ទឹកមួយចាន

នៅក្នុងច្រក Apricot Blossom មានអណ្តូងមួយឈ្មោះថា "អណ្តូងសោដែក" (Iron Lock Well)។ មានច្រវាក់ដែកមួយដែលមានទំហំប៉ុនដើមដៃយុវជនម្នាក់ កំពុងព្យួរចុះទៅក្នុងអណ្តូងនោះ ហើយគ្មានអ្នកណាដឹងថា ហេតុអ្វីបានជាមានច្រវាក់នៅទីនោះ ឬអ្នកណាជាអ្នកធ្វើរឿងចម្លែក និងឥតប្រយោជន៍បែបនេះឡើយ។ សូម្បីតែមនុស្សដែលចំណាស់ជាងគេក្នុងក្រុង ក៏មិនអាចរៀបរាប់ពីប្រវត្តិរបស់វាបានដែរ។

មានពាក្យចចាមអារ៉ាមថា កាលពីមុនមានមនុស្សចង់ដឹងចង់ឃើញម្នាក់ក្នុងក្រុង បានព្យាយាមពិនិត្យមើលថា តើច្រវាក់នោះវែងប៉ុណ្ណា។ មនុស្សចាស់ៗក្នុងក្រុងបានព្រមានគេថា អ្នកណាដែលព្យាយាមទាញច្រវាក់ចេញពីអណ្តូង នឹងត្រូវកាត់បន្ថយអាយុកាលមួយឆ្នាំសម្រាប់រាល់ប្រវែងមួយហត្ថនៃច្រវាក់ដែលទាញបាន ប៉ុន្តែបុរសនោះមិនបានស្តាប់តាមការព្រមានឡើយ។ បន្ទាប់ពីខំទាញច្រវាក់យ៉ាងខ្លាំងអស់រយៈពេល ១៥ នាទី ច្រវាក់មួយគំនរធំត្រូវបានទាញចេញមក ប៉ុន្តែវានៅតែមិនឃើញចុងបញ្ចប់ដដែល។

នៅពេលនោះ បុរសនោះមានអារម្មណ៍ហត់នឿយយ៉ាងខ្លាំង គេក៏ទុកច្រវាក់មួយគំនរនោះនៅក្បែរមាត់អណ្តូង ដោយប្រកាសថាគេនឹងត្រឡប់មកវិញនៅថ្ងៃស្អែក ហើយប្តេជ្ញាថានឹងស្វែងរកការពិតឱ្យឃើញ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅថ្ងៃដដែលនោះ បន្ទាប់ពីត្រឡប់ទៅដល់ផ្ទះ គេក៏បានស្លាប់នៅលើគ្រែទាំងឈាមហូរចេញតាមរន្ធទាំងប្រាំបួន ហើយគេមិនព្រមបិទភ្នែកស្លាប់ឡើយ។

ទោះបីជាសមាជិកគ្រួសារព្យាយាមយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏សាកសពរបស់គេមិនព្រមបិទភ្នែកដែរ។ ចុងក្រោយ បុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលគ្រួសាររស់នៅក្បែរអណ្តូងនោះជាច្រើនជំនាន់ បានប្រាប់ឱ្យគ្រួសារនោះសែងសាកសពមកក្បែរអណ្តូង ដើម្បីឱ្យសាកសពបាន "មើល" គាត់ដាក់ច្រវាក់ត្រឡប់ចូលក្នុងអណ្តូងវិញ។ នៅទីបំផុត បន្ទាប់ពីច្រវាក់ទាំងអស់បានលិចចូលទៅក្នុងជម្រៅអណ្តូងវិញ សាកសពនោះក៏បានបិទភ្នែក។

បុរសចំណាស់ម្នាក់ និងក្មេងតូចម្នាក់កំពុងដើរយឺតៗឆ្ពោះទៅរកអណ្តូងសោដែក។ ក្មេងនោះនៅតូចណាស់ ដោយមានសំបោរពីរខ្សែហូរចេញតាមរន្ធច្រមុះ ប៉ុន្តែគេអាចនិយាយរៀបរាប់រឿងបានយ៉ាងច្បាស់លាស់ និងមានរបៀបរៀបរយ ខុសពីក្មេងជនបទធម្មតាដែលទើបតែចូលរៀនបានកន្លះឆ្នាំ។

នៅពេលនេះ ក្មេងនោះងើបមុខមើលទៅលោកតាដែលកាន់ចានពណ៌សធំ ដោយមានភ្នែកធំៗដូចជាផ្លែទំពាំងបាយជូរខ្មៅ ហើយគេក៏ស៊ុបសំបោរចូលទៅក្នុងច្រមុះវិញ។ ក្មេងនោះនិយាយថា៖ "រឿងរបស់ខ្ញុំចប់ហើយ។ លោកតាត្រូវបង្ហាញខ្ញុំនូវអ្វីដែលមានក្នុងចានរបស់លោកតាឥឡូវនេះ មែនទេ?"

