យុវតី និងដាវហោះ

អ្នកប្រាជ្ញចំណាស់ម្នាក់ដែលមានសក់ស្កូវលាយខ្មៅទាំងសងខាងមានសៀតផ្កា អមដំណើរដោយក្មេងប្រុសម្នាក់ក្នុងឈុតអាវវែងពណ៌ខៀវ បានដើរចេញពីសាលា រួចមកឈប់នៅមុខខ្លោងទ្វារធំ។ លោកគ្រូ ឈី បង្ហាញទឹកមុខហាក់នឿយហត់បន្តិច គាត់ចង្អុលទៅផ្ទាំងអក្សរដែលព្យួរនៅខាងលើ រួចសួរថា៖ «“ធ្វើចំណែករបស់ខ្លួនឱ្យបានល្អ”... តើវាមានន័យថាម៉េចទៅ?»

ចាវ យ៉ាវ ដែលជាសិស្សផង និងជាអ្នកបម្រើផងនោះ ក៏ងើបមុខមើលទៅផ្ទាំងអក្សរ រួចឆ្លើយតបយ៉ាងរហ័សថា៖ «តាមពាក្យប្រដៅរបស់ខុងជឺ អ្នករៀនសូត្រដូចពួកយើង ត្រូវតែគោរពគ្រូ និងប្រកាន់ខ្ជាប់នូវសីលធម៌ដ៏ល្អ។ ប៉ុន្តែ បើដើម្បីស្វែងរកការពិត និងរឿងដែលត្រឹមត្រូវ យើងត្រូវតែមានជំហរឱ្យរឹងមាំ ទោះបីជាត្រូវប្រឆាំងនឹងគ្រូខ្លួនឯងក៏ដោយ។ ការរស់នៅតាមគោលការណ៍បែបនេះហើយ ទើបហៅថាបានធ្វើចំណែករបស់ខ្លួនឱ្យបានល្អនោះ»។

«ចុះបើប្តូរពីពាក្យថា "គួរតែ" មកជាពាក្យថា "ត្រូវតែ" រឹងមាំក្នុងជំនឿវិញ តើវានឹងខុសគ្នាយ៉ាងណា?» លោកគ្រូ ឈី សួរបញ្ជាក់។

ខុសប្លែកពី សុង ជីស៊ីន ដែលមានចរិតរឹងរូស និងមុតស្រួច ចាវ យ៉ាវ មានចរិតស្រទន់ និងចេះដាក់ខ្លួនជាង។ មើលទៅគេដូចជាផ្កាឈូកដែលទើបតែនឹងរីក ផ្តល់អារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ និងថ្លៃថ្នូរ។ ចាវ យ៉ាវ ដឹងថា សំណួររបស់លោកគ្រូ ឈី ច្បាស់ជាមានអត្ថន័យជ្រៅលើសពីការសួរធម្មតា ទើបគេមិនហ៊ានឆ្លើយតបដោយប្រហែសឡើយ។ គេយល់ថា លោកគ្រូកំពុងតែចង់សាកល្បងចំណេះដឹងរបស់ខ្លួន ដូច្នេះគេត្រូវតែគិតគូរឱ្យបានដិតដល់បំផុត មុននឹងឆ្លើយ។

ឃើញទឹកមុខមាំទាំ និងម៉ឺងម៉ាត់ពេករបស់ ចាវ យ៉ាវ លោកគ្រូ ឈី ក៏លួចញញឹមបន្តិច។ គាត់ទះស្មាក្មេងប្រុសនោះស្រាលៗ រួចនិយាយថា៖ «កុំតានតឹងពេកអី គ្រូគ្រាន់តែនឹកឃើញក៏សួរលេងទៅ។ មើលទៅ គ្រូហាក់ដូចជាដាក់គំនាបលើការគិត និងចំណង់ចំណូលចិត្តឯងខ្លាំងពេកហើយ បានជាធ្វើឱ្យឯងក្លាយជាមនុស្សរឹងកំព្រឹសដូចរូបចម្លាក់នៅក្នុងវិហារអញ្ចឹង សូមកំប្រកាន់ និងយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងពេក រស់នៅបែបហ្នឹងហត់ណាស់... ប៉ុន្តែ បើគិតឱ្យមែនទែនទៅ ពេលនេះវាជារឿងល្អទៅវិញទេ»។

ចាវ យ៉ាវ ស្ដាប់ហើយក៏រៀងងឿងឆ្ងល់ដែរ ប៉ុន្តែមិនទាន់ទាំងបានសួរអ្វីផង លោកគ្រូ ឈី ក៏នាំគេដើរទៅម្ខាងទៀតនៃខ្លោងទ្វារ រួចងើបមុខមើលផ្ទាំងផ្ទាំងអក្សរដែលព្យួរនៅខាងលើនោះម្តងទៀត។ ធម្មតា លោកគ្រូ ឈី ជាមនុស្សម៉ឺងម៉ាត់ណាស់ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះគាត់ហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលប្លែក ហើយក៏ចាប់ផ្តើមនិទានរឿងរ៉ាវគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ជាច្រើនប្រាប់សិស្សរបស់គាត់។

«កាលនោះ អ្នកដែលសរសេរអក្សរ "ធ្វើចំណែករបស់ខ្លួន" នៅលើផ្ទាំងនេះ គឺជាកំពូលអ្នកសរសេរអក្សរផ្ចង់លេខមួយក្នុងលោក។ គាត់បានធ្វើឱ្យមានការជជែកដេញដោលគ្នាយ៉ាងខ្លាំង ដូចជារឿងជម្លោះរវាងក្បួនខ្នាត និងសេរីភាពនៃការសរសេរ រួមទាំងតម្លៃនៃសិល្បៈអក្សរផ្ចង់ពីសម័យមុន និងសម័យនេះផងដែរ។ រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ ការជជែកដេញដោលទាំងនោះនៅតែមិនទាន់ដាច់ស្រេចនៅឡើយទេ។ ព្រលឹង ក្បួនខ្នាត អត្ថន័យ និងទម្រង់ គឺជាធាតុសំខាន់ទាំងបួននៃសិល្បៈអក្សរផ្ចង់»។

«អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ បុរសម្នាក់នេះបានឈរនៅកំពូលតារាងនៃសិល្បៈអក្សរផ្ចង់ ដោយបានផ្ដួលកំពូលគ្រូដទៃទៀតក្នុងសម័យកាលរបស់គាត់ទាំងអស់។ ចំណែកឯឃ្លាថា "គោរពតាមច្បាប់ធម្មជាតិ" វិញ ក៏មានរឿងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍នៅពីក្រោយដែរ។ បើឯងពិនិត្យឱ្យច្បាស់ទៅ ឯងនឹងឃើញថា ទោះបីជាបច្ចេកទេស ក្បួនខ្នាត និងទម្រង់នៃអក្សរទាំងបួននោះមើលទៅស្រដៀងគ្នាខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ អក្សរនីមួយៗត្រូវបានសរសេរដោយគ្រូតៅ (Daoist) ផ្សេងៗគ្នា»។

«កាលនោះ មានគ្រូតៅពីររូបបានសរសេរសំបុត្រឆ្លើយឆ្លងគ្នា ឈ្លោះគ្នាថាតើអ្នកណាគួរជាអ្នកសរសេរអក្សរមួយណា។ អ្នកទាំងពីរ សុទ្ធតែចង់សរសេរអក្សរណាដែលមានអត្ថន័យជ្រៅជ្រះជាងគេ ហើយមិនចង់បង្អោនខ្លួនទៅសរសេរអក្សរណាដែលមើលទៅធម្មតាៗនោះទេ»។

