ស្មៅជើងមាន់

ចាប់តាំងពីត្រឡប់មកដល់ផ្ទះវិញ ត្របកភ្នែករបស់ ចិន ភីងអាន (Chen Ping'an) បានកន្ត្រាក់មិនឈប់ឡើយ។ គេនិយាយថា បើកន្ត្រាក់ភ្នែកឆ្វេងនឹងមានលាភសំណាង តែបើកន្ត្រាក់ភ្នែកស្តាំនឹងមានគ្រោះចង្រៃ។

គេអង្គុយលើកាំជណ្តើរមាត់ទ្វារ ហើយចាប់ផ្តើមធ្វើចលនាដៃលើអាកាសដើម្បីស្រមៃពីការសូនរូបក្អមឆ្នាំង ដោយផ្ដោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង។ ក្រៅពីការខិតខំធ្វើការ ហេតុផលសំខាន់មួយទៀតដែលគេតែងតែហាត់បែបនេះ គឺវាជួយឱ្យគេបំភ្លេចភាពឃ្លាន។ ដូច្នេះហើយ គេបានក្លាយជាទម្លាប់ទៅហើយដែលត្រូវហាត់បែបនេះរាល់ពេលដែលមានរឿងមិនសប្បាយចិត្ត។

របរធ្វើក្អមឆ្នាំង គឺជាការងារដែលអាស្រ័យលើមេឃដី។ មុននឹងដុតរួច គ្មានអ្នកណាដឹងថា រូបរាង ពណ៌ និងទឹកថ្នាំ នឹងចេញមកល្អឬអត់នោះទេ គឺមានតែរង់ចាំមើលព្រហ្មលិខិតប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ មុននឹងយកទៅដុត ដំណាក់កាលសូនរូបគឺពិតជាសំខាន់បំផុត។

ជាអកុសល ចិន ភីងអាន តែងតែត្រូវបាន លោកតាយ៉ាវ (Old Man Yao) ចាត់ទុកថាជាមនុស្សគ្មានដុង ហើយឱ្យធ្វើតែការងារធ្ងន់ៗដូចជាការច្របាច់ដីឥដ្ឋ។ ដូច្នេះ គេមានតែលួចមើលពីចម្ងាយ ហើយមកហាត់សូនរូបដោយខ្លួនឯងដើម្បីស្វែងរកអារម្មណ៍នៃបច្ចេកទេសនេះ។

សំឡេងទ្វារឈើរបស់ផ្ទះអ្នកជិតខាងបានរបើកឡើង ជាសញ្ញាបង្ហាញថា សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) និង ជឺ គុយ (Zhi Gui) បានត្រឡប់មកពីសាលារៀនវិញហើយ។ សុង ជីស៊ីន បានលោតឡើងលើរបងយ៉ាងស្រួល រួចអង្គុយច្រហោង ហើយលាតដៃចេញ បង្ហាញឱ្យឃើញនូវដុំថ្មតូចៗប៉ុនក្រចកដៃដែលមានពណ៌ស បៃតង និងក្រហម។

ដុំថ្មដែលគ្មានតម្លៃទាំងនេះ គឺសម្បូរណាស់នៅតាមមាត់ស្ទឹងក្នុងក្រុង ហើយក្នុងចំណោមនោះ ថ្មដែលគេចង់បានបំផុតគឺប្រភេទថ្មពណ៌ក្រហមឆ្អៅដូចជាត្រូវឈាមមាន់ជ្រក់។ លោកគ្រូឈី (Mr. Qi) ធ្លាប់បានឆ្លាក់ត្រាមួយពីថ្មបែបនេះឱ្យកូនសិស្សរបស់គាត់គឺ ចាវ យ៉ាវ (Zhao Yao) ហើយ សុង ជីស៊ីន ចូលចិត្តវាណាស់ ដោយធ្លាប់សុំដូរយករបស់ផ្សេងៗជាច្រើនដង ប៉ុន្តែត្រូវបានគេបដិសេធជានិច្ច។

សុង ជីស៊ីន បានបោះថ្មមួយគ្រាប់មកលើទ្រូងរបស់ ចិន ភីងអាន ប៉ុន្តែគេនៅតែមិនកម្រើកខ្លួនឡើយ។ គ្រាប់បន្ទាប់បានបាញ់ចំថ្ងាសរបស់គេ ប៉ុន្តែគេនៅតែមិនមានប្រតិកម្ម។ សុង ជីស៊ីន ទម្លាប់នឹងរឿងនេះទៅហើយ ក៏បោះថ្មប្រាំពីរទៅប្រាំបីគ្រាប់ទៀតបន្តបន្ទាប់គ្នា។ ទោះបីជាគេព្យាយាមរំខានការហាត់របស់ ចិន ភីងអាន ក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេមិនបានបោះចំដៃ ឬម្រាមដៃរបស់ ចិន ភីងអាន ឡើយ ព្រោះគេមានអារម្មណ៍ថាវាហួសហេតុពេក។

បន្ទាប់ពីបោះថ្មអស់ សុង ជីស៊ីន ក៏ទះដៃសម្អាត ចំណែក ចិន ភីងអាន បានដកដង្ហើមធំ រួចគ្រវីកដៃ ដោយធ្វើមិនដឹងមិនឮចំពោះ សុង ជីស៊ីន។ បន្ទាប់មក គេក៏អោនក្បាល ហើយកោងម្រាមដៃឆ្វេង ហាក់ដូចជាកំពុងកាន់កាំបិតឆ្លាក់ដែលមើលមិនឃើញអញ្ចឹង។

