ច្រកតូច

ស្ត្រីវ័យក្មេងក្នុងឈុតពណ៌ខ្មៅបានបន្តដំណើរចូលទៅកាន់តែជ្រៅក្នុងច្រកតូច ដោយយូរៗម្តងនាងបានដើរកាត់ផ្ទះទាំងឡាយដែលមានព្យួរគោមពណ៌ក្រហមយ៉ាងធំសម្រាប់អបអរបុណ្យទាននៅខាងក្រៅផ្ទះ។ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងអ្នកក្រៅផ្សេងទៀតដែលបានមកដល់ទីក្រុងនេះ ស្ត្រីវ័យក្មេងរូបនេះមិនមានការគាំទ្រពីត្រកូល ឬបក្សពួកដ៏មានអំណាចណាមួយឡើយ ហើយក៏មិនមានដៃគូដ៏ឆ្នើមណាម្នាក់រួមដំណើរជាមួយដែរ។ នាងបានធ្វើដំណើរមកកាន់ទីក្រុងនេះដោយខ្លួនឯងតែម្នាក់ឯងប៉ុណ្ណោះ។

នៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានក្នុងច្រកតូច នោះ មានយុវជនម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់សូត្រប៉ាក់យ៉ាងប្រណីត កំពុងឈរលើកត្រាត្បូងមរកតពណ៌បៃតងមួយខ្ពស់ដោយដៃទាំងពីរ។ ត្រានោះមានទំហំប៉ុនបាតដៃក្មេង ហើយនៅលើផ្ទៃរបស់វាមានឆ្លាក់រូបនាគរមួលខ្លួន និងខ្លាកំពុងក្រាប។ វាកំពុងបញ្ចេញពន្លឺចែងចាំងនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃ ហើយគេអាចមើលឃើញដានពន្លឺស្រាលៗនៅខាងក្នុងត្បូងនោះទៀតផង។ យុវជនដែលស្លៀកពាក់សូត្រប៉ាក់នោះ កំពុងពិនិត្យមើលទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃក្នុងដៃរបស់ខ្លួន ដោយងើបក្បាលឡើង និងមន្ដភ្នែកបន្តិច ហាក់បីដូចជាកំពុងស្ថិតក្នុងមន្តស្នេហ៍នៃសម្រស់ត្បូងនោះ។

នៅក្បែរគេ មានបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលមានមាឌធំខ្ពស់ កំពុងលុតជង្គង់ម្ខាងចុះ ដោយប្រើជាយអាវរបស់គាត់ជូតសម្អាតដីនៅលើស្បែកជើងកវែងរបស់ខ្លួនយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់។

យុវជនម្នាក់នោះបានក្រឡេកឃើញស្ត្រីចម្លែកម្នាក់តាមកន្ទុយភ្នែករួចទៅហើយ។ ដោយពិនិត្យមើលតាមរយៈមួកមានស្បៃបិទមុខដ៏ចម្លែក ដាវដែលស៊កនៅចង្កេះ និងជំហានដើរដ៏រឹងមាំនិងស្ថិរភាពរបស់នាង វាច្បាស់ណាស់ថានាងមិនមែនជាអ្នកស្រុកក្នុងទីក្រុងនេះឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យុវជនរូបនោះមិនបានយកចិត្តទុកដាក់នឹងនាងទេ ហើយនៅតែបន្តសង្កេតមើលត្រាត្បូងបុរាណនោះយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ តាមពិតទៅ ក្នុងចិត្តរបស់គេ គេថែមទាំងសង្ឃឹមថា ស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់នោះនឹងមានចិត្តចង់មកដណ្តើមយកទ្រព្យសម្បត្តិពីដៃគេទៀតផង។ បើមិនដូច្នោះទេ គេច្បាស់ជាធុញទ្រាន់រហូតដល់ស្លាប់មិនខាន។

