសួរថា៖ «តើលក្ខខណ្ឌរបស់លោកមានអ្វីខ្លះ?»

សុង ជីស៊ីន មិនបង្អង់យូរ ក៏ប្រាប់ពីអ្វីដែលគេចង់បានភ្លាមៗ៖ «ទីមួយ ខ្ញុំចង់បានកាក់ខ្លឹមមាសចំនួនបីថង់ពេញ មិនមែនតែពីរថង់ទេ»។

«ខ្ញុំអាចធ្វើបាន» ហ្វូ ណានហួរ តបវិញដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ។

សុង ជីស៊ីន សម្លឹងមើលភ្នែកគេចំៗ បង្ហាញពីភាពមិនទុកចិត្ត។

ហ្វូ ណានហួរ ញញឹមរួចនិយាយថា៖ «លោកអាចជ្រើសរើសជឿខ្ញុំ ឬមិនជឿក៏បាន។ ក្នុងពេលដែលខ្ញុំយល់ព្រមតាមលក្ខខណ្ឌនេះហើយ លោកត្រូវតែយករបស់ដែលមានតម្លៃស្មើនឹងកាក់ខ្លឹមមាសពីរថង់នោះ មកឱ្យខ្ញុំមើលផ្ទាល់ភ្នែក»។

«ពិតណាស់» សុង ជីស៊ីន ងក់ក្បាលយល់ព្រម។

«ចុះលក្ខខណ្ឌទីពីរ?» ហ្វូ ណានហួរ សួរ។

«ខ្ញុំចង់ឱ្យលោកសម្លាប់មនុស្សម្នាក់ឱ្យខ្ញុំ» សុង ជីស៊ីន តប។

ហ្វូ ណានហួរ គ្រវីក្បាលបដិសេធ៖ «ដោយសារលោកដឹងថាមានកាក់ប៉ុន្មានក្នុងមួយថង់ លោកក៏ច្បាស់ជាដឹងដែរថា មនុស្សក្រៅក្រុងដូចជាខ្ញុំ មិនអាចសម្លាប់អ្នកក្រុងនៅទីនេះតាមចិត្តចង់បានឡើយ។ បើមិនដូច្នោះទេ ពួកយើងនឹងត្រូវបណ្ដេញចេញពីទីក្រុងភ្លាមៗ ហើយថែមទាំងអាចត្រូវគេដកហូតសមត្ថភាពបណ្ដុះសីលមួយផ្នែកទៀតផង»។

«ពួកមហាប្រាជ្ញថែមទាំងអាចដកហូតឱកាសវាសនានៅថ្ងៃអនាគតតាមវិធីដែលយើងមិនអាចស្មានដល់ ដូច្នេះមិនត្រឹមតែពួកយើងត្រូវរងគ្រោះទេ សូម្បីតែត្រកូលរបស់ពួកយើងក៏អាចរងផលប៉ះពាល់អាក្រក់ដែរ»។

«កុំប្រញាប់បដិសេធពេកអី។ ប្រហែលជាស្ថានភាពនឹងផ្លាស់ប្តូរនៅថ្ងៃក្រោយ ហើយលោកប្រហែលជាចង់ពិចារណាឡើងវិញ» សុង ជីស៊ីន និយាយទាំងញញឹមស្រទន់។

«ខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ តើលោកចង់សម្លាប់នរណា?» ហ្វូ ណានហួរ សួរទាំងញញឹម។

«ខ្ញុំក៏កំពុងតែគិតពីរឿងហ្នឹងដែរ» សុង ជីស៊ីន តបវិញទាំងលាក់លៀម។

ហ្វូ ណានហួរ លើកកំសៀវតែឡើងម្ដងទៀត ទាំងអង្អែលផ្ទៃដ៏រលោងរបស់វា រួចនិយាយយ៉ាងរំភើយថា៖ «បើអញ្ចឹង មានតែរង់ចាំមើលបន្តទៀតចុះ»។

នៅទល់មុខគេ សុង ជីស៊ីន យកដៃអង្អែលកខ្លួនឯងដោយមិនដឹងខ្លួន ខណៈដែលទឹកមុខដ៏សាហាវឃោរឃៅលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។

បន្ទាប់ពី ជឺ គុយ នាំ ឆៃ ជិនជាន ទៅដល់ផ្ទះរបស់ គូ ចាន់ (Gu Can) រួចមក នាងជាអ្នកបម្រើក៏បានចាកចេញទៅវិញ ដើម្បីទៅមើលហាងទំនិញនៅច្រកផ្កាអាព្រីខត (Apricot Blossom Alley)។ ឆៃ ជិនជាន រុញទ្វាររបងចូលទៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះ រួចក៏ស្រាប់តែឈរធ្មឹងនៅនឹងកន្លែង មិនហ៊ានរើខ្លួនសូម្បីតែមួយអ៊ីញ។ នាងសម្លឹងមើលបុរសចំណាស់ដែលកំពុងអង្គុយលើកៅអីវែង រួចសួរដោយសំឡេងញ័រៗថា៖ «តើលោកគឺជា ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក (River Severing True Lord) នៃបឹងស៊ូជាន (Lake Shujian) មែនដែរឬទេ?»