"កុំប្រញាប់ពេកអី។ ឱ្យខ្ញុំអង្គុយលើមាត់អណ្តូងសិន ចាំខ្ញុំឱ្យឯងមើលតាមចិត្ត" បុរសចំណាស់សើច។

ក្មេងនោះក៏គំរាមភ្លាមៗថា៖ "លោកតាមិនត្រូវខុសសន្យាឡើយ! បើមិនអញ្ចឹងទេ លោកតានឹងស្លាប់យ៉ាងវេទនា! ឱ្យតែទៅដល់អណ្តូងសោដែក លោកតានឹងធ្លាក់ចូលទៅក្នុងនោះភ្លាម ហើយខ្ញុំមិនជួយស្រង់សពលោកតាឡើយ។ បើរឿងនោះមិនកើតឡើងទេ នោះរន្ទះនឹងបាញ់លោកតាឱ្យក្លាយជាធ្យូង។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំនឹងយកថ្មមកគប់កម្ទេចធ្យូងរបស់លោកតាឱ្យម៉ត់..."

បុរសចំណាស់ចាប់ផ្តើមឈឺក្បាលនៅពេលឮពាក្យជេរប្រទេចដ៏សាហាវពីក្មេងម្នាក់នេះ ហើយគាត់ក៏ប្រញាប់និយាយថា៖ "ខ្ញុំច្បាស់ជាឱ្យឯងមើល! តើឯងរៀននិយាយបែបនេះពីអ្នកណា?"

"ម៉ែខ្ញុំ!" ក្មេងនោះឆ្លើយយ៉ាងដាច់អហង្ការ។

"ម៉ែរបស់ឯងពិតជាស្ត្រីដែលល្អ និងមានចិត្តមេត្តាបំផុតមែន" បុរសចំណាស់ "សរសើរ"។

ក្មេងនោះស្រាប់តែឈប់ដើរ រួចជ្រួញចិញ្ចើមសួរថា៖ "លោកតាកំពុងជេរម៉ែខ្ញុំមែនទេ? ខ្ញុំដឹងថាមានមនុស្សខ្លះចូលចិត្តនិយាយរឿងល្អៗពីអ្នកដទៃ ប៉ុន្តែតាមពិតមានន័យផ្ទុយពីនេះ ដូចជា សុង ជីស៊ីន អញ្ចឹង!"

បុរសចំណាស់ប្រញាប់បដិសេធ រួចប្តូរប្រធានបទសួរថា៖ "តើនៅក្នុងក្រុងនេះ តែងតែមានរឿងចម្លែកៗកើតឡើងមែនទេ?"

ក្មេងនោះងក់ក្បាលតប។

"ប្រាប់ខ្ញុំមើល៍" បុរសចំណាស់សួរ។

ក្មេងនោះចង្អុលទៅបុរសចំណាស់ទាំងទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ "មានតាឆ្កួតម្នាក់ដើរកាន់ចានពណ៌សធំ ប៉ុន្តែមិនឱ្យអ្នកណាដាក់លុយចូល។ សូម្បីតែមុនពេលលោកតានិយាយចប់ ម៉ែខ្ញុំប្រាប់ថា លោកតាកំពុងប្រឌិតរឿងដែលគួរឱ្យយល់ច្រឡំ ហើយលោកតាគឺជាជនបោកប្រាស់ដែលចិញ្ចឹមជីវិតដោយការភូតកុហកអ្នកដទៃ នោះហើយជាមូលហេតុដែលលោកតាខំប្រឹងបដិសេធមិនយកកាក់ដែលខ្ញុំឱ្យ។ ឥឡូវបង្ហាញខ្ញុំមើល តើមានអ្វីក្នុងចានហ្នឹង!"

បុរសចំណាស់ស្រឡាំងកាំងនិយាយមិនចេញ។

តាមពិតទៅ អ្នកនិទានរឿងម្នាក់នេះបានសុំឱ្យក្មេងនេះនាំគាត់មកមើលអណ្តូងនៅច្រក Apricot Blossom។ ដំបូងឡើយ ក្មេងនោះមិនព្រមឡើយ ដូច្នេះបុរសចំណាស់ក៏ប្រាប់គេថា ចានពណ៌សធំរបស់គាត់គឺពិសេសណាស់ ហើយវាមានផ្ទុកនូវរបស់ដែលកម្រ និងអស្ចារ្យបំផុត។ ក្មេងម្នាក់នេះមានភាពស្វាហាប់ និងចូលចិត្តផ្សងព្រេងតាំងពីកើតមក។