បន្ទាប់ពីទទួលបានទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃមួយគូនេះ ដំណើរនេះពិតជាទទួលបានផលច្រើនជាងអ្វីដែលគេបានរំពឹងទុកទៅទៀត។ ប្រសិនបើគេមិនអាចរកអ្វីធ្វើបានទេ គេនឹងត្រូវចាកចេញទៅវិញជាមួយអ្នកបម្រើចាស់របស់គេ ហើយគេមានអារម្មណ៍ថាវាជារឿងគួរឱ្យស្តាយណាស់ ប្រសិនបើត្រូវបញ្ចប់ដំណើរនេះដោយគ្មានមិនបានអ្វីសោះនោះ។

សម្រាប់អ្នកដែលត្រូវបានជ្រើសរើសឱ្យមកកាន់ទីក្រុងនេះ ម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានសញ្ញាសម្គាល់ (tokens) ចំនួនបី ដែលដាក់ក្នុងថង់ប៉ាក់។ ថង់មួយក្នុងចំណោមនោះមានផ្ទុកនូវកម្រៃដែលត្រូវផ្តល់ឱ្យអ្នកយាមទ្វារ ដើម្បីទទួលបានសិទ្ធិចូលក្នុងទីក្រុង។ ទោះបីជាឋានៈរបស់អ្នកយាមទ្វារជាអ្វី ឬស្ថានភាពនៃទ្វារក្រុងបែបណាក៏ដោយ សូម្បីតែមេដឹកនាំប្រទេស ឬស្ថាបនិកបក្សពួក ក៏ត្រូវតែគោរពតាមច្បាប់នេះដែរនៅពេលមកដល់ទីនេះ។ ចំណែកថង់ប៉ាក់ពីរទៀត បញ្ជាក់ថា ម្នាក់ៗត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យយកទ្រព្យសម្បត្តិចេញពីទីក្រុងបានយ៉ាងច្រើនបំផុតត្រឹមតែពីរមុខប៉ុណ្ណោះ។

ក្រៅពីចំនួនកំណត់ពីរមុខនេះ ទោះបីជានរណាម្នាក់ប្រមូលបាន ១០ មុខ ឬ ១០០ មុខក៏ដោយ ក៏ត្រូវតែប្រគល់ត្រឡប់មកវិញទាំងអស់។ សញ្ញាសម្គាល់នៅក្នុងថង់នោះ រួមមានកាក់ទង់ដែងពិសេសបីប្រភេទ៖ ប្រភេទទីមួយ គឺជាកាក់ដែលប្រជារាស្ត្រទូទៅប្រើសម្រាប់ប្រារព្ធពិធីបញ្ចុះសសរស្ដម្ភ ប្រភេទទីពីរ ត្រូវបានគេព្យួរជាមួយនឹងយ័ន្តឈើដើមប៉េស (peach wood) នៅក្នុងព្រះបរមរាជវាំងជារៀងរាល់ឆ្នាំ ដើម្បីទទួលស្វាគមន៍រដូវផ្ការីក និងប្រភេទចុងក្រោយ គឺជាកាក់ដែលត្រូវបានគេបូជាដើម្បីដាក់លើបាតដៃនៃរូបសំណាកព្រះភូមិ (City God)។

កាក់ទាំងបីប្រភេទនេះ សុទ្ធតែត្រូវបានគេហៅថាកាក់ទង់ដែង ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ ពួកវាត្រូវបានស្លរឡើងដោយប្រើខ្លឹមមាស (gold essence) ដែលជាវត្ថុធាតុដ៏មានតម្លៃបំផុត។ សម្រាប់អ្នកស្រុកភាគច្រើននៅក្នុងទីក្រុងនេះ សូម្បីតែប្រាក់សុទ្ធដែលប្រើក្នុងរាជការ ក៏កម្រនឹងបានឃើញដែរ ចុះទម្រាំតែមាសមួយថង់ៗធ្ងន់ៗបែបនេះ ដូច្នេះវាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេដែលមនុស្សទាំងនេះសុខចិត្តលក់ទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃរបស់ត្រកូល ដែលខ្លះត្រូវបានបន្សល់ទុកជាច្រើនជំនាន់មកហើយនោះ។

មិនមានកំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្រផ្លូវការណាមួយអំពីកាក់ទង់ដែងទាំងបីប្រភេទនេះឡើយ ហើយនៅតាមផ្លូវមកទីនេះ យុវជនស្លៀកពាក់សូត្រប៉ាក់បានសិក្សាពីពួកវាដោយផ្ចិតផ្ចង់ ប៉ុន្តែមិនអាចរកឃើញអ្វីដែលពិសេសអំពីពួកវាឡើយ។

នៅខាងមុខ ស្ត្រីដែលពាក់មួកមានស្បៃនៅតែបន្តដើរទៅមុខត្រង់ ដោយមិនទាំងក្រឡេកមើលយុវជននោះ និងអ្នកបម្រើចាស់របស់គេសូម្បីតែបន្តិច។

រំពេចនោះ យុវជនរូបនោះបានប្តូរចិត្ត គេទុកត្រាត្បូងទៅក្នុងថង់ក្រណាត់ដែលគេបានរៀបចំទុកជាមុន។ គេចងថង់នោះនឹងចង្កេះរបស់ខ្លួន រួចឈរនៅចំកណ្តាលច្រកតូច ដោយគ្មានបំណងចង់ដើរចេញពីផ្លូវឡើយ។

បុរសចំណាស់មាឌធំខ្ពស់ក៏បានក្រោកឈរឡើង រួចនិយាយដោយសំឡេងស្រួចថា៖ «ក្រាបបង្គំទូលព្រះអង្គ ទូលបង្គំមានអារម្មណ៍ថានាងគឺជាអ្នកហ្វឹកហាត់ដែលមានចំណេះដឹងខ្ពស់ម្នាក់ ដូច្នេះយើងមិនអាចធ្វេសប្រហែសបានឡើយ។ ប្រសិនបើនៅខាងក្រៅទីក្រុងនេះ វាមិនមានអ្វីដែលត្រូវខ្លាចទេ ប៉ុន្តែសូម្បីតែអ្នកហាត់ក្បាច់គុនដ៏ស្អាតស្អំដូចជាទូលបង្គំ រាងកាយរបស់ទូលបង្គំកំពុងត្រូវបានរារាំង និងសង្កត់សង្កិនយ៉ាងខ្លាំងដោយពិភពលោកនេះ»។

«ប្រសិនបើទូលបង្គំបញ្ចេញថាមពល (aura) ឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព ហើយបើកចំណុចខ្សោយ (acupoints) ឱ្យអស់នោះ សរសៃឈាម និងចំណុចខ្សោយទាំងអស់របស់ទូលបង្គំនឹងត្រូវជន់ជោរភ្លាមៗ ដែលនាំឱ្យមានវិបត្តិមហន្តរាយ។ ពិតណាស់ ការស្លាប់របស់ទូលបង្គំមិនមែនជារឿងដែលត្រូវបារម្ភទេ ប៉ុន្តែប្រសិនបើទូលបង្គំខកខានក្នុងការបំពេញភារកិច្ចមើលថែព្រះអង្គ ដែលបណ្តាលឱ្យមានបញ្ហាបន្តិចបន្តួចនៅលើផ្លូវឆ្ពោះទៅកាន់តាវដ៏អស្ចារ្យ (Great Dao) នោះ ទូលបង្គំនឹងមិនដឹងថាត្រូវទៅតតាំងនឹងព្រះមហាក្សត្រ និងព្រះមហាក្សត្រីយានីដោយរបៀបណាឡើយ»។

ទឹកមុខមិនពេញចិត្តមួយបានស្ដែងឡើងលើភ័ក្ត្ររបស់យុវជនក្នុងឈុតសូត្រប៉ាក់ ខណៈដែលគេមានបន្ទូលថា៖ «តាំងពីចាកចេញពីវាំងមក លោកតា អ៊ូ (Wu) ហាក់ដូចជាពូកែនិយាយ និងរពឹសដៃជើងជាងមុនឆ្ងាយណាស់។ កាលនៅឯវាំង លោកតាមានប្រសាសន៍តែពាក្យដដែលៗពីរបីមាត់ប៉ុណ្ណោះ។ សូម្បីតែសត្វសេកល្ងង់ដែលបងស្រីខ្ញុំចិញ្ចឹម ក៏វាចេះពាក្យច្រើនជាងលោកតាដែរ!»

បុរសចំណាស់នោះតែងតែក្រាបបង្គំនៅក្បែរជើងយុវជនរូបនេះជានិច្ច តែមើលទៅគាត់ហាក់ដូចជាមានមោទនភាពក្នុងការបម្រើម្ចាស់យ៉ាងទាបតូចបំផុតបែបនេះ ដែលវាបញ្ជាក់ថាគាត់ច្បាស់ជា អាមាត្យគ្រៀវ មកពីព្រះបរមរាជវាំង ជាអ្នកបម្រើដែលត្រូវបានគេគ្រៀវស្អាត និងមានភក្តីភាពបំផុតចំពោះម្ចាស់របស់ខ្លួន។

មើលទៅយុវជនរូបនេះមិនទាន់យល់ពីអត្ថន័យដែលគាត់ចង់ដាស់តឿននៅឡើយទេ ដូច្នេះគាត់មានតែពន្យល់ឱ្យចំៗ និងងាយយល់ជាងមុន៖ «ព្រះអង្គ... អ្វីដែលទូលបង្គំចង់ទូលថានោះគឺ ក្នុងកាលៈទេសៈបែបនេះ ស្ត្រីម្នាក់នោះអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ព្រះអង្គបាន»។

ស្នាមញញឹមបែបមិនខ្វល់ខ្វាយបានលេចឡើងលើមុខយុវជននោះ រួចគេនិយាយថា៖ «ខ្ញុំធ្លាប់ឮថាមានបក្សពួកខុសៗគ្នាជាច្រើននៅលើវិថីសីល ហើយក៏មិនខ្វះដែរពួកកម្លាំងចម្លែកៗ និងអាក្រក់ៗ ប៉ុន្តែនេះគ្រាន់តែជាការជួបគ្នាដោយចៃដន្យរវាងនាងនិងខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ នាងច្បាស់ជាមិនសម្លាប់ខ្ញុំគ្រាន់តែដោយសារតែនាងចង់បានទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្ញុំនោះទេ! ប្រសិនបើអ្នកសីលនៅលើភ្នំសុទ្ធតែបែបនេះមែននោះ ពិភពលោកទាំងមូលច្បាស់ជាធ្លាក់ក្នុងភាពវឹកវរអស់ទៅហើយ»។

បុរសចំណាស់ដកដង្ហើមធំតិចៗ។ អាណាចក្រនៅជើងភ្នំ និងពួកគ្រួសារអាទិទេពនៅលើភ្នំ មើលទៅហាក់ដូចជាមានទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធ និងល្អូកល្អើននឹងគ្នាណាស់ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ ភាគីទាំងពីរស្អប់ខ្ពើមគ្នាជាទីបំផុត។

យុវជនក្នុងឈុតសូត្រប៉ាក់មានអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមបន្តិច រួចដកដង្ហើមធំ៖ «បានហើយៗ ខ្ញុំនឹងទុកផ្លូវឱ្យនាងទៅ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ វាមិនសមជាបុរសដូចរូបខ្ញុំទេ ដែលត្រូវមកធ្វើបាបក្មេងស្រីតូចម្នាក់បែបនេះ»។

នៅពេលដែលស្ត្រីវ័យក្មេងដើរមកដល់ខាងមុខគេ ដៃឆ្វេងរបស់នាងបានដាក់នៅលើដងដាវរួចជាស្រេចទៅហើយ។ យុវជននោះញញឹម រួចងាកខ្លួនទៅម្ខាង ដើម្បីបើកផ្លូវឱ្យនាងដើរទៅដោយសេរី។

ស្ត្រីវ័យក្មេងបានបន្ថយល្បឿនបន្តិចនៅពេលនាងងាកមកវិញ ហើយនៅក្រោមស្បៃនៃមួករបស់នាង ភ្នែករបស់នាងពោរពេញដោយភាពប្រុងប្រយ័ត្ន និងការសង្ស័យ។

ចិញ្ចើមរបស់អាមាត្យគ្រៀវចំណាស់ជ្រួញបន្តិច នៅពេលគាត់ចាប់អារម្មណ៍ឃើញដៃរបស់ស្ត្រីវ័យក្មេង ដែលត្រូវបានរុំដោយបន្ទះក្រណាត់កប្បាស។

«អំនួតណាស់!» បុរសចំណាស់ស្រែកឡើងភ្លាមៗ ហើយសំឡេងដ៏ខឹងសម្បារបស់គាត់បានបន្លឺឡើងដូចជាផ្គរលាន់ ខណៈដែលជើងរបស់គាត់ហាក់ដូចជាអូសតាមដី នាំខ្លួនគាត់មកដល់ចំពីមុខយុវជននោះភ្លាមៗ។ បន្ទាប់មក គាត់បានផ្អែកខ្លួនថ្នមៗដើម្បីរុញយុវជននោះឱ្យជាប់នឹងជញ្ជាំងច្រកឌឿងហែម ព្រមទាំងលាតម្រាមដៃឆ្វេងរបស់គាត់ចេញ។

សំឡេង «ផាំង» យ៉ាងធ្ងន់បានបន្លឺចេញពីបាតដៃរបស់គាត់ភ្លាមៗ ហើយតាមពិតទៅ គឺមាននរណាម្នាក់បានគ្រវែងដុំថ្មសំដៅមកចំហៀងក្បាលយុវជននោះ ទុកជាអាវុធសម្ងាត់។ ដុំថ្មនោះត្រូវបានគេគ្រវែងមកជាមួយនឹងកម្លាំងដ៏អស្ចារ្យ ដែលមានឥទ្ធិពលគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការទម្លុះជញ្ជាំង ប្រសិនបើបុរសចំណាស់មិនបានចាប់វាជាប់។

បុរសចំណាស់បានកំទេចដុំថ្មប៉ុនបាតដៃនោះក្នុងបាតដៃរបស់គាត់ ប៉ុន្តែជំនួសឱ្យការដេញតាមឃាតករ គាត់បែរជាដាល់មួយដៃស្តាំទៅរកស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់នោះវិញ។

ដៃរបស់ស្ត្រីវ័យក្មេងនៅតែដាក់លើដងដាវ ប៉ុន្តែនាងបានបង្ខំចិត្តទប់អារម្មណ៍ដែលចង់ដកដាវចេញ រួចនាងក៏ងាកក្បាលទៅម្ខាង គេចផុតពីកណ្តាប់ដៃដ៏ខ្លាំងក្លាដែលវាយសំដៅមករកនាងយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ។

កម្លាំងកណ្តាប់ដៃរបស់បុរសចំណាស់ខ្លាំងរហូតដល់បង្កើតជាខ្យល់បោកបក់យ៉ាងសាហាវ ធ្វើឱ្យស្បៃដែលធ្លាក់ចុះពីមួករបស់ស្ត្រីវ័យក្មេងនោះរញ៉េរញ៉ៃភ្លាមៗ។

បុរសចំណាស់បានប្តូរពីការដាល់ត្រង់ ទៅជាការវាយឆ្វែងផ្ដេកវិញភ្លាមៗ ដោយតម្រង់កណ្តាប់ដៃទៅរកក្បាលរបស់ស្ត្រីវ័យក្មេង។ ការផ្លាស់ប្តូរពីការដាល់ត្រង់ទៅជាការវាយឆ្វែងផ្ដេកនេះ គឺមានភាពរលូន និងគ្មានចន្លោះទាល់តែសោះ ហាក់ដូចជាត្រូវបានរៀបចំទុកជាមុនយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ។

ស្ត្រីវ័យក្មេងត្រូវបានបង្ខំឱ្យលើកដៃឡើងយ៉ាងប្រញាប់ ដោយខ្វែងដៃពីលើគ្នាត្រង់ក្បែរត្រចៀក ដើម្បីធ្វើជារបាំងការពារផ្លូវកណ្តាប់ដៃដែលវាយមក។ នៅខណៈបន្ទាប់ រាងកាយរបស់នាងទាំងមូលត្រូវបានរុញឱ្យអូសទៅម្ខាងជាង ១០ ម៉ែត្រ។

នាងដកដង្ហើមចេញថ្នមៗ រួចលើកដៃតម្រង់មួកដែលមានស្បៃដែលវៀចបន្តិចនោះឱ្យចំវិញ ដែលក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ក៏បានបង្ហាញឱ្យឃើញថា មានឈាមកាន់តែច្រើនបានជ្រាបចូលទៅក្នុងក្រណាត់រុំដៃរបស់នាង។

នាងហាក់ដូចជាខឹងបន្តិច រួចនាងងាកទៅរកបុរសចំណាស់ដែលកំពុងសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន រួចនិយាយថា៖ «បើកុំតែមានខ្ញុំ ក្មេងនោះប្រហែលជាស្លាប់បាត់ទៅហើយ»។

បុរសចំណាស់មិនខ្វល់នឹងនាងឡើយ ហើយក្នុងនាមជាអាមាត្យគ្រៀវដែលមានបទពិសោធន៍ជោគជាំក្នុងការដោះស្រាយការប៉ុនប៉ងធ្វើឃាត គាត់បានចាត់ទុកស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់នេះថាជាការគំរាមកំហែងបន្ទាប់បន្សំប៉ុណ្ណោះ។ ចំណែកឯការគំរាមកំហែងចម្បងវិញ គឺស្ថិតនៅលើបុរសម្នាក់ទៀតនៅម្ខាងទៀតនៃច្រកឌឿងហែម ដែលជាអ្នកគ្រវែងដុំថ្មសំដៅក្បាលយុវជននោះ។

ក្រៅពីយុវជន បុរសចំណាស់ និងស្ត្រីវ័យក្មេង នៅមានមនុស្សម្នាក់ទៀតនៅក្នុងច្រកតូចចង្អៀតនោះ គឺជាបុរសពាក់ស្រោមមុខម្នាក់ដែលមានរាងខ្ពស់ស្រឡះ ប៉ុន្តែដើមដៃទាំងពីររបស់គេពោរពេញដោយសាច់ដុំរឹងមាំដូចជាដុំដែក។

មានថង់មួយគូព្យួរនៅចង្កេះរបស់គេ ហើយថង់ទាំងនោះផ្ទុកទៅដោយវត្ថុរាងមូលៗជាច្រើន។ គេកំពុងឈរស្ងៀមមួយកន្លែង ហាក់ដូចជាចង់បញ្ជាក់ថា ការវាយប្រហារដែលគេបានបញ្ចេញមិញនេះ គ្រាន់តែជាការព្រមានប៉ុណ្ណោះ។

នៅពេលដែលក្រសែភ្នែកដ៏ត្រជាក់របស់គេសម្លឹងកាត់ខ្លួនស្ត្រីវ័យក្មេង ស្នាមញញឹមដ៏អាក្រក់មួយបានលេចឡើងលើមុខរបស់គេ ហើយគេក៏បានលៀនអណ្តាតចេញមកជាមួយនឹងក្រសែភ្នែកដ៏គួរឱ្យខ្ពើមរអើម។

ស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់មួយបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ស្ត្រីវ័យក្មេង ខណៈដែលនាងស្រែកឡើងភ្លាមៗថា៖ «ត្រឡប់មកវិញ!»

នៅពេលដែលសូរសព្ទរបស់នាងទើបតែបញ្ចប់ ដាវហោះមួយបានហោះសំដៅមករកនាង ដោយបានកាត់ក្បាលឃាតករពាក់ស្រោមមុខនោះនៅតាមផ្លូវ រួចវាក៏ចាប់ផ្តើមហោះក្រឡឹងជុំវិញខ្លួននាងយ៉ាងលឿន ដូចជាកូនក្មេងដែលកំពុងទាមទារការចាប់អារម្មណ៍ និងការសរសើរពីម្ដាយ។

«ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ!» ស្ត្រីវ័យក្មេងស្ដីឱ្យខ្លីៗ ហើយដាវហោះនោះក៏បាត់ស្រមោលទៅក្នុងទីឆ្ងាយភ្លាមៗ បន្សល់ទុកឱ្យយុវជន និងបុរសចំណាស់សម្លឹងមើលដោយក្ដីស្រឡាំងកាំង។

បុរសចំណាស់មិនមែនស្រឡាំងកាំងដោយសារតែបច្ចេកទេសដាវហោះនោះទេ ប៉ុន្តែគាត់ពិតជាមានអារម្មណ៍តក់ស្លុតចំពោះភាពងាយស្រួលដែលស្ត្រីវ័យក្មេងរូបនេះអាចបញ្ជាដាវហោះបាន។

អារម្មណ៍នេះបានធ្វើឱ្យបុរសចំណាស់នឹកឃើញទៅដល់កាលពីសម័យក្មេង ដែលគាត់ទើបតែចូលបម្រើការក្នុងវាំងដំបូង។ កាលនោះ មានថ្ងៃមួយ គាត់បានភ័យខ្លាចរហូតដល់រឹងខ្លួន នៅពេលបានឃើញបុរសម្នាក់ដែលស្លៀកអាវប៉ាក់រូបនាគពណ៌ក្រហម កំពុងដើរនៅតាមជើងជញ្ជាំងវាំងពីចម្ងាយ។

ពិតណាស់ ក្ដីស្ញប់ស្ញែង និងការគោរពកោតខ្លាចរបស់គាត់ មិនមែនសំដៅទៅលើអាមាត្យដែលគាត់មិនស្គាល់សូម្បីតែឈ្មោះម្នាក់នោះឡើយ ប៉ុន្តែគឺគាត់ខ្លាចអំណាចនៃអាវប៉ាក់ពណ៌ក្រហមនោះទៅវិញទេ។

បន្ទាប់ពីដឹងខ្លួនមកវិញ ស្នាមញញឹមបែបបញ្ជោះខ្លួនឯងមួយបានលេចឡើងលើមុខយុវជន រួចគេក៏ដើរទៅរកបុរសចំណាស់ដោយទឹកមុខបារម្ភ ហើយសួរថា៖ «តើលោកតា អ៊ូ មិនអីទេឬ?»

បុរសចំណាស់មានទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ជាខ្លាំង រួចតបថា៖ «មិនបាច់បារម្ភពីទូលបង្គំទេព្រះអង្គ។ យើងត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នបំផុតនៅទីនេះ។ ប្រសិនបើស្ថានភាពកាន់តែអាក្រក់ ទូលបង្គំនឹងទប់នាងទុក ខណៈដែលព្រះអង្គ...»

យុវជនបានប្រញាប់គ្រវីដៃកាត់សម្ដីបុរសចំណាស់ រួចស្នើឡើងថា៖ «ចុះបើពួកយើងសុំទោសនាងវិញ?»

បុរសចំណាស់មានការភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំងចំពោះសំណើនេះ បន្ទាប់មកគាត់ក៏ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយក្ដីសោកស្តាយយ៉ាងខ្លាំង។

ដូចពាក្យស្លោកថា អ្នកបម្រើគួរតែស្លាប់មុននឹងបណ្តោយឱ្យភាពអាម៉ាស់ធ្លាក់មកលើម្ចាស់របស់ខ្លួន ហើយរឿងនេះកាន់តែពិតប្រាកដទៀតសម្រាប់អ្នកដែលរស់នៅក្នុងរាជវាំង។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យុវជនក្នុងឈុតសូត្រប៉ាក់មិនមានអារម្មណ៍ទើសទាល់ឡើយ គេញញឹមរួចនិយាយថា៖ «មិនអីទេ លោកតា អ៊ូ។ ពួកយើងធ្វើខុស ដូច្នេះពួកយើងគួរតែសុំទោស។ វាមិនមែនជារឿងពិបាកអ្វីឡើយ»។

បុរសចំណាស់នៅតែមិនយល់ស្របនឹងគំនិតនេះ ប៉ុន្តែយុវជននោះបានដើរសំដៅទៅរកស្ត្រីវ័យក្មេងបាត់ទៅហើយ។

ក្នុងខណៈនោះ អារម្មណ៍រាប់ម៉ឺនជំពូកបានហូរកាត់បេះដូងរបស់បុរសចំណាស់រូបនោះ។