«អូ? ធ្វើម៉េចទើបនាងស្គាល់ខ្ញុំ?» បុរសចំណាស់សួរ។

ឆៃ ជិនជាន តបវិញដោយសំឡេងគោរពថា៖ «ខ្ញុំគឺជា ឆៃ ជិនជាន មកពីភ្នំពពកអរុណ (Dawn Cloud Mountain)។ កាលពី ១០ ឆ្នាំមុន ខ្ញុំបានដើរតាមឪពុកខ្ញុំទៅលេងបឹងស៊ូជាន ហើយខ្ញុំមានកិត្តិយសបានឃើញលោកពីចម្ងាយ។ រហូតមកដល់ថ្ងៃនេះ ការចងចាំនោះនៅតែច្បាស់ក្នុងចិត្តខ្ញុំ ហាក់ដូចជាទើបតែវីតកាលពីម្សិលមិញអញ្ចឹង»។

អ្នកនិទានរឿងដែលត្រូវបានគេហៅថា ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក បានក្រឡេកមើល ឆៃ ជិនជាន រួចនិយាយដោយសំឡេងមិនខ្វល់ខ្វាយថា៖ «អញ្ចឹងទេឬ។ ដោយសារនាងមកពីភ្នំពពកអរុណ ខ្ញុំនឹងអភ័យទោសឱ្យសម្រាប់ការចូលមកដោយមិនបានប្រាប់មុន ប៉ុន្តែកុំឱ្យមានរឿងបែបនេះកើតឡើងម្ដងទៀត។ កុំភ្លេចបិទទ្វាររបងវិញផងនៅពេលចេញទៅ»។

ឆៃ ជិនជាន នៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ រួចងក់ក្បាលតប៖ «ខ្ញុំសូមលាលោកគ្រូសិនហើយ»។

បន្ទាប់មក នាងក៏ចាកចេញទៅដូចអ្វីដែលគេបង្គាប់ ហើយនាងបានបិទទ្វាររបងវិញយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់បំផុត ដើម្បីកុំឱ្យមានសំឡេងរំខាន។

នៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះ ម្ដាយរបស់ គូ ចាន់ សម្លឹងមើលទៅទ្វាររបងដោយភាពព្រួយបារម្ភ រួចសួរថា៖ «លោកម្ចាស់សីល ខ្ញុំមិនគិតថានាងជាមនុស្សដែលព្រមបោះបង់ដោយងាយនោះទេ។ តើលោកប្រាកដទេថានាងនឹងមិនបង្កបញ្ហាដល់ពួកយើង?»

ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក គ្រហែមឌឺដង៖ «នៅទីនេះ សូម្បីតែដកដង្ហើម ឬបន្ធូរបង់ខ្យល់ ក៏អាចនាំទុក្ខទោសបានដែរ។ បើពួកយើងតែងតែខ្លាចរអា និងដកថយរាល់ពេលឃើញស្រមោលនៃបញ្ហា នោះពួកយើងនឹងមិនអាចធ្វើអ្វីបានសម្រេចឡើយ»។

ស្ត្រីរូបនោះមិនមានអ្វីតបវិញឡើយ។

ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ញញឹមរួចសួរថា៖ «ខ្ញុំសួរនាងបន្តិច៖ បើនាងមានជម្រើស តើនាងចង់បញ្ជូន គូ ចាន់ ទៅបណ្ដុះសីលនៅភ្នំពពកអរុណ ឬចង់ឱ្យគេតាមខ្ញុំទៅបឹងស៊ូជាន?»

ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក មើលដឹងថាស្ត្រីរូបនោះចង់បង្ហាញភក្តីភាព គេក៏លើកដៃឃាត់ រួចបន្តថា៖ «កុំប្រញាប់ឆ្លើយអី។ ភ្នំពពកអរុណ ស្ថិតនៅលំដាប់ក្រោមៗក្នុងចំណោមនិកាយលំដាប់ទីពីរនៃទ្វីបដបត្បូងបូព៌ារបស់យើង ប៉ុន្តែបើអ្នកនាងគិតថាវាមិនគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ដោយសាររឿងហ្នឹង នោះអ្នកនាងច្បាស់ជាយល់ខុសហើយ»។

«ថ្មឫសពពក (Cloud Root Stones) ដែលផលិតនៅភ្នំពពកអរុណ គឺជាសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃបំផុត ហើយពួកគេគឺជានិកាយតែមួយគត់ក្រោមមេឃនេះដែលផលិតវត្ថុធាតុនេះបាន មិនមែនតែនៅលើទ្វីបដបត្បូងបូព៌ាប៉ុណ្ណោះទេ។ ជាលទ្ធផល ភ្នំពពកអរុណមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ និងត្រូវបានគ្រប់គ្នាគោរពកោតខ្លាច»។

«ជាពិសេស និកាយ និងវិហារសាសនាតាវទាំងឡាយណាដែលដើរតាមខ្សែខាងឱសថបុរាណ សុទ្ធតែមានទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធបំផុតជាមួយភ្នំពពកអរុណរាប់ពាន់ឆ្នាំមកហើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាអ្នកបណ្ដុះសីលម្នាក់នៃបឹងស៊ូជានប៉ុណ្ណោះ។ អ្វីដែលខ្ញុំមាន គឺត្រឹមតែកោះមួយនៅលើបឹង សិស្សពីរបីនាក់ និងអ្នកបម្រើមិនលើសពី ១០០ នាក់ឡើយ»។