ឪពុកម្តាយគេតែងតែនិយាយប្រៀបធៀបថា គេដូចជាមនុស្សដែលគ្មានគូទអញ្ចឹង ព្រោះគេមិនចេះអង្គុយឱ្យស្ងៀមឡើយ។ តាំងពីតូចមក គេតែងតែដើរលេងពាសវាលពាសកាលជាមួយក្រុមអ្នកលេងដែលមាន លីវ ស៊ានយ៉ាង (Liu Xianyang) ជាមេកោយ ប៉ុន្តែអ្វីដែលអស្ចារ្យនោះគឺ គេមានភាពអត់ធ្មត់ក្នុងការអង្គុយស្ងៀមក្រោមថ្ងៃក្តៅរយៈពេលមួយម៉ោង ដើម្បីគ្រាន់តែស្ទូចអន្ទង់ ឬត្រីអណ្តែង ដែលបង្ហាញពីភាពអត់ធ្មត់មិនគួរឱ្យជឿសម្រាប់ក្មេងអាយុប៉ុនគេ។

ហេតុដូច្នេះហើយ នៅពេលបុរសចំណាស់ប្រកាសថាមានរបស់អស្ចារ្យនៅក្នុងចាន ក្មេងនោះក៏ជាប់នុយភ្លាម។

បុរសចំណាស់បានចាប់ផ្តើមដោយការសាកល្បងលើកក្មេងនោះ ដើម្បីមើលថាគេធ្ងន់ប៉ុណ្ណា និងមានទម្ងន់លើសពី ២០ គីឡូក្រាមឬអត់។ ទោះបីជាសំណើនោះចម្លែក ប៉ុន្តែក្មេងនោះក៏យល់ព្រមដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ។ ក្នុងចិត្តគេគិតថា គេមិនបាត់បង់អ្វីឡើយត្រឹមតែការឱ្យគេលើកនោះ។

ទោះជាយ៉ាងណា អ្វីដែលធ្វើឱ្យក្មេងនោះខកចិត្ត គឺបុរសចំណាស់កាន់ចាននៅលើបាតដៃឆ្វេង ហើយព្យាយាមលើកក្មេងនោះដោយកម្លាំងដៃស្តាំប្រាំទៅប្រាំមួយដងជាប់គ្នា ប៉ុន្តែនៅតែមិនរួចដដែល។ ក្មេងនោះសម្លឹងមើលដៃជើងដ៏ស្គមស្គាំងរបស់បុរសចំណាស់ទាំងមើលងាយ ហើយគេគិតក្នុងចិត្តថា ចិន ភីងអាន ពិតជាខ្លាំងជាងលោកតានេះឆ្ងាយណាស់ ទោះបីជាពួកគេមានរូបរាងប្រហាក់ប្រហែលគ្នាក៏ដោយ។

ប៉ុន្តែ ក្មេងនេះឆ្លាតណាស់ គេដឹងថាបើគេចង់ឃើញអ្វីដែលនៅក្នុងចាន គេត្រូវតែធ្វើឱ្យលោកតាពេញចិត្ត ដូច្នេះគេក៏ខំទប់អារម្មណ៍មិនជេរប្រមាថ។ នៅក្នុងតំបន់ច្រក Clay Vase និង Apricot Blossom ក្មេងម្នាក់នេះអាចជាប់ចំណាត់ថ្នាក់លេខ ៣ ក្នុងការជេរប្រមាថ និងឈ្នះការជជែកដេញដោលតាមផ្លូវ ខណៈដែល សុង ជីស៊ីន ជាប់លេខ ២ ហើយម្តាយរបស់ក្មេងនេះគឺជាអ្នកដែលខ្លាំងបំផុត។

បុរសចំណាស់ដើរទៅរកអណ្តូង ប៉ុន្តែគាត់មិនបានអង្គុយលើមាត់អណ្តូងឡើយ។ អណ្តូងនោះត្រូវបានសាងសង់ឡើងពីឥដ្ឋដីឥដ្ឋ ហើយដោយសារមូលហេតុអ្វីម្យ៉ាង ដង្ហើមរបស់បុរសចំណាស់ចាប់ផ្តើមដកដង្ហើមធំៗ។ ក្មេងនោះក៏ដើរទៅជិតអណ្តូង រួចលោតបែរខ្នងឱ្យអណ្តូង ហើយអង្គុយលើមាត់អណ្តូងយ៉ាងចំគោលដៅ។

បុរសចំណាស់មានភាពភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលឃើញបែបនេះ។ ប្រសិនបើក្មេងនោះភ្លាត់ស្នៀតតែបន្តិច គេនឹងធ្លាក់ចូលក្នុងអណ្តូងជាមិនខាន ហើយបើតាមរឿងនិទានជុំវិញអណ្តូងនេះ វាប្រហែលជាពិបាកនឹងរកអ្នកណាដែលហ៊ានចុះទៅស្រង់សពគេមកវិញណាស់។

បុរសចំណាស់ដើរទៅមុខយឺតៗពីរបីជំហាន អោនមើលច្រវាក់ដែក ដែលចុងម្ខាងត្រូវបានចងយ៉ាងណែននៅផ្នែកខាងក្រោមនៃរ៉កអណ្តូង។ ខ្ញុំឆ្ងល់ណាស់ តើរបស់ដ៏មានតម្លៃនេះ នឹងធ្លាក់ទៅក្នុងដៃអ្នកណា? បុរសចំណាស់គិតក្នុងចិត្តទាំងអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់។ គាត់លាតបាតដៃឆ្វេងដែលនៅទំនេរ រួចសម្លឹងមើលបាតដៃរបស់គាត់។

