កុំហ៊ាន

នីង យ៉ាវ មិនបានបង្ហាញប្រតិកម្មអ្វីចំពោះសម្ដីរបស់ ឆិន ភីងអាន ឡើយ ប៉ុន្តែ លូ ឆិន វិញបែរជាមិនអាចទប់សំណើចបាន ហើយក៏ផ្ទុះសំណើចឡើងកក្អឹក។

ភ្លាមៗនោះ គេក៏ដឹងខ្លួនថាបរិយាកាសក្នុងបន្ទប់ហាក់ដូចជាខុសប្រក្រតីបន្តិច គេក៏ប្រញាប់ប្ដូរប្រធានបទភ្លាម៖ «ស្លឹកដើមស្មៅម្យ៉ាង (tamarisk) នេះ គេបេះមកខុសពេលហើយ វាហួសពេលដែលល្អបំផុតដល់ទៅ ៧ ថ្ងៃ។ ហើយថង់ស្មៅនាគហោះ (dragonsoar weed) នេះទៀត គេកិនមកកម្ជិលណាស់ មើលចុះ! វាគ្រោតគ្រាតខ្លាំងណាស់ តាមពិតវាត្រូវតែម៉ដ្តដូចម្សៅ! ហើយកុំឱ្យខ្ញុំនិយាយដល់ផ្កាក្រដាស (papercrease flowers) នេះឱ្យសោះ តើហាងថ្នាំត្រកូលយ៉ាង ធ្វើបែបនេះដាក់អតិថិជនកើតដែរ? ខ្ញុំប្រាប់ថាឱ្យយក ១៥០ ក្រាម តែមើលទៅវាច្បាស់ជាមិនគ្រប់ទេ!»

គ្រូសីលវ័យក្មេងបានរើសកំហុសលើគ្រឿងផ្សំដែល ឆិន ភីងអាន ទិញមកស្ទើរតែគ្រប់មុខ គេហាក់ដូចជាមិនពេញចិត្តសោះឡើយ។ វាហាក់ដូចជាគេមានគំនុំផ្ទាល់ខ្លួនជាមួយហាងថ្នាំត្រកូលយ៉ាងអញ្ចឹង។

ទោះជាយ៉ាងណា ចុងក្រោយគេក៏បែរជាប្ដូរឥរិយាបថ ១៨០ ដឺក្រេ រួចសរុបថា៖ «ខ្ញុំស្មានថាម្ចាស់ហាងនោះប្រហែលជាត្រូវឆ្កែស៊ីសតិសម្បជញ្ញៈអស់ហើយ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណា គ្រឿងផ្សំទាំងនេះក៏ល្មមប្រើបានដែរ។ ពិតណាស់ ការដែល នីង យ៉ាវ អាចជាសះស្បើយបាន គឺអាស្រ័យលើរាងកាយដ៏រឹងមាំអស្ចារ្យរបស់នាងផ្ទាល់ប៉ុណ្ណោះ។ បើនិយាយឱ្យស្រួលស្ដាប់ទៅ ហាងថ្នាំត្រកូលយ៉ាង ស្ទើរតែគ្មានចំណែកជួយក្នុងការព្យាបាលនាងទាល់តែសោះ»។

គ្រូសីលបានលាតក្រដាសមួយសន្លឹក រួចកាន់ជក់ចាប់ផ្ដើមសរសេរ ខណៈដែលគេបន្តសម្ដី៖ «ខ្ញុំនឹងសរសេរវិធីដាំថ្នាំឱ្យឯង។ នេះគឺជាការងារសំខាន់ណាស់ ហើយត្រូវយកចិត្តទុកដាក់បំផុត ដូច្នេះត្រូវធ្វើដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ ថ្នាំនេះត្រូវបានរៀបចំឡើងដើម្បីទាំងព្យាបាល និងពង្រឹងកម្លាំងធាតុក្នុងខ្លួន។ វាធានាថា នីង យ៉ាវ មិនត្រឹមតែជាសះស្បើយទាំងស្រុងទេ នាងនឹងមានកម្លាំងខ្លាំងជាងមុនទៅទៀត»។

«លើសពីនេះ ថ្នាំនេះមានសភាវៈស្រទន់ និងជួយបំប៉ន វានឹងមិនបន្សល់ទុកនូវផលប៉ះពាល់មិនល្អឡើយ។ ដោយសារវាជាថ្នាំដែលជ្រាបចូលយឺតៗ នីង យ៉ាវ នឹងត្រូវចំណាយពេលយូរបន្តិចដើម្បីជាសះស្បើយ ដូច្នេះត្រូវទិញគ្រឿងផ្សំថ្នាំច្រើនជាងធម្មតា តែវាមិនអីទេ គ្រាន់តែអស់លុយបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំបានសរសេរប្រាប់ពីពេលដែលត្រូវដាំថ្នាំឱ្យពុះដោយប្រើភ្លើងខ្លាំង និងពេលដែលត្រូវបន្ថយភ្លើងឱ្យរងំ ក៏ដូចជាពេលវេលាដែលត្រូវដាំ និងត្រូវផឹកផងដែរ»។