ក្បាច់កាំបិតឆ្លាក់ "លោត" (jumping burin) មិនមែនជាបច្ចេកទេសផ្តាច់មុខរបស់អ្នកណាម្នាក់ឡើយ ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលឃើញបច្ចេកទេសរបស់ លោកតាយ៉ាវ សុទ្ធតែសរសើរមិនដាច់ពីមាត់។ លោកតាយ៉ាវ មានកូនសិស្សច្រើន ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាម្នាក់ធ្វើបានល្អតាមស្តង់ដាររបស់គាត់ឡើយ។ រហូតដល់គាត់បានជួប លីវ ស៊ានយ៉ាង ទើបគាត់មានអារម្មណ៍ថាបានជួបអ្នកបន្តវេនពិតប្រាកដ។ កាលពីមុន រាល់ពេលដែល លីវ ស៊ានយ៉ាង ហាត់ក្បាច់នេះ ចិន ភីងអាន តែងតែឈរមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។

លីវ ស៊ានយ៉ាង ចូលចិត្តបង្អួតណាស់ ហើយគេដឹងថា ចិន ភីងអាន ពូកែរក្សាការសម្ងាត់ ដូច្នេះគេតែងតែលួចប្រាប់អាថ៌កំបាំងខ្លះៗរបស់លោកតាយ៉ាវ ឱ្យ ចិន ភីងអាន ដឹងដើម្បីបង្អួតចំណេះដឹង។ ឧទាហរណ៍ ដើម្បីឱ្យកាំបិតឆ្លាក់ដើរបានត្រង់ និងមានស្ថេរភាព យើងមិនត្រូវផ្ដោតតែលើការធ្វើឱ្យដៃនឹងឡើយ ប៉ុន្តែអ្វីដែលសំខាន់បំផុតគឺត្រូវធ្វើឱ្យ "ចិត្តនឹង"។ ប៉ុន្តែ នៅពេល ចិន ភីងអាន សួរថា តើចិត្តនឹងមានន័យដូចម្តេច លីវ ស៊ានយ៉ាង បែរជាឆ្លើយមិនរួចទៅវិញ។

បន្ទាប់ពីមើលមួយសន្ទុះ សុង ជីស៊ីន ចាប់ផ្តើមធុញ ក៏លោតចុះពីរបងចូលទៅក្នុងផ្ទះបាត់ទៅ។ ជឺ គុយ កំពុងឈរក្បែររបង ដោយមិនបាច់ឈរលើចុងជើង មុខរបស់នាងពាក់កណ្តាលក៏អាចមើលឆ្លងរបងរួចទៅហើយ។ ទោះបីជានៅក្មេង ប៉ុន្តែគេអាចដឹងបានថានាងនឹងធំឡើងក្លាយជាស្រីស្អាតបំផុតម្នាក់។

បន្ទាប់ពីរារែកមួយភ្លែត នាងក៏ឈរលើចុងជើង រួចសម្លឹងមើលជុំវិញ ចិន ភីងអាន ដើម្បីរកមើលដុំថ្មពីរគ្រាប់ដែលនាងពេញចិត្ត។ គ្រាប់មួយមានពណ៌ក្រហមឆ្អៅ និងថ្លា ចំណែកគ្រាប់មួយទៀតសដូចព្រិល ដែលគ្រាប់ទាំងពីរនេះគឺជាគ្រាប់ដែល សុង ជីស៊ីន ទើបតែបោះចោលអម្បាញ់មិញ។

នាងហៅដោយសំឡេងអៀនខ្មាសថា៖ "ចិន ភីងអាន តើឯងអាចរើសថ្មពីរគ្រាប់នោះឱ្យខ្ញុំបានទេ? ខ្ញុំចូលចិត្តពួកវាណាស់។"

ចិន ភីងអាន ងើបក្បាលមើលនាង រួចធ្វើសញ្ញាភ្នែកប្រាប់ឱ្យនាងចាំមួយភ្លែត ប៉ុន្តែគេមិនបានឈប់ធ្វើអ្វីដែលគេកំពុងធ្វើឡើយ ដៃរបស់គេនៅតែនឹងដដែល។ ជឺ គុយ ញញឹមតបវិញយ៉ាងស្រស់ស្អាត ដូចជាពន្លកស្លឹកឈើដំបូងដែលដុះនៅដើមរដូវផ្ការីកអញ្ចឹង។ ប៉ុន្តែ ចិន ភីងអាន បានអោនក្បាលបាត់ទៅហើយ ដូច្នេះគេក៏ខកខានមិនបានឃើញទិដ្ឋភាពដ៏ស្រស់ស្អាតនោះ។

នៅពេល ចិន ភីងអាន ហាត់ចប់ ហើយសួរនាងថា តើថ្មពីរគ្រាប់ណាដែលនាងចង់បាន ក្រសែភ្នែករបស់នាងបានត្រឡប់មកជាធម្មតាវិញ ពោលគឺមើលទៅទន់ភ្លន់ និងអៀនខ្មាសដូចមុន។ គេរើសថ្មដែលនាងចង្អុល រួចដើរទៅរបង។ នាងទើបតែលើកដៃឡើង ចិន ភីងអាន ក៏ដាក់ថ្មទាំងនោះនៅលើក្បាលរបង។ នាងរើសថ្មមកកាន់យ៉ាងណែនក្នុងដៃ។

ប្រសិនបើគ្មាននិស្ស័យទេ ទោះបីជារកជាច្រើនឆ្នាំក៏រកមិនឃើញដែរ ប៉ុន្តែបើវាជាជោគវាសនា របស់ខ្លះគឺអាចទទួលបានយ៉ាងងាយដូចជាទំនិញថោកៗនៅតាមចិញ្ចើមថ្នល់អញ្ចឹង វាអាស្រ័យលើអារម្មណ៍ថាតើយើងចង់យកវាឬអត់ប៉ុណ្ណោះ។