ទោះបីជាមានអាយុច្រើនបន្តិចមែន ប៉ុន្តែម្ដាយរបស់ គូ ចាន់ នៅតែរក្សាសម្រស់បានយ៉ាងស្អាត ហើយនាងញញឹមរួចនិយាយថា៖ «គម្លាតរវាងខ្ញុំ និងស្ត្រីមកពីភ្នំពពកអរុណម្នាក់នោះ គឺមិនខុសពីគម្លាតរវាងនាង និងរូបលោកឡើយ។ តើខ្ញុំអាចដាច់ចិត្តបញ្ជូន គូ ចាន់ ឱ្យទៅសុំទានអាហារសល់ពីស្ត្រីម្នាក់នោះ ជាជាងក្លាយជាសិស្សរបស់មហាអំណាចដែលគួរឱ្យគោរពដូចជាលោកបានយ៉ាងម៉េចទៅ?»

ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ផ្ទុះសំណើចឡើងនៅពេលឮបែបនេះ បន្ទាប់មកគេក៏នឹកឃើញអ្វីម្យ៉ាង រួចបង្គាប់ដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «ប្រាប់ខ្ញុំពីប្រវត្តិរបស់ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះ (ឆិន ភីងអាន) មក ហើយរៀបរាប់ឱ្យបានលម្អិតបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន»។

ស្ត្រីរូបនោះស្រឡាំងកាំងបន្តិចនៅពេលឮសំណួរ រួចនាងក៏យកដៃអង្អែលសក់ឱ្យមានរបៀបរៀបរយមួយសន្ទុះ មុននឹងចាប់ផ្ដើមនិទានរឿង៖ «ក្មេងប្រុសកំសត់ម្នាក់នោះមានឈ្មោះថា ឆិន ភីងអាន។ ទាំងឪពុក និងម្ដាយរបស់គេសុទ្ធតែធំដឹងក្ដីនៅក្នុងទីក្រុងនេះ ហើយខ្ញុំពិតជាជិតស្និទ្ធជាមួយម្ដាយរបស់គេណាស់។ គាត់មិនមែនជាមនុស្សស្រីដែលស្អាតដាច់គេទេ ប៉ុន្តែគាត់មានបុគ្គលិកលក្ខណៈល្អអស្ចារ្យណាស់។ ខ្ញុំសឹងតែនឹកមិនឃើញសោះថា តើមានពេលណាខ្លះដែលគាត់ធ្លាប់ខឹងសម្បារដាក់នរណាម្នាក់នោះ»។

«ចំណែកឯស្វាមីរបស់គាត់វិញ ក៏មិនមែនជាបុរសសង្ហាអ្វីដែរ ហើយនិយាយតាមត្រង់ទៅ ខ្ញុំគិតថាគាត់មិនសមនឹងម្ដាយ ឆិន ភីងអាន ឡើយ ប៉ុន្តែគាត់គឺជាជាងក្អមឆ្នាំងដ៏ចំណានម្នាក់។ ប្រសិនបើគាត់មិនឆាប់ចែកឋានទៅទាំងវ័យក្មេងបែបនេះទេ ប្រហែលជា ២០ ឆ្នាំក្រោយ គាត់អាចនឹងក្លាយជាមេជាងនៅឡដុតនាគដ៏ធំមិនខាន។ ចំពោះមូលហេតុដែលគាត់ស្លាប់ ខ្លះនិយាយថា នៅថ្ងៃភ្លៀងធ្លាក់មួយ គាត់បារម្ភថាភ្លើងក្នុងឡនឹងត្រូវរលត់ គាត់ក៏ប្រញាប់រត់ទៅឡដុត រួចក៏រអិលជើងធ្លាក់ចូលទៅក្នុងអូរ»។

«អ្នកខ្លះទៀតនិយាយថា ក្នុងពេលដែលគាត់ចូលព្រៃកាប់អុស គាត់បែរជាលោភលន់ រួចក៏លួចចូលទៅក្នុងភ្នំដែលត្រូវបានបិទជិតដោយរាជវាំង ហើយក៏ត្រូវសត្វព្រៃស៊ីជាអាហារ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សាកសពរបស់គាត់មិនត្រូវបានរកឃើញឡើយ។ បុរសម្នាក់នោះមានចរិតស្ងប់ស្ងាត់ និងមិនសូវមាត់កករទេ ប៉ុន្តែគាត់ស្រឡាញ់កូនប្រុសគាត់ខ្លាំងណាស់។ រាល់ពេលដែលគាត់ត្រឡប់មកក្រុងវិញ គាត់តែងតែទិញកាដូតូចៗមកឱ្យកូនជានិច្ច ដូចជាស្គរតូចៗ រូបចម្លាក់ព្រះពោធិសាត់ធ្វើពីស្ករគ្រាប់ ឬបំណែកប៉សឺឡែនចាស់ៗជាដើម»។