«សម្រាប់រយៈពេល ១០ ថ្ងៃខាងមុខនេះ ឯងច្បាស់ជាត្រូវរវល់ខ្លាំងហើយ ប៉ុន្តែក្មេងប្រុសដូចជាឯង គួរតែចេះឆ្លៀតយកឱកាសនេះដើម្បីរៀនទទួលខុសត្រូវ។ បើមិនដូច្នោះទេ ឯងនឹងត្រូវអ្នកក្លាហានស្រីរបស់យើងម្នាក់នេះមើលងាយមិនខាន»។

បញ្ជីគ្រឿងផ្សំថ្នាំចំណាយអស់តែពាក់កណ្ដាលសន្លឹកប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែវិធីដាំថ្នាំវិញ ត្រូវប្រើក្រដាសដល់ទៅពីរដប់សន្លឹក។ អក្សរដែលសរសេរនោះគឺជាអក្សរតូចៗ និងមានរបៀបរៀបរយណាស់។

ឆិន ភីងអាន ស្តាប់ហើយក៏ស្លន់ស្លោភ្លាម រួចប្រញាប់សួរថា៖ «ចុះលោកមិននៅមើលថែនាងទេឬ? នេះជារឿងស្លាប់រស់ណា បើលោកនៅជួយមើលថែនាងដោយផ្ទាល់ វាមិនល្អជាងទេឬ?»

«ខ្ញុំជិតត្រូវចាកចេញពីទីក្រុងនេះហើយ។ មាននិកាយមួយដែលដើរតាមការប្រៀនប្រដៅរបស់ខាងសាសនាតាវខ្ញុំនៅអាណាចក្រណានស៊ី (Southern Stream Nation) ហើយពួកគេកំពុងរៀបចំពិធីបុណ្យមួយដែលខ្ញុំចង់ទៅចូលរួមផ្ទាល់» គ្រូសីលនិយាយទាំងទឹកមុខហាក់ដូចជាត្រូវបង្ខំចិត្ត។

«ចុះឱ្យខ្ញុំធ្វើតាមវិធីដាំថ្នាំដែលលោកឱ្យមកដោយរបៀបណា? ខ្ញុំមិនចេះអក្សរផង!» ឆិន ភីងអាន ឧទានឡើង។

គ្រូសីលស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត រួចក៏ញញឹមឡើង៖ «មិនអីទេ នីង យ៉ាវ នាងចេះអក្សរ។ បើឯងមានសំណួរអ្វី ឯងអាចសួរនាងបាន»។

នីង យ៉ាវ ងក់ក្បាលយល់ព្រម បង្ហាញថានាងអាចទទួលរ៉ាប់រងកិច្ចការនេះបាន។

ខណៈដែល ឆិន ភីងអាន បម្រុងនឹងនិយាយអ្វីបន្ថែម គ្រូសីលវ័យក្មេងហាក់ដូចជានឹកឃើញអ្វីម្យ៉ាង គេក៏ដកត្រាត្បូងពណ៌ខៀវខ្ចីតូចមួយចេញពីជាយអាវ។ គេផ្លុំខ្យល់តិចៗទៅលើមុខត្រាមួយសន្ទុះ រួចក៏សង្កត់វាចុះយ៉ាងណែនទៅលើក្រដាសដែលមានបញ្ជីគ្រឿងផ្សំថ្នាំនោះ។

បន្ទាប់មក គេលើកត្រានោះឡើងវិញ ហើយមើលទៅហាក់ដូចជាពេញចិត្តនឹងស្នាដៃខ្លួនឯងណាស់ រួចក៏ទុកត្រានោះចូលក្នុងជាយអាវវិញ មុននឹងហុចក្រដាសសន្លឹកនោះទៅឱ្យ ឆិន ភីងអាន ព្រមជាមួយក្រដាសពីរដប់សន្លឹកទៀត។ «ចូររក្សាទុករបស់ទាំងនេះឱ្យល្អ កុំឱ្យបាត់ឱ្យសោះ។ សៀវភៅភាគច្រើននៅក្នុងទីក្រុងនេះ គឺជាការប្រមូលទុកជាឯកជន ដូច្នេះវាមិនងាយស្រួលទេសម្រាប់ឯងក្នុងការទិញវា។ បើឯងពិតជាចង់រៀនអានអក្សរមែន ឯងអាចចាប់ផ្ដើមដោយប្រើអ្វីដែលខ្ញុំបានសរសេរឱ្យនេះធ្វើជាមេរៀន»។