"តើឯងមិនខ្លាចអាល្អិតសំបោរនោះមកជេរឯងទេអី?" ចិន ភីងអាន សើច។

នាងមិនបានទទួលស្គាល់ថាម្ចាស់របស់នាងបានលួចរបស់គេឡើយ ប៉ុន្តែនាងក៏មិនមែនជាមនុស្សគ្មានសេចក្តីអៀនខ្មាសដែលបដិសេធការពិតដែរ ដូច្នេះនាងគ្រាន់តែញញឹម និងនៅស្ងៀម។

មានម្តាយ និងកូនមួយគូរស់នៅក្នុងច្រក Clay Vase ដែលល្បីខ្លាំងក្នុងក្រុងរឿងជេរប្រមាថ និងដណ្ដើមយកឈ្នះតាមរយៈសម្តី។ មានតែ សុង ជីស៊ីន ម្នាក់គត់ដែលអាចប្រកួតជាមួយពួកគេបាន។ ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងពីរ ក្មេងប្រុសនោះគឺជាអ្នកដែលអាក្រក់បំផុត។ គេតែងតែមានសំបោរហូរតាមច្រមុះ ហើយគេចូលចិត្តចាប់ត្រី និងរើសថ្មពីស្ទឹង។

ត្រីទាំងអស់ដែលគេចាប់បាន គឺត្រូវបានដាក់ក្នុងអាងទឹកធំមួយ ចំណែកថ្មដែលគេប្រមូលបាន គឺគរទុកនៅក្បែរអាងនោះ។ ដោយហេតុផលអ្វីម្យ៉ាង សុង ជីស៊ីន ចូលចិត្តធ្វើបាបក្មេងនោះណាស់។ យូរៗម្តង គេតែងតែលួចយកថ្មពីរបីគ្រាប់ពីគំនររបស់ក្មេងនោះ។ នៅពេលដែលក្មេងនោះដឹងថាថ្មមានតម្លៃរបស់គេបាត់ គេនឹងផ្ទុះកំហឹងដូចជាកូនឆ្មាព្រៃដែលត្រូវគេជាន់កន្ទុយអញ្ចឹង ហើយគេអាចឈរជេរនៅមុខផ្ទះ សុង ជីស៊ីន បានរហូតដល់ពីរម៉ោងជាប់គ្នា។

ម្តាយរបស់គេមិនដែលឃាត់ឃាំងឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ នាងតែងតែជួយចាក់រុកបន្ថែម ដោយលើកយកចំណុចដែលថា សុង ជីស៊ីន គឺជាកូនឥតខាន់ស្លារបស់មន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡក្អមមុនមកនិយាយ។ ជាច្រើនលើកច្រើនសារ សុង ជីស៊ីន ខឹងខ្លាំងរហូតដល់ចង់កាន់កៅអីចេញទៅវាយពួកគេ ប៉ុន្តែត្រូវបាន ជឺ គុយ ឃាត់ជាប់ជានិច្ច។

រំពេចនោះ សំឡេងស្រែកខ្លាំងៗមួយបានបន្លឺឡើង៖ "ប្រញាប់ចេញមក សុង ជីស៊ីន! មីអ្នកបម្រើរបស់ឯងកំពុងញ៉ែ ចិន ភីងអាន ហើយ! មើលទៅពួកគេពិតជាត្រូវគ្នាហើយ! បើឯងមិនចេញមកប្រដៅមីអ្នកបម្រើឯងទេ យប់នេះនាងប្រហែលជាលោតរបងទៅគោះទ្វារផ្ទះ ចិន ភីងអាន ជាមិនខាន! ចេញមក! ចេញមក! មើលចុះ ចិន ភីងអាន កំពុងអង្អែលថ្ពាល់នាងហើយ! ឱព្រះអើយ បើឯងបានឃើញទឹកមុខដ៏គួរឱ្យខ្ពើមរបស់ ចិន ភីងអាន ឯងច្បាស់ជាដេកមិនលក់ឡើយ!"

សុង ជីស៊ីន មិនបានចេញមកក្រៅឡើយ ប៉ុន្តែគេស្រែកតបវិញពីក្នុងផ្ទះថា៖ "រឿងអីធំដុំ? កាលពីយប់មិញ ខ្ញុំឃើញ ចិន ភីងអាន កំពុងស្ទាបម៉ែឯងតើ! ទាល់តែខ្ញុំដើរទៅទង្គិចពួកគេ ទើប ចិន ភីងអាន ប្រញាប់ដកដៃចេញពីអាវម៉ែឯង។ បើនិយាយឱ្យត្រង់ទៅ ម៉ែឯងហ្នឹងហើយជាអ្នកខុស ព្រោះនាងមានសាច់ទ្រលុកទ្រលន់ពេក ធ្វើឱ្យ ចិន ភីងអាន ហូរញើសជោកខ្លួនដោយសារតែភាពធ្ងន់នៃរបស់ទាំងពីរនោះ!"

អ្នកដែលនៅខាងក្រៅចាប់ផ្តើមធាក់ទ្វារផ្ទះ សុង ជីស៊ីន យ៉ាងខ្លាំង រួចស្រែកទាំងខឹងថា៖ "ចេញមកវាយគ្នាជាមួយយើងមួយទល់នឹងមួយ សុង ជីស៊ីន! បើឯងចាញ់ ឯងត្រូវប្រគល់ ជឺ គុយ ឱ្យធ្វើជាអ្នកបម្រើរបស់យើង! យើងនឹងឱ្យនាងបញ្ចុកបាយយើង រៀបចំគ្រែ និងលាងជើងឱ្យយើងរាល់ថ្ងៃ! បើយើងចាញ់ ចិន ភីងអាន នឹងក្លាយជាអ្នកបម្រើរបស់ឯង។ យ៉ាងម៉េច? ហ៊ានទទួលការបោះពាក្យសម្តីរបស់យើងទេ? អ្នកណាដកថយ គឺជាអាអណ្តើកកំសាក!"