«មុនពេលគាត់ចែកឋានទៅ គ្រួសារដែលមានសមាជិកបីនាក់នេះមានជីវភាពរស់នៅយ៉ាងសុខសាន្ត និងមានលំនឹង។ បន្ទាប់ពីឪពុករបស់ ឆិន ភីងអាន ស្លាប់ទៅ ទុក្ខសោកពិតជាធំធេងពេកសម្រាប់ម្ដាយរបស់គេ ធ្វើឱ្យគាត់ធ្លាក់ខ្លួនឈឺភ្លាមៗតែម្ដង។ ក្នុងរយៈពេលមិនដល់មួយឆ្នាំផង គាត់ត្រូវបានធ្វើទុក្ខដោយជំងឺរហូតដល់ខ្លួនប្រាណនៅសល់តែស្បែកដណ្ដប់ឆ្អឹង។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំ និងអ្នកជិតខាងឯទៀតពិតជាខ្លាចរអាមិនហ៊ានមើលមុខគាត់ឡើយ គាត់បានប្រែប្រួលទាំងស្រុងពីស្ត្រីដែលធ្លាប់តែរីករាយ និងរួសរាយរាក់ទាក់ ដែលគ្រប់គ្នាធ្លាប់ស្គាល់ និងស្រឡាញ់»។

«ក្នុងអំឡុងពេលនោះ គឺមានតែ ឆិន ភីងអាន ម្នាក់គត់ដែលមើលថែគាត់។ កាលនោះគេនៅជាក្មេងតូចល្អិតនៅឡើយ ប៉ុន្តែគេធ្វើគ្រប់បែបយ៉ាង រាប់តាំងពីការទិញថ្នាំ និងដាំថ្នាំ រហូតដល់ការដាំស្លឱ្យខ្លួនឯង និងម្ដាយហូប។ កាលនោះគេទាបណាស់ ដល់ថ្នាក់ត្រូវឈរលើកៅអីទើបអាចដាំស្លលើចង្រ្កានបាន ហើយដើម្បីសន្សំលុយទិញថ្នាំ គេបានដើរឡើងភ្នំគ្រប់ច្រកល្ហកដើម្បីស្វែងរកគ្រឿងផ្សំថ្នាំធម្មតាៗ»។

«ប្រសិនបើមានសល់ គេនឹងយកទៅលក់ឱ្យហាងថ្នាំ។ មានម្ដងនោះ គេប្រហែលជាច្រឡំហូបស្មៅថ្នាំខុសក្នុងពេលដើរលើភ្នំ ហើយពេលត្រឡប់មកក្រុងវិញ គេក៏ស្រាប់តែដួលសន្លប់លើដី រួចក៏បែកពពុះមាត់ និងននៀលពេញដី ហាក់ដូចជាត្រូវខ្មោចចូលអញ្ចឹង។ ពួកយើងភ័យខ្លាំងណាស់នៅពេលនោះ ដោយគិតថាគ្រួសារមួយនេះច្បាស់ជាត្រូវចប់ត្រឹមហ្នឹងមិនខាន»។

«កាលនោះ ម្តាយក្មេករបស់ខ្ញុំនៅមានជីវិតនៅឡើយ ហើយគាត់បាននិយាយថា វានឹងក្លាយជាពរជ័យសម្រាប់ពួកគេទាំងបីនាក់ បើបានស្លាប់ទៅទាំងអស់គ្នាបែបនេះ ដើម្បីកុំឱ្យមាននរណាម្នាក់នៅសល់ក្នុងលោកនេះ ហើយរងទុក្ខវេទនាតែម្នាក់ឯង។ យ៉ាងហោចណាស់ ពួកគេនឹងបានជួបជុំគ្នានៅជាតិខាងមុខ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឆិន ភីងអាន បែរជាអាចរស់រានមានជីវិតពីគ្រោះថ្នាក់នោះដោយខ្លួនឯងបាន ប៉ុន្តែម្ដាយរបស់គេវិញ មិនអាចរស់ឆ្លងផុតរដូវរងានោះឡើយ»។

«អូ! ខ្ញុំស្ទើរតែភ្លេចប្រាប់ លោកគ្រូ... ឆិន ភីងអាន កើតនៅ ថ្ងៃទី ៥ ខែ ៥។ ចាស់ៗនៅក្នុងច្រកផ្លូវរបស់ពួកយើងសុទ្ធតែនិយាយថា នេះគឺជាថ្ងៃដែលមិនមានសិរីសួស្តីបំផុតក្នុងឆ្នាំ ហើយអ្នកណាដែលកើតក្នុងថ្ងៃនេះ មិនត្រឹមតែមានជីវិតវេទនាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេថែមទាំងនាំមកនូវគ្រោះចង្រៃដល់គ្រួសារទៀតផង។ បន្ទាប់ពីឪពុកម្ដាយគេចែកឋានទៅ ក្នុងផ្ទះគេគ្មានសល់សូម្បីតែកាក់ទង់ដែងមួយឡើយ។ សូម្បីតែកាដូតូចៗដែលឪពុកគេធ្លាប់ទិញឱ្យ ក៏ត្រូវបានគេយកទៅដូរយកអាហារហូបជាមួយក្មេងៗដទៃក្នុងក្រុងអស់រលីងដែរ»។

មកដល់ចំណុចនេះនៃសាច់រឿង ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ក៏បាននិយាយកាត់ភ្លាមថា៖ «កើតថ្ងៃទី ៥ ខែ ៥ អញ្ចឹងឬ? គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់។ ចាំមើលបន្តិចមើល...»