គ្រូសីលក៏ងាកទៅរក នីង យ៉ាវ ទាំងញញឹម៖ «ពិភពលោកនេះធំធេងណាស់ ប៉ុន្តែជួនកាលវាក៏តូចចង្អៀតដែរ ដូច្នេះខ្ញុំជឿជាក់ថាពួកយើងនឹងបានជួបគ្នាម្ដងទៀតនៅថ្ងៃណាមួយ ប៉ុន្តែសម្រាប់ពេលនេះ គឺត្រូវលាគ្នាហើយ»។

នីង យ៉ាវ តបវិញដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់៖ «សម្ដីមិនអាចរៀបរាប់ពីការដឹងគុណដែលខ្ញុំមានចំពោះលោកឡើយ គ្រូតាវ លូ។ ប្រសិនបើលោកត្រូវការជំនួយពីខ្ញុំនៅថ្ងៃអនាគត សូមផ្ញើសារតាមរយៈដាវហោះ (flying sword) ទៅកាន់ភ្នំស្តាឡាក់ថៃ (Stalactite Mountain) ប៉ុន្តែសូមកុំភ្លេចចុះឈ្មោះថា លូ ឆិន ឱ្យសោះ។ បើមិនដូច្នោះទេ ដាវហោះនោះប្រហែលជាមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចូលក្នុងភ្នំឡើយ»។

គ្រូសីលវ័យក្មេងហាក់ដូចជាមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលឮថា នីង យ៉ាវ មកពីភ្នំស្តាឡាក់ថៃ គេចង់ហើបមាត់សួរនាំឱ្យដឹងរឿងរ៉ាវ ប៉ុន្តែ នីង យ៉ាវ បានគ្រវីក្បាលតិចៗជាសញ្ញា។ គេក៏យល់ពីបំណងរបស់នាងភ្លាម រួចក៏សម្រេចចិត្តមិនសួរដេញដោលអ្វីបន្តទៀត។ សម្រាប់ ឆិន ភីងអាន រឿងរ៉ាវខ្លះគឺមិនដឹងឡើយទើបជាការប្រសើរ។

បន្ទាប់ពីនោះមក គ្រូសីលក៏ដើរចេញពីបន្ទប់ រួចធ្វើសញ្ញាឱ្យ ឆិន ភីងអាន ដើរតាមមកជាមួយ។ «មកជាមួយខ្ញុំ ឆិន ភីងអាន ខ្ញុំមានសម្ដីចុងក្រោយចង់ប្រាប់ឯង»។

ឆិន ភីងអាន បានដាក់ថង់តូចនោះទៅលើគ្រែសិន រួចប្រាប់ នីង យ៉ាវ ថានោះគឺជាសម្លៀកបំពាក់ថ្មីដែលគេទើបនឹងទិញឱ្យ។

នៅពេលដែលអ្នកទាំងពីរដើរមកដល់ទីធ្លាផ្ទះ គ្រូសីលក៏និយាយដោយសំឡេងតិចៗថា៖ «ដោយសារតែឯងមានការចងចាំល្អអស្ចារ្យបែបនេះ ខ្ញុំជឿជាក់ថាឯងច្បាស់ជាចំណាំមុខអក្សរទាំងអស់នៅលើបញ្ជីថ្នាំដែលខ្ញុំឱ្យបានបាត់ទៅហើយ។ លើសពីនេះ ឯងក៏មានអ្នកជិតខាងជាអ្នកចេះដឹងម្នាក់រស់នៅផ្ទះជាប់គ្នានេះដែរ ដូច្នេះវាច្បាស់ណាស់ថា ការដែលឯងមិនចេះអក្សរ វាមិនមែនជាមូលហេតុពិតប្រាកដដែលឯងចង់ឱ្យខ្ញុំនៅបន្តនោះទេ»។

«ដោយសមត្ថភាពរបស់លោក ខ្ញុំជឿថាផ្ដល់លោកដឹងពីមូលហេតុពិតប្រាកដហើយ» ឆិន ភីងអាន តបវិញ។

«ឯងកំពុងគិតថាវាសនាស្លាប់របស់ឯងត្រូវបានកំណត់រួចជាស្រេច ហើយឯងបារម្ភថាបន្ទាប់ពីឯងស្លាប់ទៅ នឹងគ្មាននរណាម្នាក់នៅមើលថែ នីង យ៉ាវ មែនទេ?» គ្រូសីលសួរ។

