ការប្រឈមមុខដាក់គ្នា

ស្ត្រីវ័យក្មេងមិនបានយកចិត្តទុកដាក់នឹងយុវជនក្នុងឈុតសូត្រប៉ាក់ដែលកំពុងដើរមករកនាងនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងបានសម្លឹងរំលងស្មារបស់គេទៅរកបុរសចំណាស់ រួចនិយាយដោយទឹកមុខមិនពេញចិត្តថា៖ «អម្បាញ់មិញនេះ លោកបានព្យាយាមសម្លាប់ខ្ញុំដោយគ្មានមូលហេតុ។ ទោះលោកមានហេតុផលផ្ទាល់ខ្លួនក៏ដោយ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែយល់ថាអ្វីដែលលោកបានធ្វើគឺជារឿងខុស»។

យុវជននោះបានឈប់នៅចម្ងាយពីរបីម៉ែត្រពីស្ត្រីវ័យក្មេង រួចសម្លឹងមើលនាងដោយទឹកមុខស្មោះត្រង់ហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមានឈ្មោះថា កៅ ចិន (Gao Zhen) មកពីស្រុកអ៊ីយ៉ាង នៃអាណាចក្រតាសួយ (Great Sui)។ ប្រសិនបើលោកតា អ៊ូ បានធ្វើឱ្យអ្នកនាងអាក់អន់ចិត្តដោយប្រការណាមួយ ខ្ញុំមានចិត្តចង់សុំទោសជំនួសគាត់ ហើយនឹងផ្តល់សំណងដល់អ្នកនាង»។

បុរសចំណាស់ដែលឈរនៅពីក្រោយយុវជននោះ ពោរពេញដោយអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់។ ទោះបីជាយុវជននោះមិនបាននិយាយកុហកក្នុងការណែនាំខ្លួនក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេក៏មិនបាននិយាយរឿងរ៉ាវទាំងអស់ដែរ។ ក្នុងអំឡុងពេល ១,២០០ ឆ្នាំដែលអាណាចក្រតាសួយបានកកើតឡើង ត្រកូលកៅ (Gao) តែងតែគ្រងរាជ្យលើអាណាចក្រនេះក្នុងនាមជាខ្សែរាជវង្ស ហើយស្រុកអ៊ីយ៉ាង គឺជាស្រុកកំណើតរបស់ព្រះមហាក្សត្រនៃអាណាចក្រតាសួយ។

ស្ត្រីវ័យក្មេងនៅតែមិនរំភើបនឹងការផ្តល់ជូនរបស់យុវជននោះឡើយ នាងបានរឹតក្រណាត់រុំដៃរបស់នាងឱ្យណែន រួចនិយាយទៅកាន់បុរសចំណាស់ថា៖ «នៅចំពោះមុខកំពូលអ្នកក្បាច់គុនដែលប្រហែលជាស្ថិតក្នុងកម្រិត ហោះហើរ (Windsoar Tier) ដូចជាលោក បើនៅពិភពខាងក្រៅ ខ្ញុំច្បាស់ជាគ្មានឱកាសតតាំងឡើយ ប៉ុន្តែនៅក្នុងពិភពលោកនេះ ខ្ញុំគ្រាន់តែប្រើដាវហោះរបស់ខ្ញុំ នោះសេចក្តីស្លាប់របស់លោកនឹងត្រូវកំណត់ជាមិនខាន»។

ស្នាមញញឹមបែបបញ្ជោះដ៏ត្រជាក់មួយបានលេចឡើងលើមុខបុរសចំណាស់៖ «ខ្មាន់សម្លាប់មិញនេះ គ្រាន់តែស្ថិតក្នុងកម្រិត មហាចារ្យថ្នាក់ទាប (Lesser Grandmaster) កំពូលប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែសូម្បីតែគេ ប្រសិនបើគេដឹងមុនពីដាវហោះរបស់អ្នកនាង គេគ្រាន់តែការពារចំណុចសំខាន់ៗក្នុងរាងកាយ នោះអ្នកនាងក៏មិនអាចធ្វើអ្វីគេបានដែរ។ ទោះបីជាអ្នកនាងចាក់ដាវកាត់ខ្លួនគេរាប់សិបដង ក៏អ្នកនាងនៅតែមិនអាចសម្លាប់គេបានឡើយ។ ចំណែករូបខ្ញុំវិញ គឺមានកម្រិតខ្ពស់ជាងគេដល់ទៅពីរថ្នាក់ ហើយកម្រិតហោះហើរដែលនៅចន្លោះពួកយើងនេះ ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជារបាំងដែលអ្នកក្បាច់គុនស្ទើរតែមិនអាចឆ្លងកាត់បាន។ ខ្ញុំមិនដឹងថាអ្នកនាងយកទំនុកចិត្តពីណាមក បានជាហ៊ានពោលថាអាចកំណត់សេចក្តីស្លាប់របស់ខ្ញុំបាននោះទេ»។

ចិញ្ចើមរបស់ស្ត្រីវ័យក្មេងជ្រួញបន្តិច នាងដាក់ដៃលើដងដាវម្តងទៀត រួចនិយាយថា៖ «មានរឿងតិចតួចណាស់ដែលខ្ញុំស្អប់ជាងការមកឈ្លោះប្រកែកគ្នាដោយគ្មានប្រយោជន៍បែបនេះ។ ប្រសិនបើលោកមិនជឿថាខ្ញុំអាចធ្វើដូចសម្ដីមែនទេ ចុះបើពួកយើងដោះស្រាយរឿងនេះដោយការប្រយុទ្ធគ្នាវិញ?»

វាពិតជាយូរណាស់មកហើយដែលបុរសចំណាស់មិនដែលត្រូវបានគេគំរាមកំហែងបែបនេះ ធ្វើឱ្យគាត់ពុះកញ្ជ្រោលដោយកំហឹង។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារតែពួកគេជាប់នៅក្នុងកន្លែងចង្រៃនេះទេ ទោះបីជាស្ត្រីវ័យក្មេងនេះមានសមត្ថភាពអស្ចារ្យយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏កម្រិតនៃការហ្វឹកហាត់រវាងពួកគេខុសគ្នាឆ្ងាយណាស់ ដែលបុរសចំណាស់អាចកំទេចមនុស្សដូចជានាងដប់នាក់ក្នុងពេលតែមួយបានយ៉ាងងាយ។

លើសពីនេះទៅទៀត គាត់មានភារកិច្ចត្រូវការពារព្រះអង្គម្ចាស់វ័យក្មេង ដែលជាមោទនភាព និងជាក្តីសង្ឃឹមរបស់អាណាចក្រតាសួយទាំងមូល។ បើមិនដូច្នោះទេ ទោះបីជាគាត់ត្រូវប្រថុយនឹងការសង្កត់សង្កិន និងរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរដោយសារច្បាប់នៃមហាធម៌នៅក្នុងកន្លែងនេះក៏ដោយ ក៏គាត់ច្បាស់ជាត្រូវប្រដៅក្មេងស្រីម្នាក់នេះឱ្យដឹងដៃមិនខាន។ នាងប្រៀបដូចជាកូនគោដែលហ៊ានមកឌឺដងដាក់សត្វខ្លា សេចក្តីក្លាហានរបស់នាងគឺគួរឱ្យសរសើរមែន ប៉ុន្តែវាមិនមែនមានន័យថាខ្លានឹងលើកលែងទោសឱ្យកូនគោនោះឡើយ។

«ប្រសិនបើអ្នកនាងនៅតែចង់ប្រកាន់ទោសអូសដំណើររឿងនេះ ខ្ញុំសុខចិត្តផ្តល់វត្ថុនេះជាសំណងដល់អ្នកនាង» យុវជនឈ្មោះ កៅ ចិន ប្រញាប់និយាយកាត់ ដើម្បីសម្រាលស្ថានការណ៍។

គេបានបើកថង់ក្រណាត់ដែលព្យួរនៅចង្កេះ រួចដកត្រាត្បូងចេញមក ដាក់នៅលើបាតដៃហុចទៅឱ្យស្ត្រីវ័យក្មេង។ «ខ្ញុំសង្ឃឹមថា នេះនឹងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីជាការសុំទោស។ ជាថ្នូរនឹងត្រានេះ ខ្ញុំគ្រាន់តែសុំឱ្យអ្នកនាងកុំប្រកាន់ទោសរឿងនេះបន្តទៀត។ ខ្ញុំយល់ថា លោកតា អ៊ូ គឺជាអ្នកខុស ប៉ុន្តែគឺដោយសារតែភក្តីភាពចំពោះរូបខ្ញុំ ទើបគាត់ធ្វើបែបនេះ គាត់មិនមានគំនុំផ្ទាល់ខ្លួនជាមួយអ្នកនាងឡើយ»។

បុរសចំណាស់មានការតក់ស្លុតជាខ្លាំងនៅពេលឃើញបែបនេះ គាត់ប្រញាប់លុតជង្គង់ម្ខាងចុះ រួចឧទានថា៖ «សូមព្រះអង្គពិចារណាឡើងវិញ! ទូលបង្គំគ្រាន់តែជាអ្នកបម្រើចាស់ដែលគ្មានប្រយោជន៍ម្នាក់ ប៉ុន្តែត្រានោះគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដែលមានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន! ទ្រព្យបែបនេះអាចផ្លាស់ប្តូរវាសនានៃអាណាចក្រយើងទាំងមូល! ប្រសិនបើព្រះអង្គនៅតែចង់ប្រគល់ត្រានេះ ដើម្បីតែដោះដូរជីវិតទូលបង្គំ នោះព្រះអង្គកំពុងតែបង្ខំឱ្យទូលបង្គំសម្លាប់ខ្លួនឯងហើយ!»