គេក៏ចាប់ផ្ដើមលើកម្រាមដៃមកគណនាអ្វីម្យ៉ាង។

ស្ត្រីរូបនោះមិនដឹងថាគួរនិទានបន្តទៀតឬយ៉ាងណា ប៉ុន្តែម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក បានញញឹមរួចនិយាយថា៖ «អ្នកនាងអាចបន្តទៀតបាន»។

ស្ត្រីរូបនោះធ្វើតាមសម្ដីបង្គាប់ ដោយបន្តរឿងរ៉ាវរបស់នាង៖ «គ្មានអ្នកណាម្នាក់ដែលរស់នៅក្នុងច្រកថូដី (Clay Vase Alley) ហ៊ានទទួល ឆិន ភីងអាន ឱ្យចូលទៅរស់នៅក្នុងផ្ទះជាមួយឡើយ ប៉ុន្តែពួកយើងក៏មិនដាច់ចិត្តឃើញគេដាច់ពោះស្លាប់ដែរ ដូច្នេះពួកយើងតែងតែជួយគេជារឿយៗ ដោយយកអាហារខ្លះទៅឱ្យដើម្បីធានាថាគេមិនស្លាប់ដោយសារការអត់ឃ្លាន។ គ្រប់គ្នាដឹងថា ឆិន ភីងអាន គឺជាក្មេងល្អ និងឧស្សាហ៍ព្យាយាម ហើយពួកយើងសុទ្ធតែចង់ជួយគេ ប៉ុន្តែថ្ងៃខែឆ្នាំកំណើតរបស់គេមានអត្ថន័យមិនល្អខ្លាំងណាស់ រហូតដល់គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានមកស្និទ្ធស្នាលជាមួយគេឡើយ»។

«ពិតណាស់ មិនមែនគ្រប់សុទ្ធតែមានចិត្តអាណិតអាសូរគេនោះទេ។ ក៏មានមនុស្សអាក្រក់ខ្លះក្នុងសង្កាត់ដែលតែងតែចូលចិត្តធ្វើបាបគេ គ្រាន់តែដោយសារគេគ្មានឪពុកម្ដាយ ហើយចុងក្រោយ គេក៏ត្រូវបានបង្ខំចិត្តឱ្យទៅធ្វើជាកូនជាងនៅឡដុតក្អមឆ្នាំង។ មុនពេលម្ដាយគេចែកឋានទៅ គេបានសន្យាជាមួយគាត់ថា ទោះជាត្រូវធ្វើជាអ្នកសុំទាន ក៏គេមិនទៅធ្វើការនៅឡដុតនាគ (dragon kilns) ដែរ។ វាច្បាស់ជាមានរឿងអាក្រក់ខ្លាំងណាស់កើតឡើងចំពោះគេ ទើបក្មេងដែលស្រឡាញ់ម្ដាយដល់ថ្នាក់ហ្នឹង ព្រមលេបសម្ដីសន្យារបស់ខ្លួនឯងវិញ»។

«តើអ្នកនាងដឹងឈ្មោះ ថ្ងៃខែឆ្នាំកំណើត និង តួអក្សរទាំងប្រាំបី (Eight Characters/Bazi) របស់ឪពុកម្ដាយក្មេងនោះទេ?» ម្ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក សួរឡើង។

ស្ត្រីរូបនោះដឹងត្រឹមតែឈ្មោះរបស់ពួកគាត់ប៉ុណ្ណោះ តែមិនដឹងពីថ្ងៃខែឆ្នាំកំណើត និងតួអក្សរទាំងប្រាំបីឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក បានធានាប្រាប់នាងថា ព័ត៌មានត្រឹមប៉ុណ្ណឹងគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏ស្រាប់តែពេបមាត់ចំអកថា៖ «តើពួកវាគិតថា ល្បិចក្មេងលេងដ៏គួរឱ្យអាណិតរបស់ពួកវា អាចបោកប្រាស់ភ្នែកអ្នកណាបានទៅ? ពិតជាគួរឱ្យអស់សំណើចមែន!»

ស្ត្រីរូបនោះសម្លឹងមើលទៅគេទាំងងឿងឆ្ងល់។

ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ក៏ពន្យល់ថា៖ «ឪពុករបស់ក្មេងម្នាក់នោះ មិនបានស្លាប់ដោយសារគ្រោះថ្នាក់ចៃដន្យទេ។ អ្វីដែលទំនងជាបានកើតឡើងបំផុតនោះគឺ គាត់បានដឹងដោយចៃដន្យនូវអាថ៌កំបាំងនៃទីក្រុងនេះ ប៉ុន្តែគាត់សំណាងអាក្រក់ជាងអ្នកនាងឆ្ងាយណាស់ ហើយបុណ្យបារមីដូនតារបស់គាត់ក៏ខ្សោយខ្លាំងណាស់ដែរ បើប្រៀបធៀបជាមួយត្រកូលរបស់អ្នកនាង។ ចុងក្រោយ គាត់បានបំបែក ក្អមប៉សឺឡែនវាសនា (bonded porcelain vase) របស់កូនប្រុសខ្លួនឯង ដើម្បីដូរយកសុវត្ថិភាព»។

«ជាលទ្ធផល និកាយមួយនៅខាងក្រៅទីក្រុងបានបាត់បង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេបានខំរៀបចំយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់។ នោះគឺជាការវិនិយោគដ៏មហិមាដែលត្រូវរលាយជាអសារបង់ ហើយគ្មានផ្លូវណាដែលជាងក្អមឆ្នាំងតូចតាចដូចជាគាត់ អាចសងការខាតបង់ដល់និកាយនោះវិញបានឡើយ ដូច្នេះគាត់ត្រូវតែសងដោយជីវិត។ សូម្បីតែជីវិតរបស់គាត់តែម្នាក់ក៏មិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ ពួកគេថែមទាំងតាមយកជីវិតប្រពន្ធរបស់គាត់ទៀត។

