ថ្ងៃទីប្រាំនៃខែទីប្រាំ

គ្រូសីលវ័យក្មេងបានរៀបចំសាច់រឿងយ៉ាងវែងអន្លាយក្នុងចិត្ត ដើម្បីឆ្លើយតបនឹងសំណួរដែលច្បាស់ជានឹងសួរថា "នរណានៅទីនោះ?" ពីមាត់របស់ ឆិន ភីងអាន ប៉ុន្តែអ្វីដែលធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺ ទ្វាររបងត្រូវបានបើកយ៉ាងលឿន ហើយគេមិនចាំបាច់ទាំងណែនាំខ្លួនប្រាប់ក្មេងប្រុសនៅខាងក្នុងផង។

ដោយសារច្រកផ្លូវនេះតូចចង្អៀតបំផុតមួយនៅក្នុងទីក្រុង រទេះរបស់គ្រូសីលមិនអាចទុកចោលនៅខាងក្រៅរបងផ្ទះ ឆិន ភីងអាន បានទេ ព្រោះវានឹងរាំងស្ទះផ្លូវអ្នកដទៃ។ ជាសំណាងល្អ ទោះបីជា ឆិន ភីងអាន មើលទៅរាងស្គម និងមិនសូវមានកម្លាំងកំហែងក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេរឹងមាំជាងអ្វីដែលមើលឃើញទៅទៀត គេមិនបង្អង់យូរឡើយក្នុងការជួយគ្រូសីលរុញរទេះដ៏ធ្ងន់នោះចូលមកក្នុងទីធ្លាផ្ទះ។

ពេញមួយដំណើរការនេះ ឆិន ភីងអាន មិនបាននិយាយអ្វីសោះ ដែលធ្វើឱ្យគ្រូសីលវ័យក្មេងមានអារម្មណ៍អៀនប្រៀនបន្តិច បន្ទាប់ពីគេបានបិទទ្វាររបងជិតវិញ។ គេមានអារម្មណ៍ដូចជាមនុស្សម្នាក់ដែលមកផ្ទះគេក្នុងបំណងចង់ខ្ចីលុយ តែត្រូវបានម្ចាស់ផ្ទះស្វាគមន៍យ៉ាងកក់ក្តៅបំផុត រហូតដល់គេមិនហ៊ានហើបមាត់សុំលុយទៅវិញ។

មិនថាគេនិយាយ ឬធ្វើអ្វី ក៏ស្ថានការណ៍វានៅតែអួលអាក់ដដែល ដូច្នេះគ្រូសីលវ័យក្មេងក៏សម្រេចចិត្តនិយាយត្រង់ៗតែម្ដង។ គេបានទាញភួយកប្បាសដែលគ្របលើរទេះចេញ បង្ហាញឱ្យឃើញស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់ក្នុងឈុតខ្មៅ កំពុងដេកកោងខ្លួនដូចជាកូនក្មេងក្នុងផ្ទៃម្ដាយ។ មួកស្បៃរបស់នាងវៀចបន្តិចនៅលើក្បាល ប៉ុន្តែវានៅតែបន្តបិទបាំងមុខមាត់របស់នាងយ៉ាងជិតដដែល។

ភ្លាមៗនៅពេលដែលភួយស្ដើងត្រូវបានលើកចេញ ក្លិនឈាមក៏ចាប់ផ្ដើមភាយឡើងពេញអាកាស ហើយពេលនោះហើយទើប ឆិន ភីងអាន ចាប់អារម្មណ៍ថាមានឈាមជ្រាបតាមសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ខ្មៅរបស់នាង។ ជំនួសឱ្យការឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីភួយស្ដើងៗនេះអាចខ្ទប់ក្លិនឈាមដ៏ខ្លាំងបាន ឆិន ភីងអាន បែរជាប្រញាប់ថយក្រោយពីរបីជំហាន រួចសួរថា៖ «តើនេះមានន័យថាម៉េច?»

គ្រូសីលឆ្លើយថា៖ «យើងត្រូវតែជួយនាង! នាងរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរណាស់ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងទីក្រុងនេះព្រមជួយនាងឡើយ។ បន្ទាប់ពីគិតសព្វគ្រប់ទៅ ខ្ញុំយល់ថាមានតែឯងម្នាក់គត់ ដែលប្រហែលជាមានចិត្តសប្បុរសព្រមទទួលយកនាងឱ្យស្នាក់នៅ»។

«តើនាងរងរបួសដោយរបៀបណា?» ឆិន ភីងអាន សួរ។

គ្រូសីលបានត្រៀមសាច់រឿងរួចជាស្រេច ក៏ឆ្លើយភ្លាមថា៖ «កាលពីព្រឹកមិញ ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងរុញរទេះកាត់ខ្លោងទ្វារធំ ខ្ញុំបានឃើញស្ត្រីម្នាក់នេះមកពីក្រៅក្រុង នាងប្រាប់ខ្ញុំថានាងចង់មកចម្លងអក្សរដែលចារលើស្លាកឈ្មោះដែលមានពាក្យថា 'រាសីគ្មានពីរ'។ នាងមានប្រដាប់ប្រដាចម្លងអក្សរ និងជក់ជាប់ខ្លួន រួចនាងក៏ប្រញាប់ឡើងទៅលើខ្លោងទ្វារនោះយ៉ាងលឿន»។