មានប្រព័ន្ធខ្សែបន្ទាត់ដ៏ស្មុគស្មាញនៅលើបាតដៃរបស់គាត់ ប៉ុន្តែមានខ្សែថ្មីមួយដែលកំពុងលូនវែងចេញមកយឺតៗ ដូចជាស្នាមប្រេះនៅលើប៉សឺឡែនអញ្ចឹង។ សម្រាប់ពួកទេវតា ការសង្កេតមើលបាតដៃខ្លួនឯង គឺដូចជាការសង្កេតមើលពិភពលោកទាំងមូល ប៉ុន្តែសម្រាប់បុរសចំណាស់រូបនេះ គាត់គ្រាន់តែមើលខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។ គាត់ជ្រួញចិញ្ចើមយ៉ាងណែន រួចឧទានថា៖ "ប្រសិនបើរឿងរ៉ាវអាក្រក់ដល់កម្រិតនេះបន្ទាប់ពីកន្លះថ្ងៃ តើពួកវានឹងទៅជាយ៉ាងណាទៅ?"

ក្មេងនោះបានក្រោកឈរនៅលើមាត់អណ្តូងរួចទៅហើយ ដៃម្ខាងច្រត់ចង្កេះ ចំណែកដៃម្ខាងទៀតចង្អុលទៅបុរសចំណាស់ទាំងជំរុញខ្លាំងៗថា៖ "តើលោកតាព្រមឱ្យខ្ញុំមើលចានពណ៌សហ្នឹងឬនៅ?!"

"ប្រញាប់ចុះមកវិញភ្លាមទៅ! ខ្ញុំនឹងឱ្យឯងមើលចានរបស់ខ្ញុំឥឡូវនេះ" បុរសចំណាស់និយាយទាំងធុញទ្រាន់។

ក្មេងនោះមានអារម្មណ៍សង្ស័យ ប៉ុន្តែគេក៏លោតចុះពីមាត់អណ្តូង។ បុរសចំណាស់រារែកមួយភ្លែត បន្ទាប់មកទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់បានលេចឡើងលើមុខគាត់។ "មើលទៅពួកយើងពិតជាមាននិស្ស័យនឹងគ្នា ដូច្នេះវាមិនមែនជារឿងខុសឡើយដែលខ្ញុំបង្ហាញឯងថា ចាននេះអាចធ្វើអ្វីបានខ្លះ។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីឯងឃើញហើយ ឯងមិនត្រូវប្រាប់អ្នកណាឡើយ សូម្បីតែម៉ែរបស់ឯង។ បើឯងធ្វើបាន ខ្ញុំនឹងឱ្យឯងមើល។ បើមិនបានទេ ទោះបីជាឯងជេរខ្ញុំយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនឱ្យឯងមើលសូម្បីតែបន្តិចដែរ។"

ក្មេងនោះងក់ក្បាលតប។ "ខ្ញុំធ្វើបាន។ បង្ហាញខ្ញុំមក។"

បុរសចំណាស់ដើរទៅរកអណ្តូងទាំងទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ ហើយគាត់អោនមើលឃើញក្មេងនោះកំពុងអង្គុយច្រហោងលើមាត់អណ្តូងម្តងទៀត ដែលធ្វើឱ្យគាត់ចាប់ផ្តើមស្តាយក្រោយដែលរើសក្មេងរឹងរូសម្នាក់នេះមកធ្វើជាអ្នកនាំផ្លូវ។

បុរសចំណាស់បោះបង់គំនិតឥតប្រយោជន៍ទាំងនោះចេញពីខួរក្បាល រួចចាប់កាន់ផ្នែកខាងក្រោមនៃចានដោយម្រាមដៃទាំងប្រាំនៃដៃស្តាំ បែរមុខទៅរកអណ្តូង។ បាតដៃរបស់គាត់ចាប់ផ្តើមផ្អៀងបន្តិចម្តងៗ ក្នុងកម្រិតមួយដែលភ្នែកធម្មតាស្ទើរតែមើលមិនឃើញ។

ក្មេងនោះមានអារម្មណ៍ថាគេរង់ចាំយូរណាស់មកហើយ ប៉ុន្តែមិនមានអ្វីផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងចានដែលនៅពីលើក្បាលគេឡើយ ហើយកាយវិការរបស់បុរសចំណាស់ក៏នៅដដែល។ នៅពេលដែលសំបោរដែលហូរចេញពីច្រមុះក្មេងនោះរៀបនឹងដល់បបូរមាត់ ហើយគេជិតនឹងអស់ភាពអត់ធ្មត់ទៅហើយនោះ ស្រាប់តែមានទឹកមួយខ្សែដែលមានទំហំប៉ុនម្រាមដៃ បានហូរចេញពីចានចូលទៅក្នុងអណ្តូងយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