«និកាយដែលនៅពីក្រោយរឿងនេះ ប្រហែលជាគិតថាការស្លាប់របស់ជាងក្អមឆ្នាំងម្នាក់ មិនមែនជារឿងដែលគួរឱ្យអ្នកណាចាប់អារម្មណ៍ឡើយ ដូច្នេះពួកគេសូម្បីតែបិទបាំងរឿងនេះឱ្យបានល្អក៏មិនចង់ធ្វើដែរ ដោយគ្រាន់តែប្រើបច្ចេកទេសបិទបាំងយ៉ាងសាមញ្ញបំផុត ដែលខ្ញុំអាចមើលធ្លុះក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ កម្រិតនៃភាពធ្វេសប្រហែសនេះ គឺគួរឱ្យអស់សំណើច និងគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលបំផុត»។

ទឹកមុខស្រពោនបានលេចឡើងលើមុខស្ត្រីរូបនោះ បន្ទាប់ពីបានឮបែបនេះ។

ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក អាចមើលដឹងពីអ្វីដែលនាងកំពុងគិត គេក៏ញញឹមរួចសួរថា៖ «តើអ្នកនាងមានអារម្មណ៍ខ្មាសអៀនឬ? តើអ្នកនាងកំពុងស្ដាយក្រោយចំពោះអ្វីដែលខ្លួនបានធ្វើមែនទេ?»

ស្នាមញញឹមជូរចត់បានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខស្ត្រីរូបនោះ ខណៈដែលនាងតបថា៖ «ខ្ញុំពិតជាមានអារម្មណ៍ខ្មាសអៀនមែន។ យ៉ាងណាមិញ ខ្ញុំបានឃើញក្មេងម្នាក់នោះធំដឹងក្ដីនៅចំពោះមុខខ្ញុំផ្ទាល់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំមិនដែលស្ដាយក្រោយចំពោះអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើ សូម្បីតែមួយវិនាទីឡើយ!»

«ខ្ញុំមើលដឹង» ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក ងក់ក្បាលយល់ស្រប។

ស្ត្រីរូបនោះរអ៊ូរទាំម្នាក់ឯងដើម្បីលួងចិត្តខ្លួនឯងថា៖ «ប្រសិនបើម្ដាយរបស់ ឆិន ភីងអាន ស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដូចខ្ញុំ ខ្ញុំជឿថាគាត់ក៏នឹងធ្វើរឿងដូចគ្នាដែរ»។

«រឿងហ្នឹង ខ្ញុំមិនសូវប្រាកដឡើយ» ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក រអ៊ូទាំងគ្រវីក្បាល។

«គាត់ច្បាស់ជាធ្វើរឿងដូចគ្នា!» ស្ត្រីរូបនោះស្រែកឡើង ហាក់ដូចជាចង់បំបិទសំឡេងជំទាស់ទាំងឡាយ។

ម្ចាស់ពិតកាត់ខ្សែទឹក មិនបានខឹងសម្បារនឹងអាកប្បកិរិយាឈ្លើយរបស់នាងឡើយ គេគ្រាន់តែដកដង្ហើមធំ៖ «ប្រហែលជាអញ្ចឹងហើយ។ ឪពុកម្ដាយគ្រប់រូប សុទ្ធតែចង់បានអ្វីដែលល្អបំផុតសម្រាប់កូនរបស់ពួកគេ»។

ឆិន ភីងអាន អង្គុយនៅលើមាត់ទ្វារផ្ទះ រួចក៏ស្រាប់តែសួរឡើងថា៖ «នីង យ៉ាវ ខ្ញុំសុំសួរអ្វីមួយបានទេ?»

នីង យ៉ាវ កំពុងអង្គុយពែនភ្នែន ផ្អែកខ្នងនឹងជញ្ជាំង ដោយមានដាវក្នុងស្រោមពណ៌បៃតងដាក់នៅពីមុខនាង។ នាងតបថា៖ «បានតើ ប៉ុន្តែរឿងអាថ៌កំបាំង ឬរឿងផ្ទាល់ខ្លួន ខ្ញុំមិនឆ្លើយទេណា»។

«តាមធម្មតា តើមនុស្សដូចជាពួកលោក ស្នាក់នៅទីនេះយូរប៉ុណ្ណា ទើបចាកចេញទៅវិញ?» ឆិន ភីងអាន សួរ។

នីង យ៉ាវ ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចតបថា៖ «រឿងនេះពិបាកនិយាយណាស់។ អ្នកខ្លះមានសំណាងខ្ពស់ ក៏អាចចាកចេញទៅវិញក្នុងថ្ងៃតែមួយដែលពួកគេមកដល់។ អ្នកខ្លះទៀតមិនសូវមានសំណាង ទីនេះអាចនឹងក្លាយជាកន្លែងសម្រាកចុងក្រោយរបស់ពួកគេក៏ថាបាន។ បើឯងចង់ដឹងពីមតិរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំអាចប្រាប់បាន តែវាមិនប្រាកដថាត្រឹមត្រូវទាំងស្រុងទេ ដូច្នេះឯងគ្រាន់តែដឹងជាព័ត៌មានទៅចុះ»។