«ការចម្លងអក្សរនោះគឺ... និយាយទៅវាដូចជាការផ្ដិតយកគំរូអក្សរផ្ចង់ ឬស្នាដៃសិល្បៈអញ្ចឹង។ វាជារឿងដែលពួកអ្នកប្រាជ្ញចូលចិត្តធ្វើ ខ្ញុំប្រហែលជាពន្យល់មិនអស់ទេបើនិយាយពីវិធីធ្វើវា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពីនាងឡើងទៅដល់លើខ្លោងទ្វារ នាងបានអង្គុយលើធ្នឹមផ្ដេក ខ្ញុំបារម្ភពីសុវត្ថិភាពនាងពេក ក៏ឈប់រទេះហើយស្រែកប្រាប់នាងឱ្យប្រុងប្រយ័ត្ន។ តែជាអកុសល នាងជក់នឹងការងារពេកមិនបានស្ដាប់ការព្រមានរបស់ខ្ញុំ ចុងក្រោយក៏ធ្លាក់ពីលើខ្លោងទ្វារមកដីផូស»។

«ដូចដែលឯងដឹងស្រាប់ហើយ ដីនៅត្រង់ខ្លោងទ្វារនោះវាមិនដូចដីនៅច្រកថូដីនេះទេ គឺវាមានភាពរឹងមាំដូចជាថ្មភក់ដែលគេក្រាលនៅផ្លូវសំណាងអញ្ចឹង ដូច្នេះការធ្លាក់មកនេះប្រហែលជាប៉ះពាល់ដល់សរីរាង្គខាងក្នុងរបស់នាងហើយ។ ក្នុងនាមជាមនុស្សដែលមានចិត្តបុណ្យ និងគុណធម៌ ខ្ញុំមិនអាចទុកនាងចោលនៅទីនោះបានទេ មែនទេ? តាមផ្លូវមកនេះ ខ្ញុំបានសុំឱ្យមនុស្សជាច្រើនជួយទទួលនាងទៅមើលថែដែរ ប៉ុន្តែពួកគេគ្រាន់តែឃើញខោអាវនាងប្រឡាក់ឈាម ក៏នាំគ្នាគ្រវីក្បាល ហើយប្រាប់ថាការនាំមនុស្សបែបនេះចូលផ្ទះចំពេលចូលឆ្នាំថ្មី នឹងនាំមកនូវគ្រោះចង្រៃដល់គ្រួសារពួកគេ»។

«ទោះបីជាការយល់ឃើញរបស់ពួកគេសមហេតុផលក៏ដោយ ប៉ុន្តែស្ថានភាពរបស់នាងគឺបន្ទាន់បំផុត មិនអាចបង្អង់យូរបានឡើយ។ បើខ្ញុំមានជម្រើសផ្សេង ខ្ញុំក៏មិនមករកឯងដែរ។ បើឯងមិនព្រមជួយនាងទៀត ខ្ញុំក៏អស់សមត្ថភាពដែរ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាមនុស្សធម្មតា មិនមែនជាទេវតាដែលអាចប្រោសមនុស្សឱ្យរស់ឡើងវិញបានទេ។ អ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើបាន គឺគ្រាន់តែនៅក្បែរនាងរហូតដល់ដង្ហើមចុងក្រោយ រួចរកកន្លែងបញ្ចុះសព និងធ្វើផ្នូរឱ្យនាងតែប៉ុណ្ណោះ»។

គ្រូសីលមានចេតនានិយាយឱ្យលឿន និងប្រើពាក្យបន្លំៗ ដើម្បីឱ្យក្មេងប្រុសម្នាក់នេះភាន់ភាំង រួចយល់ព្រមជួយទាំងមិនទាន់បានពិចារណាឱ្យបានច្បាស់លាស់។ ក្នុងកិច្ចការទាំងឡាយ ដំណាក់កាលចាប់ផ្ដើមតែងតែជាដំណាក់កាលពិបាកបំផុត។ បើឆ្លងផុតឧបសគ្គដំបូងនេះបាន អ្វីៗនឹងប្រសើរឡើងមិនខាន។

ឆិន ភីងអាន បង្ហាញទឹកមុខស្ទាក់ស្ទើរ ខណៈដែលគេក្រឡេកមើលទៅគ្រូសីលដែលពោរពេញដោយក្ដីសង្ឃឹម រួចងាកទៅមើលស្ត្រីវ័យក្មេងដ៏កម្សត់នោះ មុននឹងសម្រេចចិត្តងក់ក្បាលហើយសួរថា៖ «តើពួកយើងត្រូវសង្គ្រោះនាងដោយរបៀបណា?»