កៅ ចិន បានត្រឹងខ្លួនបន្តិចបន្ទាប់ពីបានឮសម្តីនេះ។

ស្ត្រីវ័យក្មេងហាក់ដូចជាអស់ភាពអត់ធ្មត់ នាងបានពោលទាំងបញ្ជោះថា៖ «អ្នកទាំងពីរពិតជាមនុស្សល្ងង់ដែលគួរឱ្យអាណិតមែន។ គ្រាន់តែអ្នកនាងចាត់ទុកត្រានេះជាទ្រព្យមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន វាមិនមែនមានន័យថាវាមានតម្លៃក្នុងភ្នែកខ្ញុំនោះទេ។ ទុកវាដោយខ្លួនឯងទៅ ខ្ញុំមិនខ្វល់ឡើយ។ មនុស្សដែលមានគុណធម៌ មិនលួចឆក់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកដទៃឡើយ»។

បន្ទាប់ពីនិយាយរួច នាងក៏ងាកក្រោយដើរចេញទៅដោយគ្មានការរារែក។

កៅ ចិន មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលឃើញបែបនេះ គេក៏ងាកទៅរកបុរសចំណាស់រួចនិយាយថា៖ «ក្រោកឡើង លោកតា អ៊ូ លោកតាកំពុងធ្វើឱ្យខ្លួនឯងក្លាយជាមនុស្សគួរឱ្យអស់សំណើចហើយ។ មហាមាត្យទាំងដប់ពីររូបនៃអាណាចក្រតាសួយរបស់យើង ធ្លាប់តែលុតជង្គង់ថ្វាយបង្គំតែចំពោះអតីតព្រះមហាក្សត្រប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើពួកមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យ ឬពួកក្រសួងព្រះរាជវាំងមកឃើញរឿងនេះ ហើយយកទៅធ្វើជារឿងធំ នោះលោកតានិងខ្ញុំច្បាស់ជាមានបញ្ហាធ្ងន់មិនខាន។ បុណ្យបារមីដូនតាជួយ ខ្ញុំអាចទទួលបានអ្វីដែលខ្ញុំចង់បានពីទីក្រុងនេះហើយ ដូច្នេះយើងកុំនៅទីនេះយូរទៀតអី ក្រែងលោមានរឿងមិនល្អកើតឡើងជាយថាហេតុ»។

«ម្យ៉ាងវិញទៀត ទោះបីជាយើងទៅជួបជុំជាមួយមនុស្សរបស់យើងនៅខាងក្រៅវិញក៏ដោយ ក៏យើងមិនត្រូវធ្វេសប្រហែសដែរ។ ក្នុងចំណោមអាណាចក្រសសរស្ដម្ភទាំងប្រាំមួយនៃអាណាចក្រតាលី ត្រកូលយាន (Yuan) និងត្រកូលឆាវ (Cao) ប្រហែលជាប្រឆាំងគ្នា ប៉ុន្តែជាអកុសលសម្រាប់យើង អាណាចក្រសសរស្ដម្ភទាំងពីរនេះគឺជាសត្រូវសួរពូជរបស់អាណាចក្រតាសួយយើង។ ប្រសិនបើមានរឿងអ្វីកើតឡើងនៅទីនេះដែលប៉ះពាល់ដល់សមត្ថភាពប្រយុទ្ធរបស់លោកតា នោះវានឹងក្លាយជារឿងពិបាកសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការត្រឡប់ទៅអាណាចក្រតាសួយវិញដោយសុវត្ថិភាព»។

បុរសចំណាស់ងក់ក្បាល រួចក៏ក្រោកឈរយឺតៗ៖ «ទូលបង្គំជ្រាបច្បាស់ហើយ ព្រះអង្គ»។

ខណៈនោះ ស្ត្រីវ័យក្មេងពាក់មួកមានស្បៃបានដើរចេញទៅចម្ងាយជាង ២០ ម៉ែត្របាត់ទៅហើយ។

រំពេចនោះ មានខ្យល់ត្រជាក់មួយបានបក់កាត់ កៅ ចិន ធ្វើឱ្យសក់របស់គេរញ៉េរញ៉ៃ ហើយសម្លៀកបំពាក់បក់រវិចៗ។

តាមពិតទៅ បុរសចំណាស់មិនដែលគិតចង់លែងខ្លួនស្ត្រីវ័យក្មេងនោះឡើយ គាត់បានស្ទុះសំដៅទៅរកនាងពីក្រោយ ដោយឈានជើងធ្ងន់ៗបីជំហានដំបូង ធ្វើឱ្យដីញ័ររន្ធត់រហូតដល់ជម្រៅជាង ១០ ហត្ថ។ នៅជំហានទីបួន គាត់បានលោតឡើងខ្ពស់ទៅលើអាកាស រួចដាល់មួយកណ្តាប់ដៃសំដៅចំខ្នងរបស់ស្ត្រីវ័យក្មេង។

ស្ត្រីវ័យក្មេងបានបង្វិលខ្លួនភ្លាមៗដោយប្រើចុងជើងឆ្វេងជាចំណុចវិល ហើយក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ នាងក៏បានដកដាវចេញពីស្រោមដោយដៃស្តាំ បង្កើតបានជាពន្លឺពណ៌សចែងចាំងជាងពន្លឺព្រះអាទិត្យជះកាត់ច្រកតូចនោះ។

បុរសចំណាស់បានដាល់ចុះពីលើអាកាសដោយប្រើកម្លាំងទំនាញ ហើយកណ្តាប់ដៃរបស់គាត់បានប៉ះចំមុខដាវដ៏មុតស្រួច ប៉ុន្តែវាគ្រាន់តែឆូតខ្នងដៃរបស់គាត់បន្តិចប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលជើងប៉ះដី បុរសចំណាស់នៅតែបន្តសម្រុកទៅមុខ បង្ខំឱ្យស្ត្រីវ័យក្មេងត្រូវថយក្រោយទាំងដៃកាន់ដាវ។ បន្ទាប់មក បុរសចំណាស់បានលូកបាតដៃចេញយ៉ាងយឺតៗមើលទៅហាក់ដូចជាស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែតាមពិត បាតដៃរបស់គាត់បានទៅដល់ថ្ងាសរបស់ស្ត្រីវ័យក្មេងយ៉ាងលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ។

គាត់ហៀបនឹងបញ្ចេញកម្លាំងបំបែកក្បាលស្ត្រីវ័យក្មេងទៅហើយ ប៉ុន្តែរំពេចនោះគាត់ក៏បានងាកខ្លួនទៅម្ខាង ដើម្បីគេចពីការវាយប្រហារពីខាងក្រោយ។ សំឡេងដាវមុតចាក់ចូលសាច់បានបន្លឺឡើង គាត់ក៏ក្រឡេកមើលទៅឃើញចុងដាវមួយចាក់ធ្លាយចេញពីទ្រូងខាងស្តាំរបស់គាត់។ តាមពិតទៅ គឺដាវហោះរបស់ស្ត្រីវ័យក្មេងបានហោះមកជួយម្ចាស់របស់វាទាន់ពេលវេលា។

ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ទឹកមុខរបស់គាត់នៅតែមិនប្រែប្រួល គាត់បានប្រើម្រាមដៃពីរចាប់ចុងដាវជាប់ រួចរុញវាថយក្រោយ បង្ខំឱ្យដាវហោះនោះដកចេញពីទ្រូងរបស់គាត់។

ដោយសារតែត្រូវរារាំងដោយដាវហោះ បុរសចំណាស់មិនត្រឹមតែបរាជ័យក្នុងការសម្លាប់ស្ត្រីវ័យក្មេងប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងធ្វើឱ្យនាងមានឱកាសថយក្រោយ រួចនាងក៏បានលោតគេចខ្លួនបាត់ទៅយ៉ាងលឿនដូចជាសត្វខ្លារខិន មិនយូរប៉ុន្មានក៏បាត់ស្រមោលឈឹង។

កៅ ចិន ខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង គេក្តាប់ដៃណែន រួចស្រែកទាំងកំហឹងថា៖ «អ៊ូ យៀក (Wu Yue) អាមាត្យកាន់ត្រានៃក្រុមអស្សពតតម្រួតរាជវាំង! ហេតុអ្វីបានជាលោកហ៊ានធ្វើតាមអំពើចិត្តផ្ទុយនឹងបំណងរបស់ខ្ញុំ? តើលោកស្មានថាខ្លួនឯងខ្លាំងមិនអាចមានអ្នកផ្ដួលបានក្នុងទីក្រុងនេះមែនទេ? ពួកយើងជាអ្នកខុស នាងមិនត្រឹមតែមិនជំរិតទារសំណងពីយើងទេ នាងថែមទាំងលើកលែងទោសឱ្យទៀត ហេតុអ្វីលោកធ្វើរឿងអគតោ និងថោកទាបបែបនេះ? នេះពិតជាគួរឱ្យអាម៉ាស់ណាស់!»

អាមាត្យគ្រៀវចាស់ អ៊ូ យៀក បានដកខ្សែភ្នែកចេញពីទិសដៅដែលស្ត្រីវ័យក្មេងទើបតែរត់គេចទៅ រួចគាត់ក៏ឈរខ្លួនត្រង់ ងាកក្រោយដើរត្រឡប់មករក កៅ ចិន វិញ។ រាល់ជំហានដែលគាត់ដើរមក ថាមពលរបស់គាត់កាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ហាក់ដូចជាកំពុងជាន់សង្កត់លើបេះដូងរបស់ កៅ ចិន អញ្ចឹង។

នៅចំពោះមុខថាមពលដ៏គួរឱ្យថប់ដង្ហើមរបស់ អ៊ូ យៀក, កៅ ចិន កាន់តែមានកំហឹងខ្លាំងឡើង គេមានអារម្មណ៍ថាដូចជាកំពុងត្រូវបានសង្កត់សង្កិនដោយអ្នកបម្រើរបស់ខ្លួនឯង គេសម្លឹងមើលទាំងភ្នែកក្រឡោតរួចស្រែកថា៖ «អ៊ូ យៀក លោកបានប្រព្រឹត្តទោសដែលត្រូវប្រហារជីវិតហើយ!»

អ៊ូ យៀក នៅតែរក្សាទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ រួចតបដោយសំឡេងត្រជាក់ថា៖ «ព្រះអង្គ... ការដែលទូលបង្គំមានទោសប្រហារជីវិតឬយ៉ាងណានោះ គឺអាស្រ័យលើព្រះមហាក្សត្រជាអ្នកសម្រេច។ ក្នុងភ្នែករបស់ទូលបង្គំ សុវត្ថិភាពរបស់ព្រះអង្គគឺជាចំណុចសំខាន់បំផុត ហើយការការពារព្រះអង្គគឺជាគោលដៅតែមួយគត់របស់ទូលបង្គំ។ ទូលបង្គំបានចាត់ទុកស្ត្រីម្នាក់នោះថាជាការគំរាមកំហែងដល់សុវត្ថិភាពរបស់ព្រះអង្គ ដូច្នេះដើម្បីធានាថាមិនមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ព្រះអង្គ ទូលបង្គំគ្មានជម្រើសក្រៅពីកម្ចាត់នាងឡើយ។ លុះត្រាតែនាងស្លាប់ ទើបទូលបង្គំអាចដេកលក់ស្រួល ដោយដឹងថាទូលបង្គំបានបំពេញភារកិច្ចរួចរាល់»។

ដោយក្រឡេកមើលកំហឹងដែល កៅ ចិន កំពុងព្យាយាមទប់ អ៊ូ យៀក បានដកដង្ហើមធំ៖ «ទូលបង្គំបានបំពេញការងារក្នុងរាជវាំងអស់រយៈពេលជាង ៦០ ឆ្នាំមកហើយ ហើយក្នុងអំឡុងពេលនោះ ទូលបង្គំបានឃើញល្បិចកលអាក្រក់ៗជាច្រើនរាប់មិនអស់។ ដើម្បីអំណាច និងទ្រព្យសម្បត្តិ មនុស្សសុខចិត្តធ្វើរឿងថោកទាបគ្រប់បែបយ៉ាង ដូច្នេះទូលបង្គំលែងមានជំនឿលើចិត្តមនុស្សទៀតហើយ។ ក្នុងពេលការពារសមាជិករាជវង្ស ទូលបង្គំបានប្រឈមមុខនឹងការប៉ុនប៉ងធ្វើឃាតមិនតិចជាង ៣០ ដងឡើយក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ»។

«ព្រះអង្គត្រូវតែយល់ថា ពួកឃាតករទាំងនេះគឺមានល្បិចកល និងពិសពុលជាងអ្វីដែលព្រះអង្គអាចស្រមៃបានទៅទៀត។ មានអ្នកខ្លះឆ្កួតរហូតដល់សុខចិត្តបោះបង់ជីវិតខ្លួនឯងដើម្បីគោលដៅ ហើយវាមិនអាចនឹកស្មានដល់ឡើយថាពួកគេហ៊ានធ្វើដល់កម្រិតណាដើម្បីសម្រេចបំណង។ សូមមើលខ្មាន់សម្លាប់ពាក់ស្រោមមុខ និងស្ត្រីម្នាក់មិញនេះជាឧទាហរណ៍...»

កៅ ចិន លើកម្រាមដៃចង្អុលមុខ អ៊ូ យៀក ទាំងកំហឹង រួចស្រែកកាត់យ៉ាងខ្លាំងថា៖ «បិទមាត់ទៅ អាសត្វលាកញ្ជើល! យើងមិនចង់ឮសម្ដីរាយមាយឥតប្រយោជន៍របស់ឯងទៀតទេ! អ្វីដែលយើងដឹង គឺឯងបានធ្វើផ្ទុយពីបំណងរបស់យើងទាំងស្រុង ហើយបានបំផ្លាញផែនការដែលយើងចង់អូសទាញស្ត្រីម្នាក់នោះមកធ្វើជាបក្សពួក! សូម្បីតែមនុស្សល្ងង់ក៏មើលដឹងដែរថា នាងមានដងខ្លួន និងសមត្ថភាពអស្ចារ្យកម្រមានណាស់!»

«ទោះបីជាយកនាងទៅប្រៀបធៀបជាមួយពួកអ្នកសីលដែលមានដងខ្លួនពូកែបំផុតនៅលើភ្នំ ក៏នាងនៅតែស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកឆ្នើមបំផុតដែរ! មនុស្សពូកែដូចជានាង គឺកម្រនឹងរកបានណាស់សូម្បីតែនៅក្នុងទ្វីប "ដបត្បូងបូព៌ា" ទាំងមូល កុំថាឡើយត្រឹមតែក្នុងអាណាចក្រតាសួយ ឬអាណាចក្រតាលីរបស់យើង! យើងគ្រាន់តែបណ្ដុះបណ្ដាលនាង ១០ ឆ្នាំ ឬយ៉ាងយូរ ២០ ឆ្នាំ នាងនឹងក្លាយជាឃាតករដែលសាហាវបំផុតនៅក្នុងដៃរបស់យើង!»

«មាននាងនៅក្បែរខ្លួន គ្មាននរណាហ៊ានតតាំងជាមួយយើងឡើយ ទោះជាពួកទេវតាចុះដី ឬកំពូលអ្នកក្បាច់គុនក៏ដោយ! កុំភ្លេចឱ្យសោះថា យើង កៅ ចិន គឺជាអ្នកបន្តវេនរាជបល្ល័ង្កនៃអាណាចក្រតាសួយនាពេលអនាគត ចំណែកឯងគ្រាន់តែជាអាមាត្យគ្រៀវចាស់ម្នាក់ដែលត្រូវបម្រើយើងរហូតដល់ថ្ងៃងាប់តែប៉ុណ្ណោះ!»

អ្វីដែលគួរឱ្យចម្លែកនោះគឺ អ៊ូ យៀក មិនត្រឹមតែមិនខឹងសម្បារនឹងការជេរប្រមាថដ៏ធ្ងន់ធ្ងរនេះទេ ប៉ុន្តែភ្នែករបស់គាត់បែរជាភ្លឺឡើងដោយក្ដីពេញចិត្តទៅវិញ។ បន្ទាប់ពី កៅ ចិន បានបញ្ចេញកំហឹងអស់ពីចិត្តរហូតដល់ហត់ដង្ហក់ អ៊ូ យៀក ក៏ញញឹមរួចនិយាយថា៖ «ព្រះអង្គ... មានរឿងខ្លះដែលព្រះអង្គមិនធ្លាប់ឆ្លងកាត់ ដូច្នេះព្រះអង្គមិនទាន់ដឹងថា ចិត្តមនុស្សវាសាហាវ និងគ្រោះថ្នាក់ប៉ុណ្ណានោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះអង្គពិតជាមានចរិតដូចព្រះវរបិតារបស់ព្រះអង្គកាលពីនៅក្មេងបេះបិទ ហើយទូលបង្គំពិតជាមានមោទនភាពណាស់ដែលបានឃើញព្រះអង្គរីកចម្រើនបែបនេះ»។

បរិយាកាសនៅក្នុងច្រកតូចនោះស្រាប់តែប្រែជាអួលអាក់ភ្លាមៗ។

បន្ទាប់ពីបានដកដង្ហើមធំដើម្បីឱ្យចិត្តស្ងប់ កៅ ចិន ក៏ដឹងខ្លួនថាគេបានប្រើសម្ដីជ្រុលហួសហេតុពេក។ គេមិនទាន់ត្រូវបានគេជ្រើសរើសជាផ្លូវការឱ្យក្លាយជាអ្នកបន្តវេនរាជបល្ល័ង្កនៅឡើយទេ ប៉ុន្តែគេបែរជាបង្ហាញការមិនគោរពយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរចំពោះអាមាត្យកាន់ត្រានៃក្រុមអស្សពតតម្រួតរាជវាំង និងជាអ្នកយាមទ្វារម្នាក់ក្នុងចំណោមបីនាក់នៃព្រះបរមរាជវាំងតាសួយ។ លើសពីនេះ អ៊ូ យៀក ក៏ជាមនុស្សជំនិតបំផុតរបស់ព្រះមហាក្សត្រ និងព្រះមហាក្សត្រីយានី ដែលជាមាតាបិតារបស់គេទៀតផង។

ដោយគិតបែបនេះ កៅ ចិន ក៏មានអារម្មណ៍វិប្បដិសារី ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេហៀបនឹងនិយាយអ្វីមួយ អ៊ូ យៀក ក៏ញញឹមរួចនិយាយថា៖ «ព្រះអង្គ ទូលបង្គំដឹងថាព្រះអង្គចង់មានបន្ទូលអ្វី។ ទូលបង្គំចង់ទូលថាយ៉ាងនេះ៖ កុំសុំទោសអ្នកបម្រើឱ្យសោះ។ វាមិនចាំបាច់ឡើយ ហើយវាក៏មិនសមនឹងឋានៈរបស់ព្រះអង្គដែរ ម្យ៉ាងវិញទៀតអ្នកបម្រើក៏ប្រហែលជាមិនទទួលយកការសុំទោសនោះដែរ។ ទោះបីជាព្រះអង្គមានអារម្មណ៍ខុស ក៏ត្រូវកប់វាទុកឱ្យជ្រៅក្នុងចិត្តទៅ។ អ្នកដឹកនាំប្រទេសប្រៀបដូចជានាគក្នុងចំណោមមនុស្ស រាល់សម្ដីដែលចេញមកគឺជាច្បាប់ ដូច្នេះមិនត្រូវខ្ជះខ្ជាយសម្ដីដ៏មានតម្លៃដើម្បីសុំទោសអ្នកបម្រើនោះទេ»។

«បើនិយាយពីឋានៈបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំ វាហាក់ដូចជាលឿនពេកហើយដែលលោកតា អ៊ូ និយាយរឿងនេះជាមួយខ្ញុំ» កៅ ចិន និយាយ។

រំពេចនោះ រាងកាយរបស់ អ៊ូ យៀក ស្រាប់តែឡើងរឹងកំព្រឹស ហាក់ដូចជាគាត់មានអារម្មណ៍ថាមានសត្រូវដ៏ខ្លាំងក្លានៅក្បែរនេះ គាត់ក៏ទាញ កៅ ចិន ឱ្យទៅនៅពីក្រោយខ្នង រួចសម្លឹងទៅរកសាកសពរបស់ឃាតករពាក់ស្រោមមុខ។

បុរសម្នាក់ដែលមានរាងខ្ពស់ស្រឡះ ស្លៀកពាក់ដូចជាអ្នកប្រាជ្ញវ័យកណ្តាល បានបង្ហាញខ្លួននៅចុងច្រកតូចដោយគ្មានការព្រមានទុកជាមុន។ គាត់ដើរយឺតៗចូលមក រួចឈប់នៅក្បែរសាកសពឃាតករ ហើយអោនចុះដោះស្រោមមុខចេញ បង្ហាញឱ្យឃើញមុខមាត់ដ៏ចម្លែកដែលគ្មានចិញ្ចើម និងគ្មានច្រមុះ ព្រមទាំងមានសាក់អក្សរនៅលើថ្ពាល់ទៀតផង។

វាច្បាស់ណាស់ថា បុរសម្នាក់នេះធ្លាប់ជាអ្នកទោសពីមុនមក។

អ្នកប្រាជ្ញរូបនោះសម្លឹងមើលដោយស្ងៀមស្ងាត់ ហាក់ដូចជាបានដឹងរឿងនេះទុកជាមុន។ ឫសគល់នៃល្បិចកលនេះ ប្រហែលជាមានប្រភពចេញពីវិហារខុងជឺនោះឯង។

កែវភ្នែករបស់ កៅ ចិន ឡើងភ្លឺរលោង គេដើរចេញពីក្រោយខ្នង អ៊ូ យៀក រួចធ្វើការគោរពតាមបែបបទ ហើយសួរដោយសំឡេងគួរឱ្យគោរពថា៖ «តើខ្ញុំអាចសួរបានទេថា តើលោកគឺជា លោកម្ចាស់ ឈី (Qi) មកពីសាលា "ច្រាំងភ្នំ" (Mountain Cliff Academy) មែនទេ?»

អ្នកប្រាជ្ញរូបនោះឈរខ្លួនត្រង់ រួចងាកមករក កៅ ចិន ហើយនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារតែអ្នកទាំងពីរទទួលបាន "និស្ស័យសំណាង" នោះទេ អ្នកទាំងពីរច្បាស់ជាមិនអាចចាកចេញពីទីនេះបានដោយងាយស្រួលបែបនេះឡើយ»។

យោងតាមច្បាប់ដើមដែលកំណត់ដោយមហាប្រាជ្ញទាំងបួន អ្នកក្រៅដែលមកបង្កជម្លោះក្នុងទីក្រុងត្រូវតែទទួលទណ្ឌកម្ម។ ទណ្ឌកម្មនោះប្រហែលជាមិនធ្ងន់ធ្ងរពេកទេ ប៉ុន្តែក៏មិនមែនជាទណ្ឌកម្មស្រាលដែរ។ ប្រសិនបើអ្នកក្រៅសម្លាប់អ្នកស្រុកដែលជាមនុស្សធម្មតា ពួកគេនឹងត្រូវបណ្ដេញចេញដោយគ្មានការលើកលែង។ ប៉ុន្តែវានៅតែមានចន្លោះប្រហោងសម្រាប់ករណីជម្លោះរវាងអ្នកក្រៅនិងអ្នកក្រៅដូចគ្នា ដូច្នេះហើយបានជាក្រុមកំពូលៗទាំងបីដែលចូលមកក្នុងទីក្រុងនេះ រួមទាំងក្រុមរបស់ កៅ ចិន ផង សុទ្ធតែនាំ "អ្នកបម្រើ" មកជាមួយ ព្រោះពួកគេដឹងថា ច្បាប់នេះអាចនឹងត្រូវបំពានក្នុងករណីចាំបាច់។

ក្នុងករណីដែលច្បាប់ត្រូវបានបំពាន ពួកគេអាចប្រើអ្នកបម្រើរបស់ខ្លួនធ្វើជាអាយ៉ងសម្រាប់ទទួលខុសត្រូវ និងទម្លាក់កំហុសទាំងស្រុងទៅលើអ្នកទាំងនោះ។ វាត្រូវចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិអស់ពាក់កណ្តាលនៃឃ្លាំងរតនសម្បត្តិផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ព្រះមហាក្សត្រអាណាចក្រតាសួយ គ្រាន់តែដើម្បីទិញសិទ្ធិចូលក្នុងទីក្រុងនេះសម្រាប់មនុស្សម្នាក់។ ឃ្លាំងរតនសម្បត្តិរបស់ព្រះមហាក្សត្រគឺជាកន្លែងផ្ទុកទ្រព្យសម្បត្តិឯកជន ដូច្នេះពាក់កណ្តាលនៃទ្រព្យទាំងនោះពិតជាមានចំនួនច្រើនមហិមាដែលមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបាន។ ប្រសិនបើវាមិនមែនដោយសារតែលទ្ធភាពដែលអាចមានការប្រយុទ្ធគ្នារវាងបក្សពួកអ្នកក្រៅដែលចូលមកទីនេះទេនោះ ក៏គ្មានផ្លូវដែល អ៊ូ យៀក ត្រូវបានបញ្ជូនមកជាមួយ កៅ ចិន ដែរ។

និយាយឱ្យចំទៅ គឺពួកគេកំពុងតែបង់ថ្លៃធានារ៉ាប់រង។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាមិនមែនជារឿងហួសហេតុពេកទេដែលនិយាយថា ទ្រព្យសម្បត្តិប្រៀបដូចជាភ្នំមាសភ្នំប្រាក់ត្រូវបានចំណាយ ដើម្បីទិញស្រទាប់ការពារមួយនេះ ហើយអ្នកស្រុកនៅក្នុងទីក្រុងនេះ មិនអាចសូម្បីតែស្រមៃដឹងថា តើវាត្រូវចំណាយអស់ប៉ុន្មាន ដើម្បីឱ្យអ្នកក្រៅទាំងនេះអាចមកជាន់ដីកន្លែងនេះបាន។

ទោះបីជាអ្នកប្រាជ្ញរូបនោះបង្ហាញភាពមិនរាក់ទាក់ចំពោះគេក៏ដោយ ក៏ កៅ ចិន នៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងក្ដីគោរព រួចនិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់ ឈី ប្រសិនបើលោកមានឱកាស តើលោកមានបំណងចង់មកបង្រៀននៅសាលាតាសួយរបស់យើងដែរឬទេ? ខ្ញុំសុខចិត្តទុកតំណែងជា រាជគ្រូ សម្រាប់រង់ចាំលោកជានិច្ច ហើយវានឹងក្លាយជាកិត្តិយសដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតសម្រាប់អាណាចក្រតាសួយទាំងមូល ប្រសិនបើលោកព្រមទទួលតំណែងនេះ»។

បន្ទាប់ពីមានភាពរារែកបន្តិច អ៊ូ យៀក ក៏សម្រេចចិត្តមិននិយាយកាត់។ ប្រសិនបើ កៅ ចិន ពិតជាអាចបញ្ចុះបញ្ចូលអ្នកប្រាជ្ញរូបនេះឱ្យទទួលតំណែងជារាជគ្រូនៅអាណាចក្រតាសួយមែននោះ ព្រះមហាក្សត្រច្បាស់ជាត្រេកអរជាខ្លាំងមិនខាន។

អ្នកប្រាជ្ញរូបនោះគ្រាន់តែញញឹម ហើយមិនបានតបអ្វីទាំងអស់។

កាលពីប្រឈមមុខនឹងស្ត្រីវ័យក្មេងមិញនេះ អ៊ូ យៀក មានភាពសាហាវឃោរឃៅដូចជាសត្វសិង្ហកំពុងដេញប្រមាញ់ចំណី ប៉ុន្តែនៅចំពោះមុខអ្នកប្រាជ្ញវ័យកណ្តាលរូបនេះ ឥរិយាបថរបស់គាត់បានផ្លាស់ប្តូរទាំងស្រុង។ គាត់បានលើកដៃគោរពយ៉ាងទាបទន់រួចនិយាយថា៖ «សូមលោកម្ចាស់ ឈី មេត្តាអភ័យទោសដែលពួកយើងបានបង្កការរំខាននៅក្នុងទឹកដីរបស់លោក។ ការដែលទូលបង្គំវាយប្រហារទៅលើស្ត្រីម្នាក់នោះ គឺធ្វើឡើងដោយសារតែកាតព្វកិច្ច និងភក្តីភាពចំពោះម្ចាស់របស់ទូលបង្គំតែប៉ុណ្ណោះ ទូលបង្គំមិនមានបំណងចង់ប្រមាថដល់លោកឡើយ»។

«ទៅចុះ» ឈី ជិងឈុន (Qi Jingchun) ពោលឡើង រួចគ្រវីជាយអាវដេញយ៉ាងខ្លី។

កៅ ចិន និង អ៊ូ យៀក មានតែបង្ខំចិត្តចាកចេញពីទីនោះ ហើយពួកគេក៏បានដើរតាមផ្លូវតែមួយដែលស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់នោះបានរត់គេចទៅអម្បាញ់មិញដែរ។

អ៊ូ យៀក គ្រវីក្បាលរួចតបវិញថា៖ «នាងប្រាកដជាមិនអាចរស់បានយូរទៀតទេ។ ដាវហោះរបស់នាងគ្រាន់តែជួយពន្យារពេលស្លាប់ដែលមិនអាចជៀសផុតបានតែប៉ុណ្ណោះ»។

កៅ ចិន រារែកបន្តិចមុននឹងសួរដោយក្ដីចង់ដឹងថា៖ «លោកតា អ៊ូ តើលោកតាចាប់អារម្មណ៍តាំងពីពេលណាថា ការបញ្ជាដាវហោះរបស់នាងតាមពិតទៅមិនបានងាយស្រួល និងរលូនដូចអ្វីដែលនាងបានបង្ហាញនោះ?»

«ទូលបង្គំអាចមើលដឹងតាំងពីដំបូងមកម្ល៉េះថា នាងគ្រាន់តែសម្ដែងធ្វើជាខ្លាំងដើម្បីបំភ័យទូលបង្គំប៉ុណ្ណោះ» អ៊ូ យៀក ឆ្លើយតប។

កៅ ចិន ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលឮបែបនេះ។

អ៊ូ យៀក បាននាំ កៅ ចិន ដើរចេញពីច្រកតូច រួចនិយាយថា៖ «សូមទូលបង្គំសួរព្រះអង្គបន្តិច ចុះបើព្រះអង្គធ្លាប់បានឃើញរបស់ចម្លែកៗ និងរបស់ប្រណីតៗសព្វបែបយ៉ាងនៅក្នុងលោកនេះទៅហើយ តើព្រះអង្គនៅមានចំណាប់អារម្មណ៍លើគ្រឿងចានឆ្នាំងធម្មតាៗដែលផលិតនៅក្នុងទីក្រុងនេះទៀតដែរឬទេ?»

កៅ ចិន ទះថង់ដែលចងនៅចង្កេះរបស់គេទាំងញញឹម រួចតបថា៖ «ពិតណាស់គឺអត់ទេ។ មានតែត្រាត្បូងនេះ ឬរបស់ដែលមានតម្លៃប្រហាក់ប្រហែលនឹងវាប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំបាន»។

អ៊ូ យៀក ងក់ក្បាលយល់ស្រប៖ «នោះគឺជាចម្លើយដែលត្រឹមត្រូវ។ នៅពេលប្រើដាវហោះ ស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់នោះមើលទៅហាក់ដូចជាមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងម៉ឺងម៉ាត់បំផុត ហាក់បីដូចជានាងទើបតែបានធ្វើរឿងធម្មតាៗដែលគ្មានអ្វីគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីនាងដឹងពីកម្រិតហ្វឹកហាត់របស់ទូលបង្គំ នាងក៏សម្រេចចិត្តភ្លាមៗថាមិនចង់ប្រយុទ្ធជាមួយទូលបង្គំឡើយ ហើយនាងភ័យខ្លាចបំផុតក្រែងលោទូលបង្គំមើលធ្លុះពីល្បិចរបស់នាង ហេតុនេះហើយទើបនាងមានចេតនាឌឺដងដាក់ពួកយើងដើម្បីជាការគំរាមកំហែង»។

«តាមពិតទៅ នាងកំពុងតែព្យាយាមដោះស្រាយស្ថានការណ៍តាមវិធីវាងវៃ។ នាងខ្លាចថាទូលបង្គំនឹងតាំងចិត្តសម្លាប់នាងដើម្បីកម្ចាត់ចោលនូវការគំរាមកំហែងនាពេលអនាគត ទើបនាងមានអារម្មណ៍ថាត្រូវតែធ្វើបែបនេះ។ ពិតណាស់ ចុងក្រោយទូលបង្គំនៅតែអាចមើលធ្លុះល្បិចរបស់នាងដដែល ដូច្នេះនាងធ្វើមិនបានល្អដូចអ្វីដែលនាងគិតឡើយ ប៉ុន្តែវាជារឿងដែលគួរឱ្យស្ងើចសរសើរណាស់ ដែលមនុស្សមានអាយុប្រហែលនាង បែរជាមានចិត្តក្លាហាន និងមានល្បិចកលខ្ពស់បែបនេះ»។

«ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គឺដោយសារតែហេតុផលនេះឯង ប្រសិនបើទុកឱ្យនាងមានឱកាសរីកចម្រើនទៅមុខទៀត នាងអាចនឹងក្លាយជាការគំរាមកំហែងដ៏ខ្លាំងក្លាបំផុតសម្រាប់ព្រះអង្គ ហេតុនេះហើយទើបទូលបង្គំដាច់ចិត្តត្រូវតែសម្លាប់នាងឱ្យបាន។ សម្រាប់ក្មេងស្រីអាយុប៉ុននាង វាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេដែលត្រូវស្ទុះចូលមកប្រយុទ្ធទាំងកំហឹងដោយមិនគិតពីផលវិបាក ប៉ុន្តែវាជារឿងខុសធម្មតាបំផុត ដែលសូម្បីតែនៅចំពោះមុខការគំរាមកំហែងពីទូលបង្គំ នាងនៅតែអាចរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងចេះគណនាទុកជាមុន ដោយបានសម្លាប់ឃាតករនោះយ៉ាងមានរបៀប រួចសម្ដែងល្បិចយ៉ាងគួរឱ្យជឿជាក់ដើម្បីបោកបញ្ឆោតទូលបង្គំទៀត»។

«រឿងនេះអាចកើតឡើងបាន លុះត្រាតែមានបទពិសោធន៍ជោគជាំតែប៉ុណ្ណោះ ហើយវាមិនពាក់ព័ន្ធនឹងសមត្ថភាពពីកំណើតឡើយ។ មិនថាជាក្នុងចំណោមអ្នកសីល ឬអ្នកក្បាច់គុននោះទេ មនុស្សពូកែៗរាប់មិនអស់បានស្លាប់មុនអាយុដោយសារតែចំណុចខ្សោយនៃចរិតលក្ខណៈ ហើយរឿងខ្លះវាមិនមែនជាអ្វីដែលគេអាចបង្រៀនគ្នាបានឡើយ»។

«ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាពិតជាគួរឱ្យស្ដាយណាស់ដែលរឿងត្រូវបញ្ចប់បែបនេះ» កៅ ចិន ដកដង្ហើមធំ។

អ៊ូ យៀក និយាយបញ្ឆេះលេងថា៖ «ព្រះអង្គ... ប្រសិនបើព្រះអង្គនៅតែមកអង្គុយសោកសៅចំពោះរាល់មនុស្សដែលព្រះអង្គបានជួប ហើយត្រូវស្លាប់បាត់បង់ជីវិតក្នុងអំឡុងពេលដែលព្រះអង្គកំពុងធ្វើដំណើរឡើងទៅកាន់ចំណុចកំពូលនោះ ព្រះអង្គច្បាស់ជាក្លាយជាមនុស្សដែលរវល់ខ្លាំងណាស់នៅពេលដែលបានទៅដល់លើកំពូលភ្នំនោះ»។

រំពេចនោះ ទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់បានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ អ៊ូ យៀក ខណៈដែលគាត់ពោលថា៖ «ទូលបង្គំមិនប្រាកដថាវាជាការយល់ច្រឡំឬយ៉ាងណាទេ ប៉ុន្តែទូលបង្គំមានអារម្មណ៍ថា បើទោះជាលោកម្ចាស់ ឈី រូបនោះមានអំណាចដ៏ជ្រៅដែលមិនអាចស្មានដល់ក៏ដោយ ក៏ហាក់ដូចជាមានអ្វីមួយមិនប្រក្រតីយ៉ាងខ្លាំងចំពោះរូបគាត់»។

កៅ ចិន គ្រវីស្មាដោយមិនខ្វល់ខ្វាយ រួចតបវិញថា៖ «មិនថាមានរឿងអ្វីទេ ដំណើរលើកនេះនឹងចាត់ទុកថាជាជោគជ័យដ៏អស្ចារ្យបាត់ទៅហើយ ប្រសិនបើពួកយើងទទួលបានត្រានេះ។ តើនរណាទៅអាចស្មានដឹងថា ត្រានេះបែរជាគ្មានតម្លៃអ្វីទាំងអស់ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងទ្រព្យសម្បត្តិមួយទៀតដែលពួកយើងទទួលបាននោះ? ពួកយើងទទួលបានលើសពីអ្វីដែលបានរំពឹងទុកឆ្ងាយណាស់ ដូច្នេះពួកយើងគួរតែស្កប់ស្កល់ហើយ។ និយាយដល់កូនត្រីមាស (golden carp) នោះ ខ្ញុំស្រាប់តែនឹកដល់ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះតែម្ដង»។

«តើព្រះអង្គកំពុងគិតចង់ផ្ដល់រង្វាន់បន្ថែមដល់គេ ដើម្បីជាការដឹងគុណ ប្រសិនបើមានឱកាសនៅពេលអនាគតមែនទេ?» អ៊ូ យៀក សួរទាំងញញឹម។

កៅ ចិន គ្រវីក្បាល៖ «អត់ទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែស្ដាយថង់កាក់ទង់ដែងដែលខ្ញុំបានឱ្យគេទៅនោះតែប៉ុណ្ណោះ»។

អ៊ូ យៀក មិនអាចទប់សំណើចបានឡើយនៅពេលឮសម្ដីនេះ។

មើលទៅ អាណាចក្រតាសួយនឹងមានព្រះមហាក្សត្រដែលពូកែសន្សំសំចៃ និងតឹងតែងបំផុតម្នាក់នាពេលអនាគតហើយ។

មានច្រកផ្លូវដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយនៅក្នុងទីក្រុង ដែលតភ្ជាប់ពីទិសខាងជើងទៅទិសខាងត្បូង ហើយគេអាចឮត្រឹមតែសំឡេងកង់រទេះរមៀលប៉ុណ្ណោះ។

រទេះនោះត្រូវបានរុញដោយគ្រូសីលវ័យក្មេងម្នាក់ដែលពាក់មួកផ្កាឈូក ហើយគេបានរៀបចំទុកដាក់ឥវ៉ាន់ពីតូបរបស់គេតាំងពីព្រលឹមមកម្ល៉េះ។ អ្វីដែលគេចង់បានបំផុត គឺការត្រឡប់ទៅផ្ទះឱ្យបានលឿនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ដោយគ្មានរឿងរ៉ាវអ្វីកើតឡើងនៅតាមផ្លូវ។

រំពេចនោះ រាងកាយដ៏ស្លីមក្នុងឈុតខ្មៅមួយបានដួលផ្អៀងចេញពីច្រកផ្លូវមួយទៀតដែលប្រសព្វនឹងផ្លូវនោះ។ នាងបានផ្អែកខ្នងនឹងជញ្ជាំង រួចរំកិលខ្លួនយឺតៗតាមជញ្ជាំងនោះ ដោយលូកដៃម្ខាងចូលទៅក្រោមស្បៃមួកដើម្បីខ្ទប់មាត់ខ្លួនឯង ខណៈដែលដៃម្ខាងទៀតលើកឡើងចង្អុលទៅរកគ្រូសីលវ័យក្មេងរូបនោះ។

គ្រូសីលនោះប្រញាប់ឱនក្បាលចុះ រួចសូត្រមន្តម្នាក់ឯងតិចៗថា៖ «មើលមិនឃើញខ្ញុំទេ មើលមិនឃើញខ្ញុំទេ សូមព្រះពុទ្ធ និងព្រះពោធិសត្វមេត្តាជួយប្រោះព្រំសព្វសាធុការពរដល់កូនចៅផង...»

គេគឺជាគ្រូសីល (តាវ) សោះ តែបែរជាទៅបន់ស្រន់ព្រះពុទ្ធ និងព្រះពោធិសត្វ ជំនួសឱ្យការបន់ស្រន់ពួកទេវតាក្នុងសាសនាតាវរបស់ខ្លួនទៅវិញ ដែលនេះពិតជាការប្រមាថយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។

ដូចដែលបានរំពឹងទុក ព្រះពុទ្ធ និងព្រះពោធិសត្វហាក់ដូចជាមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងការជួយគ្រូសីលដែលមិនទាំងគោរពតាមការប្រៀនប្រដៅរបស់លោកផងនោះទេ។ ស្ត្រីវ័យក្មេងពាក់មួកស្បៃបានប្រមូលកម្លាំងចុងក្រោយរបស់នាង ដើរត្រេតត្រតសំដៅទៅរកគ្រូសីល រួចដួលផ្អឹបទៅលើដី ប៉ុន្តែចុងក្រោយ នាងនៅតែអាចលូកដៃចាប់កជើងរបស់គ្រូសីលនោះជាប់យ៉ាងណែន។

គ្រូសីលវ័យក្មេងលើកដៃទាំងពីរខ្ទប់ក្បាលខ្លួនឯងទាំងភ័យស្លន់ស្លោ ហាក់ដូចជាកំពុងសួរមេឃថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកតាម្ចាស់មេឃ បោះសំណាងអាក្រក់ដុំធំបែបនេះមកលើរូបខ្ញុំ? តើខ្ញុំបានធ្វើអ្វីខុសទៅ? ច្រើនឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរគ្រប់ទិសទី ពុះពារការលំបាក សូម្បីតែដើរតាមផ្លូវសុខៗក៏ត្រូវឆ្កែខាំដែរ! ជីវិតខ្ញុំវាលំបាកគ្រប់គ្រាន់ហើយ! ចង្រៃពិតមែនពួកត្រកូលកៅ នៃអាណាចក្រតាសួយ និងអាគ្រៀវចាស់ម្នាក់នោះ! ខ្ញុំគ្មានកម្លាំងឯណាទៅដោះស្រាយរឿងធំបែបនេះកើតទេ!»

គ្រូសីលវ័យក្មេងរូបនោះភ័យស្លន់ស្លោ និងអស់សង្ឃឹមយ៉ាងខ្លាំង គេហៀបនឹងយំទៅហើយ រួចនិយាយដោយសំឡេងញ័រៗថា៖ «សូមមេត្តាដោះលែងខ្ញុំទៅអ្នកនាងម្ចាស់។ ខ្ញុំសន្យាថានឹងរកកន្លែងដែលមានទេសភាពស្អាត និងហុងស៊ុយល្អបំផុតដើម្បីបញ្ចុះអ្នកនាង ដែលនឹងជួយឱ្យកូនចៅអ្នកនាងមានលាភជ័យ... អូ ចាំបន្តិច អ្នកនាងនៅជាក្រមុំនៅឡើយទេ... បើអញ្ចឹង...»

ជាអកុសលសម្រាប់គេ ស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់នោះបានសន្លប់បាត់ស្មារតីបាត់ទៅហើយ ដូច្នេះសម្ដីរាយមាយទាំងភ័យស្លន់ស្លោរបស់គេបានត្រឹមតែរលាយសាបសូន្យទៅក្នុងខ្យល់។

គ្រូសីលវ័យក្មេងក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួនដើម្បីឱ្យប្រាកដថាគ្មាននរណានៅក្បែរនោះ រួចក៏អោនចុះបម្រុងនឹងដោះម្រាមដៃរបស់ស្ត្រីវ័យក្មេងចេញពីកជើងរបស់គេ។

រំពេចនោះ ដាវហោះបានហោះវឹងសំដៅមករកគេ រួចឈប់ង៉ក់នៅចំពីមុខចន្លោះចិញ្ចើមរបស់គេ ក្នុងចម្ងាយមិនដល់បីធ្នាប់ផង។

គ្រូសីលវ័យក្មេងដកដៃចេញពីដៃស្ត្រីម្នាក់នោះយ៉ាងស្រទន់ រួចធ្វើទឹកមុខអាណិតអាសូរ ហើយពោលឡើងទាំងមានយុត្តិធម៌ថា៖ «ក្នុងនាមជាបុរសដែលមានគុណធម៌ និងចិត្តបុណ្យដូចជាខ្ញុំ តាមពិតទៅមិនអាចទុកក្មេងស្រីដ៏កម្សត់ម្នាក់នេះចោលក្នុងគ្រាអាសន្នបានឡើយ!»

បន្ទាប់មក គ្រូសីលក៏អង្គុយពែនភ្នែន រួចទឹកមុខដ៏សង្ហារបស់គេប្រែជាស្មុគស្មាញ៖ «ប៉ុន្តែបញ្ហានៅត្រង់ថា តើខ្ញុំត្រូវនាំនាងទៅឯណា?»

ដាវហោះក៏រំកិលទៅមុខមួយធ្នាប់ទៀត ធ្វើឱ្យវានៅសល់ចម្ងាយត្រឹមតែពីរធ្នាប់ប៉ុណ្ណោះពីចន្លោះចិញ្ចើមរបស់គេ។

គ្រូសីលវ័យក្មេងក៏ពន្យល់ដោយអត់ធ្មត់ថា៖ «ដើម្បីសង្គ្រោះម្ចាស់ឯង ខ្ញុំត្រូវការអ្នកជួយ។ ទៅឯដើមជ្រៃចាស់ (locust tree) រួចបេះស្លឹកវាមួយសន្លឹកមកឱ្យខ្ញុំ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំអាចធានាថានាងនឹងរស់រានមានជីវិត រហូតដល់ខ្ញុំអាចរកអ្នកមកជួយនាងបាន។ ម្ចាស់របស់ឯងគឺជាករណីពិសេស ដូច្នេះខ្ញុំត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នបំផុតក្នុងការសង្គ្រោះនាង ដើម្បីកុំឱ្យប៉ះពាល់ដល់អនាគតនៃការបណ្តុះសីលរបស់នាង។ តើខ្ញុំបានធ្វើបាបកម្មអ្វីទៅ បានជាត្រូវមកធ្លាក់ក្នុងរឿងរញ៉េរញ៉ៃបែបនេះ?»

ចុងដាវហោះញ័រតិចៗ ហាក់ដូចជាវាកំពុងរារែកថាតើត្រូវធ្វើបែបណា បន្ត។

«លឿនឡើង! បើឯងមកវិញកាន់តែឆាប់ ពួកយើងអាចព្យាបាលម្ចាស់ឯងកាន់តែលឿន! បើឯងយឺតយ៉ាវ ពួកយើងនឹងវិនាសទាំងអស់គ្នាហើយ!» គ្រូសីលស្ដីឱ្យខ្លីៗ។

ដាវហោះក៏បាត់ស្រមោលទៅក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក បន្សល់ទុកឱ្យគ្រូសីលវ័យក្មេងរអ៊ូរទាំម្នាក់ឯងទាំងខឹងសម្បារថា៖ «ស្នេហាត្រូវតែមានការយល់ព្រមពីភាគីទាំងសងខាងទើបវាអាចរីកដុះដាលបាន តែអាម្នាក់ ឈី ជិងឈុន នោះ បែរជាដើររៀបគូស្រករតាមអំពើចិត្តដោយមិនខ្វល់ពីផលវិបាកអ្វីទាំងអស់!»

គ្រូសីលយកដៃម្ខាងជ្រែងថ្ពាល់ ខណៈដៃម្ខាងទៀតកំពុងបត់ម្រាមដៃដើម្បីគណនាជោគជតារាសីរបស់ស្ត្រីវ័យក្មេងដែលដេកនៅពីមុខគេ។ «ចាំមើលមើល តើខ្ញុំគួរផ្ញើនាងទៅឱ្យអ្នកណា ទើបអាចធានាថាបានទាំងនាងរស់ ហើយក៏មិនធ្វើឱ្យម្នាក់នោះត្រូវស្លាប់មុនអាយុដែរ... ត្រកូលលូ (Lu) មិនកើតទេ... ត្រកូលចៅ (Zhao) ក៏មិនសមដែរ... ត្រកូលសុង (Song)...»

ខណៈដែលគ្រូសីលកំពុងនិយាយម្នាក់ឯង រូបភាព "ទេវតាយាមទ្វារ" ដែលបិទនៅលើគ្រប់ទ្វារនៃភូមិគ្រឹះត្រកូលសុង នៅលើផ្លូវសំណាង (Fortune Street) ស្រាប់តែប្រែជាស្រអាប់បាត់ពន្លឺដំណាលគ្នា រួចក៏មានផ្សែងហុយឡើងដែលភ្នែកមនុស្សធម្មតាមើលមិនឃើញ។

នៅជ្រៅក្នុងភូមិគ្រឹះនោះ បុរសចំណាស់ដើរជើងទទេម្នាក់ បានរុញទ្វារបន្ទប់ចេញមកទាំងកំហឹង រួចស្រែកផ្អើលពេញទីធ្លាថា៖ «អាបក្សពួកណាកំពុងរៀបល្បិចកម្ចាត់ត្រកូលសុងរបស់យើង? ចេញមកប្រយុទ្ធជាមួយយើងឥឡូវនេះ!»

គ្រូសីលវ័យក្មេងគ្រហែម រួចបន្តរអ៊ូក្នុងចិត្តទៀតថា៖ «ត្រកូលលីវ (Liu) នៅផ្លូវសំណាង មើលទៅហាក់ដូចជាមានសមត្ថភាពអាចទប់ទល់នឹងព្យុះនេះបាន។ ប្រហែលជាខ្ញុំគួរតែទៅរកពួកគេ...»

នៅខណៈនោះដែរ ស្នាមប្រេះជាច្រើនបានលេចឡើងភ្លាមៗលើស្លាកឈ្មោះត្រកូល ដែលត្រូវបានរក្សាទុកជាង ១,០០០ ឆ្នាំរបស់ត្រកូលលីវ។

ស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់បានបោកដំបងក្បាលនាគរបស់គាត់ចុះដីយ៉ាងខ្លាំង រួចស្រែកសួរដោយសំឡេងដ៏មានអំណាចថា៖ «តើនរណានៅទីនោះ? ចេញមកតតាំងនឹងយើងមក!»

គ្រូសីលវ័យក្មេងធ្វើពងើយ ហាក់ដូចជាគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើង រួចបន្តទៀតថា៖ «អញ្ចឹងទៅរកត្រកូលវ៉ី (Wei) នៅច្រកស្លឹកប៉េស (Peach Leaf Alley) វិញចុះ។ ត្រកូលវ៉ីច្បាស់ជាបានធ្វើបុណ្យច្រើន និងមានផលបុណ្យក្រាស់ក្រែល ដូច្នេះពួកគេច្បាស់ជាមនុស្សដែលត្រឹមត្រូវសម្រាប់ពឹងពាក់ហើយ»។

មិនយូរប៉ុន្មាន សំឡេងដ៏ខឹងសម្បាររបស់បុរសចំណាស់ម្នាក់ត្រូវបានបញ្ជូនតាមមន្តអាគមសម្ងាត់ទៅកាន់សាលាឯកជនរបស់លោកម្ចាស់ ឈី។ «ឈី ជិងឈុន! តើលោកមិនព្រមធ្វើអ្វីបន្តិចទេឬ? បើលោកមិនអាចធ្វើអ្វីគេបាន ឬខ្លាចមិនហ៊ានអន្តរាគមន៍ទេ ក៏ប្រញាប់ថយចេញទៅ ដើម្បីឱ្យ រួន ឈីង (Ruan Qiong) មកជំនួសកន្លែងលោក រួចប្រដៅអាម្នាក់ដែលលួចធ្វើល្បិចកលនោះឱ្យដឹងដៃម្ដង! ចាំបន្តិច ខ្ញុំយល់ហើយ លោកចង់សងសឹកខ្ញុំតាមរយៈអាម្នាក់នោះមែនទេ?»

មានបុរសម្នាក់នៅមាត់ជ្រោះខាងត្បូងនៃស្ពានដំបូល គាត់កំពុងតែជីកអណ្តូងជាមួយមនុស្សមួយចំនួនទៀត នៅពេលដែលគាត់ស្រាប់តែក្រោកឈរឡើង រួចងាកទៅទិសខាងត្បូងដោយគ្រវីបបូរមាត់តិចៗ។

សំឡេងមួយដែលប្រៀបដូចជាផ្គរលាន់បានបន្លឺឡើងភ្លាមៗនៅលើផ្លូវសំណាង និងច្រកស្លឹកប៉េសថា៖ «ល្មមហើយ! អ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវមានចិត្តមិនគោរពចំពោះលោកម្ចាស់ ឈី ឡើយ ហើយខ្ញុំនឹងមិនចូលទៅជ្រៀតជ្រែកក្នុងកិច្ចការរបស់ទីក្រុងនេះទេ រហូតទាល់តែដល់ថ្ងៃ សមាត្រ (Chunfen) មកដល់»។

បន្ទាប់ពីសំឡេងដ៏មានអំណាចនេះបានបន្លឺឡើង អ្នករាល់គ្នាក៏ស្ងាត់មាត់ឈឹងភ្លាមៗ។

ទន្ទឹមនឹងនោះ ជនបង្កហេតុដែលជាគ្រូសីលវ័យក្មេង កំពុងតែលើកដៃស្ត្រីវ័យក្មេងដែលសន្លប់នោះឡើង។ ដៃម្ខាងទៀត គេបានយកស្លឹកជ្រៃដែលដាវហោះទើបតែបេះមកឱ្យ រួចដាក់ស្លឹកឈើនោះទៅលើបាតដៃដែលពោរពេញដោយឈាម និងដំបៅរយះរយាយរបស់នាង។

ភ្លាមៗនៅពេលដែលស្លឹកជ្រៃប៉ះនឹងរបួសនៅលើបាតដៃនាង របួសទាំងនោះក៏បានរលាយបាត់អស់ភ្លាមៗ ដូចជាព្រិល និងទឹកកកនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ក្ដៅអញ្ចឹង។

គ្រូសីលវ័យក្មេងលាន់មាត់ម្នាក់ឯងទាំងភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ «រាល់ពេលដែលខ្ញុំបានឃើញអំណាចនៃពិភពលោកនេះបញ្ចេញសកម្មភាព ខ្ញុំមិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យ...»

គេព្យាយាមរកពាក្យមកពណ៌នាពីអារម្មណ៍របស់គេ ប៉ុន្តែរកមិនឃើញពាក្យណាដែលអាចបកស្រាយឱ្យគ្រប់គ្រាន់ឡើយ។

ចុងក្រោយ គេក៏សម្លឹងមើលស្ត្រីវ័យក្មេងដែលមើលទៅហាក់ដូចជាមានស្ថានភាពអាក្រក់ខ្លាំង ហើយគេក៏នៅតែមិនដឹងថាត្រូវធ្វើបែបណាជាមួយនាងដដែល។ «ដោយសារតែវាសនារបស់នាងមានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងរ៉ាវច្រើនជាងអ្វីដែលខ្ញុំបានស្មានទុកពីដំបូង ដូច្នេះខ្ញុំគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីធ្វើរឿងដែលផ្ទុយស្រឡះពីអ្វីដែលខ្ញុំបានព្យាយាមធ្វើរហូតមកដល់ពេលនេះទេ»។

«ក្នុងចំណោមផ្ទះប្រហែល ៦០០ ខ្នងនៅក្នុងទីក្រុងនេះ ពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែបានជ្រួតជ្រាបដោយថាមពលនៃទឹកដីសម្ងាត់នេះតាំងពីដូនតាមក ដូច្នេះវាងាយស្រួលណាស់សម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការស្វែងរកនរណាម្នាក់ដែលមានសំណាង និងមាននិស្ស័យល្អ ប៉ុន្តែការស្វែងរក "អ្នកក្រតោកយ៉ាក" ម្នាក់នៅទីនេះ គឺពិបាកជាងការហោះឡើងឋានសួគ៌ទៅទៀត! វាប្រៀបដូចជាការបញ្ជូនខ្ញុំទៅកាន់ព្រះបរមរាជវាំង រួចមកប្រើខ្ញុំឱ្យរកអ្នកសុំទាន ជំនួសឱ្យការរកមន្ត្រីអញ្ចឹង! នេះពិតជាកិច្ចការដែលគ្មានសង្ឃឹមទាល់តែសោះ!»

រំពេចនោះ បេក្ខជនដ៏សមស្របម្នាក់បានផុសឡើងក្នុងចិត្តរបស់គ្រូសីលវ័យក្មេង ប៉ុន្តែជំនួសឱ្យការសប្បាយចិត្តនឹងការរកឃើញនេះ គេបែរជាមានអារម្មណ៍តក់ស្លុតកាន់តែខ្លាំង។ គេបានបិទភ្នែក រួចគិតក្នុងចិត្តថា តើវាជារឿងត្រឹមត្រូវដែរឬទេ ដែលនាំយកគ្រោះចង្រៃបន្ថែមទៅឱ្យមនុស្សម្នាក់ដែលគ្មានសល់អ្វីសោះក្នុងខ្លួនទៅហើយនោះ។

មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏បើកភ្នែកឡើងវិញ រួចដកដង្ហើមធំ៖ «ទោះជាយ៉ាងណា ការសម្រេចចិត្តគឺស្ថិតនៅលើឯង ហើយខ្ញុំច្បាស់ជាមិនបង្ខំឯងឱ្យទទួលយកដុំគ្រោះថ្នាក់នេះដោយមិនស្ម័គ្រចិត្តឡើយ។ បើឯងមិនព្រមទទួលបន្ទុកនេះទេ ខ្ញុំមានតែត្រូវរងគ្រោះម្នាក់ឯងប៉ុណ្ណោះ»។

បន្ទាប់មក គេក៏បានផ្គុំបាតដៃទាំងពីរចូលគ្នា ហាក់ដូចជាព្រះសង្ឃ រួចបន់ស្រន់ថា៖ «សូមព្រះពុទ្ធដ៏មានមហិទ្ធិឫទ្ធិ និងព្រះពោធិសត្វដ៏មានមេត្តា ជួយប្រោះព្រំឱ្យកូនចៅឆ្លងផុតគ្រោះកាចនេះផងចុះ»។

មិនយូរប៉ុន្មាន គ្រូសីលវ័យក្មេងបានរុញរទេះរបស់គេចូលទៅក្នុង ច្រកថូដី (Clay Vase Alley) រួចក៏ឈប់នៅពីមុខរបងផ្ទះមួយ រួចគោះទ្វារ៖ «តើ ឆិន ភីងអាន (Chen Ping'an) នៅទីនោះដែរឬទេ?»

នៅជ្រុងម្ខាងនៃរទេះ មានដាវវែងមួយស្ថិតក្នុងស្រោមពណ៌សស្អាត។ ដាវហោះនោះកំពុងដេកនៅក្នុងស្រោមយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ហាក់ដូចជាកំពុងបង្ហាញការមិនពេញចិត្តចំពោះគ្រូសីល ដែលបាននាំម្ចាស់របស់វាដែលកំពុងរងរបួស មកកាន់កន្លែងដ៏កម្សត់ និងទ្រុឌទ្រោមបែបនេះ។