នៅក្នុងបន្ទប់ សុង ជីស៊ីន តបវិញដោយសំឡេងខ្ជិលច្រអូសថា៖ "ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ គូ ខាន់ (Gu Can)! ខ្ញុំទើបតែមើលប្រតិទិន ហើយវាប្រាប់ថា ថ្ងៃនេះមិនមែនជាថ្ងៃល្អសម្រាប់ឪពុកវាយកូនឡើយ ដូច្នេះខ្ញុំនឹងលើកលែងឱ្យឯងម្តង អាល្អិត!"

ក្មេងនោះនៅតែបន្តដំទ្វារយ៉ាងខ្លាំង។ "ជឺ គុយ នាងមិនខ្មាសគេទេអីដែលដើរតាមម្ចាស់កំសាកបែបនេះ? ខ្ញុំថា នាងគួរតែរត់តាម លីវ ស៊ានយ៉ាង ទៅ! អាឆ្កួតនោះតែងតែសម្លឹងមើលនាង ដូចជាចង់ស៊ីនាងទាំងរស់អញ្ចឹង!"

ជឺ គុយ ងាកក្រោយដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះវិញ។ នៅក្នុងផ្ទះ សុង ជីស៊ីន កំពុងខាត់ផ្លែឃ្លោកពណ៌បៃតងខ្ចីយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ វាគឺជាវត្ថុបុរាណដែលមិនដឹងជាមានតាំងពីសម័យណាឡើយ ហើយវាគឺជាបណ្តាំមរតករបស់ លោកម្ចាស់ សុង។ ដំបូងឡើយ សុង ជីស៊ីន មិនសូវចាប់អារម្មណ៍នឹងវាឡើយ ប៉ុន្តែក្រោយមកគេបានរកឃើញថា រាល់ពេលមានព្យុះរន្ទះ នឹងមានសំឡេងដូចសត្វឃ្មុំបន្លឺចេញពីក្នុងឃ្លោកនោះ។ ប៉ុន្តែ ទោះបីជាគេបើកឆ្នុក ហើយក្រឡុកយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏គ្មានអ្វីចេញមកឡើយ។

គេក៏ធ្លាប់សាកចាក់ទឹក និងខ្សាច់ចូល រួចចាក់ចេញមកវិញ ហើយបរិមាណទឹក និងខ្សាច់ដែលចេញមក គឺនៅតែដដែល។ ដូច្នេះ គេក៏ទុកវាចោលម្តងទៀត។ មានពេលមួយ ម្តាយរបស់ គូ ខាន់ បានឈរនៅមុខផ្ទះជេរប្រមាថគេថាជាកូនឥតខាន់ស្លាដែលឪពុកបោះបង់ចោល។ សម្តីទាំងនោះធ្វើឱ្យគេខឹងខ្លាំង រហូតដល់គេយកកាំបិតមកកាប់ឃ្លោកនោះដើម្បីបញ្ចេញកំហឹង។ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលគឺ មុខកាំបិតបានវៀចអស់ទៅហើយ តែឃ្លោកនោះនៅតែគ្មានស្នាមសូម្បីតែបន្តិច។

នៅក្នុងសំបុត្រមួយដែល សុង ជីស៊ីន បានដុតចោលកាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន មានសរសេរថា៖ "មាស ប្រាក់ និងកាក់ដែលផ្តល់ឱ្យកូន នឹងធានាថាការចំណាយទាំងអស់សម្រាប់កូន និង ជឺ គុយ នឹងត្រូវបានរ៉ាប់រង។ នៅពេលទំនេរ កូនអាចស្វែងរកវត្ថុបុរាណដែលកូនពេញចិត្ត ដើម្បីកំដរអារម្មណ៍។ ក្រុងនេះមិនធំឡើយ ប៉ុន្តែគ្រាប់ធញ្ញជាតិនៅទីនេះគឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ចិញ្ចឹមក្រពះ សៀវភៅអាចចិញ្ចឹមខួរក្បាល ទេសភាពអាចចិញ្ចឹមភ្នែក និងភាពស្ងប់ស្ងាត់អាចចិញ្ចឹមបេះដូង។ ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ កូនគ្រាន់តែខំឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព ហើយទុកឱ្យព្រហ្មលិខិតជាអ្នកសម្រេចចុះ។ នាគដែលលាក់ខ្លួនក្នុងទីងងឹត ប្រាកដជានឹងហោះឡើងទៅលើមេឃនៅថ្ងៃណាមួយ។"

ទោះបីជា សុង ជីស៊ីន ខឹងនឹងឪពុកខ្លួនឯងក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេមិនមានហេតុផលអ្វីដែលមិនត្រូវចាយលុយដែលគាត់ទុកឱ្យឡើយ។ នៅក្នុងក្រុងតូចដែលសាមញ្ញបែបនេះ វាពិតជាពិបាកនឹងចាយលុយឱ្យអស់ណាស់ ទោះបីជាគេចង់ចាយក៏ដោយ។ ប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ សុង ជីស៊ីន ពិតជាបានបង្កើតទម្លាប់ចូលចិត្តប្រមូលរបស់របរចម្លែកៗមែន។