ឆិន ភីងអាន ងក់ក្បាលទទួលស្គាល់។ «ខ្ញុំជាអ្នកទទួលនាងឱ្យមកស្នាក់នៅ ដូច្នេះខ្ញុំត្រូវតែទទួលខុសត្រូវចំពោះនាងឱ្យដល់ទីបញ្ចប់»។

គ្រូសីលឈរក្បែររទេះរបស់គេ រួចលើកម្រាមដៃចង្អុល និងម្រាមដៃកណ្ដាលមកប៉ះគ្នា ហើយក៏អង្អែលស្រាលៗទៅលើស្រោមដាវពណ៌សនៃដាវហោះរបស់ នីង យ៉ាវ រួចដាវនោះក៏ហោះចូលទៅក្នុងបន្ទប់វិញយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ មើលទៅ នីង យ៉ាវ មិនចង់ឱ្យ ឆិន ភីងអាន ភ្ញាក់ផ្អើលឡើយ នាងក៏ព្រមទទួលយកដាវនោះមកវិញដោយមិនមាត់កករ។ គ្រូសីលធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់មួយសន្ទុះ ដៃក៏ដំៗទៅលើមួកផ្កាឈូករបស់គេតាមទម្លាប់។

បន្ទាប់ពីចំណាយពេលរៀបចំសម្ដី គេក៏និយាយថា៖ «មុននឹងមកទីនេះ ខ្ញុំធ្លាប់ឮរាមច្បងរបស់ខ្ញុំប្រាប់ថា ពួកយើងត្រូវតែមានហេតុផលត្រឹមត្រូវក្នុងការធ្វើកិច្ចការនានា ហើយវាជារឿងសំខាន់ណាស់ដែលត្រូវគិតដល់អារម្មណ៍អ្នកដទៃ។ ហេតុនេះ ខ្ញុំមិនអាចនិយាយអ្វីដែលតឹងតែង និងដាច់អហង្ការពេកដាក់ឯងបានទេ។ ទោះបីជាវាជាការពិតដែលថាមនុស្សគ្រប់រូបមានវាសនារៀងៗខ្លួន ប៉ុន្តែគោលលទ្ធិគ្រឹះនៃនិកាយរបស់ខ្ញុំ គឺខុសប្លែកពីនិកាយដទៃ»។

«រាល់ការជួបគ្នា សុទ្ធតែមានធាតុផ្សំនៃកម្មផលមកជាមួយ ហើយខ្ញុំយល់ថាពួកយើងទាំងពីរពិតជាមាននិស្ស័យល្អ (good karma) ជាមួយគ្នា។ ដូច្នេះ ខ្ញុំចង់ផ្ដល់កាដូអ្វីម្យ៉ាងដល់ឯងមុននឹងខ្ញុំចាកចេញ។ ខ្ញុំមិនអាចឱ្យបំពង់ឫស្សី និងឈើគ្រូទាយទាំង ១០៨ ដើមនោះទៅឯងបានទេ ព្រោះចង្វាក់កម្មផលរបស់វាគឺច្របូកច្របល់ពេក វាច្បាស់ជានាំរឿងក្ដៅក្រហាយដល់ឯងច្រើនជាងផ្ដល់ផលល្អ។ ចំណែកឯត្រាផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំវិញ វាក៏ជាកាដូដែលធំធេងពេកដែរ»។

«ប្រសិនបើយន្តការការពារ (formation) ត្រូវបានដកចេញ ទីក្រុងនេះទាំងមូលនឹងត្រូវលាតត្រដាង ហើយខ្ញុំនឹងក្លាយជាអ្នកធ្វើបាបឯងច្រើនជាងជួយឯងទៅវិញ។ តើខ្ញុំត្រូវបង្ខំចិត្តឱ្យលុយកាក់ឯងជាកាដូលាគ្នាឬ? វាមើលទៅហាក់ដូចជាសាមញ្ញ និងគ្មានតម្លៃពេកហើយ ខ្ញុំពិតជាមិនអាចធ្វើបែបនេះដាក់ខ្លួនឯងកើតឡើយ...»

ឆិន ភីងអាន ក៏និយាយកាត់ភ្លាមៗថា៖ «វាមិនមែនជារឿងសាមញ្ញ ឬគ្មានតម្លៃទាល់តែសោះ បើលោកឱ្យលុយខ្ញុំ លោកគ្រូតាវ លូ។ ខ្ញុំនឹងសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់បើបានរបស់ហ្នឹង!»