ក្មេងនោះខឹងយ៉ាងខ្លាំង ហើយគេរៀបនឹងជេរប្រមាថទៅហើយ ប៉ុន្តែគេក៏ស្រាប់តែបិទមាត់វិញភ្លាមៗដោយក្តីភ្ញាក់ផ្អើលនឹងអ្វីដែលគេកំពុងឃើញ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ទឹកមុខរបស់គេប្រែពីភាពភ្ញាក់ផ្អើលទៅជាភាពងឿងឆ្ងល់ ហើយបន្ទាប់មក ភាពភ័យខ្លាចបានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ។ រំពេចនោះ គេក៏ភ្ញាក់ខ្លួនព្រើត រួចលោតចុះពីមាត់អណ្តូង ហើយរត់ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញយ៉ាងលឿន។

តាមពិតទៅ ចំនួនទឹកដែលបុរសចំណាស់បានចាក់ចូលទៅក្នុងអណ្តូងចេញពីចានពណ៌សនោះ វាលើសពីចំណុះនៃអាងទឹកដ៏ធំទៅទៀត ប៉ុន្តែវានៅតែមានទឹកហូរចេញពីចានមិនឈប់ឈរ ហើយក្មេងនោះជឿជាក់ថាគេទើបតែបានឃើញខ្មោចលងហើយ។

លីវ ស៊ានយ៉ាង (Liu Xianyang) បានកាច់មែកឈើមួយដែលទើបតែដុះពន្លក ខណៈដែលគេដើរកាត់ ហើយគេចាប់ផ្តើមប្រើវាដើម្បីហាត់ដាវ។ គេវិលខ្លួនចុះឡើងដូចជាកង់ដែលវិលមិនឈប់ បង្កឱ្យមានដីហុយសំពោង ហើយគេមិនបានខ្វល់ខ្វាយពីការថែរក្សាស្បែកជើងកវែងថ្មីដែលគេកំពុងពាក់ឡើយ។

បន្ទាប់ពីចេញពីក្រុង គេបានធ្វើដំណើរទៅទិសខាងត្បូង។ បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ស្ពានដែលមានដំបូលដែលឧបត្ថម្ភដោយ លោកម្ចាស់ សុង ហើយដើរប្រហែលមួយទៅពីរគីឡូម៉ែត្រទៀត គេនឹងទៅដល់កន្លែងស្លដែករបស់ លោកគ្រូ រ័ន (Master Ruan) និងកូនស្រីរបស់គាត់។ លីវ ស៊ានយ៉ាង តែងតែមានចរិតអួតអាង និងរឹងរូស ប៉ុន្តែគាត់បានចំណាយពេលតែមួយប្រយោគប៉ុណ្ណោះដើម្បីឱ្យ លោកគ្រូ រ័ន ទទួលបានការគោរពពីគេយ៉ាងខ្លាំង៖ "ពួកយើងមកទីនេះដើម្បីតែស្លដាវប៉ុណ្ណោះ។"

លីវ ស៊ានយ៉ាង មិនអាចទប់ក្តីរំភើបបានឡើយ នៅពេលគិតថាគេនឹងអាចមានដាវពិតប្រាកដមួយនៅថ្ងៃអនាគត ហើយគេក៏គ្រវែងមែកឈើចោល រួចរត់យ៉ាងលឿនទាំងស្រែកដោយក្តីរំភើប។ គេនឹកឃើញដល់ក្បាច់ដាល់ពីរបីដែល លោកគ្រូ រ័ន បានបង្រៀនគេជាសម្ងាត់ ហើយគេក៏ចាប់ផ្តើមហាត់សម ដែលមើលទៅគេពិតជាមានដុងខាងហាត់គុនមែន។

គេកាន់តែខិតជិតដល់ស្ពានដែលមានដំបូល ហើយមានមនុស្សបួននាក់កំពុងអង្គុយលើកាំជណ្តើរនៅភាគខាងជើងនៃស្ពាន។

ម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះ គឺជាស្ត្រីដ៏ស្រស់ស្អាត និងមានរាងកាយទ្រលុកទ្រលន់ ដែលកំពុងបីក្មេងប្រុសម្នាក់ស្លៀកពាក់អាវពណ៌ក្រហមធំនៅក្នុងដៃ។ ចង្ការបស់ក្មេងប្រុសនោះងើបឡើងខ្ពស់ ហាក់ដូចជាមេទ័ពដែលទើបតែត្រឡប់មកពីសមរភូមិដោយជោគជ័យ ខណៈដែលនៅម្ខាងទៀតនៃកាំជណ្តើរ គឺជាបុរសចំណាស់ដែលមានរូបរាងមាំមួន និងមានសក់សក្បុស។