គេមានហឹបពណ៌ក្រហមដ៏ធំមួយដែលផ្ទុកទៅដោយរបស់របរចម្លែកៗដូចជា ឃ្លោកពណ៌បៃតង ប៉ុន្តែ សុង ជីស៊ីន មានអារម្មណ៍ថា ក្នុងចំណោមរបស់ទាំងបីដប់នោះ ឃ្លោកគឺជាអ្វីដែលសំខាន់បំផុត បន្ទាប់មកគឺកណ្ដឹងមាសពណ៌ស្វាយដែលច្រេះចាប់។ នៅពេលក្រឡុក គេអាចមើលឃើញថាអណ្តាតកណ្ដឹងប៉ះនឹងជញ្ជាំងខាងក្នុង ប៉ុន្តែវាបែរជាមិនបញ្ចេញសំឡេងអ្វីទាំងអស់។ បាតុភូតនេះធ្វើឱ្យ សុង ជីស៊ីន ទាំងខ្លាច និងទាំងចង់ដឹង។ វត្ថុមានតម្លៃមួយទៀតគឺប៉ាន់តែចាស់មួយដែលមានឆ្លាក់ពាក្យថា "បិសាច"។ ចំពោះរបស់ផ្សេងៗទៀត សុង ជីស៊ីន មិនសូវខ្វល់ខ្វាយឡើយ។

នៅខាងក្រៅរបង គូ ខាន់ នៅតែបន្តជេរប្រមាថមិនឈប់។ ប៉ុន្តែ មួយសន្ទុះក្រោយមក សំឡេងរបស់គេក៏ស្រាប់តែស្ងាត់ឈឹង។ ក្មេងនោះស្រាប់តែរុញទ្វាររបងផ្ទះ ចិន ភីងអាន រួចរត់ចូលមកក្នុងទាំងទឹកមុខស្លេកស្លាំង។ បន្ទាប់ពីចាក់សោទ្វារ គេក៏អង្គុយច្រហោងក្បែរទ្វារ រួចធ្វើសញ្ញាប្រាប់ ចិន ភីងអាន ឱ្យអង្គុយចុះជាមួយគេដែរ។

ចិន ភីងអាន មិនដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងឡើយ ប៉ុន្តែគេក៏អោនចុះហើយដើរទៅរកក្មេងនោះ រួចអង្គុយចុះសួរខ្សឹបៗថា៖ "មានរឿងអី គូ ខាន់? តើឯងធ្វើឱ្យម៉ែឯងខឹងទៀតហើយមែនទេ?"

គូ ខាន់ ស៊ុបសំបោរ រួចតបវិញដោយសំឡេងខ្សឹបៗថា៖ "ខ្ញុំទើបតែជួបមនុស្សចម្លែកម្នាក់។ គាត់អាចប្រើចានពណ៌សក្នុងដៃគាត់ ចាក់ទឹកចេញមកមិនឈប់ឡើយ! ចាននោះប៉ុនហ្នឹងសោះ តែខ្ញុំឃើញគាត់ចាក់ទឹកចេញពីក្នុងនោះពីរម៉ោងជាប់គ្នា! នៅពេលគាត់ដើរកាត់មុខច្រក Clay Vase របស់យើង គាត់ហាក់ដូចជាឈប់។ តើគាត់ឃើញខ្ញុំទេ? ខ្ញុំងាប់ហើយ!"

គូ ខាន់ ប្រើដៃធ្វើកាយវិការបង្ហាញពីទំហំចាន រួចទះទ្រូងខ្លួនឯងទាំងដកដង្ហើមធំថា៖ "គាត់ស្ទើរតែធ្វើឱ្យឪពុករបស់ សុង ជីស៊ីន ម្នាក់នេះភ័យស្លាប់ទៅហើយ!"

"តើឯងសំដៅលើអ្នកនិទានរឿងនៅក្រោមដើមមែកកន្ទួតមែនទេ?" ចិន ភីងអាន សួរ។

គូ ខាន់ ងក់ក្បាលយ៉ាងខ្លាំង។ "គឺគាត់ហ្នឹងហើយ! លោកតានោះគ្មានកម្លាំងដៃទេ សូម្បីតែលើកខ្ញុំក៏មិនរួចផង ប៉ុន្តែចានរបស់គាត់គឺគួរឱ្យខ្លាចណាស់! គួរឱ្យខ្លាចបំផុត!" គូ ខាន់ ស្រាប់តែចាប់ដៃ ចិន ភីងអាន រួចស្បថថា៖ "លើកនេះខ្ញុំមិនបានភូតឯងទេ ចិន ភីងអាន! ខ្ញុំស្បថ! បើខ្ញុំភូតឯង សូមឱ្យ សុង ជីស៊ីន ស្លាប់យ៉ាងវេទនាចុះ!"

ចិន ភីងអាន ដាក់ម្រាមដៃលើមាត់ធ្វើសញ្ញាឱ្យស្ងាត់ ហើយក្មេងនោះក៏នៅស្ងៀមភ្លាម។ សំឡេងដង្ហើម និងជំហានជើងបានខិតជិតមកដល់ពីខាងក្រៅ រួចក៏បាត់ទៅវិញ។

មនុស្សគ្រប់គ្នាមានអ្វីដែលត្រូវខ្លាច។ កាលពីមុន គូ ខាន់ មើលទៅដូចជាមិនខ្លាចអ្វីទាំងអស់ ប៉ុន្តែនៅពេលនេះ មុខរបស់គេស្លេកដូចខ្មោច ហើយគេអង្គុយលើដី រួចយកដៃជូតមុខចុះឡើង។ វាច្បាស់ណាស់ថាគេពិតជាខ្លាចបុរសចំណាស់ម្នាក់នោះមែន។

"តើឯងគិតថាអាតាចាស់នោះទៅផ្ទះខ្ញុំទេ? តើខ្ញុំគួរធ្វើម៉េចទៅ?" គូ ខាន់ សួរភ្លាមៗ។

"តើឱ្យខ្ញុំទៅផ្ទះជាមួយឯងដើម្បីមើលទេ?" ចិន ភីងអាន សួរទាំងអស់សង្ឃឹម។

នេះប្រហែលជាអ្វីដែល គូ ខាន់ ចង់ឮបំផុត គេប្រញាប់ក្រោកឈរ ប៉ុន្តែបន្ទាប់មកក៏អង្គុយចុះវិញទាំងទន់ជង្គង់ រួចសម្លឹងមើល ចិន ភីងអាន ដោយទឹកមុខគួរឱ្យអាណិត។ "ជង្គង់ខ្ញុំទន់អស់ហើយ ដើរមិនរួចទេ!"