«បើលើកយកមនុស្ស ៨ នាក់ដែលចូលមកក្នុងក្រុងជាមួយខ្ញុំមកធ្វើជាឧទាហរណ៍ ក្នុងនោះមានពីរក្រុមមកពីត្រកូលអភិជនដ៏មានអំណាច។ ពួកនោះមិនសូវជាឆ្លាតប៉ុន្មានទេ តែមានលុយច្រើនក្នុងដៃ ដូច្នេះខ្ញុំជឿថាពួកគេមិនទាន់ចាកចេញទៅឆាប់ៗនេះទេ។ យ៉ាងហោចណាស់ ក៏ត្រូវស្នាក់នៅទីនេះពីរបីថ្ងៃដែរ។ បុរសដែលពាក់មួកខ្ពស់ និងមានដុំត្បូងនោះ ប្រហែលជាអាចទទួលបានអ្វីដែលគេចង់បានដោយងាយស្រួល។ ផ្ទុយទៅវិញ មានមនុស្សល្ងង់ម្នាក់ដែលខំប្រឹងផ្ដោតលើអណ្ដូងទឹកនោះ ចំណែករឿងជោគជ័យឬអត់ គឺអាស្រ័យលើសំណាងរបស់គេ»។

«ចុះបើខ្ញុំសួរពីមនុស្សម្នាក់ទៀតបានទេ?» ឆិន ភីងអាន សួរ។

«នរណា?»

«ស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់ដែលខ្ពស់ខ្លាំងនោះ»។

«ឯងចូលចិត្តនាងមែនទេ?»

ឆិន ភីងអាន គ្រាន់តែញញឹមហួសចិត្ត ដោយចាត់ទុកថាវាគ្រាន់តែជាការនិយាយលេងសើច។

នីង យ៉ាវ ហាក់ដូចជាដឹងខ្លួនថាការលេងសើចរបស់នាងវាមិនសូវសមរម្យ នាងក៏ប្រែទឹកមុខជាម៉ឺងម៉ាត់វិញ៖ «តាមពិតទៅ ខ្ញុំបានលបស្ដាប់ការសន្ទនារបស់ឯងជាមួយគ្រូតាវ លូ មិញហ្នឹង ដូច្នេះខ្ញុំដឹងថាអ្វីដែលនាងបានធ្វើដាក់ឯង។ តើឯងកំពុងគិតចង់សងសឹកនាងមែនទេ?»

នាងដកដង្ហើមធំបន្តិច រួចបន្តថា៖ «ឱ្យខ្ញុំណែនាំឯងបន្តិចចុះ។ សម្រាប់មនុស្សដែលស្ថិតនៅកំពូលភ្នំ មនុស្សដូចជាឯងដែលនៅពាក់កណ្ដាលភ្នំ គឺមិនខុសពីមនុស្សដែលនៅជើងភ្នំប៉ុន្មានឡើយ។ វាមិនមែនមកពីពួកគេមានអំនួតនោះទេ តែមកពីពួកគេស្ថិតនៅខ្ពស់ជាងឯងឆ្ងាយណាស់»។

«កុំនិយាយដល់ស្ត្រីមកពីភ្នំពពកអរុណម្នាក់នោះអី សូម្បីតែក្មេងប្រុសតូចដែលស្លៀកពាក់អាវវែងពណ៌ក្រហមនោះ ក៏អាចធ្វើឱ្យឯងក្អួតឈាមស្លាប់បានដែរ ត្រឹមតែការដាល់មួយដៃចំទ្រូង។ ផ្ទុយទៅវិញ បើឯងដាល់គេវិញ វាមិនខុសពីការរុកគួនបន្តិចបន្តួចឡើយ។ យ៉ាងច្រើនបំផុតគឺធ្វើឱ្យគេឈឺតិចតួច ប៉ុន្តែមិនអាចបង្កជារបួសធ្ងន់ធ្ងរបានទេ។ ចំពោះមូលហេតុវិញ វាមិនងាយនឹងរៀបរាប់ឱ្យអស់ឡើយ ហើយខ្ញុំក៏មិនសូវពូកែខាងនិយាយពន្យល់រឿងអស់ទាំងនេះដែរ»។

ឆិន ភីងអាន ងាកទៅសម្លឹងមើលទៅក្រៅទ្វារ រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ដឹងថា ហេតុអ្វីបានជានាងធ្វើបែបនោះដាក់ខ្ញុំ? ពួកយើងទើបតែជួបគ្នាលើកដំបូង តើនាងមានហេតុផលអ្វីដែលត្រូវសម្លាប់ខ្ញុំ?»