បុរសចំណាស់ម្នាក់នោះកំពុងលួងលោមក្មេងស្រីតូចម្នាក់ដែលកំពុងខឹង ដែលស្បែករបស់នាងសក្បុស និងម៉ដ្ឋខៃ ហាក់ដូចជានាងជាតុក្កតាប៉សឺឡែនដែលត្រូវបានច្នៃយ៉ាងសម្រិតសម្រាំងបំផុតនៅលើលោកនេះ។ ស្បែកដ៏ម៉ដ្ឋខៃរបស់នាងចាំងពន្លឺនៅក្រោមថ្ងៃ រហូតដល់ថ្នាក់គេអាចមើលឃើញសរសៃឈាមតូចៗនៅក្រោមស្បែករបស់នាងយ៉ាងច្បាស់។

ក្មេងទាំងពីរទើបតែមានជម្លោះសម្តីជាមួយគ្នា ហើយក្មេងស្រីនោះជិតនឹងយំទៅហើយ ខណៈដែលក្មេងប្រុសមើលទៅកាន់តែមានមោទនភាពខ្លាំងឡើង។ បុរសចំណាស់មានរូបរាងដូចជាភ្នំតូចមួយ ហើយស្ត្រីដែលនៅក្បែរគាត់បានសម្លឹងមើលគាត់ដោយទឹកមុខសុំទោស ប៉ុន្តែត្រូវបានគាត់ធ្វើមិនដឹងមិនឮ។

មានយុវជនម្នាក់ត្រកូល លូ (Lu) ឈរនៅក្បែរកាំជណ្តើរដែរ។ គេគឺជាចៅប្រុសច្បងរបស់មេត្រកូល លូ ហើយឈ្មោះរបស់គេគឺ លូ ចឹងឈុន (Lu Zhengchun)។ ប្រហែលជាដី និងទឹកនៅកន្លែងខ្លះពិតជាចិញ្ចឹមមនុស្សបានល្អជាងកន្លែងផ្សេងទៀត ព្រោះអ្នកស្រុកនៅក្នុងក្រុងនេះជាទូទៅមានរូបរាងស្អាតជាងមនុស្សនៅខាងក្រៅ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លូ ចឹងឈុន បានបំផ្លាញរាងកាយខ្លួនឯងទាំងស្រុងតាមរយៈការសេពគ្រឿងស្រវឹង និងការរស់នៅមិនល្អ ដែលធ្វើឱ្យគេមើលទៅជាយុវជនដែលមិនសូវស្រស់ប្អានសម្រាប់មនុស្សបួននាក់ដែលអង្គុយលើកាំជណ្តើរ។ ត្រកូល លូ គឺជាម្ចាស់ឡនាគច្រើនជាងគេក្នុងក្រុង ហើយឡរបស់ពួកគេក៏មានគុណភាពល្អបំផុតដែរ។ វាក៏ជាត្រកូលដែលផលិតបានកូនចៅដែលចាកចេញពីក្រុងទៅរស់នៅកន្លែងផ្សេងច្រើនជាងគេដែរ។

ជាធម្មតា លូ ចឹងឈុន តែងតែដើរឫកពាខ្ពស់ក្នុងក្រុង ហាក់ដូចជាគេជាម្ចាស់ក្រុងអញ្ចឹង ប៉ុន្តែនៅពេលនេះ ទឹកមុខរបស់គេស្លេកស្លាំង ហើយគេកំពុងបង្ហាញទឹកមុខរាបទាប និងសុភាពរាបសារបំផុត។ រាងកាយទាំងមូលរបស់គេក៏មានភាពតានតឹងខ្លាំង ហាក់ដូចជាការខុសឆ្គងតែបន្តិចបន្តួចនៅទីនេះ នឹងនាំទៅដល់ការសម្លាប់ត្រកូលរបស់គេទាំងមូលអញ្ចឹង។

ក្មេងប្រុសនិយាយជាភាសាមួយដែលអ្នកស្រុកក្នុងក្រុងមិនយល់ថា៖ "ម៉ែ តើបុព្វបុរសរបស់អាល្អិតត្រកូល លីវ ហ្នឹង ពិតជា..." គេរៀបនឹងនិយាយឈ្មោះមួយចេញមក ប៉ុន្តែស្ត្រីម្នាក់នោះប្រញាប់យកដៃខ្ទប់មាត់គេភ្លាម។ "កុំហៅឈ្មោះមនុស្សចំៗ លុះត្រាតែចាំបាច់! ពុករបស់កូនបានប្រាប់កូនច្រើនដងហើយ មុនពេលពួកយើងមកទីនេះ។"

ក្មេងប្រុសរុញដៃស្ត្រីនោះចេញទាំងភ្នែកមានពន្លឺរំភើប ខណៈដែលគេបញ្ចុះសំឡេងសួរថា៖ "តើត្រកូលរបស់គេពិតជាបានបន្តវេននូវអាវក្រោះដ៏មានតម្លៃ និងគម្ពីរដាវជាច្រើនជំនាន់មកមែនទេ?"

ស្ត្រីម្នាក់នោះអង្អែលក្បាលកូនដោយក្តីស្រឡាញ់ រួចនិយាយដោយសំឡេងទន់ភ្លន់ថា៖ "ត្រកូល លូ បានស្បថដោយប្រើពាក់កណ្តាលនៃពង្សាវតារបស់ពួកគេថា របស់ទាំងពីរនោះនៅតែត្រូវបានលាក់ទុកក្នុងផ្ទះរបស់គេ។"

ក្មេងប្រុសស្រាប់តែធ្វើចរិតដូចកូនក្មេងដែលគេយកចិត្ត រួចជំរុញថា៖ "ម៉ែ! ម៉ែ! តើពួកយើងអាចដូរទ្រព្យសម្បត្តិជាមួយពួកគេបានទេ? អាវក្រោះដែលពួកយើងកំពុងព្យាយាមយកនោះ គឺអាក្រក់មើលណាស់! គិតមើលទៅម៉ែ បើពួកយើងអាចបានគម្ពីរដាវនោះមកវិញ ពួកយើងនឹងអាចកាត់ក្បាលមនុស្សដោយប្រើដាវហោះបាន! វាឡូយជាងការស្លៀកសំបកអណ្តើកដ៏អាក្រក់នោះឆ្ងាយណាស់!"

មុនពេលស្ត្រីម្នាក់នោះមានឱកាសពន្យល់ដល់កូនប្រុស ក្មេងស្រីតូចដែលនៅក្បែរពួកគេក៏បានផ្ទុះកំហឹងឡើង។ "តើឯងហ៊ានយ៉ាងម៉េច ចង់មកយកទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃបំផុតនៃភ្នំរបស់យើង! ពួកយើងមកទីនេះដើម្បីយកអ្វីដែលជារបស់ពួកយើងត្រឡប់ទៅវិញ។ ពួកយើងមិនមែនជាមនុស្សគ្មានសេចក្តីអៀនខ្មាសដូចឯងឡើយ! ឯងគឺជាចោរប្លន់ ជាចោរលួច ជាអ្នកសុំទានទៀតផង!"

ក្មេងប្រុសងាកមកធ្វើមុខឌឺដាក់នាង រួចសើចចំអកថា៖ "នាងនិយាយខ្លួនឯងអម្បាញ់មិញអញ្ចឹង អាស្រីល្ងង់។ វាគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃបំផុតនៃ 'ភ្នំ' របស់នាង ប៉ុន្តែវាមិនមានន័យអ្វីទាល់តែសោះសម្រាប់ខ្ញុំ!" ក្មេងប្រុសស្រាប់តែក្រោកឈរពីលើភ្លៅស្ត្រីម្នាក់នោះ រួចសម្លឹងមើលក្មេងស្រីតូចដោយក្តីអាណិតអាសូរ ខណៈដែលគេប្រដៅនាងដូចជាគ្រូបង្រៀនស្តីបន្ទោសសិស្សថា៖ "ការស្វែងរកធម៌ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ (Great Dao) គឺជាការខិតខំប្រឹងប្រែងដែលត្រូវតស៊ូប្រឆាំងនឹងច្បាប់ធម្មជាតិ ដូច្នេះពួកយើងត្រូវតែខំដណ្តើមយកគ្រប់ធនធានដែលអាចធ្វើទៅបាន ដើម្បីជួយពួកយើងក្នុងការធ្វើដំណើរនេះ។

"ប្រសិនបើនាងសូម្បីតែរឿងសាមញ្ញបែបនេះក៏មិនយល់ផង តើនាងនឹងអាចបន្តតំណែងក្នុងត្រកូល និងរក្សាការប្រដៅរបស់ដូនតានាងដោយរបៀបណា? រៀងរាល់ ៣០ ឆ្នាំម្តង កូនចៅនៃភ្នំ Sun Scorch របស់នាង ត្រូវតែលើកភ្នំឱ្យខ្ពស់ជាងមុនយ៉ាងហោចណាស់ ១,០០០ ហត្ថ។ តើនាងគិតថាវាជារឿងងាយស្រួលសម្រាប់ពុក និងតាខ្សាយរបស់នាងមែនទេ?"

ក្មេងស្រីតូចគាំងនឹងសម្តីរបស់ក្មេងប្រុសនោះ នាងបានអោនក្បាលចុះដោយទឹកមុខបរាជ័យ មិនហ៊ានសម្លឹងមើលគេឡើយ។

បុរសចំណាស់សក់សនិយាយដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ "ខ្ញុំយល់ថាពួកយើងមិនគួរប្រកាន់នឹងសម្តីកូនក្មេងឡើយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើចិត្តធម៌ (Dao heart) របស់ម្ចាស់ក្សត្រីតូចរបស់យើងត្រូវបានបំផ្លាញដោយសម្តីក្មេងប្រុសម្នាក់នោះ នោះអ្នកត្រូវតែទទួលខុសត្រូវ។"