ស្នាមញញឹមបែបកំប្លែងបានលេចឡើងលើមុខគ្រូសីលវ័យក្មេង ខណៈដែលគេពោលថា៖ «ខ្ញុំដឹងថាឯងមិនយល់ពីតម្លៃនៃវត្ថុពីរមុនដែលខ្ញុំបាននិយាយទេ ប៉ុន្តែឯងច្បាស់ជាដឹងថាពួកវាជារបស់សំខាន់បំផុតមិនខាន។ ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនសុំរបស់ទាំងនោះ?»

ឆិន ភីងអាន តបវិញថា៖ «ថ្ងៃនេះខ្ញុំបានឃើញ និងបានឮរឿងចម្លែកៗច្រើនណាស់។ ចានមួយដែលមើលទៅអាចដាក់ទឹកបានមិនចេះរីងស្ងួត, គ្រូសីលម្នាក់ដែលដឹងវិធីសរសេរយ័ន្តដុតឱ្យអ្នកស្លាប់, របួសដ៏ចម្លែករបស់ នីង យ៉ាវ និងថង់ដែលមានកាក់ទង់ដែង ២០ កាក់ ដែលតាមពិតធ្វើពីមាសសុទ្ធ»។

«កាលពីមុន លោកតា យ៉ៅ តែងតែនិយាយថាទីនេះជាកន្លែងចម្លែកណាស់ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ខ្ញុំបានឃើញវាដោយផ្ទាល់ភ្នែកហើយ។ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនបានជួបបុរស និងស្ត្រីមកពីក្រៅក្រុងទាំងនោះទេ ខ្ញុំច្បាស់ជាជៀសវាងពីអ្នករាល់គ្នា ហើយក៏មិនបើករបងទទួលលោកឱ្យចូលមកដែរ»។

គ្រូសីលផ្អែកខ្នងនឹងរទេះ រួចនិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ៗថា៖ «ការដែលស្ត្រីម្នាក់នោះយកម្រាមដៃមកចុចលើថ្ងាស (ចន្លោះចិញ្ចើម) របស់ឯង គឺនាងកំពុងបង្ខំបើក ចំនុចសព្វញ្ញូ (Acupoint)។ ក្នុងភាសាក្បាច់គុន គេហៅថា "ការចង្អុលបង្ហាញផ្លូវ"។ វាមានកម្រិតបច្ចេកទេសខុសៗគ្នា ហើយអាចធ្វើឡើងដោយចេតនាល្អ ឬអាក្រក់។ បើប្រៀបធៀបទៅ វាដូចជារបងផ្ទះឯងដែលមិនសូវមាំអញ្ចឹង»។

«ប្រសិនបើនាងយកញញួរមកវាយបំបែករបង នាងនឹងអាចចូលមកក្នុងផ្ទះឯងបាន ប៉ុន្តែរបងនោះនឹងត្រូវខូចខាតជារៀងរហូត។ នៅពេលដែលគ្មានរបងការពារ ឯងនឹងត្រូវរងគ្រោះដោយសារធាតុអាកាសពេញមួយឆ្នាំ មិនថាភ្លៀង ព្រិល ឬខ្យល់បក់ឡើយ ខណៈដែលនាងអាចចាកចេញទៅដោយស្រួល បន្ទាប់ពីដាក់ទណ្ឌកម្មឯងឱ្យរស់ក្នុងវាសនាដ៏វេទនានោះ»។

ឆិន ភីងអាន ស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ រួចនិយាយថា៖ «មិនអីទេ ខ្ញុំស៊ាំនឹងការលំបាកហើយ»។

គ្រូសីលដឹងថា ឆិន ភីងអាន មិនបាននិយាយលេងសើចទេ ហើយគេក៏មានអារម្មណ៍មួម៉ៅដែលឃើញ ឆិន ភីងអាន ព្រមទទួលយកវាសនាដោយងាយបែបនេះ។ «នោះគ្រាន់តែជារឿងទីមួយដែលនាងធ្វើដាក់ឯងប៉ុណ្ណោះ។ សម្រាប់មនុស្សដែលមានរាងកាយរឹងមាំដូចឯង វាមិនពិបាកទេក្នុងការរស់បានដល់អាយុ ៣០ ទៅ ៤០ ឆ្នាំ។ ប៉ុន្តែការទះមួយបាតដៃចំទ្រូងរបស់ឯងកាលពីព្រឹកមិញ គឺជាក្បាច់ផ្ដាច់ព្រលឹងពិតប្រាកដ»។