បន្ទាប់មក លោកគ្រូ ឈី ក៏នាំ ចាវ យ៉ាវ ដើរទៅកាន់ផ្ទាំងចំណារដែលសរសេរថា "កុំគិតតែមើលទៅខាងក្រៅ"។ លោកគ្រូ ឈី សម្លឹងមើលជុំវិញដោយទឹកមុខមាំ រួចនិយាយថា៖ «សាលាដែលឯងកំពុងរៀននេះ មិនយូរប៉ុន្មានទេនឹងលែងមានគ្រូទៀតហើយ។ វាអាចនឹងត្រូវបិទទ្វារដោយគ្រួសារអ្នកមានដែលធ្លាប់ជួយឧបត្ថម្ភ ឬក៏ត្រូវគេរុះរើចោលដើម្បីសង់ជាវិហារតៅ ឬរូបព្រះពុទ្ធវិញ។ ប្រហែលជាកន្លែងនេះនឹងត្រូវគ្រប់គ្រងដោយលោកគ្រូតៅ ឬលោកសង្ឃ ពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ រហូតដល់ចប់ខួប ៦០ ឆ្នាំ»។

«ក្នុងអំឡុងពេលនោះ អ្នកគ្រប់គ្រងប្រហែលជាត្រូវដោះដូរពីរទៅបីដង ដើម្បីកុំឱ្យអ្នកស្រុកមានការសង្ស័យ ប៉ុន្តែវាក៏គ្រាន់តែជាការបិទបាំងដ៏សាមញ្ញមួយដើម្បីបោកប្រាស់ភ្នែកមនុស្សទូទៅតែប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់អាចបញ្ចេញឫទ្ធិអំណាចសូម្បីតែបន្តិចបន្តួចនៅទីនេះ សម្រាប់ពិភពខាងក្រៅ វាប្រៀបបានទៅនឹងមហិទ្ធិឫទ្ធិដ៏អស្ចារ្យដែលអាចអង្រួនដល់ឋានសួគ៌ឯណោះ...»។

ដល់ត្រឹមនេះ សំឡេងរបស់លោកគ្រូ ឈី ក៏ស្រាលទៅៗ រហូតដល់ ចាវ យ៉ាវ ស្ដាប់មិនចង់ឮ ទោះបីជាឈរនៅក្បែរគ្នាបង្កើយក៏ដោយ។

លោកគ្រូ ឈី ដកដង្ហើមធំ រួចនិយាយទាំងទឹកមុខអស់សង្ឃឹម និងនឿយហត់ថា៖ «មានអាថ៌កំបាំងជាច្រើនដែលពីមុនមិនអាចទម្លាយបាន ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ វាក៏កាន់តែលែងសំខាន់ទៅហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា ក្នុងនាមជាអ្នកចេះដឹង ពួកយើងមិនអាចត្រឡប់សម្តីដោយងាយៗនោះទេ។ ម្យ៉ាងទៀត បើគ្រូ ឈី ជីងឈុន (Qi Jingchun) ជាអ្នកដំបូងដែលបំពានច្បាប់ដែលគេបានកំណត់មក នោះវាមិនខុសពីការបំផ្លាញអ្វីដែលខ្លួនត្រូវការពារនោះទេ វាជាទង្វើដែលគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមណាស់»។

ចាវ យ៉ាវ ស្រាប់តែប្រមូលភាពក្លាហាន រួចនិយាយថា៖ «លោកគ្រូ... ខ្ញុំដឹងថាលោកគ្រូមិនមែនជាមនុស្សធម្មតាទេ ហើយទីប្រជុំជននេះក៏មិនមែនជាកន្លែងធម្មតាដែរ»។

«អូ៎? ប្រាប់គ្រូមើល៍ ហេតុអីបានជាឯងគិតបែបហ្នឹង?» លោកគ្រូ ឈី សួរទាំងញញឹមដោយការចាប់អារម្មណ៍។

ចាវ យ៉ាវ ចង្អុលទៅខ្លោងទ្វារថ្មដ៏ស្កឹមស្កៃ រួចនិយាយថា៖ «មានរឿងចម្លែកៗជាច្រើននៅទីនេះ ដូចជាកន្លែងនេះ អណ្តូងច្រវាក់ដែកនៅផ្លូវផ្កាអាព្រីខត (Apricot Blossom) ស្ពានដែលមានដំបូល ដើមដង្កោចាស់ ផ្លែប៉ែសនៅផ្លូវភីចលីហ្វ (Peach Leaf) និងផ្លាកយីហោរៀងរាល់ឆ្នាំនៅផ្លូវហ្វតឈូន (Fortune) ហ្នឹងជាដើម»។

«តើរឿងទាំងនោះវាចម្លែកត្រង់ណាទៅ? ឯងធំដឹងក្តីនៅទីនេះពេញមួយជីវិត មិនដែលចេញទៅណាឆ្ងាយផង តើឯងដឹងថាពិភពលោកខាងក្រៅវាយ៉ាងម៉េចទៅ? បើគ្មានអ្វីសម្រាប់ប្រៀបធៀបផង តើឯងដឹងថារឿងហ្នឹងវាចម្លែក ឬមិនចម្លែកបានដោយរបៀបណា?» លោកគ្រូ ឈី សួរដេញដោល។

ចាវ យ៉ាវ ឆ្លើយតបដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់៖ «ខ្ញុំបានទន្ទេញមេរៀនទាំងអស់ក្នុងសៀវភៅដែលលោកគ្រូឱ្យមកចប់អស់ហើយ។ ទីមួយ ផ្កាប៉ែសនៅផ្លូវភីចលីហ្វ គឺខុសគ្នាស្រឡះពីផ្កាប៉ែសដែលគេរៀបរាប់ក្នុងកំណាព្យ។ ម្យ៉ាងទៀត ហេតុអ្វីបានជាលោកគ្រូបង្រៀនតែសៀវភៅគ្រឹះបីក្បាល គឺ "គោលការណ៍ជីវិតសម្រាប់កុមារ", "ពិធីការ និងតន្ត្រី" និង "កម្រងអត្ថបទអក្សរសាស្ត្រ"?»

«គោលបំណងធំនៃសៀវភៅទាំងនោះ គឺគ្រាន់តែបង្រៀនឱ្យយើងចេះអក្សរប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែតើយើងគួរអានសៀវភៅអ្វីបន្តបន្ទាប់ពីសៀវភៅទាំងបីក្បាលនោះ? តើគោលបំណងពិតប្រាកដនៃការអានសៀវភៅគឺជាអ្វី? តើអ្វីទៅជា "ការប្រឡងរាជការ" ដែលគេតែងតែលើកឡើងក្នុងសៀវភៅទាំងនោះ? ហេតុអ្វីបានជាការប្រឡងជាប់ អាចធ្វើឱ្យកសិករធម្មតាម្នាក់ ក្លាយជាមន្ត្រីនៅក្នុងវាំងរបស់អធិរាជបាន?»

«ហេតុអ្វីបានជាអធិរាជឱ្យតម្លៃលើមេទ័ពក្លាហាន ប៉ុន្តែមានតែការអានសៀវភៅទេ ទើបយើងអាចរៀនពីរបៀបធ្វើឱ្យអធិរាជសព្វព្រះទ័យ? មន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតដែលខ្ញុំធ្លាប់ឃើញ មិនដែលនិយាយជាមួយអ្នកណាម្នាក់ពីរឿងរាជវាំង រឿងរាជធានី ឬរឿងរ៉ាវពិភពលោកឡើយ ប៉ុន្តែ...»