នីង យ៉ាវ គិតមួយសន្ទុះធំ ទើបតបវិញថា៖ «នាងប្រហែលជាមិនមែនជាប្រភេទមនុស្សដែលចូលចិត្តសម្លាប់មនុស្សស្លូតត្រង់តាមចិត្តចង់នោះទេ។ ឱ្យខ្ញុំពន្យល់បែបណាទៅ? សាកស្រមៃមើលបែបនេះ៖ នៅលើវិថីបណ្ដុះសីល វាមានស្ថានភាព និងទីតាំងខុសៗគ្នាដែលយើងត្រូវឆ្លងកាត់»។

«ជួនកាល ពួកគេអាចនឹងប្រញាប់ដើរពេក រួចក៏ជ្រុលជើងជាន់ស្រមោចស្លាប់ដោយអចេតនា ឬជួនកាលពួកគេឃ្លាន ក៏ចាប់ត្រីពីរបីក្បាលក្នុងទន្លេមកហូប ឬក៏អាចជ្រុលដៃសម្លាប់សត្វស្លាប ឬសត្វពស់ក្នុងពេលកំពុងហាត់វិជ្ជាសីល។ ទាំងនោះសុទ្ធតែជាលទ្ធភាពដែលអាចកើតឡើង ហើយរឿងទាំងនោះមិនមែនសុទ្ធតែធ្វើឡើងដោយចេតនាអាក្រក់ឡើយ។ នេះមិនមែនជាការប្រៀបធៀបដ៏ល្អបំផុតទេ ប៉ុន្តែឯងយល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំចង់និយាយមែនទេ?»

«ប្រហែលជាយល់ខ្លះដែរ» ឆិន ភីងអាន តបវិញ រួចក៏ងាកទៅសម្លឹងមើលក្រៅទ្វារវិញដោយទឹកមុខស្រពោន។

តាមពិតទៅ គេមិនយល់ទាល់តែសោះ។ គេមិនអាចទទួលយកបានឡើយថា ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សទាំងនោះអាចយកជីវិតអ្នកដទៃបានយ៉ាងងាយ ដោយគ្មានហេតុផលត្រឹមត្រូវបែបនេះ។

មួយសន្ទុះក្រោយមក ឆិន ភីងអាន ងាកមកញញឹមដាក់ នីង យ៉ាវ រួចនិយាយថា៖ «បើអ្នកនាងមិនប្រកាន់ទេ អ្នកនាងអាចស្នាក់នៅទីនេះចុះ។ បើត្រូវការអ្វី គ្រាន់តែប្រាប់ខ្ញុំមក»។

«ចុះឯងទៅរស់នៅឯណា?»

«ខ្ញុំស្គាល់គេម្នាក់ ខ្ញុំនឹងទៅស្នាក់នៅផ្ទះរបស់គេ ដូច្នេះកុំបារម្ភពីខ្ញុំអី។ គេមានឈ្មោះថា លីវ សៀនយ៉ាង (Liu Xianyang) គេជាមិត្តល្អបំផុតរបស់ខ្ញុំ»។

«អរគុណច្រើន» នីង យ៉ាវ និយាយទាំងស្នាមញញឹម។

ឆិន ភីងអាន ញញឹមតបវិញទាំងអេះក្បាលដោយក្ដីអៀនខ្មាស។ បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ គេក៏ប្រមូលសេចក្ដីក្លាហាន ងាកទៅរក នីង យ៉ាវ ម្ដងទៀត រួចនិយាយថា៖ «នីង យ៉ាវ... ប្រសិនបើថ្ងៃណាមួយខ្ញុំមិនបានត្រឡប់មកវិញទេ សូមជួយយកថង់កាក់មាសនោះទៅឱ្យ លីវ សៀនយ៉ាង ផង ហើយប្រាប់គេឱ្យជួយមើលថែផ្ទះនេះឱ្យខ្ញុំផង»។

«គេមិនបាច់បោសសម្អាតវាទេ គ្រាន់តែជួយជួសជុលម្តងម្កាល និងជួយប្រក់ក្បឿងថ្មីខ្លះដើម្បីកុំឱ្យវាលេចទឹកភ្លៀង។ ហើយកុំឱ្យជញ្ជាំងរលំ និងកុំឱ្យរបងផ្ទះមើលទៅហួសសម័យពេក។ ប្រសិនបើគេអាចជួយបិទរូបទេវតាយាមទ្វារ និងសរសេរពាក្យជូនពរ (couplets) នៅលើទ្វារ និងជញ្ជាំងក្នុងថ្ងៃចូលឆ្នាំបាន នោះរឹតតែអស្ចារ្យ ប៉ុន្តែបើវាពិបាកពេក ក៏មិនបាច់ធ្វើដែរ»។

នីង យ៉ាវ អាចមើលឃើញពន្លឺចែងចាំងក្នុងភ្នែករបស់ ឆិន ភីងអាន នៅពេលគេនិយាយពីរូបទេវតាយាមទ្វារ និងពាក្យជូនពរចូលឆ្នាំ វាច្បាស់ណាស់ថាគេបានទន្ទឹងរង់ចាំរបស់ទាំងនេះអស់ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។

ចំនួនឆ្នាំដែលគេរង់ចាំ គឺស្មើនឹងចំនួនឆ្នាំដែលឪពុកម្ដាយរបស់គេបានចាកចេញពីលោកនេះទៅ។

បន្ទាប់ពីបាននិយាយអ្វីៗដែលក្នុងចិត្តអស់ហើយ ឆិន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ថាដូចជាបានដកបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ចេញពីស្មា គេដកដង្ហើមធំបន្តិច រួចក៏ជូតជង្គង់ ហើយក្រោកឈរឡើងយឺតៗ។

ចំពេលនោះឯង ដាវហោះដែលនៅក្នុងស្រោមលើតុ ស្រាប់តែបញ្ចេញសំឡេងស្រែកយ៉ាងមុតស្រួច។