ចិន ភីងអាន ក្រោកឈរ រួចអោនចុះចាប់ករអាវ គូ ខាន់ លើកឡើងដោយដៃម្ខាង រួចបើកទ្វាររបងដើរចេញទៅ។

ផ្ទះរបស់ក្មេងនោះនៅចម្ងាយតែប្រហែល ១០០ ម៉ែត្រពីផ្ទះ ចិន ភីងអាន ប៉ុណ្ណោះ ហើយពិតមែន នៅពេលទៅដល់ទីនោះ គូ ខាន់ បានឃើញបុរសចំណាស់នៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះរបស់គេ ហើយម្តាយរបស់គេថែមទាំងបានលើកកៅអីឱ្យគាត់អង្គុយទៀតផង។ ក្នុងខណៈនោះ គូ ខាន់ មានអារម្មណ៍ដូចជាមេឃរលំមកលើខ្លួន គេបានពួនពីក្រោយ ចិន ភីងអាន ដោយសង្ឃឹមថា ចិន ភីងអាន នឹងការពារគេ។

សំណាងល្អ ចិន ភីងអាន បានដើរនាំមុខ ខណៈដែល គូ ខាន់ ដើរតាមពីក្រោយយ៉ាងស្អិត។ គូ ខាន់ ចាប់ជាយអាវ ចិន ភីងអាន យ៉ាងណែន គេចាប់ផ្តើមមានភាពក្លាហានឡើងវិញបន្តិចដោយសារមានវត្តមាន ចិន ភីងអាន។ បុរសចំណាស់មិនបានចាប់អារម្មណ៍នឹងក្មេងប្រុសទាំងពីរឡើយ គាត់អង្គុយលើកៅអី ហាក់ដូចជាកំពុងគិតអ្វីម្យ៉ាង ហើយចានពណ៌សដែលគាត់កាន់មុននេះក៏បាត់ទៅណាឈឹង។ ភាពក្លាហានទាំងអស់បានរលាយបាត់ពីខ្លួន គូ ខាន់ ម្តងទៀត ហើយគេក៏ពួនពីក្រោយ ចិន ភីងអាន ជាថ្មី។

បុរសចំណាស់សម្លឹងមើលស្ត្រីដែលមានទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់បំផុត រួចងាកមកមើល ចិន ភីងអាន ដែលមានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ មុននឹងសម្លឹងទៅ គូ ខាន់ រួចសួរថា៖ "តើឯងចិញ្ចឹមអ្វីនៅក្នុងអាងទឹកនោះ?"

គូ ខាន់ ស្រែកតបពីក្រោយ ចិន ភីងអាន ថា៖ "តើមានអ្វីទៀត? គ្រាន់តែត្រី បង្គា និងក្ដាម ដែលខ្ញុំចាប់បានពីស្ទឹង និងអន្ទង់ខ្លះដែលខ្ញុំស្ទូចបានពីវាលស្រែប៉ុណ្ណោះ។ បើលោកតាចូលចិត្ត យកវាទៅទាំងអស់ក៏បានដែរ..." សំឡេងរបស់គេកាន់តែខ្សោយទៅៗ ដែលបង្ហាញពីភាពភ័យខ្លាច។

ស្ត្រីម្នាក់នោះអង្អែលសក់ខ្លួនឯងមួយភ្លែត រួចងាកទៅរក ចិន ភីងអាន ហើយហៅដោយសំឡេងទន់ភ្លន់ថា៖ "ភីងអាន។" ចិន ភីងអាន ដឹងពីអ្វីដែលនាងចង់បាន គេក៏អង្អែលក្បាល គូ ខាន់ រួចងាកក្រោយដើរចេញទៅ។

ភាពមានកំហុសខ្លះបានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់ស្ត្រីម្នាក់នោះនៅពេលសម្លឹងមើលខ្នង ចិន ភីងអាន ប៉ុន្តែនាងក៏ប្រញាប់បោះបង់ចោលគំនិតនោះ រួចងាកទៅរកបុរសចំណាស់ហើយសួរថា៖ "លោកម្ចាស់ទេវតា លោកបានមកពីឆ្ងាយដើម្បីមកដល់ទីនេះ។ តើលោកមានបំណងចង់ទិញឱកាសនេះ ឬចង់ដណ្ដើមយកវាដោយកម្លាំង?"

បុរសចំណាស់ញញឹម រួចគ្រវីក្បាលតបថា៖ "ខ្ញុំមិនមានលទ្ធភាពទិញឱកាសនេះឡើយ ហើយក៏មិនអាចដណ្ដើមយកវាដោយកម្លាំងបានដែរ។"

"ប្រហែលជាវាជាការពិតកាលពីមុន ប៉ុន្តែវាមិនមែនមានន័យថាវានឹងនៅតែជាការពិតនៅថ្ងៃអនាគតឡើយ" ស្ត្រីម្នាក់នោះតបវិញទាំងគ្រវីក្បាល។

ទឹកមុខដ៏ធូរស្រាលរបស់បុរសចំណាស់បានរលាយបាត់ភ្លាមៗនៅពេលឮបែបនេះ វាដូចជាគាត់ទើបតែត្រូវរន្ទះបាញ់អញ្ចឹង។ គាត់បានគ្រវីដៃអាវលើអាកាស រួចរាប់ម្រាមដៃយ៉ាងលឿន ហាក់ដូចជាកំពុងគណនាអ្វីម្យ៉ាង។ បន្ទាប់មក គាត់ដកដង្ហើមធំថា៖ "តើវាពិតជាចាំបាច់ត្រូវធ្វើដល់ថ្នាក់ហ្នឹងមែនទេ?"