គ្រូសីលវ័យក្មេងសប្បាយចិត្តជាខ្លាំងនៅពេលឮបែបនេះ រួចនិយាយភ្លាមថា៖ «គ្រាន់តែឯងព្រមជួយ គឺជោគជ័យពាក់កណ្តាលបាត់ទៅហើយ! របួសរបស់នាងមើលទៅហាក់ដូចជាធ្ងន់ធ្ងរណាស់ ដូចជាមនុស្សដែលជើងម្ខាងឈានចូលក្នុងម្នាងសិលាទៅហើយ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ ស្ថានភាពនាងមិនអាក្រក់ដូចអ្វីដែលឯងគិតឡើយ»។

«ពិតណាស់ ខ្ញុំត្រូវតែនិយាយត្រង់ថា មានកត្តាអាថ៌កំបាំងខ្លះដែលជួយឱ្យនាងរស់រានមានជីវិតមកដល់ពេលនេះ ដូចជាការតាំងចិត្តចង់រស់ដ៏ខ្លាំងក្លារបស់នាង ហើយលើសពីនេះ នាងហាក់ដូចជាធ្លាប់ហ្វឹកហាត់អ្វីមួយដែលអនុញ្ញាតឱ្យនាងការពារសរីរាង្គសំខាន់ៗក្នុងខ្លួនបាន។ កត្តាមួយទៀតគឺ ទីក្រុងរបស់យើងជាកន្លែងដ៏អស្ចារ្យដែលមានរបស់ប្លែកៗជាច្រើន ដែលអាចយកមកបរិភោគ ឬប្រើប្រាស់ដើម្បីព្យាបាលរបួសបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព»។

រំពេចនោះ គ្រូសីលវ័យក្មេងដឹងខ្លួនថា ដោយសារតែសប្បាយចិត្តពេក គេបាននិយាយប្រាប់អាថ៌កំបាំងច្រើនជ្រុលទៅហើយ គេក៏ធ្វើស្នាមញញឹមបែបអៀនៗរួចនិយាយថា៖ «សូមអភ័យទោសដែលខ្ញុំនិយាយរាយមាយ។ ខ្ញុំជឿថាឯងប្រាកដជាមិនយល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំទើបតែនិយាយមិញនេះទេ មែនទេ?»

«ខ្ញុំមិនសូវយល់ទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅចាំអ្វីដែលលោកបាននិយាយស្ទើរតែទាំងអស់» ឆិន ភីងអាន ឆ្លើយតបដោយទឹកមុខស្មោះត្រង់។

«ចុះកាលពីអម្បាញ់មិញ ម៉េចក៏ឯងដឹងថាជាខ្ញុំ? តើឯងអាចដឹងថាជាខ្ញុំគ្រាន់តែឮសំឡេងមែនទេ?» គ្រូសីលសួរ។

«បាទ ត្រឹមត្រូវហើយ» ឆិន ភីងអាន តប។

គ្រូសីលបង្ហាញទឹកមុខចាប់អារម្មណ៍ រួចពោលថា៖ «ឯងហាក់ដូចជាមានការចងចាំល្អណាស់។ តើឯងអាចចាំរឿងរ៉ាវបានល្អកម្រិតណា?»

ឆិន ភីងអាន ក្រឡេកមើលស្ត្រីវ័យក្មេងដែលកំពុងទន់ខ្សោយ រួចគ្រូសីលក៏ញញឹមពន្យល់ថា៖ «ឥឡូវនេះ នាងកំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពសមាធិយ៉ាងជ្រៅ ក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ យើងមិនអាចរើខ្លួនប្រាណនាងផ្ដេសផ្ដាសបានទេ ដូច្នេះយកល្អយើងគួរតែរង់ចាំមួយសន្ទុះសិន»។

ឆិន ភីងអាន ហាក់ដូចជាមិនសូវជឿការពន្យល់នេះប៉ុន្មានទេ ប៉ុន្តែគេនៅតែឆ្លើយថា៖ «ការចងចាំរបស់ខ្ញុំគឺល្អបំផុតចំពោះអ្វីដែលខ្ញុំបានឃើញ ច្រើនជាងអ្វីដែលខ្ញុំបានឮ»។

«តើឯងអាចផ្ដល់ឧទាហរណ៍បានទេ?» គ្រូសីលសួរ។

ឆិន ភីងអាន គិតមួយសន្ទុះ រួចតបថា៖ «ឧទាហរណ៍ដូចជា បច្ចេកទេសប្រើជក់ឆ្លាក់ (jumping burin technique) របស់លោកគ្រូ យ៉ៅ (Master Yao)។ លោកគ្រូ យ៉ៅ គឺជាជាងស្មូនដ៏ពូកែបំផុតនៅក្នុងឡដុតរបស់ទីក្រុងយើង ហើយខ្ញុំអាចចងចាំរាល់ចលនានៃបច្ចេកទេសរបស់គាត់បានទាំងអស់ បន្ទាប់ពីបានឃើញវាតែម្ដងគត់ ប៉ុន្តែ...»