«វាមិនត្រឹមតែបំផ្លាញជីវថាមពលក្នុងខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះទេ វាក៏បានប្លន់យកឱកាសដ៏តិចតួចបំផុតដែលឯងមាន ដើម្បីឈានជើងចូលក្នុងវិថីនៃភាពអមតៈ។ ដោយសារតែសំណាងដ៏មហិមានៅទីកន្លែងនេះ តាមពិតទៅឯងមានឱកាសអាចក្លាយជាអ្នកបណ្ដុះសីលម្នាក់បាន។ សាកគិតបែបនេះមើល៖ ទីនេះប្រៀបដូចជាទន្លេមួយដែលពោរពេញទៅដោយនាគ ត្រី និងបង្គារាប់មិនអស់»។

«អ្នកដែលមានសំណាងខ្ពស់ ច្បាស់ជាអាចចាប់បាននាគពីក្នុងទន្លេ ប៉ុន្តែសូម្បីតែអ្នកដែលមិនសូវមានសំណាង ក៏យ៉ាងហោចណាស់គួរតែអាចចាប់បានត្រី ឬបង្គាខ្លះដែរ»។

ឆិន ភីងអាន មិនបានបង្ហាញភាពតក់ស្លុត ឬភ័យខ្លាចចំពោះការទម្លាយអាថ៌កំបាំងនេះទាល់តែសោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេគ្រាន់តែឈរនៅនឹងកន្លែងដោយទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់បំផុត ហើយវាមិនមែនជាការសម្ដែងធ្វើជាស្ងប់ស្ងាត់ឡើយ។

គ្រូសីលវ័យក្មេងដកដង្ហើមធំនៅពេលឃើញបែបនេះ។ «ឆិន ភីងអាន វាមិនមែនជារឿងល្អឡើយ ដែលឯងគិតថាខ្លួនឯងគ្មានអ្វីត្រូវបាត់បង់តាំងពីអាយុនៅក្មេងបែបនេះ។ ឯងច្បាស់ជាគិតថា បើអាចរស់បានគឺល្អ ប៉ុន្តែបើវាសនាមេឃកំណត់ឱ្យឯងស្លាប់មុនអាយុ វាក៏គ្មានអ្វីត្រូវខ្លាចដែរ មែនទេ? ក្នុងចិត្តឯង ការស្លាប់គ្រាន់តែជាផ្លូវមួយដើម្បីឱ្យឯងបានទៅជួបជុំឪពុកម្ដាយវិញប៉ុណ្ណោះ តើត្រឹមត្រូវទេ?»

ឆិន ភីងអាន មិនបានបដិសេធឡើយ។

គ្រូសីលស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ក្ដៅក្រហាយបន្តិច រួចបន្តថា៖ «បើអញ្ចឹងមែន តើឯងធ្លាប់គិតទេថា ឪពុកម្ដាយឯងនឹងមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា បើឃើញឯងមានសភាពបែបនេះ នៅពេលដែលឯងមានសំណាងបានជួបពួកគាត់នៅជាតិខាងមុខ?»

គ្រូសីលកាន់តែនិយាយកាន់តែខឹង គេក៏លើកម្រាមដៃមកចុចក្បាល ឆិន ភីងអាន យ៉ាងខ្លាំង ហាក់ដូចជាព្យាយាមដាស់សតិស្មារតីរបស់ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះ។ «រឿងរ៉ាវនៃជាតិខាងមុខបានដំណាលពី ទេវតាចាប់ព្រលឹងស (White Reaper of Impermanence) ដែលជាទេវតាពាក់មួកសខ្ពស់ ហើយនៅពេលណាដែលលោកចុះមកលោកីយ៍ដើម្បីនាំព្រលឹងអ្នកស្លាប់ នោះអ្នកស្លាប់នឹងមើលឃើញអក្សរចារលើមួកលោកយ៉ាងច្បាស់ថា "ដល់ពេលរបស់ឯងហើយ"»។

«ខ្ញុំសូមសួរឯងបន្តិច ឆិន ភីងអាន៖ តើឯងគិតថាឪពុកម្ដាយឯងនឹងសប្បាយចិត្តទេ ដែលបានឃើញឯងនៅជាតិខាងមុខក្នុងសភាពបែបនេះ? តើឯងគិតថាមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ក្នុងលោកនេះ ដែលមានសំណាងគ្រប់គ្រាន់អាចក្លាយជាឪពុកកូន ឬប្ដីប្រពន្ធនឹងគ្នាគ្រប់ៗជាតិបាននោះ? ខ្ញុំចង់ប្រាប់ឯងថា ឯងគួរតែបោះបង់គំនិតដ៏ល្ងង់ខ្លៅបែបនេះចេញពីខួរក្បាលទៅ!»

«សូម្បីតែមហាអំណាចខ្លាំងពូកែបំផុតក្នុងលោកនេះ ក៏គ្មានមធ្យោបាយអាចកំណត់វាសនានៅជាតិក្រោយរបស់ពួកគេបានដែរ ចុះទម្រាំតែឯងដែលជាក្មេងសុំទានដ៏គួរឱ្យអាណិត សូម្បីតែបាយបីពេលក្នុងមួយថ្ងៃក៏រកមិនចង់បានផងនោះ!»

នៅទីបំផុត សំឡេងរបស់គ្រូសីលបានប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ និងមុតស្រឡៅបំផុត ដែលធ្វើឱ្យ ឆិន ភីងអាន ភ័យស្លន់ស្លោដល់ថ្នាក់ធ្វើអ្វីមិនត្រូវ។

គេភ័យខ្លាចខ្លាំងណាស់នៅពេលបានឮបែបនេះ ដៃជើងរបស់គេប្រែជាត្រជាក់ដូចទឹកកក ហើយវាជាលើកដំបូងក្នុងជីវិតដែលគេមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចដល់កម្រិតនេះ។ គេក៏ដួលអង្គុយចុះ រួចយកដៃខ្ទប់ក្បាលខ្លួនឯង។

គ្រូសីលសម្លឹងមើលគេមួយសន្ទុះ រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំជំពាក់គុណឯងដែលបានជួយសង្គ្រោះ នីង យ៉ាវ ហើយតាមពិតទៅខ្ញុំសង្ឃឹមថានឹងអាចជៀសវាងការសងគុណនេះ ឬយ៉ាងហោចណាស់ក៏ពន្យារវាទៅជាតិក្រោយដែរ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តថានឹងសងគុណឯងឱ្យអស់ក្នុងពេលតែម្ដង ដើម្បីកុំឱ្យពួកយើងជំពាក់គ្នាទៀត។ ខ្ញុំនឹងប្រាប់ឯងនូវរឿងបីយ៉ាងដែលឯងត្រូវតែចងចាំឱ្យច្បាស់។

រឿងទីមួយ គឺនៅពេលដែល នីង យ៉ាវ មានកម្លាំងប្រសើរឡើងបន្តិច ចូរនាំនាងទៅកាន់អូរនៅប៉ែកខាងត្បូងទីក្រុង ហើយស្វែងរកឪពុកកូនពីរនាក់ដែលមានត្រកូល រួន (Ruan)។ ត្រូវតែនាំ នីង យ៉ាវ ទៅជាមួយផង បើមិនដូច្នោះទេ បើឯងទៅម្នាក់ឯង ទោះឯងទៅដល់ ១០០ ដង ក៏ពួកគេមិនព្រមជួបដែរ។ នៅពេលទៅដល់ទីនោះ ទោះត្រូវអង្វរករ លុតជង្គង់ ឬធ្វើខ្លួនជាមនុស្សក្រាស់មុខមិនព្រមចេញទៅណាក៏ដោយ ឯងត្រូវតែបញ្ចុះបញ្ចូលឱ្យពួកគេទទួលឯងធ្វើជាកូនជាង ឬជាអ្នកធ្វើការងារធ្ងន់ៗឱ្យបាន។ មិនថាគេឱ្យឯងទៅជីកអណ្ដូង ឬលត់ដាវទេ វាមិនសំខាន់ឡើយ សំខាន់ឱ្យតែពួកគេព្រមទទួលឯងនៅក្រោមការការពាររបស់គេ។ បន្ទាប់ពីនោះទៅ នីង យ៉ាវ ក៏ចាត់ទុកថាបានសងគុណឯងវិញដូចគ្នា ដូច្នេះកុំមានអារម្មណ៍ថាឯងកំពុងកេងចំណេញពីនាងអី។

រឿងទីពីរ គឺបន្ទាប់ពីថ្ងៃទី ៥ ខែ ៥ ឯងត្រូវតែឧស្សាហ៍ទៅលេងអូរដែលនៅក្រោមស្ពានដែលមានដំបូល (covered bridge)។ មិនថាឯងទៅធ្វើអ្វីនៅទីនោះទេ ទោះទៅរើសថ្ម ឬចាប់ត្រីក៏ដោយ សំខាន់គឺត្រូវទៅឱ្យបានញឹកញាប់។ វាកាន់តែសំខាន់ទៀតនោះ គឺត្រូវទៅនៅពេលដែលឯងមានអារម្មណ៍មិនល្អ ឬពេលដែលឯងចាប់អារម្មណ៍ឃើញអ្វីដែលប្លែកពីធម្មតា។ ចំពោះផលដែលឯងនឹងទទួលបានពីការទៅទីនោះ ដោយសារសំណាងរបស់ឯងវាអាក្រក់ពេក ខ្ញុំមិនសូវហ៊ានសង្ឃឹមខ្ពស់ទេ ប៉ុន្តែឯងមានតែសង្ឃឹមថាភាពតស៊ូព្យាយាមរបស់ឯង អាចមកប៉ះប៉ូវកង្វះខាតផ្សេងៗរបស់ឯងបាន។ បើឯងខំទៅទីនោះអស់ពីលទ្ធភាពហើយ នៅតែមិនបានអ្វីទៀត នោះមានតែព្រមទទួលយកវាសនាចុះ»។

បន្ទាប់មក គ្រូសីលក៏ចាប់ផ្ដើមរុញរទេះរបស់គេចេញទៅ ប៉ុន្តែ ឆិន ភីងអាន នៅតែឈរធ្មឹងនៅនឹងកន្លែង ហាក់ដូចជាកំពុងរង់ចាំអ្វីម្យ៉ាង។

«មកជួយខ្ញុំរុញបន្តិចមក!»

ឆិន ភីងអាន ក៏ងើបឈរឡើងទៅជួយគ្រូសីលរុញរទេះ ហើយក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គេក៏សួរដោយភាពងឿងឆ្ងល់ថា៖ «ចុះលោកមិនទាន់បានប្រាប់រឿងទីបីដល់ខ្ញុំផង?»

«ខ្ញុំប្រាប់រឿងទីបីទៅឯងបាត់ទៅហើយ សាកគិតដោយខ្លួនឯងទៅ» គ្រូសីលតបវិញទាំងគ្រហែមខ្សាវៗ។

ឆិន ភីងអាន ស្រឡាំងកាំង និងងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង។

គ្រូសីលបន្តទៀតថា៖ «កាក់ទង់ដែងទាំងនោះមានតម្លៃណាស់ ដូច្នេះត្រូវរក្សាទុកឱ្យល្អ។ កុំសូវចេញទៅក្រៅក្នុងពេលឆាប់ៗខាងមុខនេះ។ ហើយម្យ៉ាងទៀត ត្រូវញញឹមឱ្យបានច្រើនផង។ ឯងមិនសូវសង្ហាស្រាប់ផង បើនៅតែធ្វើមុខស្រពោនទៀត តើលាភសំណាងឯណាគេចង់មករកឯងទៅ?»

គ្រូសីលនិយាយរាយមាយ ប្រៀបដូចជាសាច់ញាតិវ័យចាស់របស់ ឆិន ភីងអាន អញ្ចឹង។

បន្ទាប់ពីរទេះត្រូវបានរុញចេញពីក្នុងរបងផ្ទះ ឆិន ភីងអាន បានសុំជួយគ្រូសីលរុញរទេះរហូតដល់ផុតច្រកថូដី ហើយគ្រូសីលក៏មិនបានបដិសេធឡើយ។

អ្នកទាំងពីរដើរតាមច្រកផ្លូវម្នាក់នៅមុខ ម្នាក់នៅក្រោយ រួចគ្រូសីលក៏និយាយថា៖ «មានរឿងមួយដែលខ្ញុំស្ទាក់ស្ទើរមិនចង់ប្រាប់ឯង ប៉ុន្តែឥឡូវខ្ញុំសម្រេចចិត្តប្រាប់ចុះ។ តាមការមើលជោគជតារបស់ឯង ការដែលឪពុកម្ដាយឯងចែកឋានទៅតាំងពីតូច វាមិនមែនជាកំហុសរបស់ឯងឡើយ»។

គ្រូសីលក៏នៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលរទេះជិតនឹងផុតចេញពីច្រកថូដី គេក៏សរុបថា៖ «មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ឪពុកម្ដាយរបស់ឯង ក៏មានចំណែកខ្លះក្នុងការព្យាយាមធ្វើឱ្យជីវិតឯងមានភាពលំបាកបែបនេះដែរ»។

ឆិន ភីងអាន មិនបានតបអ្វីចំពោះសម្ដីនេះឡើយ។

គ្រូសីលបានបង្ខំឱ្យ ឆិន ភីងអាន ឈប់ត្រឹមហ្នឹងមិនបាច់ដើរតាមទៀតទេ ហើយគេក៏រុញរទេះសំដៅទៅកាន់ខ្លោងទ្វារក្រុងប៉ែកខាងកើតតែម្នាក់ឯង។

នៅតាមផ្លូវ គេបានងាកក្រោយមកមើល ក៏ឃើញ ឆិន ភីងអាន នៅតែឈរនៅមាត់ច្រកផ្លូវ គ្រវីដៃដាក់គេយ៉ាងខ្លាំងជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្រាយ មើលទៅមិនដូចមនុស្សដែលជិតស្លាប់ទាល់តែសោះ។