ទឹកមុខត្រជាក់បានលេចឡើងលើមុខស្ត្រីម្នាក់នោះ ខណៈដែលនាងសើចចំអកថា៖ "តើលោកគិតថា ក្រុងនេះពោរពេញដោយមនុស្សល្អមែនទេ?"

បុរសចំណាស់ក្រោកឈរ រួចសម្លឹងមើលក្មេងដែលកំពុងងឿងឆ្ងល់ ហើយគាត់ហាក់ដូចជាបានសម្រេចចិត្តរឿងសំខាន់បំផុតមួយ គាត់ក៏បញ្ចេញចានពណ៌សចេញពីដៃអាវ។ បន្ទាប់មក គាត់ដើរទៅរកអាងទឹកដ៏ធំ ដែលមានកម្ពស់ប្រហែលពាក់កណ្តាលនៃមនុស្សពេញវ័យ រួចដួសទឹកមួយចានពីក្នុងនោះយ៉ាងលឿន។

ស្ត្រីម្នាក់នោះព្យាយាមធ្វើទឹកមុខឱ្យស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ បាតដៃរបស់នាងកំពុងហូរញើសជោក។ បុរសចំណាស់អង្គុយចុះលើកៅអីវិញ រួចហៅ គូ ខាន់ ឱ្យមកជិត។ "មកទីនេះមើល៍ កូនស្រឡាញ់។" គូ ខាន់ ងាកទៅមើលម្តាយរបស់គេ ហើយនាងក៏ងក់ក្បាលផ្តល់កម្លាំងចិត្តឱ្យគេ។

នៅពេលក្មេងនោះដើរមកដល់ បុរសចំណាស់បានផ្លុំលើផ្ទៃទឹកក្នុងចានថ្នមៗ ធ្វើឱ្យទឹកមានរលកខ្ទ័រខ្ទារ។ "ហាមាត់ឡើង" បុរសចំណាស់បង្គាប់ទាំងញញឹម។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នា គាត់បានលូកដៃទៅយកស្លឹកមែកកន្ទួតមួយសន្លឹកចេញពីលើខ្លួន គូ ខាន់ យ៉ាងលឿន។ គាត់កាន់ស្លឹកឈើនោះដោយម្រាមដៃពីរ។ គូ ខាន់ ហាមាត់ដោយក្តីភ្ញាក់ផ្អើលនៅពេលឃើញបែបនេះ ហើយបុរសចំណាស់ក៏បានបោះស្លឹកមែកកន្ទួតពណ៌បៃតងនោះចូលទៅក្នុងមាត់ គូ ខាន់ ភ្លាម។

ក្មេងនោះស្រឡាំងកាំងឈរស្ងៀម ប៉ុន្តែគេក៏ដឹងថាគ្មានអ្វីប្លែកនៅក្នុងមាត់ឡើយ។ មុនពេលគេមានឱកាសនិយាយអ្វី បុរសចំណាស់ចង្អុលទៅចាននៅលើបាតដៃគាត់ រួចសួរថា៖ "សម្លឹងមើលឱ្យច្បាស់ តើឯងឃើញអ្វីទេ?"

គូ ខាន់ សម្លឹងមើលក្នុងចានទាំងភ្នែកធំៗ។ ដំបូងឡើយ គេឃើញត្រឹមតែចំណុចខ្មៅតូចមួយប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់មក ចំណុចខ្មៅនោះក៏ប្រែជាខ្សែខ្មៅធំជាងមុនបន្តិច ហើយវាបន្តរីកធំឡើងៗ រហូតក្លាយជាត្រីអណ្តែងពណ៌លឿងដីដែលកំពុងហែលយ៉ាងសប្បាយរីករាយក្នុងទឹកក្នុងចាន។

ការចងចាំមួយបានផ្ទុះឡើងក្នុងខួរក្បាលរបស់ គូ ខាន់ ហើយគេឧទានថា៖ "ខ្ញុំចាំរបស់ហ្នឹងបាន! វាជារបស់ ចិន ភីងអាន ហើយខ្ញុំ..." ស្ត្រីម្នាក់នោះប្រញាប់ទះកំផ្លៀងគេមួយទំហឹងទាំងទឹកមុខខឹងសម្បារ។ "ស្ងាត់មាត់ទៅ!"

បុរសចំណាស់មិនមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលឡើយ ហើយគាត់និយាយដោយសំឡេងធម្មតាថា៖ "ពួកយើងហាត់រៀនដើម្បីភាពអមតៈ ដែលវាគឺជាការដើរប្រឆាំងនឹងច្បាប់ធម្មជាតិទៅហើយ ដូច្នេះការដណ្ដើមយកធនធាន និងឱកាសដើម្បីជួយពួកយើងលើផ្លូវនេះ វាមិនមែនជារឿងដែលត្រូវអាក់អន់ចិត្តឡើយ។ មិនបាច់ភ័យពេកទេ អ្វីដែលជារបស់កូនប្រុសអ្នក វានឹងមកដល់ដៃគេមិនខាន ហើយអ្វីដែលមិនមែនជារបស់យុវជនម្នាក់នោះ វានឹងមិនអាចស្ថិតនៅក្នុងដៃគេជារៀងរហូតឡើយ។"