«បានហើយ មិនបាច់លើកឧទាហរណ៍ទៀតទេ» ឈី ជីងឈុន និយាយទាំងញញឹមដោយពេញចិត្ត។

ចាវ យ៉ាវ ក៏នៅស្ងៀមភ្លាមៗ។

ឈី ជីងឈុន បន្តនិយាយដោយសំឡេងតិចៗ៖ «ចាវ យ៉ាវ ចាប់ពីពេលនេះទៅ ឯងត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នរាល់ពាក្យសម្តី និងសកម្មភាពរបស់ឯង។ ត្រូវចាំថា សម្តីដែលនិយាយចេញដោយមិនគិត នឹងនាំទុក្ខទោសមកឱ្យឯងមិនចេះចប់។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលអ្នកប្រាជ្ញខុងជឺភាគច្រើន មិនសូវនិយាយស្តីច្រើននោះទេ។ អ្នកចេះដឹងដែលនៅពីលើអ្នកប្រាជ្ញទាំងនោះ តែងតែប្រុងប្រយ័ត្នបំផុតរាល់ពាក្យសម្តី ព្រោះខ្លាចមានការខុសឆ្គងបន្តិចបន្តួច»។

«ចំណែកឯពួកអរហន្ត ឬពួកអ្នកសច្ចៈដែលនៅខ្ពស់ជាងនេះទៅទៀត ដូចជាម្ចាស់ភ្នំនៃសាលាទាំង ៧២ ពាក្យសម្តីដែលពួកគេនិយាយចេញមក ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាច្បាប់ និងជាក្រឹត្យក្រម។ មនុស្សទាំងនោះ រួមជាមួយនឹងមេដឹកនាំនៃសាលាគំនិតទាំងមួយរយ ត្រូវបានគេហៅក្រៅផ្លូវការថា "ទេវតាលើដី" ហើយពួកគេត្រូវបានគេចាត់ទុកថាមានជើងម្ខាងឈានចូលដល់ឋានព្រះទៅហើយ»។

«ប៉ុន្តែ មនុស្សទាំងនេះប្រៀបដូចជានាគដែលហោះលើមេឃអញ្ចឹង។ អ្នកខ្លះដូចជារូបសំណាកទេវតាដែលគេគោរពបូជាតែក្នុងវិហារ ចំណែកអ្នកខ្លះទៀតវិញ គឺអាថ៌កំបាំងបំផុត សូម្បីតែគ្រូ ឬឯង ក៏មិនអាចឈោងចាប់ដល់ដែរ»។

ចាវ យ៉ាវ ស្ដាប់ឡើងវង្វេងអស់ហើយ គេក៏មិនអាចទប់ចិត្តមិនសួរបានថា៖ «លោកគ្រូ ហេតុអីបានជាលោកគ្រូប្រាប់រឿងទាំងនេះដល់ខ្ញុំនៅថ្ងៃនេះ?»

ឈី ជីងឈុន ញញឹមរួចឆ្លើយថា៖ «ឯងមានគ្រូជាគ្រូ ហើយគ្រូក៏មានគ្រូរបស់គ្រូដែរ។ គ្រូរបស់គ្រូ... កុំទាន់អាលនិយាយដល់គាត់អី។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គ្រូធ្លាប់តែគិតថា គ្រូអាចនឹងនៅមានជីវិតរស់នៅទីនេះបានប៉ុន្មានទសវត្សរ៍ទៀត ប៉ុន្តែស្រាប់តែគ្រូដឹងថា មានមនុស្សមួយចំនួននៅពីក្រោយ មិនព្រមរង់ចាំយូរឡើយ។ ហេតុនេះហើយ គ្រូមិនអាចចាកចេញពីទីប្រជុំជននេះទៅជាមួយឯងបានទេ...»

«ឯងត្រូវតែចេញទៅប្រឈមមុខនឹងពិភពលោកខាងក្រៅដោយខ្លួនឯងហើយ។ មានការពិតតូចតាចមួយចំនួនដែលគ្រូត្រូវប្រាប់ឯងទុកជាមុន ឯងអាចចាត់ទុកវាដូចជារឿងនិទាន ឬរឿងព្រេងក៏បាន។ ប៉ុន្តែ មានរឿងមួយដែលគ្រូចង់ឱ្យឯងចងចាំទុកជានិច្ច នោះគឺទោះជាឯងហោះហើរទៅដល់កម្ពស់ណា ក៏នៅតែមានអ្នកដែលខ្ពស់ជាងឯងដែរ។ ទោះជាឯងដើរទៅបានឆ្ងាយប៉ុណ្ណា ក៏មិនត្រូវមានមោទនភាពហួសហេតុ ឬខ្ជិលច្រអូសឡើយ»។

ខណៈពេលដែល ឈី ជីងឈុន កំពុងនិយាយ ទឹកនៅក្នុងអណ្តូងក៏ចាប់ផ្តើមស្រកចុះ ហើយស្លឹកដើមដង្កោក៏ចាប់ផ្តើមជ្រុះចេញពីមែក ដែលសុទ្ធតែជាប្រផ្នូលមិនល្អនៃអ្វីដែលហៀបនឹងកើតឡើង។

ឈី ជីងឈុន បន្តសួរថា៖ «ឯងនៅចាំស្លឹកដង្កោដែលគ្រូឱ្យឯងទុកនោះទេ?»

ចាវ យ៉ាវ ងក់ក្បាលយ៉ាងរហ័ស៖ «បាទចាំ លោកគ្រូ! ខ្ញុំបានទុកវាយ៉ាងមានសុវត្ថិភាពជាមួយត្រាដែលលោកគ្រូបានឱ្យខ្ញុំ»។

«តើវាអាចទៅរួចយ៉ាងម៉េចទៅ ដែលស្លឹកឈើនៅតែមានពណ៌បៃតងខ្ចី និងស្រស់ស្អាតបែបនេះ បើទោះជាវាជ្រុះចេញពីមែកទៅហើយនោះ? មនុស្សរាប់ពាន់នាក់នៅក្នុងទីប្រជុំជននេះ មានតិចតួចណាស់ដែលទទួលបានលាភសំណាងបែបនេះ។ គ្រូចង់ឱ្យឯងយកស្លឹកឈើនោះមកមើលឱ្យបានញឹកញាប់ ប្រហែលជាវានឹងផ្តល់ឱកាសពិសេសណាមួយដល់ឯងនៅថ្ងៃអនាគត»។

«ក្រៅពីនេះ ប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ គ្រូតែងតែប្រដៅឱ្យឯងធ្វើអំពើល្អ និងសន្សំបុណ្យកុសលនៅក្នុងទីប្រជុំជននេះ ឱ្យឯងចេះគោរព និងមានសុជីវធម៌ចំពោះអ្នកគ្រប់គ្នាដែលឯងជួប។ ថ្ងៃណាមួយឯងនឹងយល់ពីមូលហេតុមិនខាន។ រឿងតូចតាចដែលមើលទៅដូចជាមិនសំខាន់ទាំងនេះ នឹងសន្សំឡើងតាមពេលវេលា ហើយចុងក្រោយ ផលតបស្នងដែលឯងទទួលបាន នឹងធ្វើឱ្យឯងភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង»។

ចំពេលនោះដែរ ចាវ យ៉ាវ បានក្រឡេកឃើញសត្វបក្សីអូរីអូល (Oriole) មួយក្បាលកំពុងទំនៅលើខ្លោងទ្វារថ្ម វាកំពុងលោតចុះឡើង និងយំមិនឈប់។

ឈី ជីងឈុន ដាក់ដៃនៅពីក្រោយខ្នង រួចងើបមុខសម្លឹងទៅសត្វបក្សីនោះដោយទឹកមុខតានតឹង ប៉ុន្តែ ចាវ យ៉ាវ មើលមិនឃើញថាមានអ្វីខុសប្លែកឡើយ។

រំពេចនោះ ឈី ជីងឈុន ក៏បែរទៅសម្លឹងមើលទៅផ្លូវឌឿងហែមដីឥដ្ឋ (Clay Vase Alley) ទាំងជ្រួញចិញ្ចើម រួចដកដង្ហើមធំ៖ «មិននឹកស្មានថា មានភ្ញៀវខ្លះហ៊ានព្រហើន លួចមកធ្វើរឿងមិនល្អនៅចំពោះមុខម្ចាស់ផ្ទះបែបនេះសោះ។ តើគេស្មានថាគេអាចរួចខ្លួនមែនទេ? ឬមួយគេគិតថា អាងតែមានទឹកមួយចានតូចនោះ គេចង់ធ្វើអ្វីតាមចិត្តនៅទីនេះបាន?»

«លោកគ្រូ?» ចាវ យ៉ាវ ហៅដោយក្តីបារម្ភ។

ឈី ជីងឈុន បង្ហាញសញ្ញាប្រាប់ថា វាមិនមានអ្វីពាក់ព័ន្ធនឹង ចាវ យ៉ាវ ទេ រួចក៏នាំក្មេងប្រុសនោះដើរទៅកាន់ផ្ទាំងចំណារចុងក្រោយ។

ស្រាប់តែ ចាវ យ៉ាវ បញ្ឈប់ជើងងក់ ហាក់ដូចជាត្រូវរន្ទះបាញ់ គេបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងទៅខាងមុខទាំងភាំងស្មារតី។

នៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន មានយុវតីម្នាក់ក្នុងឈុតខ្មៅ។ នាងពាក់មួកដែលមានស្បៃបិទបាំងមុខមាត់ជិតឈឹង នាងមានរូបរាងសមសួន មិនធាត់ពេក ហើយក៏មិនស្គមពេកដែរ។ នៅចង្កេះរបស់នាង មានសៀតដាវវែងដែលមានស្រោមពណ៌ស និងដាវខ្លីមួយទៀតក្នុងស្រោមពណ៌បៃតង។ នាងកំពុងឈរនៅក្រោមផ្ទាំងចំណារដែលសរសេរថា "ឫទ្ធិអំណាចគ្មានពីរ" ទាំងឈរឱបដៃសម្លឹងទៅលើ។

ឃើញបែបនេះ លោកគ្រូ ឈី លួចអស់សំណើចបន្តិច រួចក៏គ្រហែមស្រាលៗដើម្បីរំលឹកសិស្ស។ ប៉ុន្តែ ចាវ យ៉ាវ នៅតែបន្តសម្លឹងមើលយុវតីនោះទាំងភាំង ហាក់ដូចជាមិនដឹងខ្លួនទាល់តែសោះថា ការសម្លឹងមើលគេបែបនេះគឺជាមារយាទមិនល្អ។

លោកគ្រូ ឈី ញញឹមបន្តិច គាត់មិនបានស្តីបន្ទោស ចាវ យ៉ាវ ឬក៏គ្រហែមម្តងទៀតដើម្បីឱ្យគេដឹងខ្លួនឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បណ្តោយឱ្យក្មេងប្រុសនោះសម្លឹងមើលនាងបន្តទៀត ហើយខាងស្រីក៏ហាក់ដូចជាមិនដឹងខ្លួនថាមានគេលួចមើលដែរ។

នាងមើលទៅហាក់ដូចជាពេញចិត្តនឹងអក្សរផ្ចង់នៅលើផ្ទាំងចំណារនេះខ្លាំងណាស់។ ខុសប្លែកពីផ្ទាំងដទៃទៀតដែលសរសេរជាអក្សរផ្ចង់បែបផ្លូវការ និងរឹងមាំ ផ្ទាំងមួយនេះគឺជាផ្ទាំងតែមួយគត់ដែលសរសេរក្នុងទម្រង់បែបសេរី មើលទៅមានភាពរស់រវើក និងមិនជាប់ជំពាក់នឹងច្បាប់ទម្លាប់ច្រើន ដែលនេះប្រហែលជាមូលហេតុធ្វើឱ្យនាងចាប់ចិត្តដិតអារម្មណ៍បែបនេះ។

រំពេចនោះ ចាវ យ៉ាវ ក៏ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើងវិញ។ តាមពិតទៅគឺលោកគ្រូ ឈី បានទះស្មារបស់គេ រួចញញឹមនិយាយថា៖ «ចាវ យ៉ាវ ដល់ពេលយើងត្រូវប្រមូលរបស់របរពីសាលាត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញហើយ»។

ចាវ យ៉ាវ អៀនរហូតដល់ឡើងក្រហមមុខ គេឱនក្បាលដើរតាមលោកគ្រូត្រឡប់ទៅសាលាវិញ។ ឃើញដូច្នោះហើយ ទើបយុវតីម្នាក់នោះសន្សឹមៗលែងដៃពីដងដាវរបស់នាង។

ដើរទៅបានបន្តិច លោកគ្រូ ឈី ក៏និយាយបង្អាប់ថា៖ «អម្បាញ់មិញ គ្រូទើបតែជួយសង្គ្រោះជីវិតឯងទេណា»។

«លោកគ្រូមានន័យថាម៉េច?» ចាវ យ៉ាវ សួរទាំងស្រឡាំងកាំង។

ឈី ជីងឈុន រារែកបន្តិច រួចឆ្លើយតបដោយទឹកមុខមាំថា៖ «ចាប់ពីពេលនេះទៅ បើឃើញនាងនៅកន្លែងណា ត្រូវតែនៅឱ្យឆ្ងាយពីនាង»។

ចាវ យ៉ាវ ស្ដាប់ហើយក៏មានអារម្មណ៍បាក់ទឹកចិត្តបន្តិច រួចសួរថា៖ «ហេតុអីទៅលោកគ្រូ?»

ឈី ជីងឈុន គិតមួយសន្ទុះទើបឆ្លើយថា៖ «នាងជាមនុស្សដែលមានចរិតមុតស្រួចពេក ប្រៀបបានទៅនឹងដាវដែលគ្មានស្រោមសម្រាប់ដាក់អញ្ចឹង»។

ចាវ យ៉ាវ ចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែមានអារម្មណ៍ថាវាមិនសម ក៏នៅស្ងៀមវិញ។

លោកគ្រូ ឈី ញញឹមរួចបន្តថា៖ «តាមពិតទៅ គ្មានអ្នកណាអាចហាមឯងមិនឱ្យលួចស្រឡាញ់គេបានទេ សូម្បីតែព្រះពុទ្ធក៏ដោយ។ សូម្បីតែពួកយើងដែលរៀនតាមខុងជឺ ដែលមានច្បាប់ទម្លាប់តឹងរ៉ឹងបំផុត ក៏លោកគ្រូខុងជឺគ្រាន់តែហាមមិនឱ្យសម្លឹង មិនឱ្យនិយាយ មិនឱ្យលួចស្ដាប់ និងមិនឱ្យប៉ះពាល់អ្នកដទៃដោយអសុរោះប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែលោកមិនដែលហាមមិនឱ្យយើង "គិត" ដល់គេនោះទេ»។

រំពេចនោះ មិនដឹងជាមានអារម្មណ៍អ្វីចូលមកជ្រែក ចាវ យ៉ាវ ក៏ស្រែកឡើងខ្លាំងៗថា៖ «ខ្លួននាងក្រអូបណាស់លោកគ្រូ!»

គ្រាន់តែពាក្យនេះចេញពីមាត់ភ្លាម គេក៏ឈរធឹងនៅនឹងកន្លែងតែម្តង។

លោកគ្រូ ឈី ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍មួម៉ៅបន្តិច មិនមែនមកពីគាត់ខឹងនឹងសិស្សទេ ប៉ុន្តែដោយសារគាត់ដឹងថា រឿងធំជិតកើតឡើងហើយ។ គាត់ក៏បង្គាប់ដោយសំឡេងមាំថា៖ «ចាវ យ៉ាវ បែរខ្នងទៅ!»

ចាវ យ៉ាវ ក៏ធ្វើតាមដោយមិនដឹងខ្លួន គេប្រញាប់បែរខ្នងដាក់លោកគ្រូ។

ខណៈនោះដែរ យុវតីដែលនៅក្រោមខ្លោងទ្វារ ក៏ងាកមកវិញជាមួយនឹងចេតនាសម្លាប់ដ៏ខ្លាំងក្លាដែលភាយចេញពីខ្លួន។ នាងទម្លាក់ដៃចុះ ឱ្យមេដៃប៉ះនឹងដងដាវទាំងពីររបស់នាង រួចចាប់ផ្តើមបោះជំហានតូចៗយ៉ាងលឿនដើម្បីយកល្បឿន។

បន្ទាប់ពីបោះជំហានបានបួនប្រាំជំហាន នាងក៏បញ្ចេញកម្លាំងទាំងដៃទាំងជើងក្នុងពេលតែមួយ រួចហូតដាវវែង និងដាវខ្លីចេញមកព្រមគ្នា។ នាងលោតឡើងពីដី រួចកាប់ដាវចុះមកក្រោមដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ!

ដៃរបស់នាងមើលទៅមិនសូវមានសាច់ដុំធំដុំមែន ប៉ុន្តែនៅពេលដែលនាងគ្រវីដាវ ពន្លឺដាវរាងដូចព្រះខែពាក់កណ្តាលដ៏ភ្លឺចិញ្ចាចពីរ បានកាត់កាត់អាកាសសំដៅទៅរកគ្រូ និងសិស្សទាំងពីរនាក់។

នាងមិនបានប្រើមន្តអាគមអ្វីទាំងអស់ គឺប្រើតែល្បឿនដែលលឿនហួសពីការស្មានតែប៉ុណ្ណោះ!

ឈី ជីងឈុន បង្ហាញទឹកមុខបែបសាមញ្ញ មិនមានបំណងគេចវេះឡើយ។ គាត់គ្រាន់តែជាន់ជើងម្ខាងចុះទៅលើដីស្រាលៗ បង្កើតជាដងរលកញ័ររញ្ជួយពេញអាកាស។

មួយប៉ព្រិចភ្នែកក្រោយមក រាងកាយរបស់យុវតីនោះក៏រឹងស្ងើក ហើយចេតនាសម្លាប់របស់នាងក៏កាន់តែសាហាវជាងមុន។ មិនត្រឹមតែការវាយប្រហារដ៏ខ្លាំងក្លារបស់នាងមិនត្រូវគោលដៅប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែនាងបែរជាមកឈរនៅកន្លែងដើម ដែលនាងទើបតែហូតដាវចេញដំបូងទៅវិញ។

ឈី ជីងឈុន ញញឹមរួចនិយាយថា៖ «គួរឱ្យសរសើរណាស់ដែលឯងមិនបានលាក់កម្លាំងសោះ។ ដូចពាក្យគេថា សូម្បីតែសត្វតោដេញចាប់ទន្សាយ ក៏ត្រូវប្រើកម្លាំងទាំងអស់ដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បើទោះជាសិស្សរបស់គ្រូបានប្រមាថឯងមែន ក៏កំហុសរបស់គេមិនដល់ថ្នាក់ត្រូវស្លាប់ដែរ!»

យុវតីនោះបន្លំធ្វើជាសំឡេងគ្រលួចបែបមនុស្សចាស់ រួចសន្សឹមៗស៊កដាវវែងចូលស្រោមវិញ ប៉ុន្តែនាងនៅតែកាន់ដាវខ្លីចង្អុលមុខ ឈី ជីងឈុន រួចនិយាយថា៖ «លោកគិតអី វាមិនសំខាន់ចំពោះខ្ញុំទេ! អ្វីដែលសំខាន់គឺអ្វីដែលខ្ញុំគិត! ខ្ញុំចង់ធ្វើអីក៏បាន ហើយបើលោកចង់ឃាត់ ក៏តាមចិត្តចុះ!»

គ្រាន់តែសម្តីនាងចប់ភ្លាម នាងក៏ស្ទុះទៅមុខយ៉ាងលឿនម្តងទៀត។ កម្លាំងនៃការស្ទុះរបស់នាង ធ្វើឱ្យដីក្រោមជើងបែកចេញជាប្រហោងពីរភ្លាមៗ។

ឈី ជីងឈុន ដាក់ដៃម្ខាងនៅពីក្រោយខ្នង ហើយដៃម្ខាងទៀតក្តាប់ធូរៗនៅត្រង់ពោះ រួចនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «ក្បាច់គុនទាំងអស់សុទ្ធតែមានចំណុចខ្សោយ ប៉ុន្តែមានតែ "ល្បឿន" ប៉ុណ្ណោះដែលនៅពីលើអ្វីៗទាំងអស់។ តែគួរឱ្យស្តាយសម្រាប់ឯង ទោះបីជាពិភពលោកនេះជិតរលាយក៏ដោយ ប៉ុន្តែដរាបណាវាមិនទាន់រលាយ កម្លាំងរបស់ "ទេវតាលើដី" ទាំងដប់រូបបូកបញ្ចូលគ្នា ក៏គ្មានសង្ឃឹមនឹងប្រឆាំងនឹងឆន្ទៈរបស់គ្រូបានដែរ កុំថាឡើយត្រឹមតែស្រមោចចង់រុញដើមឈើនោះ»។

មួយរំពេចក្រោយមក យុវតីរូបនោះក៏ស្រាប់តែលេចខ្លួននៅចម្ងាយប្រហែលដប់ម៉ែត្រពីគោលដៅម្តងទៀត ដោយមិនដឹងមូលហេតុ។

បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ នាងក៏បិទភ្នែក រួចផ្ដោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង។

ឈី ជីងឈុន គ្រវីក្បាលទាំងញញឹម៖ «តើឯងកំពុងគិតថាខ្លួនឯងធ្លាក់ក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍មន្តអាគមមែនទេ? ពិភពលោកនេះប្រៀបដូចជាលោកធាតុទាំងតូចរបស់ព្រះពុទ្ធអញ្ចឹង។ នៅទីនេះ គ្រូគឺជា... អូ៎?»

រំពេចនោះ ទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលមួយបានលេចឡើងលើមុខលោកគ្រូ ឈី សំឡេងរបស់គាត់ក៏ដាច់បាត់ភ្លាមៗ ខណៈដែលគាត់បានទៅដល់ក្បែរយុវតីនោះ រួចប្រើម្រាមដៃពីរចាប់ចុងដាវរបស់នាងជាប់យ៉ាងស្រាល។

បន្ទាប់មកគាត់ក៏សួរថា៖ «តើនរណាជាអ្នកបង្រៀនក្បាច់ដាវទាំងពីរនេះដល់ឯង?»

យុវតីរូបនោះមិនបានញញើតសូម្បីតែបន្តិច នាងប្រើដៃឆ្វេងចាប់ដងដាវវែង រួចហូតវាចេញពីស្រោមមកកាប់ឆ្ពោះទៅត្រង់ចង្កេះរបស់ ឈី ជីងឈុន យ៉ាងរហ័សក្នុងចលនាតែមួយ។

ឈី ជីងឈុន នៅតែបន្តចាប់ចុងដាវខ្លីជាប់ រួចបានស្រែកថា៖ «ថយទៅ!»

សំឡេងគ្រវីគ្រវាត់បន្លឺឡើងពេញផ្ទៃដី ធូលី និងកម្ទេចថ្មហុយពេញអាកាស។ បន្តិចក្រោយមក នៅពេលធូលីរលាយអស់ ទើបគេឃើញយុវតីនោះឈរក្នុងជំហរជើងម្ខាងនៅមុខ ម្ខាងនៅក្រោយ។ នៅលើដីមានស្នាមប្រេះស្រឡះមួយ ចាប់ផ្តើមពីខាងមុខលោកគ្រូ ឈី អូសកាត់ទៅដល់ក្រោមជើងរបស់នាង ប្រៀបដូចជាមាននង្គ័លទើបតែភ្ជួរកាត់ដីអញ្ចឹង។

ដៃទាំងសងខាងរបស់នាងមានរបួស និងឈាមហូរស្រោចពេញ។

ទោះបីជានាងបានហូតអាវុធទាំងពីរចេញមកក៏ដោយ ប៉ុន្តែនាងត្រូវបានគេដណ្តើមអាវុធអស់ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ លើសពីនេះទៅទៀត នាងដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា បើទោះជាគូប្រកួតមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងលោកធាតុជុំវិញខ្លួនក៏ដោយ ក៏គាត់បានបង្ក្រាបកម្រិតវិជ្ជាគុណរបស់គាត់ឱ្យមកនៅស្មើនឹងនាងជានិច្ចក្នុងអំឡុងពេលប្រយុទ្ធ។

មានន័យថា នាងមិនមែនចាញ់ដោយសារកម្លាំងធាតុខុសគ្នានោះទេ ប៉ុន្តែគឺចាញ់ដោយសារបច្ចេកទេស និងក្បាច់គុណរបស់គូប្រកួតខ្ពស់ជាងនាងឆ្ងាយណាស់។

នាងខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង ហើយក្នុងស្ថានភាពនេះ នាងមិនបានចាប់អារម្មណ៍ទាល់តែសោះថា ពន្លឺជុំវិញខ្លួននាងកំពុងតែរមួលខុសប្រក្រតី។

សំណាងល្អដែល ឈី ជីងឈុន ជាមនុស្សដែលមានហេតុផល និងចេះអត់ឱនច្រើន គាត់មិនត្រឹមតែមិនវាយបកទៅលើនាងវិញទេ ថែមទាំងផ្តល់ដំបូន្មានឱ្យនាងទៀតថា៖ «គ្រូសុំណែនាំថា ឯងកុំទាន់អាលយកខ្លួនឯងមកប្រៀបធៀបជាមួយគ្រូអី ព្រោះវានឹងប៉ះពាល់ដល់ផ្លូវចិត្តក្នុងនាមជាអ្នកហាត់គុន។ ក្នុងការស្វែងរកវិជ្ជាគុណ ការអត់ធ្មត់ និងការតស៊ូគឺជារឿងសំខាន់បំផុត»។

នៅពេលនេះ គាត់មើលទៅមានសភាពប្លែកបន្តិច ដៃម្ខាងប្រើម្រាមដៃពីរគាបចុងដាវខ្លី ចំណែកដៃម្ខាងទៀតកាន់មុខដាវវែងជាប់នឹងបាតដៃ។

ស្នាមញញឹមមួយស្រាប់តែលេចឡើងលើមុខរបស់គាត់ រួចគាត់ក៏ធ្វើត្រាប់តាមចរិតបែបមនុស្សចាស់របស់យុវតីនោះ ហើយនិយាយថា៖ «ឯងស្ដាប់គ្រូ ឬមិនស្ដាប់ វាស្រេចតែលើឯងទេ ប៉ុន្តែអ្វីដែលគ្រានិយាយ គឺស្រេចតែលើគ្រូ»។

នាងនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ ទើបឆ្លើយតបវិញដោយសំឡេងធ្ងន់ថា៖ «ខ្ញុំម្ចាស់សូមទទួលយកការប្រដៅដោយគោរព!»

ឈី ជីងឈុន ញញឹមងក់ក្បាលដោយការពេញចិត្ត។ ទោះបីជាយុវតីម្នាក់នេះរាងឆេវឆាវ និងឆាប់ខឹងបន្តិចមែន ប៉ុន្តែការដែលនាងព្រមទម្លាក់អំនួត រួចទទួលយកដំបូន្មានពីអ្នកដទៃ គឺជាសញ្ញាដ៏ល្អមួយ។ គាត់ក៏គ្រវីដៃបោះដាវខ្លីត្រឡប់ទៅឱ្យនាងវិញ រួចនិយាយថា៖ «នេះដាវខ្លីរបស់ឯង ចំណែកដាវវែងនេះ គ្រូសុំកាន់ទុកមួយភ្លែតសិន»។

បន្ទាប់មកគាត់ក៏ឱនមើលដាវវែងនៅក្នុងដៃ ដែលកំពុងតែញ័រ និងបន្លឺសំឡេងរោទ៍មិនឈប់។

ឈី ជីងឈុន និយាយទាំងទឹកមុខរំភើបលាយឡំនឹងការសោកស្តាយថា៖ «ដាវនេះត្រូវបានផ្សំឡើងពីវត្ថុធាតុល្អណាស់ ប៉ុន្តែវានៅឆ្ងាយណាស់ពីការក្លាយជាដាវកំពូល។ ដូច្នេះ យ៉ាងច្រើនបំផុត វាមិនអាចទ្រាំទ្រទម្ងន់អក្សរលើសពីពីរតួបានទេ សូម្បីតែពីរក៏រាងតឹងដែរ។ បើមិនអញ្ចឹងទេ ដោយសមត្ថភាពរបស់ឯង គ្រូមិនហ៊ានធានាថាឯងអាចយកអក្សរទាំងបួនបានមែន ប៉ុន្តែបើត្រឹមតែបីតួ គឺឯងអាចយកបានយ៉ាងងាយស្រួលតែម្តង»។

ខណៈពេលដែលគាត់កំពុងតែសោកស្តាយជំនួសយុវតីនោះ គាត់ក៏លើកដៃឡើងម្ខាង រួចបង្គាប់ថា៖ «មកនេះ!»

ភ្លាមៗនោះ ដុំពន្លឺដ៏ភ្លឺចិញ្ចាចពីរបានហោះចេញពីផ្ទាំងចំណារ "ឫទ្ធិអំណាចគ្មានពីរ" ហើយលោកគ្រូ ឈី ក៏គ្រវីជាយអាវវែងរបស់គាត់ពីរដងយ៉ាងលឿន បញ្ជូនដុំពន្លឺទាំងពីរនោះឱ្យចូលទៅក្នុងដាវវែងភ្លាមតែម្តង។

នៅលើផ្ទាំងចំណារ អក្សរពីរក្នុងចំណោមបួនតួនៅតែរក្សាទ្រង់ទ្រាយដើម ប៉ុន្តែពីរតួទៀតមើលទៅដូចជាបុរសចំណាស់ជិតដាច់ខ្យល់ ដែលបានបាត់បង់កម្លាំងជីវិតទាំងស្រុង បន្ទាប់ពីបានបញ្ចេញថាមពលចុងក្រោយរបស់ពួកគេអស់ពីខ្លួន។

ដោយគ្រាន់តែគ្រវីកដៃស្រាលៗពីសំណាក់ ឈី ជីងឈុន ដាវវែងនោះក៏ហោះត្រឡប់ទៅចូលក្នុងស្រោមរបស់ម្ចាស់វាវិញក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ ដោយសារតែដាវនៅក្នុងស្រោម គ្មាននរណាម្នាក់អាចមើលឃើញពន្លឺធាតុទាំងពីរដែលកំពុងវិលវល់នៅលើមុខដាវ ប្រៀបដូចជានាគសមុទ្រពីរដែលកំពុងគ្រវីគ្រវាត់នោះឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណា រឿងដែលកើតឡើងបន្ទាប់មក បានធ្វើឱ្យសូម្បីតែ ឈី ជីងឈុន ក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងដែរ។

យុវតីនោះបានដោះដាវទាំងស្រោមចេញពីចង្កេះសន្សឹមៗ រួចក៏គ្រវីវាចោលយ៉ាងរំភើយ ធ្វើឱ្យស្រោមដាវធ្លាក់ទៅបុកដី រួចឈរត្រង់ផ្អៀងបន្តិចដោយខ្លួនឯង។ នាងមានកែវភ្នែកមាំទាំ រួចប្រកាសយ៉ាងដាច់អហង្ការថា៖ «នេះមិនមែនជាវិថីដាវដែលខ្ញុំកំពុងស្វែងរកនោះទេ!»

ឈី ជីងឈុន សម្លឹងមើលដាវដែលត្រូវយុវតីរូបនោះបោះបង់ចោល រួចអារម្មណ៍ធ្ងន់អប្បុលដែលគាត់មិនដែលធ្លាប់មានជាយូរមកហើយ ក៏ចាប់ផ្តើមផុសឡើងក្នុងចិត្ត។ គាត់ក៏ទប់ចិត្តមិនបាន ក៏សួរសំណួរមួយដែលមិនសូវសមនឹងឋានៈរបស់គាត់ថា៖ «តើឯងដឹងទេថាគ្រូជានរណា?»

យុវតីនោះងក់ក្បាល រួចក៏គ្រវីក្បាលវិញ៖ «ខ្ញុំធ្លាប់ឮថា រៀងរាល់ ៦០ ឆ្នាំម្តង អ្នកប្រាជ្ញម្នាក់មកពីសាលាទាំងបី នឹងត្រូវបញ្ជូនមកទីនេះ ដើម្បីត្រួតពិនិត្យដំណើរការនៃមហាកំពែងការពារ ហើយរឿងនេះបានបន្តអស់រយៈពេលរាប់ពាន់ឆ្នាំមកហើយ»។

«ខ្ញុំក៏ធ្លាប់ឮដែរថា មនុស្សដែលយូរៗម្តងបានចេញពីកន្លែងនេះទៅ សុទ្ធតែទទួលបាននូវកំណប់ទ្រព្យដ៏មានតម្លៃ ឬមិនអញ្ចឹងទេ ក៏មានការរីកចម្រើនយ៉ាងរហ័សក្នុងវិជ្ជាគុណរបស់ពួកគេដែរ។ ហេតុនេះហើយ ទើបខ្ញុំចង់មកមើលទីនេះឱ្យឃើញនឹងភ្នែក។ គ្រាន់តែឃើញលោកភ្លាម ខ្ញុំក៏ដឹងភ្លាមថាលោកជានរណា។ បើមិនអញ្ចឹងទេ ខ្ញុំក៏មិនវាយប្រហារដោយដាច់ខាតបែបនេះដែរ»។

«ចុះបើអញ្ចឹង តើឯងដឹងទេថាឯងទើបតែបោះបង់ចោលនូវអ្វី?» ឈី ជីងឈុន សួរដេញដោល។

យុវតីរូបនោះមិនបានឆ្លើយតបអ្វីឡើយ។

នៅក្នុងស្រោមដាវដែលដោតលើដីនោះ ដាវវែងកំពុងតែញ័រទទ្រើតមិនឈប់ ប្រៀបដូចជាសង្សារដែលត្រូវគេបោះបង់ចោល ហើយកំពុងអង្វរករយ៉ាងអស់សង្ឃឹមឱ្យម្ចាស់របស់ខ្លួនត្រឡប់មកទទួលយកវិញអញ្ចឹង។

មកដល់ពេលនេះ ចាវ យ៉ាវ បានបែរខ្លួនមកវិញរួចរាល់ហើយ ហើយគេកំពុងតែឈរសម្លឹងមើលយុវតីម្នាក់នោះពីចម្ងាយយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់បំផុត។

ឈី ជីងឈុន មិនមែនជាមនុស្សខ្វះចំណេះដឹង ឬប្រាជ្ញានោះទេ ប៉ុន្តែលោកនៅតែមានអារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះការសម្រេចចិត្តរបស់យុវតីម្នាក់នេះ។ លោកមិនអាចបង្ខំនាងឱ្យទទួលយកដាវវែងនោះបានឡើយ ដូច្នេះចុងក្រោយមានតែពោលពាក្យដាស់តឿននាងបន្តិចថា៖ «គ្រូសុំណែនាំឱ្យឯងយកដាវនេះទៅជាមួយទៅ យុវតី។ មិនយូរទេ ទីប្រជុំជននេះនឹងត្រូវជួប... ភាពវឹកវរមិនខាន ការមានរបស់ម្យ៉ាងសម្រាប់ការពារខ្លួនបន្ថែម គឺជារឿងល្អជានិច្ច»។

យុវតីរូបនោះបានបែរខ្នងដើរចេញទៅដោយមិននិយាយអ្វីសូម្បីតែមួយម៉ាត់ ហើយនាងក៏នៅតែបដិសេធមិនព្រមយកដាវនោះទៅជាមួយដដែល។

ឈី ជីងឈុន បានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំដោយក្តីអស់សង្ឃឹម រួចក៏គ្រវីជាយអាវម្ខាងបញ្ជូនដាវនោះឱ្យហោះទៅដោតជាប់យ៉ាងខ្ពស់នៅលើសសរថ្មមួយនៃខ្លោងទ្វារ។ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ព្យាយាមមកដណ្តើមយកដាវនេះដោយបង្ខំ នោះលោកច្បាស់ជាដឹងភ្លាម ដូចដែលលោកបានដឹងពីឧបាយកលដ៏ខ្មៅងងឹតដែលតាអ្នកនិទានរឿងម្នាក់នោះបានលួចធ្វើដោយសម្ងាត់អញ្ចឹង។

បន្ទាប់ពីជូន ចាវ យ៉ាវ ពីសាលាឯកជនរហូតដល់ភូមិគ្រឹះត្រកូលចាវ នៅផ្លូវហ្វតឈូន (Fortune Street) រួចមក ឈី ជីងឈុន ក៏ដើរទៅមុខសន្សឹមៗ។ រាល់ជំហានដែលលោកបោះទៅ តែងតែមានពន្លឺឆ្មារៗដែលពិបាកនឹងមើលឃើញ ភាយចេញមកតាមដងផ្លូវដែលលោកបានឆ្លងកាត់។

ឈី ជីងឈុន រអ៊ូរទាំម្នាក់ឯងថា៖ «ចម្លែកមែន។ តើក្មេងស្រីម្នាក់នោះមកពីណាទៅ? ឬមួយនាងមកពីគ្រួសារអ្នកសច្ចៈដែលនៅក្រៅទ្វីបនេះ?»

បន្ទាប់ពីត្រឡប់មកដល់សាលាវិញ លោកបានអង្គុយនៅមុខតុរបស់លោក ដែលមានដាក់បន្ទះត្បូងមរកតមួយ។ បន្ទះត្បូងនោះមានប្រវែងប្រហែល ១.២ ហត្ថ ហើយនៅជ្រុងទាំងបួនមានចម្លាក់រូបភ្នំ ដែលជានិមិត្តរូបនៃសុខសុវត្ថិភាពគ្រប់ទិសទី។ នៅលើផ្ទៃនៃបន្ទះត្បូងនោះ មានចារឹកអក្សរតូចៗយ៉ាងណែនណាន់តាន់តាប់ ដែលមានសរុបជាង ១០០ តួ។

យោងតាមការបង្រៀនរបស់ខុងជឺ មានតែអធិរាជនៃអាណាចក្រប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចមានសិទ្ធិកាន់កាប់បន្ទះត្បូងរាជ្យបែបនេះបាន ដូច្នេះវត្តមានរបស់វា បានបង្ហាញឱ្យឃើញថាទីប្រជុំជននេះគឺជាកន្លែងដែលសំខាន់បំផុត។

នៅផ្នែកខាងក្រោយនៃបន្ទះត្បូង មានអក្សរតែពីរតួប៉ុណ្ណោះ ដែលត្រូវបានចារយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ ប៉ុន្តែក៏បង្កប់នូវភាពថ្លៃថ្នូរ និងភាពរស់រវើកផងដែរ។

ក្រៅពីនេះ ក៏មានសំបុត្រសម្ងាត់មួយដែលទើបតែនឹងផ្ញើមកដល់ដាក់នៅលើតុនោះដែរ។

ទឹកភ្នែកបានស្រក់ចុះមកក្នុងភ្នែករបស់ ឈី ជីងឈុន ខណៈដែលលោកខ្សឹបខ្សៀវម្នាក់ឯងថា៖ «លោកគ្រូម្ចាស់... សូមមេត្តាអភ័យទោសឱ្យសិស្សដ៏អភ័ព្វម្នាក់នេះផង។ លោកគ្រូត្រូវគេបង្អាប់បង្អោនកិត្តិយសអស់រយៈពេលជាយូរមកហើយ ប៉ុន្តែរូបខ្ញុំបែរជាគ្មានសមត្ថភាពធ្វើអ្វីបានសោះ...»

ឈី ជីងឈុន សម្លឹងមើលទៅក្រៅបង្អួច ទឹកមុខរបស់លោកមិនបានបង្ហាញពីភាពសោកសៅ ឬសប្បាយរីករាយខ្លាំងពេកឡើយ គឺមានត្រឹមតែភាពឯកោ និងភាពស្រងប់ស្រងាត់ប៉ុណ្ណោះ។ «ខ្ញុំបានធ្វើឱ្យលោកគ្រូខកបំណងហើយ។ ខ្ញុំបានរស់នៅទីនេះដោយតស៊ូអស់រយៈពេលជាងមួយសតវត្សរ៍ ហើយឥឡូវនេះ វាដល់ពេលដែលខ្ញុំត្រូវប្រគល់ជីវិតដែលជំពាក់លោកគ្រូត្រឡប់ទៅវិញហើយ»។

សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) បានយករបស់ម្យ៉ាងចេញពីក្នុងហឹបពណ៌ក្រហមដ៏ធំរបស់គេ រួចដាក់វានៅលើតុ។ ទោះបីជា ហ្វូ ណានហួរ (Fu Nanhua) ខំប្រឹងលាក់អារម្មណ៍យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏គេមិនអាចលាក់បាំងនូវភាពរំភើបញាប់ញ័រដែលបង្ហាញនៅលើទឹកមុខបានឡើយ។

របស់នោះគឺជាកំសៀវទឹកតែតូចមួយ ដែលមើលទៅសាមញ្ញបំផុត ហើយនៅផ្នែកខាងក្រោមនៃកំសៀវនោះ មានចារឹកពាក្យថា «មេនឌ្រីល» (សត្វស្វាព្រៃ)។

សុង ជីស៊ីន ច្រត់ដៃលើតុ រួចអោនខ្លួនទៅមុខបន្តិចទាំងញញឹមដោយរំពឹងទុក រួចសួរថា៖ «តើកំសៀវតែមួយនេះ មានតម្លៃប៉ុន្មានដែរ?»

ហ្វូ ណានហួរ បង្ខំចិត្តដកខ្សែភ្នែកចេញពីកំសៀវនោះ រួចងើបមុខឡើងឆ្លើយតាមត្រង់ថា៖ «បើលក់នៅផ្សារធម្មតា វាមិនមានតម្លៃសូម្បីតែប្រាក់មួយតម្លឹងផង ប៉ុន្តែបើអ្នកប្រគល់វាឱ្យមកខ្ញុំ ខ្ញុំអាចលក់វាបានតម្លៃស្មើនឹង "ក្រុងមួយ" ទាំងមូល!»

«តើក្រុងនោះ អាចផ្ទុកមនុស្សបានប៉ុន្មានម៉ឺននាក់ទៅ?» សុង ជីស៊ីន សួរដេញដោល។

ហ្វូ ណានហួរ លើកម្រាមដៃបីបង្ហាញជាចម្លើយ។

សុង ជីស៊ីន ងក់ក្បាល រួចរអ៊ូថា៖ «៣ សែននាក់ (៣០០,០០០) អ្ហេះ? យល់ហើយ»។

ហ្វូ ណានហួរ ភាំងបន្តិចពេលឮបែបនេះ រួចក៏ផ្ទុះសំណើចឡើង។ តាមពិត គេស្មានថា សុង ជីស៊ីន នឹងនិយាយត្រឹមតែ ៣ ម៉ឺននាក់ (៣០,០០០) សោះ។

នៅឯផ្លូវឌឿងហែមផ្កាអាព្រីខត (Apricot Blossom Alley) មានបុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលមានចរិតប្រុងប្រយ័ត្ន កំពុងតែអង្គុយច្រហោងនៅក្បែរអណ្តូងច្រវាក់ដែក។ គេសម្លឹងមើលទៅច្រវាក់ដែកដែលចងភ្ជាប់នៅខាងក្រោមរ៉កអណ្តូងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់បំផុត ហាក់ដូចជាកំពុងតែគិតរកវិធីដើម្បីលួចយកច្រវាក់នោះទៅជាមួយអញ្ចឹង។

ចំណែកយុវតីដែលពាក់មួកស្បៃពណ៌ខ្មៅវិញ នាងកំពុងតែដើរចុះដើរឡើងក្នុងទីប្រជុំជនដោយគ្មានគោលដៅ។ នៅពេលនេះ មានតែដាវខ្លីក្នុងស្រោមពណ៌បៃតងប៉ុណ្ណោះដែលសៀតនៅចង្កេះនាង ហើយដៃទាំងសងខាងរបស់នាង ក៏ត្រូវបានរុំរបួសយ៉ាងតក់ក្រហល់បំផុត។

នាងទើបតែដើរចូលទៅក្នុងឌឿងហែមគ្មានឈ្មោះមួយ ស្រាប់តែមានវត្ថុម្យ៉ាងហោះកាត់អាកាសមក រួចក៏មកឈប់ងក់នៅពីក្រោយខ្នងនាងយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ថែមទាំងបន្លឺសំឡេងរោទ៍មិនឈប់ទៀតផង។

យុវតីនោះជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច នាងមិនទាំងងាកក្រោយផង ក៏និយាយទាំងខាំធ្មេញថា៖ «ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ!»

ដាវវែងនោះបានហោះចេញពីស្រោមរបស់វា រួចហោះតាមនាងរហូតមកដល់ទីនេះ ប៉ុន្តែពេលឮនាងស្តីឱ្យបែបនេះ វាក៏ភ័យរហូតដល់ហោះត្រឡប់ទៅចូលក្នុងស្រោមវិញបាត់ទៅ។

រូបភាពយុវតីដែលមានអំនួតខ្ពស់ និងដាវហោះដែលចេះស្ដាប់បង្គាប់ម្នាក់នេះ មើលទៅពិតជាចម្លែក និងគួរឱ្យអស់សំណើចម្យ៉ាងដែរ។