«ប៉ុន្តែឯងមិនអាចធ្វើតាមបច្ចេកទេសនោះបានទេ មែនទេ?» គ្រូសីលនិយាយកាត់ទាំងញញឹម។

ភ្នែករបស់ ឆិន ភីងអាន ឡើងភ្លឺភ្លាមៗ រួចគេងក់ក្បាលយល់ស្របយ៉ាងលឿន។

ស្នាមញញឹមដ៏មានន័យបានលេចឡើងលើមុខគ្រូសីល ខណៈដែលគេសួរថា៖ «តើឯងធ្លាប់គិតទេថា តើអ្វីទៅដែលធ្វើឱ្យបច្ចេកទេសរបស់គាត់អស្ចារ្យបែបនេះ?»

ទឹកមុខរបស់ ឆិន ភីងអាន ប្រែជាស្រពោនបន្តិច រួចគេតបថា៖ «ពីមុនមក ខ្ញុំគិតយ៉ាងណាក៏គិតមិនចេញដែរ ប៉ុន្តែក្រោយមក លីវ សៀនយ៉ាង (Liu Xianyang) បានប្រាប់ខ្ញុំពីអ្វីដែលតាចាស់ យ៉ៅ ប្រាប់គេ គឺថាដើម្បីប្រើបច្ចេកទេសនេះឱ្យបានល្អ មនុស្សម្នាក់ត្រូវតែមាន "ចិត្តនឹងធឹង" មិនមែនត្រឹមតែ "ដៃនឹង" នោះទេ។ បន្ទាប់ពីនោះមក ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមយល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើខុស»។

«កាលពីមុន ខ្ញុំមានចិត្តប្រញាប់ពេក ហើយកាលណាខ្ញុំកាន់តែប្រញាប់ ដៃរបស់ខ្ញុំក៏កាន់តែមិននឹង ហើយខ្ញុំក៏ធ្វើខុសកាន់តែច្រើន។ បន្ទាប់ពីធ្វើខុស ខ្ញុំក៏កាន់តែអស់សង្ឃឹម ព្រោះខ្ញុំដឹងថាអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងធ្វើវាមិនដូចលោកតាចាស់ យ៉ៅ ទាល់តែសោះ វាបានក្លាយជាវដ្តនៃភាពបរាជ័យដែលជាន់លើគ្នា។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំតែងតែជាអ្នកដែលអន់បំផុតខាងការងារស្មូននៅក្នុងឡដុតនោះ»។

«មានពាក្យចាស់ពោលថា គ្រូគ្រាន់តែជាអ្នកនាំផ្លូវ និងបង្រៀនមូលដ្ឋានគ្រឹះប៉ុណ្ណោះ ចំណែកឯនិស្ស័យ និងការខិតខំរបស់សិស្ស ទើបជាអ្នកកំណត់ថាគេអាចដើរបានឆ្ងាយប៉ុណ្ណា។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ឯង តាចាស់ យ៉ៅ សូម្បីតែមូលដ្ឋានគ្រឹះក៏មិនដែលព្យាយាមបង្រៀនផង ចុះឱ្យឯងចេះដឹងដោយរបៀបណា?»

ឆិន ភីងអាន គ្រវីក្បាលតបវិញថា៖ «មកពីខ្ញុំគ្មានដងខ្លួន (និស្ស័យ) ខាងការងារនេះទេ។ ខ្ញុំមិនអាចយកទៅប្រៀបជាមួយកូនជាងធម្មតាបានផង កុំថាឡើយប្រៀបជាមួយ លីវ សៀនយ៉ាង ដូច្នេះវាមិនចម្លែកទេដែលលោកតា យ៉ៅ មិនចង់បង្រៀនខ្ញុំ»។

គ្រូសីលវ័យក្មេងស្រាប់តែញញឹម រួចសួរថា៖ «ឆិន ភីងអាន តើឯងដឹងទេថា វាពិបាកកម្រិតណា ដើម្បីឈានទៅដល់ចំណុចដែលអាចរក្សា "ចិត្តឱ្យនឹង" បានជាប់ជានិច្ចនោះ? កុំតឹងតែងនឹងខ្លួនឯងពេកអី»។

ប៉ុន្តែ ឆិន ភីងអាន នៅតែមិនយល់ស្រប គេគ្រវីក្បាលរួចនិយាយថា៖ «លោកសាកគិតមើលចុះ ខ្ញុំអាចនិយាយថាខ្លួនឯងកំពុងចាប់ត្រី ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងឈរក្នុងទឹកត្រឹមក្រោមជង្គង់ ចំណែកឯអ្នកដែលពូកែហែលទឹក អាចមុជចុះទៅជ្រៅក្នុងទឹក ហើយទប់ដង្ហើមបានយូរ ក៏គេហៅថាចាប់ត្រីដូចគ្នា ប៉ុន្តែវាគឺជាកម្រិតពីរខុសគ្នាទាំងស្រុង មែនទេ?»

គ្រូសីលវ័យក្មេងផ្ទុះសំណើចឡើង ហើយមិនបានតបអ្វីចំពោះរឿងនេះឡើយ ប៉ុន្តែគេបែរជានិយាយភ្លាមៗថា៖ «យើងអាចចាប់ផ្ដើមសង្គ្រោះនាងបានហើយ»។

ឆិន ភីងអាន ស្រឡាំងកាំងនឹងការប្រកាសភ្លាមៗនេះ ចំណែកឯគ្រូសីលក៏បង្អង់បន្តិចដែរនៅពេលឃើញបែបនេះ រួចស្ដីឱ្យថា៖ «នៅឈរធ្វើអីទៀត? លើកនាងទៅដាក់លើគ្រែក្នុងបន្ទប់ឯងទៅ!»

«ចុះបន្ទាប់មក ខ្ញុំត្រូវធ្វើអីទៀត?» ឆិន ភីងអាន សួរ។

«ចុះវាមិនច្បាស់ហើយទេអី? ដំបូងត្រូវប្ដូរសម្លៀកបំពាក់ស្អាតឱ្យនាង រួចទៅហាងថ្នាំទិញគ្រឿងផ្សំខ្លះដែលជួយដល់ការងើបឡើងវិញរបស់នាង។ បន្ទាប់មក ចាំទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នកចាត់ការចុះ» គ្រូសីលឆ្លើយ។

«តើលោកប្រាកដទេថា នាងនឹងមិនវាយខ្ញុំដល់ស្លាប់ទេ បន្ទាប់ពីនាងដឹងខ្លួនមកវិញ?» ឆិន ភីងអាន សួរទាំងមុខស្រពោន។

«គ្មានផ្លូវកើតឡើងទេ! ឯងគឺជាអ្នកសង្គ្រោះជីវិតនាង តើមានមនុស្សឯណាដែលហ៊ានធ្វើបាបអ្នកមានគុណសង្គ្រោះជីវិតខ្លួនឯងនោះ?» គ្រូសីលតបដោយសម្ដីម៉ឺងម៉ាត់។

ឆិន ភីងអាន មិនតបអ្វីឡើយ។

គ្រូសីលគ្រហែម រួចស្រាប់តែបង្ហាញទឹកមុខមិនសូវមានទំនុកចិត្ត ហើយរអ៊ូតិចៗថា៖ «នាងប្រហែលជាមិនធ្វើបែបហ្នឹងទេ... មើលទៅ»។

ឆិន ភីងអាន ដកដង្ហើមធំ រួចស្នើឡើងថា៖ «មានក្មេងស្រីម្នាក់ឈ្មោះ ជឺ គុយ (Zhi Gui) រស់នៅផ្ទះក្បែរខាងនេះ។ តើខ្ញុំអាចទៅសុំឱ្យនាងមកជួយជំនួសបានទេ?»

«ខ្ញុំខ្លាចថាវាមិនកើតទេ ហើយហ្នឹងហើយគឺជាបញ្ហា» គ្រូសីលតបទាំងអស់សង្ឃឹម។

ឆិន ភីងអាន មិនទទូចបន្តគំនិតនេះទៀតទេ គេក៏អង្គុយចុះ រួចអេះក្បាលទាំងចិញ្ចើមនៅតែជ្រួញចូលគ្នា។

គ្រូសីលស្រាប់តែសួរថា៖ «តើឯងគ្មានអ្វីចង់សួរខ្ញុំទេឬ? ខ្ញុំប្រហែលជាមិនអាចឆ្លើយបានគ្រប់សំណួរទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងប្រាកដថាឆ្លើយរាល់សំណួរណាដែលខ្ញុំអាចឆ្លើយបាន»។

«សង្គ្រោះនាងសិនទៅ» ឆិន ភីងអាន ដកដង្ហើមធំ រួចក្រោកឈរឡើង។

«និយាយបានល្អណាស់!» គ្រូសីលពោលទាំងញញឹមស្រស់។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គេក៏បានគ្រវីជាយអាវសម្ងាត់ៗ បង្ខាំងដាវហោះរបស់ស្ត្រីវ័យក្មេងឱ្យនៅក្នុងស្រោមដាវរបស់វាយ៉ាងណែន។

ឆិន ភីងអាន លើកស្ត្រីវ័យក្មេងដាក់លើខ្នង រួចនាំចូលទៅក្នុងផ្ទះ ហើយដាក់នាងចុះថ្នមៗលើគ្រែដែលធ្វើពីបន្ទះក្ដារ និងមានគ្របដោយភួយស្ដើង។ គ្រែនោះទើបតែត្រូវបានជួសជុលវិញ បន្ទាប់ពីវាត្រូវបានបាក់ដោយសារ លីវ សៀនយ៉ាង ហើយមានកៅអីវែងមួយរុញចូលខាងក្រោមដើម្បីទ្រ។

គ្រូសីលវ័យក្មេងដើរចូលបន្ទាប់ពី ឆិន ភីងអាន រួចសម្លឹងមើលជុំវិញឃើញថាជញ្ជាំងផ្ទះគឺស្ទើរតែទទេស្អាតគ្មានអ្វីសោះ។

រំពេចនោះ គេនឹកឃើញថាខ្លួនឯងភ្លេចអ្វីមួយ ក៏ទះថ្ងាសខ្លួនឯងតិចៗ រួចដើរទៅខាងក្រៅវិញ ដើម្បីយកក្រដាស និងជក់សម្រាប់សរសេរបញ្ជីថ្នាំឱ្យ ឆិន ភីងអាន ទៅរក។

បន្ទាប់ពីត្រឡប់មកក្នុងបន្ទប់វិញ គ្រូសីលគ្រវីក្បាល ហើយមានចេតនាជៀសវាងមិនសម្លឹងទៅរកគ្រែក្ដារនោះឡើយ ដោយគិតក្នុងចិត្តថា ឆិន ភីងអាន ច្បាស់ជាជួបបញ្ហាមិនខានទេ នៅពេលដែលស្ត្រីម្នាក់នោះដឹងខ្លួនមកវិញ។

ខណៈនោះ ឆិន ភីងអាន បានអង្គុយចុះនៅមាត់គ្រែ រួចដោះមួកស្បៃរបស់ស្ត្រីវ័យក្មេងចេញ បង្ហាញឱ្យឃើញផ្ទៃមុខដ៏ស្លេកស្លាំងដែលប្រឡាក់ពេញដោយឈាម។

នាងមានឈាមហូរចេញតាមរន្ធមុខទាំងប្រាំពីរ (ភ្នែក ច្រមុះ មាត់ ត្រចៀក) ឆិន ភីងអាន ឃើញបែបនេះក៏ប្រញាប់ក្រោកឈរ រួចទាញកៅអីមកដាក់ក្បែរគ្រែ។

គេរត់ទៅជ្រុងបន្ទប់ ដែលមានធ្នើឈើតូចមួយសម្រាប់ដាក់ឆ្នាំងបាយ។ នៅក្បែរនោះមានពាងទឹកតូចមួយដែលមានកម្របឈើបិទជិតដើម្បីការពាររុយ និងមូស។

ទឹកក្នុងពាងនោះគឺជាទឹកដែលទើបតែដងចេញពី អណ្ដូងច្រវ៉ាក់ដែក (Iron Lock Well) រួច ឆិន ភីងអាន ក៏យកធុងឈើ និងត្រឡោកដូង រួចអោនចុះក្បែរពាងទឹក ដងទឹកដាក់ក្នុងធុងយ៉ាងលឿន។ បន្ទាប់មក គេយកក្រណាត់កប្បាសស្អាតមួយមកដាក់លើមាត់ធុង រួចយួរមកដាក់លើកៅអីក្បែរគ្រែ ដើម្បីជូតឈាមចេញពីមុខរបស់ស្ត្រីវ័យក្មេង។

គ្រូសីលងាកមកក្បែរ ឆិន ភីងអាន រួចហុចក្រដាសមួយសន្លឹកឱ្យ៖ «មានហាងថ្នាំតូចមួយនៅផ្លូវសំណាង (Fortune Street)។ ទៅយកគ្រឿងផ្សំថ្នាំតាមបញ្ជីនេះមកឱ្យខ្ញុំ»។

«ចុះលោកមិនថាទុកឱ្យលោកជាអ្នកចាត់ការសេសសល់មែនទេ?» ឆិន ភីងអាន សួរទាំងឆ្ងល់។

គ្រូសីលតបថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់ថាទុកឱ្យខ្ញុំចាត់ការ គឺបន្ទាប់ពីឯងយកថ្នាំមកដល់ហើយ។ ប្រយ័ត្នប្រយែងផងពេលទៅហាងថ្នាំ ហើយកុំប្រាប់នរណាឱ្យសោះនូវអ្វីដែលឯងកំពុងធ្វើ។ បើមិនដូច្នោះទេ ប្រសិនបើមនុស្សដឹងថាឯងមានស្ត្រីមកពីក្រៅក្រុងនៅក្នុងបន្ទប់ វានឹងខូចកិត្តិយសទាំងនាង និងទាំងឯង»។

ឆិន ភីងអាន ងក់ក្បាល រួចសួរខណៈកំពុងបោកក្រណាត់ថា៖ «តើលោកមានលុយទិញថ្នាំទេ?»

«ឯងគ្មានលុយទេមែនទេ?» គ្រូសីលសួរទាំងហាក់ដូចជាបារម្ភភ្លាមៗ។

ឆិន ភីងអាន ដាក់ធុងឈើចុះលើតុ រួចដកកាក់ទង់ដែងពណ៌មាសមួយចេញពីកន្លែងណាមួយមកដាក់លើតុដែរ។ «ខ្ញុំនឹងដូរវាជាមួយលោកសម្រាប់កាក់ទង់ដែងធម្មតា។ ចំណែកវាមានតម្លៃប៉ុន្មានកាក់ គឺស្រេចតែលោកជាអ្នកសម្រេចចុះ»។