គូ ខាន់ មានទម្ងន់មិនដល់ ៤០ គីឡូក្រាមឡើយ ប៉ុន្តែដុងរបស់គេគឺធ្ងន់ខ្លាំងណាស់។ បុរសចំណាស់បានចំណាយកម្លាំងកាលពីមុនដើម្បីប្រើបច្ចេកទេសសម្ងាត់ដែលបន្តវេនមកជាច្រើនជំនាន់ ដើម្បីវាស់ទម្ងន់នៃដុងហាត់រៀនរបស់មនុស្សដទៃ។ ការដែលគាត់មិនអាចលើក គូ ខាន់ រួច ខណៈពេលកំពុងប្រើបច្ចេកទេសនេះ គឺជាភស្តុតាងបង្ហាញថា ក្មេងនេះមានដុងអស្ចារ្យបំផុត ហើយនោះហើយជាមូលហេតុដែលគាត់ព្រមទទួលយកក្មេងនេះជាកូនសិស្ស។ បើមិនដូច្នេះទេ ក្មេងអាយុប៉ុននេះដែលមានរបស់មានតម្លៃបែបនេះនៅក្នុងខ្លួន វានឹងនាំមកនូវគ្រោះមហន្តរាយដល់ខ្លួនគេតែប៉ុណ្ណោះ។

ស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្អាតបានលេចឡើងលើមុខបុរសចំណាស់ ប៉ុន្តែភ្នែករបស់គាត់ត្រជាក់ដូចជាទឹកកក ខណៈដែលគាត់និយាយថា៖ "ពិតណាស់ ទោះបីជាវាធ្លាប់ជារបស់យុវជនម្នាក់នោះក៏ដោយ តើវាមានន័យអ្វីទៅ? ឥឡូវនេះខ្ញុំនៅទីនេះ វាមិនមែនជារបស់គេទៀតឡើយ។"

ធ្មេញរបស់ គូ ខាន់ ចាប់ផ្តើមញ័រទទ្រើត ហើយគេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ត្រជាក់ខ្លាំង។ ផ្ទុយទៅវិញ ស្ត្រីម្នាក់នោះមើលទៅមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលយ៉ាងខ្លាំង។

បុរសចំណាស់បង្ហាញទឹកមុខទន់ភ្លន់ម្តងទៀត រួចនិយាយថា៖ "កូនស្រឡាញ់ ចាននេះមានផ្ទុកទឹកនៃទន្លេទាំងមូល ហើយឥឡូវនេះ មាននាគទឹកតូចមួយនៅក្នុងនោះ។ ចាប់ពីពេលនេះទៅ ឯងនឹងក្លាយជាសិស្សផ្ទាល់របស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំគឺជា 'ម្ចាស់ពិតប្រាកដ' (True Lord) ហើយនៅសល់តែពាក់កណ្តាលជំហានទៀតប៉ុណ្ណោះ នឹងក្លាយជាបុព្វបុរសស្ថាបនិកមហានិកាយ (Sect-founding Patriarch)។ នៅថ្ងៃអនាគត ឯងនឹងយល់ពីអត្ថន័យនៃពាក្យទាំងនេះ។ ខ្ញុំធានាថា អត្ថន័យរបស់វាគឺធ្ងន់ជាងទឹកក្នុងទន្លេទាំងមូលនៅក្នុងចាននេះទៅទៀត។"

រំពេចនោះ គូ ខាន់ ក៏យំខ្លាំងៗចេញមក។ "វាមិនត្រឹមត្រូវទេ! របស់ហ្នឹងជារបស់ ចិន ភីងអាន តើ!" ស្ត្រីម្នាក់នោះកាន់តែខឹងខ្លាំងឡើង ហើយនាងបានលើកដៃរៀបនឹងវាយកូនដ៏ល្ងង់ខ្លៅរបស់នាងម្តងទៀត ប៉ុន្តែបុរសចំណាស់បានគ្រវីដៃឃាត់។

គាត់ញញឹម រួចនិយាយដោយមិនខ្វល់ខ្វាយថា៖ "វាមិនមែនជារឿងអាក្រក់ឡើយ ដែលគេមានចិត្តល្អបែបនេះ។" គូ ខាន់ អោនក្បាលចុះ ហើយយកខ្នងដៃជូតទឹកភ្នែក និងសំបោរ ខណៈដែលម្តាយរបស់គេសម្លឹងមើលបុរសចំណាស់ដោយស្ងៀមស្ងាត់។ បុរសចំណាស់ងក់ក្បាលតបវិញទាំងស្នាមញញឹមមានន័យជ្រៅ ហើយអ្នកទាំងពីរហាក់ដូចជាយល់ចិត្តគ្នាដោយមិនបាច់ប្រើសម្តី។

នៅពេលងើបក្បាលឡើង គូ ខាន់ បានឃើញថាម្តាយរបស់គេ និងលោកគ្រូដែលទើបតែលេចមុខមកពីណាមិនដឹងម្នាក់នេះ សុទ្ធតែមានស្នាមញញឹមនៅលើមុខ។ គូ ខាន់ ងាកក្រោយឃើញថា ចិន ភីងអាន បានបិទទ្វាររបងផ្ទះដើរចេញទៅបាត់ទៅហើយ។

ក្រុងនេះគឺដូចជាវាលស្រែក្នុងរដូវប្រមូលផល ប៉ុន្តែមានមនុស្សខ្លះគឺដូចជាស្មៅជើងមាន់ដែលដុះលាយឡំជាមួយដំណាំ ដោយគ្មានអ្នកណាចាប់អារម្មណ៍ឡើយ។ យុវជនពាក់ស្បែកជើងចំបើងដែលដើរម្នាក់ឯងក្នុងច្រក Clay Vase នោះ គឺជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងនោះ។