ការគាបសង្កត់

នៅពេលដែល ឆិន ភីងអាន កំពុងធ្វើដំណើរតាម ច្រកថូដី (Clay Vase Alley) គេក៏បានជួបនឹង ជឺ គុយ (Zhi Gui) ដែលជាក្មេងស្រីបម្រើរបស់ សុង ជីស៊ីន ដោយចៃដន្យ។ បន្ទាប់ពីបាននាំ ឆៃ ជិនជាន (Cai Jinjian) ទៅផ្ទះរបស់ គូ ចាន់ រួចមក នាងមិនបានត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ សុង ជីស៊ីន វិញភ្លាមៗនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងបានទៅដើរមើលតាមហាងនានានៅ ច្រកផ្កាអាព្រីខត (Apricot Blossom Alley) ហើយទោះបីជានាងមិនបានទិញអ្វីក៏ដោយ ក៏នាងនៅតែមានអារម្មណ៍ល្អយ៉ាងខ្លាំង ដោយដើរលោតកញ្ឆេងយ៉ាងសប្បាយរីករាយតាមដងផ្លូវ។

ដោយសារតែចាប់កំណើត និងធំធាត់នៅក្នុងទីក្រុងជនបទនេះ ជឺ គុយ មានចរិតលក្ខណៈសាមញ្ញ និងសុភាពរាបសារ ដែលធ្វើឱ្យនាងខុសប្លែកពីពួកកូនស្រីអ្នកមាន ឬអ្នកមានអំណាច។

នៅពេលដែលក្រឡេកឃើញ ឆិន ភីងអាន នាងមិនបានឱនមុខចុះហើយដើរហួសគេឱ្យលឿនដូចសព្វដងនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងបានឈប់ង៉ក់ រួចសម្លឹងមើលទៅគេ ហាក់ដូចជាចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែក៏មានអារម្មណ៍ស្ទាក់ស្ទើរថាតើគួរហើបមាត់និយាយជាមួយគេឬក៏អត់។

ឆិន ភីងអាន បានញញឹមដាក់នាងបន្តិច រួចក៏រត់ត្រឹកៗកាត់នាងទៅ ហើយបង្កើនល្បឿនកាន់តែខ្លាំងបន្ទាប់ពីហួសនាងបានបន្តិច។

ជឺ គុយ ឈរនៅមាត់ច្រកថូដី រួចងាកក្រោយសម្លឹងមើល ឆិន ភីងអាន ដែលកំពុងរត់យ៉ាងលឿនក្រោមពន្លឺថ្ងៃ។ គេមើលទៅប្រៀបដូចជាសត្វឆ្មាអនាថាដ៏រឹងមាំម្នាក់ដែលដើររាត់រាយគ្រប់ទិសទី ទោះបីជាមិនសូវជួបលាភសំណាង ប៉ុន្តែក៏នៅតែអាចតស៊ូរស់រានមានជីវិតបានយ៉ាងត្រដាបត្រដួស។

ជឺ គុយ មិនមែនជាមនុស្សដែលគេចូលចិត្តប៉ុន្មានទេនៅក្នុងទីក្រុងនេះ ចំណែកមួយគឺដោយសារតែនាងជាអ្នកបម្រើរបស់ សុង ជីស៊ីន ដែលអ្នកស្រុកចាត់ទុកថាជាមនុស្សចម្លែក និងអាថ៌កំបាំង។ មិនថានៅពេលនាងទៅដងទឹកនៅអណ្ដូងច្រវ៉ាក់ដែក ទៅទិញម្ហូបនៅផ្សារ ឬទៅទិញឥវ៉ាន់ឱ្យចៅហ្វាយនាង នាងហាក់ដូចជាមិនដែលចុះសម្រុងនឹងអ្នកជុំវិញខ្លួនឡើយ ហើយនាងក៏គ្មានមិត្តភក្តិវ័យស្របាលគ្នាដែរ។

នាងមិនសូវចូលចិត្តនិយាយស្ដីច្រើនទេ សូម្បីតែពេលជួបអ្នកស្គាល់គ្នា ហើយសម្រាប់អ្នកស្រុកដែលចូលចិត្តភាពអ៊ូអរ និងការប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នា វាពិតជាពិបាកណាស់សម្រាប់ពួកគេក្នុងការចូលទៅជិតនាងដែលមានចរិតឯកោបែបនេះ។

តាមពិតទៅ ឆិន ភីងអាន ក៏មានចរិតស្រដៀងនឹង ជឺ គុយ ដែរត្រង់ចំណុចនេះ។ អ្វីដែលខុសប្លែកគ្នានោះគឺ ទោះបីជាគេមិនសូវចូលចិត្តនិយាយច្រើនដូចគ្នា ប៉ុន្តែចរិតរបស់គេមិនបានធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាក់ៗមានអារម្មណ៍ថាគេពិបាកចូលជិតនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេជាមនុស្សដែលមានភាពរួសរាយ និងងាយស្រួលចូលជិតពីធម្មជាតិ គេប្រៀបដូចជាដុំថ្មដ៏រលោងដែលគ្មានជ្រុងមុតស្រួចសម្រាប់មុតនរណាឡើយ។ វាគ្រាន់តែដោយសារតែស្ថានភាពលំបាកនៃការធំធាត់របស់គេ និងការដែលគេត្រូវទៅធ្វើការនៅឡដុតតាំងពីតូច ទើបធ្វើឱ្យគេមិនសូវមានភាពស្និទ្ធស្នាលជាមួយអ្នកជិតខាង។

ពិតណាស់ ក្រៅពីហេតុផលនោះ អ្នកជិតខាងទាំងអស់នៅក្នុងច្រកថូដី ក៏មានការរារែក និងខ្លាចរអែងចំពោះថ្ងៃខែឆ្នាំកំណើតរបស់គេដែរ មិនថាពួកគេព្រមទទួលស្គាល់ឬអត់។ យោងតាមជំនឿអរូបីនៅក្នុងទីក្រុង ថ្ងៃទី ៥ ខែ ៥ ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាថ្ងៃចង្រៃ ដែលពួក "សត្វពិសទាំងប្រាំ" រួមមាន ក្អែប, ពស់, ខ្ទួយ, ផ្ទៃជ្រី និងកង្កែប បញ្ចេញពិសដើម្បីចម្លងជំងឺ និងគ្រោះចង្រៃ។

កត្តានោះ រួមផ្សំជាមួយនឹងការដែលឪពុកម្ដាយរបស់គេចែកឋានទៅតាំងពីគេនៅតូចបំផុត បានធ្វើឱ្យគេត្រូវរងនូវពាក្យសម្ដីមិនល្អជុំវិញខ្លួនដោយជៀសមិនរួច។ ជាពិសេស ពួកមនុស្សចាស់ដែលចូលចិត្តជួបជុំគ្នាអង្គុយក្រោមដើមជ្រៃចាស់ តែងតែមានចេតនាដកខ្លួនឱ្យឆ្ងាយពី ឆិន ភីងអាន ហើយថែមទាំងប្រាប់កូនចៅរបស់ពួកគេឱ្យធ្វើតាមទៀតផង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ រាល់ពេលដែលក្មេងៗទាំងនោះសួរថា ហេតុអ្វីបានជាពួកគេត្រូវនៅឱ្យឆ្ងាយពី ឆិន ភីងអាន ពួកចាស់ៗទាំងនោះបែរជាមិនអាចផ្ដល់ហេតុផលឱ្យបានច្បាស់លាស់ឡើយ។

រំពេចនោះ រូបរាងខ្ពស់ស្រឡះម្នាក់បានដើរចេញពីច្រកផ្លូវ រួចមកឈប់ក្បែរ ជឺ គុយ។ ជឺ គុយ នៅតែរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ ហើយបន្តដើរទៅមុខទៀត ដោយធ្វើពងើយមិនខ្វល់នឹងវត្តមានរបស់បុរសម្នាក់នោះឡើយ។ បុរសម្នាក់នោះមិនមែននរណាក្រៅពីលោកគ្រូ ឈី ជិងឈុន នោះទេ ហើយគាត់ក៏បានបត់មកដើរទន្ទឹមគ្នាជាមួយ ជឺ គុយ តាមបណ្ដោយច្រកថូដី។

ទឹកមុខដ៏ត្រជាក់ស្រេបបានលេចឡើងលើមុខរបស់ ជឺ គុយ នាងនៅតែបន្តដើរជាធម្មតា រួចនិយាយថា៖ «វាមិនល្អជាងទេអី បើពួកយើងម្នាក់ៗខ្វល់តែរឿងរៀងៗខ្លួន ហើយកុំមកពាក់ព័ន្ធគ្នាអីនោះ? កុំភ្លេចថាពីមុនមក លោកគឺជាអ្នកមានប្រៀប ជាអ្នកគ្រប់គ្រងទឹកដីអាថ៌កំបាំងនេះទាំងមូល ខណៈដែលខ្ញុំគ្រាន់តែជាអ្នកបម្រើដ៏ទាបតូចម្នាក់ដែលរស់នៅទីនេះ ដូច្នេះខ្ញុំត្រូវបង្ខំចិត្តស៊ូទ្រាំទាំងឈឺចាប់។ ប៉ុន្តែថ្មីៗនេះ ហាក់ដូចជាមានរឿងមិនស្រួលកើតឡើងនៅឯ "បល្ល័ង្កត្រាស់ដឹង" របស់លោក មែនទេ? ដូច្នេះពេលនេះ ខ្ញុំគឺជាអ្នកដែលកំពុងឡើងកូដ ចំណែកលោកវិញគឺកំពុងតែធ្លាក់កូដទៅវិញទេ!»

ឈី ជិងឈុន ញញឹមរួចនិយាយថា៖ «វ៉ាង ជូ (Wang Zhu)... បំភ្លេចវាចុះ ខ្ញុំនឹងហៅនាងតាមអ្នកស្រុកទីនេះថា ជឺ គុយ សិនចុះ។ ជឺ គុយ ទោះបីជានាងត្រូវបានប្រទានពរពីមេឃនិងដី ហើយចាប់កំណើតចេញពីឆន្ទៈនៃពិភពលោកនេះក៏ដោយ តើនាងពិតជាគិតថាខ្ញុំគ្មានវិធីបង្ក្រាបនាងមែនឬ? រាប់ពាន់ឆ្នាំមុន មហាប្រាជ្ញទាំងបួនបានចុះមកទីកន្លែងនេះជាមួយគ្នា ដើម្បីបង្កើតច្បាប់ទម្លាប់ដែលនៅតែមានប្រសិទ្ធភាពរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ»។

«តើនាងគិតថា ពួកលោកបង្កើតច្បាប់ទាំងនោះឡើងដោយមិនបានបន្សល់ទុកនូវវិធីអនុវត្តច្បាប់ ហើយគ្រាន់តែសង្ឃឹមថា មនុស្សនឹងគោរពតាមដោយខ្លួនឯងមែនទេ? នាងគ្រាន់តែជាសត្វកង្កែបក្នុងបាតអណ្តូងប៉ុណ្ណោះ ដែលមិនដឹងថាពិភពលោកខាងក្រៅវាធំធេងជាងអ្វីដែលនាងអាចមើលឃើញតាមមាត់អណ្តូងឆ្ងាយណាស់»។

ជឺ គុយ ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចនិយាយឌឺដងថា៖ «កុំព្យាយាមយកសម្ដីមកបំភ័យខ្ញុំអី លោកម្ចាស់ ឈី។ ខ្ញុំមិនមែនជាចៅហ្វាយវ័យក្មេង សុង ជីស៊ីន របស់ខ្ញុំទេ ហើយខ្ញុំក៏មិនចាប់អារម្មណ៍ចង់ស្ដាប់សម្ដីអួតអាងឥតប្រយោជន៍របស់លោកដែរ ហើយខ្ញុំក៏មិនដែលជឿលើអ្វីដែលលោកនិយាយឡើយ។ ហេតុអ្វីលោកមិនឈប់និយាយវាងវៃ ហើយប្រាប់មកថា តើលោកពិតជាចង់បានអ្វីឱ្យប្រាកដ? មិនថាជាការប្រយុទ្ធស្លាប់រស់ ឬការដោះស្រាយដោយសន្តិវិធី ខ្ញុំអាចទទួលយកបានទាំងអស់»។

«ខ្ញុំសូមណែនាំនាងឱ្យចេះទប់ចិត្តចង់បាន និងតណ្ហារបស់នាង បន្ទាប់ពីនាងចាកចេញពីទីនេះទៅ។ ប្រសិនបើនាងផ្ដោតតែលើផលចំណេញរយៈពេលខ្លី ដោយមិនខ្វល់ពីផលវិបាករយៈពេលវែង នោះសកម្មភាពរបស់នាងនឹងផ្ដល់ផលអាក្រក់ដល់គ្រប់គ្នា។ ជាពិសេស នៅពេលដែលនាងចាប់ផ្ដើមធ្វើដំណើរលើវិថីនៃការបណ្ដុះសីលជាមួយគេ មិនថានាងក្លាយជាគូសីល (Dao partners) ឬក៏អត់ទេ នាងគួរតែចេះទប់ចិត្តខ្លួនឯង និងកុំធ្វើខ្លួនក្រអឺតក្រទមជ្រុលពេក។ នេះមិនមែនជាការគំរាមកំហែងទេ វាគ្រាន់តែជាដំបូន្មានដ៏ស្មោះត្រង់ពីចិត្តរបស់ខ្ញុំ នៅមុនពេលដែលខ្ញុំត្រូវចាកចេញទៅ»។

ដូចដែល ជឺ គុយ បាននិយាយអញ្ចឹង ឈី ជិងឈុន គឺជាម្ចាស់នៃទឹកដីនេះ ខណៈដែលនាងគ្រាន់តែជាអ្នកបម្រើម្នាក់ដែលរស់នៅទីនេះ ប៉ុន្តែនាងមិនត្រឹមតែមិនបង្ហាញសញ្ញានៃការកោតខ្លាចចំពោះមុខ ឈី ជិងឈុន ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងមើលទៅហាក់ដូចជានាងជាអ្នកដែលមានអំណាចជាងក្នុងចំណោមអ្នកទាំងពីរទៅទៀត។ ស្នាមញញឹមឌឺដងបានលេចឡើងលើមុខរបស់នាង ខណៈដែលនាងនិយាយបង្អាប់ថា៖ «ដំបូន្មាន "ដ៏ស្មោះត្រង់" ឬ? រាប់ពាន់ឆ្នាំមកនេះ ពួកអ្នកសីលដែលខ្ពង់ខ្ពស់ដូចជាលោក បានចាត់ទុកទីកន្លែងនេះដូចជាស្រែចម្ការ ចង់មកប្រមូលផលតាមចិត្តឆ្នាំហើយឆ្នាំទៀត ដោយគ្មានអារម្មណ៍ខុស ឬសម្ដីសុំទោសសូម្បីមួយម៉ាត់»។

«ហេតុអ្វីបានជាស្រាប់តែពេលនេះ លោកព្យាយាមមកបង្ហាញភាពរាក់ទាក់ដាក់សត្វដ៏គួរឱ្យខ្ពើមរអើមដូចជារូបខ្ញុំទៅវិញ? ខ្ញុំធ្លាប់ឮពាក្យមួយពីចៅហ្វាយវ័យក្មេងរបស់ខ្ញុំថា ពួកលោកចូលចិត្តប្រដៅគ្នាថា មនុស្សដែលមានពូជសាសន៍ ឬអម្បូរខុសគ្នា គឺមិនអាចទុកចិត្តបានឡើយ មែនទេ? បើខ្ញុំគិតបែបនោះ ខ្ញុំប្រហែលជាមិនបន្ទោសលោកទេ។ ព្រោះតែ...»

ឈី ជិងឈុន បន្តដើរទៅមុខមួយជំហានទៀត ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមតិចៗ៖ «អូ អញ្ចឹងឬ?»

បន្ទាប់ពីឈានជើងមួយជំហានទៀត ទឹកមុខរបស់ ជឺ គុយ ក៏ប្រែប្រួលបន្តិច។

រំពេចនោះ អ្នកទាំងពីរក៏បានឈានជើងចូលទៅក្នុងកន្លែងមួយដែលគ្របដណ្ដប់ដោយភាពងងឹតសូន្យឈឹង ដែលងងឹតរហូតដល់មិនអាចមើលឃើញសូម្បីតែម្រាមដៃខ្លួនឯងនៅពីមុខភ្នែក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏មានកាំរស្មីពន្លឺរាប់មិនអស់ដែលពោរពេញដោយថាមពលមន្តអាគម ចាំងចុះមកពីលើមេឃដ៏ខ្ពស់ឆ្ងាយ។

វាហាក់បីដូចជាពួកគេកំពុងស្ថិតនៅបាតអណ្តូងដ៏ងងឹតមួយ ដោយមានពន្លឺព្រះអាទិត្យពណ៌មាស ចាំងជះចូលតាមមាត់អណ្តូងមកអញ្ចឹង។

ឈី ជិងឈុន ស្លៀកអាវផាយពណ៌ខៀវខ្ចី ហើយមានខ្សែពន្លឺវិលវង់ជុំវិញខ្លួនគាត់ឥតឈប់ឈរ។

ដំបូងឡើយ ទឹកមុខដ៏សាហាវឃោរឃៅបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ ជឺ គុយ ប៉ុន្តែនាងក៏ប្រែមកជាត្រជាក់ស្រេប និងរឹងកំព្រឹសវិញយ៉ាងរហ័ស រួចរអ៊ូតិចៗថា៖ «៦០ ឆ្នាំនៃសំឡេងសូត្រធម៌ព្រះពុទ្ធដែលបន្លឺឡើងដូចផ្គរលាន់ក្នុងត្រចៀកខ្ញុំ។ ៦០ ឆ្នាំនៃយ័ន្តសាសនាតាវដែលតោងជាប់ខ្ញុំមិនលែង ព្យាយាមហែកហួររាងកាយខ្ញុំអស់ពីកម្លាំង។ ៦០ ឆ្នាំនៃពន្លឺយុត្តិធម៌ដែលគ្របដណ្ដប់ពេញមេឃ ធ្វើឱ្យខ្ញុំគ្មានកន្លែងលាក់ខ្លួន។ ៦០ ឆ្នាំនៃចរន្តដាវ (Sword Qi) ដែលគ្មានដែនកំណត់ វិលវល់មិនឈប់ បើកចាក់ទម្លុះរូបខ្ញុំគ្រប់ច្រកល្ហក»។

«រាល់ ៦០ ឆ្នាំគឺជាមួយវដ្ត ហើយខ្ញុំមិនដែលទទួលបានសេចក្ដីសុខ ឬការសម្រាកសូម្បីតែមួយថ្ងៃក្នុងរយៈពេល ៣,០០០ ឆ្នាំកន្លងមកនេះ។ អ្វីដែលខ្ញុំចង់ដឹងបំផុតនោះគឺ តើអ្វីទៅជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃ "មហាវិថី" (Great Dao) របស់ពួកលោក? ខ្ញុំអាចមើលឃើញរាល់អ្វីដែលលោកសរសេរ ហើយខ្ញុំអាចឮរាល់អ្វីដែលលោកនិយាយនៅពេលលោកទេសនា និងអប់រំអ្នកដទៃ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែមិនអាចស្វែងរកចម្លើយដែលខ្ញុំកំពុងស្វែងរកឃើញឡើយ...»

នាងសម្លឹងមើល ឈី ជិងឈុន ហាក់ដូចជាជាប់មន្តស្នេហ៍ ហើយនៅក្នុងភ្នែករបស់នាង គាត់គឺជាគ្រូបង្រៀនសាមញ្ញម្នាក់នៅក្នុងទីក្រុងតូចដ៏ក្រីក្រនេះផង និងជាលោកម្ចាស់ ឈី ជិងឈុន ដ៏ល្បីល្បាញនៃសាលាភ្នំជ្រោះ (Mountain Cliff Academy) នៃលទ្ធិខុងជឺ ដែលជាអ្នកប្រាជ្ញដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ សូម្បីតែរជ្ជទាយាទអាណាចក្រតាសួយ ក៏ត្រូវគោរពកោតក្រែងបំផុតដែរ។

ស្នាមញញឹមស្រាប់តែលេចឡើងលើមុខ ជឺ គុយ ខណៈដែលនាងសួរថា៖ «តើលោកនឹងបង្រៀន និងណែនាំខ្ញុំឱ្យដើរលើផ្លូវត្រូវដោយរបៀបណា? បើខ្ញុំចាំមិនខុស សូម្បីតែមហាប្រាជ្ញ ខុងជឺ ខ្លួនឯងក៏ធ្លាប់មានប្រសាសន៍ដែរថា មនុស្សគ្រប់រូបត្រូវតែទទួលបានសមភាពក្នុងការអប់រំ»។

ឈី ជិងឈុន គ្រវីក្បាលតបវិញ៖ «ទោះបីជាខ្ញុំទេសនាប្រាប់នាងនូវរាល់ការប្រៀនប្រដៅរបស់មហាប្រាជ្ញទាំងអស់ក្រោមមេឃនេះក៏ដោយ ក៏កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ខ្ញុំនឹងនៅតែឥតប្រយោជន៍ដដែល»។

ជឺ គុយ មើលទៅហាក់ដូចកំពុងជជែកលេងជាមួយ ឈី ជិងឈុន យ៉ាងរំភើយ និងធូរស្រាល ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ រាងកាយរបស់នាងទាំងមូលកំពុងតែឡើងរឹងដូចជាធ្នូដែលយឺតដល់កម្រិត ហើយនាងកំពុងតែសង្កេតមើលជុំវិញខ្លួនតាមកន្ទុយភ្នែកជានិច្ច ដើម្បីរកផ្លូវចេញពីស្ថានភាពដ៏លំបាកនេះ។

ឈី ជិងឈុន មើលដឹងនូវអ្វីដែលនាងកំពុងធ្វើ ប៉ុន្តែគាត់មិនខ្វល់ឡើយ រួចពោលឌឺដងថា៖ «ខ្ញុំដឹងថាបេះដូងនាងពោរពេញដោយកំហឹង ការគុំកួន និងចេតនាសម្លាប់គ្មានដែនកំណត់។ ខ្ញុំមិនដែលជាមនុស្សដែលគ្មានចិត្តអត់ឱនចំពោះពូជសាសន៍ ឬអម្បូរខុសគ្នានោះទេ ប៉ុន្តែអ្វីដែលនាងត្រូវយល់នោះគឺ ភាពសប្បុរស និងមេត្តាធម៌ដែលលើសកម្រិត និងគ្មានការរើសអើង មិនដែលជាគោលលទ្ធិពិតប្រាកដនៃសាសនាទាំងបី (ពុទ្ធ តាវ ខុងជឺ) ឡើយ»។

ទឹកមុខឌឺដងបានលេចឡើងលើមុខ ជឺ គុយ នាងមួចភ្នែកបន្តិចរួចនិយាយថា៖ «ចៅហ្វាយវ័យក្មេងរបស់ខ្ញុំតែងតែនិយាយថា ការជជែកវែកញែករកហេតុផលជាមួយពួកអ្នកប្រាជ្ញ គឺជារឿងដែលគួរឱ្យធុញទ្រាន់បំផុត។ មើលទៅលោកមិនបានអួតទេ លោកពិតជាកំពុងមានថាមពលខ្លាំងឡើងវិញមួយភ្លែតមុនពេលស្លាប់មែន។ ខ្ញុំស្មានថា លោកក្នុងស្ថានភាពនេះ ពិតជាគួរឱ្យខ្លាចជាងពីមុនទៅទៀត...»

ឈី ជិងឈុន ញញឹមរួចពោលថា៖ «វាមិនសំខាន់ទេ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនអាចបញ្ចុះបញ្ចូលនាងតាមរយៈសម្ដីបាន។ ដរាបណាខ្ញុំនៅតែស្ថិតក្នុងលោកនេះ ហើយនៅមានសិទ្ធិគ្រប់គ្រងទីកន្លែងនេះ សត្វដែលរមឹលគុណ និងត្រឡប់ត្រឡិនដូចជានាង នឹងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យឃើញពន្លឺថ្ងៃឡើយ!»

«លោកហៅខ្ញុំថារមឹលគុណ និងត្រឡប់ត្រឡិនឬ?» ជឺ គុយ សួរទាំងចង្អុលមកខ្លួនឯង ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមឌឺដងលើផ្ទៃមុខ។

ក្រសែភ្នែកខឹងសម្បារបានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់ ឈី ជិងឈុន ខណៈដែលគាត់ថ្កោលទោសថា៖ «កាលដែលនាងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពទន់ខ្សោយបំផុត នាងគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីឱនក្បាលចុះ ហើយចុះកិច្ចសន្យាជាមួយមនុស្សឡើយ។ តើនរណាទៅដែលជាអ្នកជួយសង្គ្រោះនាងក្នុងថ្ងៃធ្លាក់ទឹកកកនៅច្រកថូដីនោះ? ហើយតើនាងបានធ្វើអ្វីតបស្នងដល់គេវិញ ក្រៅតែពីការបៀតបៀនលេបត្របាក់ផលបុណ្យដ៏តិចតួចដែលនៅសេសសល់របស់គេក្នុងរយៈពេលច្រើនឆ្នាំមកនេះ?»

ជឺ គុយ ញញឹមរួចតបវិញយ៉ាងរំភើយ៖ «ខ្ញុំឃ្លាន ដូច្នេះខ្ញុំត្រូវតែរកអ្វីស៊ីដើម្បីបំបាត់ភាពស្រេកឃ្លាន។ តើនោះមិនមែនជាច្បាប់ធម្មជាតិទេឬ? ម្យ៉ាងវិញទៀត គេក៏មិនអាចក្លាយជាអ្នកមានបុណ្យសក្តិអ្វីធំដុំដែរតាំងពីដំបូងមកម្ល៉េះ បើគេឆាប់ស្លាប់ គេក៏ឆាប់បានចាប់ជាតិថ្មីដែរ។ ប្រហែលជាមានសង្ឃឹមបន្តិចបន្តួចសម្រាប់គេក្នុងការក្លាយជាអ្វីមួយក្នុងជាតិក្រោយ។ តើវាមិនមែនជាអំពើឃោរឃៅទេឬ ដែលជួយពន្យារការឈឺចាប់របស់គេ និងទុកឱ្យស្មៅគ្មានឫសដូចជាគេអណ្ដែតអណ្ដូងក្នុងលោកនេះ ដោយគ្មានសង្ឃឹម ឬអនាគតបែបនេះ?»

ឈី ជិងឈុន គ្រវីជាយអាវកាត់អាកាស រួចស្រែកឡើងដោយកំហឹងថា៖ «ស្ងៀម! មហាវិថី (Great Dao) គឺមិនអាចស្មានដឹង និងជ្រាលជ្រៅបំផុត តើនាងមានសិទ្ធិអ្វីមកនិយាយជំនួសមេឃ? មនុស្សគ្រប់រូបសុទ្ធតែមានវាសនា និងជោគជតារៀងៗខ្លួន តើនាងមានសិទ្ធិអ្វីមកកំណត់ថាអ្នកដទៃគួររស់នៅដោយរបៀបណា?»

ដៃមាសដ៏ធំមហិមា និងភ្លឺចិញ្ចាចបានលេចឡើងភ្លាមៗពីលើ ជឺ គុយ ហើយវាបានសង្កត់ចុះមកក្រោមជាមួយនឹងកម្លាំងដ៏មហិមា ប្រៀបដូចជាបាតដៃព្រះពុទ្ធ ឬជាដៃរួមគ្នានៃទេវតាសាសនាតាវទាំងបី។ វាក៏បានបង្ខំឱ្យ ជឺ គុយ លុតជង្គង់ចុះភ្លាមៗនៅពេលដែលវាប៉ះនឹងក្បាលរបស់នាង រួចក៏សង្កត់ក្បាលនាងឱ្យបោកទៅនឹងដីយ៉ាងខ្លាំង។

កម្លាំងដែលបង្ខំឱ្យនាងក្រាបក្បាលដល់ដីនោះ ខ្លាំងរហូតដល់ថ្នាក់បន្លឺសំឡេង "ផូស" យ៉ាងខ្លាំងកក្រើកពេញតំបន់នោះតែម្ដង។

ជឺ គុយ យកបាតដៃសង្កត់ដី ព្យាយាមរើបម្រះប្រឆាំងនឹងបាតដៃមាសដែលកំពុងសង្កត់ក្បាលនាងឱ្យជាប់នឹងដី រួចនាងសើចកក្អឹកទាំងមិនចុះញ៉ម៖ «លោកអាចបង្ខំឱ្យខ្ញុំឱនក្បាលបាន ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងមិនទទួលស្គាល់ថាខ្លួនឯងធ្វើខុសដាច់ខាត!»

បាតដៃមាសដ៏មហិមាបានលើកក្បាលនាងឡើងពីដី រួចក៏បោកសង្កត់ចុះទៅវិញជាលើកទីពីរ បង្ខំឱ្យនាងក្រាបសំពះ (kowtow) ម្ដងទៀត ចំកណ្ដាលសំឡេងផ្ទុះលាន់កងរំពងដូចផ្គរលាន់។

«កុំភ្លេចឱ្យសោះថា ដែលនាងមានជីវិតរស់នៅដល់សព្វថ្ងៃ ក៏ព្រោះតែពួកមហាប្រាជ្ញផ្ដល់ឱកាសឱ្យនាងរស់! វាគឺជាឯកសិទ្ធិ មិនមែនជាសិទ្ធិពីកំណើតឡើយ! បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំអាចបង្ក្រាបនាងនៅទីនេះបានយ៉ាងងាយរហូតដល់ ៣០,០០០ ឆ្នាំ កុំថាឡើយត្រឹមតែ ៣,០០០ ឆ្នាំ!»

ក្បាលរបស់ ជឺ គុយ នៅតែត្រូវបានសង្កត់ជាប់នឹងដីយ៉ាងណែន ប៉ុន្តែនាងនៅតែតបវិញទាំងសំឡេងស្អកៗ៖ «ខ្ញុំនឹងមិនដើរតាមផ្លូវដែលលោកព្យាយាមរៀបចំឱ្យខ្ញុំឡើយ!»

«ការបំពានត្រូវតែទទួលទណ្ឌកម្ម!»

ឈី ជិងឈុន លើកដៃឡើងខ្ពស់ រួចក៏សង្កត់បាតដៃចុះមកក្រោមយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

ត្រាត្បូងពណ៌ស (white jade seal) មួយដែលមានទំហំជាង ១០ ហត្ថ បានលេចឡើងភ្លាមៗនៅចំកណ្ដាលពន្លឺពណ៌មាសដែលជះចុះមកពីមាត់អណ្តូង។ វាគឺជាត្រារាងការ៉េដែលមានចារអក្សរបុរាណចំនួន ៨ តួ ហើយមានស្នាមអុជៗពណ៌ក្រហមយ៉ាងទាក់ទាញនៅលើផ្ទៃរបស់វា។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ក៏មានធ្នូផ្លេកបន្ទោរពណ៌ស្វាយរាប់មិនអស់ កំពុងឆ្វៀលជុំវិញត្រានោះបន្លឺសំឡេង "ឆ្មេះៗ" ឥតដាច់។

តាមបញ្ជារបស់ ឈី ជិងឈុន ត្រាដ៏មហិមានោះក៏បានធ្លាក់ចុះមកពីលើមេឃយ៉ាងលឿន។ ជឺ គុយ ដែលកំពុងលុតជង្គង់នៅលើដីស្រាប់ ក៏ត្រូវត្រានោះធ្លាក់សង្កត់ចំពីលើខ្នងតែម្ដង។

ត្រាដ៏ធំសម្បើមនោះប្រកបដោយអំណាចនៃឋានសួគ៌ ប៉ុន្តែវាមើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានរូបរាងពិតប្រាកដ។ ជំនួសឱ្យការកិនកម្ទេច ជឺ គុយ ឱ្យខ្ទេចនឹងដី វាក៏បានជ្រាបឆ្លងកាត់រាងកាយនាងដូចជាផ្លេកបន្ទោរ រួចក៏រលាយបាត់ទៅក្នុងដីដោយគ្មានបន្សល់ទុកស្លាកស្នាមអ្វីទាំងអស់ ហាក់ដូចជាមិនបានធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ ជឺ គុយ សូម្បីបន្តិច។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មួយរំពេចក្រោយមក ជឺ គុយ ក៏បានដួលទៅលើដីទន់ដូចភក់ មើលទៅហាក់ដូចជាឆ្អឹងគ្រប់កង់ក្នុងខ្លួនរបស់នាងត្រូវបានកិនកម្ទេចដោយវត្ថុធ្ងន់អញ្ចឹង វាជារូបភាពដ៏គួរឱ្យអាណិតអាសូរខ្លាំងណាស់។

ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី នាងនៅតែព្យាយាមខ្វាចដីអស់ពីកម្លាំង ហាក់ដូចជានាងចង់លូកម្រាមដៃចូលទៅក្នុងដីឱ្យបាន។

ឈី ជិងឈុន សម្លឹងមើលនាងពីលើចុះក្រោមដោយទឹកមុខគ្មានវិញ្ញាណ រួចប្រកាសថា៖ «ខ្ញុំបង្ខំឱ្យនាងក្រាបសំពះបីដង ដើម្បីជាការគោរពដល់ពិភពលោក គោរពដល់សព្វសត្វលោក និងគោរពដល់មហាវិថី (Great Dao) តាមលំដាប់លំដោយ!»

កែវភ្នែករបស់ ជឺ គុយ មើលទៅហាក់ដូចជាងងីងើ ហើយនាងមិនបានតបអ្វីឡើយ។

អំណាចដ៏ដង្ហក់ដែលកំពុងសង្កត់លើ ជឺ គុយ បានរលាយបាត់ទៅវិញ តាមរយៈការគ្រវីជាយអាវយ៉ាងស្រទន់របស់ ឈី ជិងឈុន រួចគាត់បន្តថា៖ «ខ្ញុំគ្រាន់តែជាអ្នកប្រាជ្ញមធ្យមម្នាក់នៅក្រោមបង្គាប់មហាប្រាជ្ញប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែសូម្បីតែខ្ញុំ ក៏នៅតែអាចបង្ខំឱ្យនាងក្រាបសំពះបានបីដងដែរ។ ចុះបើថ្ងៃក្រោយនាងចាកចេញពីទីក្រុងនេះ ហើយធ្វើអ្វីតាមតែអំពើចិត្ត តើនាងមិនខ្លាចជួបមនុស្សដែលគ្មានហេតុផលជាងខ្លួនឯង ហើយគេអាចកម្ទេចនាងដោយប្រើត្រឹមតែម្រាមដៃមួយទេឬ?»

«នាងពិតជាត្រូវបានគេកម្រិតសេរីភាពនៅទីនេះមែន ប៉ុន្តែសាកគិតបន្តិចមើល តើទីណាខ្លះក្នុងលោកនេះ ដែលនាងអាចស្វែងរកសេរីភាពដាច់ខាតបាននោះ? រាល់ពិធីការ និងសុជីវធម៌ដែលបង្កើតឡើងដោយមហាប្រាជ្ញ ខុងជឺ គឺមានឡើងដើម្បីផ្ដល់ឱ្យសព្វសត្វលោកនូវសេរីភាពក្នុងទម្រង់ផ្សេងមួយទៀតតែប៉ុណ្ណោះ។ ដរាបណានាងមិនប្រឆាំងនឹងច្បាប់ទម្លាប់ទាំងនេះ និងគោរពតាមក្រមសីលធម៌ នាងនឹងអាចទៅទីណាក៏បានតាមចិត្តក្នុងលោកនេះ!»

ជឺ គុយ ងើបក្បាលឡើងសម្លឹងមើល ឈី ជិងឈុន ដោយក្រសែភ្នែកខឹងសម្បារ ខណៈដែលគាត់ដើរមួយជំហានមករកនាង។

ពិភពលោកក៏បានត្រឡប់មកសភាពដើមវិញភ្លាមៗ អ្នកទាំងពីរក៏បានមកដល់ច្រកថូដីវិញ ក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏កក់ក្ដៅ និងខ្យល់រដូវស្លឹកឈើលាស់។

ជឺ គុយ ក្រោកឈរឡើងទាំងរេទៅរេមក មុននឹងបង្ហាញស្នាមញញឹមជូរចត់៖ «ខ្ញុំនឹងចងចាំការប្រៀនប្រដៅរបស់លោកគ្រូទុកឱ្យច្បាស់»។

ឈី ជិងឈុន មិនបាននិយាយអ្វីបន្តទៀតទេ គាត់ក៏ងាកក្រោយបម្រុងនឹងចាកចេញទៅ។

រំពេចនោះ ជឺ គុយ ក៏សួរថា៖ «ទោះបីជាខ្ញុំពិតជារមឹលគុណចំពោះ ឆិន ភីងអាន មែនក៏ដោយ ចុះហេតុអ្វីបានជាក្នុងនាមលោកជាសិស្សរបស់មហាប្រាជ្ញ លោកបែរជាឈរមើលដោយមិនធ្វើអ្វីសោះ? ហេតុអ្វីបានជាលោកផ្ដោតការយកចិត្តទុកដាក់តែលើការបណ្ដុះបណ្ដាល ចៅ យ៉ៅ (Zhao Yao) និងចៅហ្វាយវ័យក្មេងរបស់ខ្ញុំ ដោយមិនខ្វល់ខ្វាយពី ឆិន ភីងអាន បន្តិចសោះអញ្ចឹង?»

«តើសកម្មភាពរបស់លោក ខុសអ្វីពីឈ្មួញដែលចាត់ចែងទំនិញទៅតាមតម្លៃដែលវាអាចលក់បាននោះ? ឈ្មួញនឹងថែរក្សាទំនិញដែលមានតម្លៃ និងកម្រយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់បំផុត ខណៈដែលទំនិញធម្មតាៗ ត្រូវបានគេមើលរំលង និងមើលងាយ។ តើអ្វីដែលលោកកំពុងធ្វើ មិនមែនជារឿងដូចគ្នានេះទេឬ?»

ឈី ជិងឈុន ញញឹមរួចតបវិញថា៖ «មនុស្សដែលវាសនាកំណត់ឱ្យធ្វើរឿងធំដុំ ត្រូវតែរៀនរស់ដោយខ្លួនឯង»។

ជឺ គុយ ហាក់ដូចជាមិនសូវយល់ពីចម្លើយនេះប៉ុន្មានទេ។

នៅពេលដែល ឈី ជិងឈុន ដើរចេញផុតពីច្រកផ្លូវបាត់ស្រមោល ទឹកមុខឌឺដងក៏លេចឡើងភ្លាមលើមុខ ជឺ គុយ ហើយនាងក៏បានស្ដោះទឹកមាត់ចុះដីទាំងមើលងាយ។

ខណៈដែលនាងកំពុងដើរខ្ចើចជើងកាត់ផ្ទះរបស់ ឆិន ភីងអាន ដើម្បីត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ សុង ជីស៊ីន វិញ ចិញ្ចើមរបស់នាងជ្រួញចូលគ្នាបន្តិច នាងសញ្ជឹងគិតមួយភ្លែតថាតើគួរធ្វើបែបណា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារតែមូលដ្ឋានសីលរបស់ ឈី ជិងឈុន កំពុងតែរលាយសាបសូន្យ ទីក្រុងនេះកំពុងស្ថិតនៅមាត់ជ្រោះនៃមហន្តរាយ វាប្រៀបដូចជាទូកធ្លុះដែលកំពុងតែត្រដាបត្រដួសកណ្ដាលទឹកអញ្ចឹង។ ហេតុនេះ នាងត្រូវតែគិតគូពីខ្លួនឯង និងរៀបចំផែនការឱ្យបានច្បាស់លាស់សម្រាប់ថ្ងៃមុខ ដូច្នេះនាងគ្មានពេលមកខ្វល់ខ្វាយពីរឿង ឆិន ភីងអាន ឡើយ។

ភ្លាមៗនៅពេលនាងបើកទ្វាររបងផ្ទះ សុង ជីស៊ីន សត្វពស់មានជើងបួន (four-legged snake) រូបរាងធម្មតាមួយ បានរត់ចេញពីជ្រុងម្ខាងសំដៅមករកជើងរបស់នាង ប៉ុន្តែត្រូវបាននាងទាត់ចេញម្ខាងដោយកំហឹង។

នៅក្នុងផ្ទះរបស់ ឆិន ភីងអាន គ្រូសីលវ័យក្មេងកំពុងអង្គុយនៅក្បែរតុ និងធ្វើសមាធិយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

ស្ត្រីវ័យក្មេងដែលនៅលើគ្រែ ដែលកាលពីមុននេះបន្តិចស្ថិតនៅមាត់រណ្ដៅមរណៈ បែរជាអាចអង្គុយពែនភ្នែនបានដោយខ្លួនឯងទៅហើយ។ នៅពេលដែលគ្មានមួកស្បៃបិទបាំងមុខមាត់ សម្រស់ដ៏គួរឱ្យចងចាំមួយក៏ត្រូវបានលេចចេញមក។

នាងមិនមែនជាមនុស្សស្រីដែលស្រស់ស្អាតខ្លាំងអស្ចារ្យនោះទេ ប៉ុន្តែនាងមានអាកប្បកិរិយាដ៏ក្លាហាន និងរឹងមាំ ដែលធ្វើឱ្យនាងមានភាពលេចធ្លោខ្លាំង ទោះបីជានាងមិនមានសម្រស់តាមបែបបុរាណក៏ដោយ។

ចិញ្ចើមរបស់នាងមានរាងដូចជាដាវដ៏មុតស្រឡៅ ហើយនៅពេលដែលនាងសម្លឹងមើលទៅគ្រូសីលវ័យក្មេងដោយក្រសែភ្នែកស៊ើបអង្កេត គ្រូសីលម្នាក់នោះស្រាប់តែមានអារម្មណ៍មិនស្រណុកក្នុងចិត្ត។ គេមិនបានធ្វើអ្វីខុសទេ ប៉ុន្តែមិនដឹងជាហេតុអ្វី គេបែរជាមានអារម្មណ៍ថាដូចជាខុស នៅក្រោមក្រសែភ្នែករបស់នាង។

គ្រូសីលគ្រហែម រួចប្រញាប់ពន្យល់ថា៖ «ខ្ញុំសូមបញ្ជាក់ឱ្យច្បាស់សិន៖ ខ្ញុំគឺជាអ្នកដែលជួយសង្គ្រោះជីវិតអ្នកនាង ប៉ុន្តែមានក្មេងប្រុសម្នាក់ឈ្មោះ ឆិន ភីងអាន ជាអ្នកធ្វើកិច្ចការផ្សេងទៀតទាំងអស់ រាប់តាំងពីការលើកអ្នកនាងចូលបន្ទប់នេះ ការដោះមួកស្បៃ និងការជូតលាងមុខមាត់ឱ្យអ្នកនាង។ គេគឺជាម្ចាស់ផ្ទះនេះ ហើយគេគឺជាក្មេងកំសត់ម្នាក់ដែលឪពុកម្ដាយចែកឋានទៅអស់តាំងពីគេនៅតូច»។

«ពីមុនគេធ្លាប់ជាកូនជាងនៅឡដុត ហើយគេក៏ធ្លាប់ទិញយ័ន្តក្រដាសពីខ្ញុំដែរ ប៉ុន្តែនោះគឺជាទំនាក់ទំនងតែមួយគត់ដែលខ្ញុំមានជាមួយគេ។ ប្រសិនបើអ្នកនាងមានសំណួរអ្វីផ្សេងទៀតចង់សួរ ខ្ញុំនឹងឆ្លើយឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព»។

គ្រូសីលបាន "លក់" ឆិន ភីងអាន ភ្លាមៗតែម្ដង ដើម្បីដោះសារខ្លួនឯងឱ្យរួចពីកំហុសទាំងឡាយ។

ស្ត្រីវ័យក្មេងងក់ក្បាលតបវិញ ហើយជំនួសឱ្យការបង្ហាញកំហឹង ឬភាពមិនពេញចិត្ត នាងបែរជានិយាយដោយសំឡេងស្មោះត្រង់ថា៖ «អរគុណលោកខ្លាំងណាស់ ដែលបានជួយសង្គ្រោះខ្ញុំ»។

អារម្មណ៍ខុសរបស់គ្រូសីលវ័យក្មេងកាន់តែដុះដាលខ្លាំងឡើង នៅពេលបានឮពាក្យអរគុណចេញពីមាត់របស់ស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់នោះ គេក៏ប្រញាប់និយាយថា៖ «មិនបាច់អរគុណខ្ញុំទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែធ្វើអ្វីដែលខ្ញុំគួរធ្វើតែប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំត្រេកអរណាស់ដែលអ្នកនាងមានសុវត្ថិភាព និងធូរស្រាលឡើងវិញ»។

ស្ត្រីវ័យក្មេងក៏សួរថា៖ «លោកមិនមែនជាមនុស្សមកពី ទ្វីបដបត្បូងបូព៌ា (Eastern Treasured Vial Continent) ទេ មែនទេ?»

ជំនួសឱ្យការឆ្លើយសំណួរ គ្រូសីលបែរជាសួរសំណួរដដែលនោះទៅកាន់នាងវិញថា៖ «ចុះអ្នកនាងវិញ ក៏មិនមែនជាមនុស្សនៅទីនេះដែរ មែនទេ?»

ស្ត្រីវ័យក្មេងងក់ក្បាលទទួលស្គាល់ ហើយគ្រូសីលក៏បានយល់ស្របដូចគ្នា។

ស្នាមញញឹមបានលេចឡើងលើមុខគ្រូសីលវ័យក្មេង រួចគេនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមានឈ្មោះថា លូ ឆិន (Lu Chen) ហើយគ្មានគោរមងារជាអ្នកសីលអ្វីឡើយ។ អ្នកនាងអាចហៅខ្ញុំថា គ្រូតាវ លូ ក៏បាន»។

ស្ត្រីវ័យក្មេងងក់ក្បាល រួចក្រឡេកមើលមួកដែលមានរាងដូចផ្កាឈូកនៅលើក្បាលរបស់គ្រូសីល។

បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ គ្រូសីលក៏ប្រមូលសេចក្ដីក្លាហាននិយាយថា៖ «សកម្មភាពខ្លះៗរបស់ ឆិន ភីងអាន ប្រហែលជាអាចចាត់ទុកថាមិនសមរម្យបន្តិចមែន ប៉ុន្តែស្ថានភាពនៅពេលនោះគឺបន្ទាន់បំផុត ហើយខ្ញុំក៏មិននឹកស្មានថាអ្នកនាងអាចជាសះស្បើយពីរបួសបានលឿនបែបនេះដែរ។ ប្រសិនបើពួកយើងមានអ្វីឆ្គាំឆ្គងចំពោះអ្នកនាង ខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្នកនាងនឹងមេត្តាអភ័យទោសឱ្យ»។

«កុំបារម្ភអី គ្រូតាវ លូ ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សគ្មានហេតុផលនោះទេ» ស្ត្រីវ័យក្មេងតបវិញទាំងញញឹម។

«បានឮបែបនេះ ខ្ញុំក៏ធូរចិត្ត» គ្រូសីលនិយាយទាំងទឹកមុខធូរស្រាល។

រំពេចនោះ ស្ត្រីវ័យក្មេងស្រាប់តែលើកចិញ្ចើមឡើង ធ្វើឱ្យស្នាមញញឹមរបស់គ្រូសីលកកស្ទះភ្លាមៗ។

នាងក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួនដោយទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំឮថាជាងដែកលំដាប់លេខមួយនៅលើទ្វីបនេះ គឺលោកគ្រូ រួន (Master Ruan) មានគម្រោងចង់មកបើកកន្លែងស្លដែក និងលត់ដាវនៅទីនេះ។ ខ្ញុំខំធ្វើដំណើរមកទីនេះពីចម្ងាយ ក៏ដោយសារតែសង្ឃឹមថា គាត់នឹងព្រមលត់ដាវឱ្យខ្ញុំមួយដើម»។

«បើពិតជាគាត់មែន វាមិនមែនជារឿងងាយស្រួលទេ ក្នុងការសុំឱ្យគាត់លត់ដាវឱ្យដោយផ្ទាល់ដៃនោះ» គ្រូសីលដកដង្ហើមធំ។

«ពិតមែនហើយ»។

ស្ត្រីវ័យក្មេងមើលទៅហាក់ដូចជាមានការព្រួយបារម្ភបន្តិច នាងច្បាស់ជាដឹងហើយថា នេះគឺជាកិច្ចការដ៏លំបាកបំផុត។

ចំពេលនោះដែរ ឆិន ភីងអាន បានត្រឡប់មកដល់ផ្ទះវិញ ដោយយួរថង់ថ្នាំបុរាណពីរបីថង់នៅដៃឆ្វេង និងថង់តូចមួយនៅដៃស្ដាំ។ គេគោះទ្វារបន្តិចជាសញ្ញា រួចដើរចូលមកក្បែរតុ ហើយដាក់គ្រឿងផ្សំថ្នាំទាំងនោះចុះ រួចនិយាយថា៖ «សាកពិនិត្យមើលមើល៍ តើខ្ញុំទិញគ្រឿងផ្សំមកត្រូវអស់ហើយឬនៅ? បើមានអីខុស ខ្ញុំនឹងប្រញាប់យកទៅដូរវិញឥឡូវនេះ»។

បន្ទាប់មក គេក៏ងាកទៅពិនិត្យមើលស្ថានភាពរបស់ស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់នោះ តែបែរជាឃើញនាងកំពុងអង្គុយដោយខ្លួនឯងនៅលើគ្រែរបស់គេ ហើយនាងក៏កំពុងតែសម្លឹងមកគេចំៗដូចគ្នា។

«សួស្តី ខ្ញុំឈ្មោះ នីង យ៉ាវ (Ning Yao)។ ឈ្មោះរបស់ខ្ញុំបានមកពីនាមត្រកូលរបស់ឪពុក និងម្ដាយខ្ញុំ គឺត្រកូល នីង និងត្រកូល យ៉ាវ ហ្នឹងឯង» ស្ត្រីវ័យក្មេងនិយាយដោយអាកប្បកិរិយាស្ងប់ស្ងាត់។

ឆិន ភីងអាន តបវិញតាមទម្លាប់ថា៖ «បាទ សួស្ដី... ឪពុកខ្ញុំត្រកូល ឆិន ហើយម្ដាយខ្ញុំក៏ត្រកូល ឆិន ដែរ អញ្ចឹងហើយ...»

ទឹកមុខអៀនៗបន្តិចបានលេចឡើង ខណៈដែលគេកំពុងនិយាយ ប៉ុន្តែវាក៏ត្រូវបានជំនួសវិញដោយស្នាមញញឹមដ៏រួសរាយ រួចគេនិយាយបញ្ចប់ថា៖ «ខ្ញុំឈ្មោះ ឆិន ភីងអាន»។