បន្ទាប់ពីគិតមួយភ្លែត គ្រូសីលនិយាយថា៖ «កាក់នេះមួយ គឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទិញថ្នាំទាំងអស់ក្នុងបញ្ជីនេះហើយ។ ចាំខ្ញុំទៅយកលុយឱ្យឥឡូវ»។

មិនយូរប៉ុន្មាន គ្រូសីលក៏ត្រឡប់មកវិញជាមួយថង់កាក់ទង់ដែងធម្មតា ព្រមទាំងប្រាក់រាយមួយចំនួន រួចហុចវាឱ្យទៅ ឆិន ភីងអាន។

មុននឹងចេញទៅ ឆិន ភីងអាន និយាយថា៖ «កុំចាក់ទឹកក្នុងធុងនោះចោលអី ចាំខ្ញុំមកវិញចាំខ្ញុំចាក់ចោលខ្លួនឯង។ អ្នកជិតខាងខ្ញុំ សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) ចូលចិត្តចង់ដឹងចង់ឃើញរឿងប្លែកៗណាស់ ប្រសិនបើគេឃើញលោកចេញមកពីផ្ទះខ្ញុំ គេច្បាស់ជាសង្ស័យមិនខាន»។

ឆិន ភីងអាន ឈរនៅនឹងកន្លែង រួចរាប់កាក់ទង់ដែង និងប្រាក់រាយយ៉ាងខ្លីមុននឹងទុកដាក់វាដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ បន្ទាប់មក គេបានធ្វើសញ្ញាឱ្យគ្រូសីលដើរចេញមកក្រៅជាមួយគេ ហើយបន្ទាប់ពីឈានជើងចេញពីបន្ទប់ ឆិន ភីងអាន បានងាកមកប្រាប់គ្រូសីលថា៖ «ខ្ញុំដឹងថាអ្នករាល់គ្នាជានរណា គឺមិនមែនជាមនុស្សធម្មតាឡើយ។ កាលពីច្រើនឆ្នាំមុន លោកតា យ៉ៅ ធ្លាប់ស្រវឹងស្រាហើយប្រាប់ខ្ញុំថា ទីក្រុងរបស់យើងមិនមែនជាទីក្រុងធម្មតាទេ វាពោរពេញដោយរឿងចម្លែកៗ និងមនុស្សចម្លែកៗ ប៉ុន្តែគាត់មិនអាចបញ្ជាក់បានច្បាស់ថាវាចម្លែកត្រង់ណា ដូច្នេះខ្ញុំក៏មិនដឹងដូចគ្នា»។

«កាលពីព្រឹកមិញនេះ ខ្ញុំបានឮ គូ ចាន់ (Gu Can) ប្រាប់ថា គេឃើញអ្នកនិទានរឿងម្នាក់មានចានពណ៌សធម្មតាមួយ ដែលអាចចាក់ទឹកចេញមកបានច្រើនជាងទឹកក្នុងពាងធំទៅទៀត។ គូ ចាន់ ជួនកាលពិតជាគួរឱ្យធុញបន្តិចមែន ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងថាគេមិនបានកុហករឿងនេះទេ។ ក្រៅពីនេះ ក៏មានស្ត្រីខ្ពស់ស្រឡះម្នាក់បានមកច្រកផ្លូវយើងកាលពីព្រឹកមិញដែរ នាងបានក្បាច់ថ្ងាសខ្ញុំមួយ រួចដាក់បាតដៃលើទ្រូងខ្ញុំ ហើយប្រាប់ខ្ញុំថាខ្ញុំនឹងត្រូវស្លាប់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ បន្ទាប់មកនាងថាវាជារឿងកំប្លែង ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងថានាងនិយាយការពិត»។

ទឹកមុខរបស់គ្រូសីលវ័យក្មេងប្រែជាស្រពោនភ្លាមៗបន្ទាប់ពីបានឮបែបនេះ។

ឆិន ភីងអាន បន្តថា៖ «លោកបានប្រាប់ខ្ញុំថា ការដុតយ័ន្តក្រដាសដែលលោកឱ្យខ្ញុំ អាចនាំមកនូវលាភសំណាងដល់ឪពុកម្ដាយខ្ញុំនៅជាតិខាងមុខ ហើយនិយាយតាមត្រង់ទៅ ខ្ញុំជឿលោក។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំមិនសួរសំណួរអ្វីទាំងអស់ នៅពេលលោកមករកខ្ញុំឱ្យជួយសង្គ្រោះស្ត្រីម្នាក់នោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំចង់ឱ្យលោកសន្យានឹងខ្ញុំរឿងមួយ»។

«ប្រសិនបើលោកយល់ព្រមតាមសន្យានោះ ខ្ញុំសុខចិត្តធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលលោកចង់ឱ្យខ្ញុំធ្វើ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើលោកបដិសេធ បន្ទាប់ពីខ្ញុំទៅយកថ្នាំ និងជួយលោកដាំថ្នាំព្យាបាលស្ត្រីម្នាក់នោះរួចរាល់ ខ្ញុំត្រូវតែសុំឱ្យអ្នកទាំងពីរចាកចេញពីទីនេះ»។

«តើសន្យាអ្វីដែលឯងចង់ឱ្យខ្ញុំធ្វើ?» គ្រូសីលសួរ។

ឆិន ភីងអាន តែងតែមើលទៅហាក់ដូចជាមនុស្សដែលមានភាពចាស់ទុំ និងនឹងធឹងលើសពីអាយុ ប៉ុន្តែនៅខណៈនេះ គេមើលទៅហាក់ដូចជាមានភាពមិនសូវស្រណុកក្នុងចិត្ត រួចតបវិញថា៖ «ឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំបានចែកឋានទៅតាំងពីខ្ញុំនៅតូចខ្លាំងណាស់ ហើយមិនដឹងជាហេតុអ្វី ខ្ញុំនៅតែអាចចងចាំរឿងរ៉ាវជាច្រើនកាលពីកុមារភាព ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលចាំមុខមាត់ឪពុកម្ដាយខ្ញុំឱ្យច្បាស់បានឡើយ»។

«បន្ទាប់ពីពួកគាត់ចែកឋានទៅ អ្នកជិតខាងជាអ្នកជួយចិញ្ចឹមខ្ញុំឱ្យរស់ ខ្ញុំដើរពីផ្ទះមួយទៅផ្ទះមួយ ស៊ីអ្វីដែលអ្នកជិតខាងមានចិត្តសប្បុរសចែកឱ្យ។ មានដងមួយ ខ្ញុំបានឮគេនិយាយដោយអចេតនាថា ខ្ញុំកើតនៅថ្ងៃទី ៥ ខែ ៥ ហើយបើតាមសម្ដីរបស់ពួកគេ ខ្ញុំយល់ថាវាមិនមែនជាថ្ងៃដែលមានសំណាងល្អប៉ុន្មានទេ។ មានអ្នកជិតខាងម្នាក់ទៀត និយាយចំៗ និងធ្ងន់ៗជាងនេះទៅទៀតអំពីកម្រិតវាសនារបស់ខ្ញុំ...»

ឆិន ភីងអាន និយាយរាយមាយដើម្បីពន្យារពេលនិយាយរឿងដែលគេចង់និយាយពិតប្រាកដ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីបង្អង់បន្តិច គេក៏និយាយចូលសាច់រឿងតែម្ដង ដោយឱនក្បាលចុះរួចបន្តដោយសំឡេងស្រពោនថា៖ «បន្ទាប់ពីខ្ញុំជួយលោកសង្គ្រោះស្ត្រីម្នាក់នោះរួច... ប្រសិនបើ... ខ្ញុំគ្រាន់តែនិយាយថា "ប្រសិនបើ" ទេណា... ប្រសិនបើថ្ងៃណាមួយខ្ញុំត្រូវស្លាប់ភ្លាមៗ តើលោកអាចជួយឱ្យខ្ញុំបានចាប់ជាតិក្នុងជាតិក្រោយ កើតមកជាកូនរបស់ឪពុកម្ដាយខ្ញុំម្ដងទៀតបានទេ?»

គ្រូសីលវ័យក្មេងមិនបានតបអ្វីឡើយ។

ឆិន ភីងអាន អេះក្បាលទាំងញញឹមបែបអៀនៗ រួចនិយាយថា៖ «បើវាមិនអាចទៅរួចទេ ក៏បំភ្លេចវាចោលទៅចុះ។ វាជារឿងគួរឱ្យអស់សំណើចណាស់ដែលគិតថា មនុស្សអាចទៅបង្គាប់បញ្ជាអ្វីដែលកើតឡើងក្នុងជាតិក្រោយបាន ខ្ញុំពិតជាសុំលោកលើសលប់ពេកហើយ»។

«ចុះតើយើងត្រូវធ្វើម៉េចចំពោះនាង?» គ្រូសីលសួរទាំងស្នាមញញឹមបែបជូរចត់។

ឆិន ភីងអាន ស្រាប់តែងាកក្រោយខ្នងដាក់គ្រូសីល រួចគ្រវីកណ្តាប់ដៃបង្អាប់លេងថា៖ «ខ្ញុំច្បាស់ជាមនុស្សល្ងង់ហើយ បើមិនព្រមជួយសង្គ្រោះមនុស្សស្រីស្អាតដូចជានាងនោះ!»

គ្រូសីលសម្លឹងមើល ឆិន ភីងអាន ខណៈដែលគេដើរចេញពីបន្ទប់។

ភ្លាមៗនៅពេលដែលឈានជើងចេញដល់ ច្រកថូដី (Clay Vase Alley) ស្រាប់តែរូបភាពនរណាម្នាក់បានផុសឡើងក្នុងចិត្តរបស់ ឆិន ភីងអាន ហើយទឹកមុខរីករាយដែលគេខំសម្ដែងអម្បាញ់មិញក៏បានរលាយបាត់អស់ភ្លាមៗ រួចទឹកភ្នែកក៏ចាប់ផ្ដើមហូរស្រក់ចុះមកលើថ្ពាល់របស់គេ។