ស្ត្រីម្នាក់នោះញញឹមបែបសុំទោស រួចធ្វើទឹកមុខតឹងតែងទាញកូនប្រុសមកក្នុងរង្វង់ដៃវិញ មុននឹងតបវិញទាំងឌឺដងថា៖ "នេះគ្រាន់តែជាការឈ្លោះគ្នារវាងក្មេងៗប៉ុណ្ណោះ។ មិនបាច់ប្រកាន់ពេកទេ សុីនៀ យាន (Senior Yuan)។ ត្រកូលទាំងពីររបស់យើងមានទំនាក់ទំនងល្អនឹងគ្នាជាង ១,០០០ ឆ្នាំមកហើយ វានឹងជារឿងដែលមិនសមទាល់តែសោះ ប្រសិនបើទំនាក់ទំនងនោះត្រូវខូចខាតដោយសាររឿងតូចតាចបែបនេះ។"

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បុរសចំណាស់នោះមានបុគ្គលិករឹងរូសបំផុត ហើយគាត់តបវិញថា៖ "ភ្នំ Sun Scorch របស់យើងមានអាយុកាល ២,៦០០ ឆ្នាំមកហើយ ហើយពួកយើងតែងតែសងគុណចំពោះអ្នកដែលធ្វើល្អដាក់យើង ប៉ុន្តែដូចគ្នាដែរ ពួកយើងមិនដែលលើកលែងឱ្យអ្នកណាដែលហ៊ានធ្វើខុសដាក់យើងឡើយ!"

ស្ត្រីម្នាក់នោះគ្រាន់តែញញឹមតបវិញ ហើយមិនប្រកែកអ្វីបន្តទៀតឡើយ។ អ្នកទាំងពីរមានភារកិច្ចសំខាន់ដែលត្រូវបំពេញក្នុងការមកកាន់ក្រុងតូចនេះ។ ជាពិសេស នាងកំពុងភ្នាល់យ៉ាងធំធេង ដោយប្រើជីវិតខ្លួនឯង អនាគតកូនប្រុស និងទ្រព្យសម្បត្តិគ្រប់យ៉ាងរបស់គ្រួសារនាងមកធ្វើជាដើមទុន។

ទោះបីជាស្ត្រីម្នាក់នោះស្លៀកពាក់យ៉ាងសាមញ្ញក៏ដោយ ប៉ុន្តែនាងមើលទៅមានភាពថ្លៃថ្នូរ និងឆើតឆាយណាស់ ប៉ុន្តែអ្នកស្រុកដែលមិនចេះអក្សរក្នុងក្រុងនេះ មិនដឹងពីភាពខ្ពង់ខ្ពស់របស់នាងឡើយ។ ពេញមួយពេលនេះ លូ ចឹងឈុន ឈរបែរខ្នងឱ្យកាំជណ្តើរនៃស្ពាន។

គេនៅតែចាំបានកាលពីលើកដំបូងដែលគេឃើញភ្ញៀវដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ទាំងនេះនៅក្នុងភូមិគ្រឹះត្រកូល លូ។ ប្អូនប្រុសរបស់គេខ្វះវិន័យ និងមិនអាចទប់អារម្មណ៍តណ្ហាបាន ដែលនាំឱ្យគេភ្លេចការព្រមានរបស់លោកតា។ គេមិនអាចទប់ចិត្តបានក៏លួចមើលដើមទ្រូងរបស់ស្ត្រីម្នាក់នោះ ហើយលោកតារបស់ពួកគេក៏បានផ្ទុះកំហឹងយ៉ាងខ្លាំងរហូតដល់ញ័រខ្លួន។ គាត់បានបញ្ជាភ្លាមឱ្យអូសយុវជននោះចេញទៅទីធ្លា ហើយវាយរហូតដល់ស្លាប់។

មើលទៅក្នុងអំឡុងពេលវាយនោះ មាត់របស់គេត្រូវបានញាត់ដោយសំឡី ដូច្នេះ លូ ចឹងឈុន មិនបានឮសំឡេងស្រែកយ៉ាងឈឺចាប់របស់ប្អូនប្រុសឡើយ ហើយក៏មិនបានឃើញទិដ្ឋភាពនៃការសម្លាប់ដ៏ឃោរឃៅនោះដែរ។ បន្ទាប់ពីការពិភាក្សាជាមួយភ្ញៀវដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ទាំងនោះបានបញ្ចប់ លូ ចឹងឈុន បានដើរចេញពីបន្ទប់មកឃើញថា ឈាមទាំងអស់នៅក្នុងទីធ្លាត្រូវបានសម្អាតរួចរាល់ហើយ ហើយភ្ញៀវទាំងបួននាក់ សូម្បីតែក្មេងទាំងពីរនាក់ ក៏មិនបង្ហាញប្រតិកម្មអ្វីឡើយ ហាក់ដូចជាវាជារឿងធម្មតាដែលត្រូវកើតឡើងអញ្ចឹង។

ក្នុងខណៈនោះ លូ ចឹងឈុន មានអារម្មណ៍ដូចជានៅក្នុងសុបិន។ មនុស្សម្នាក់នៅក្នុងគ្រួសាររបស់គេត្រូវបានសម្លាប់ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានគេចាត់ទុកដូចជាការសម្លាប់ឆ្កែអនាថាដែលដើរវង្វេងផ្លូវតែប៉ុណ្ណោះ។

កាលពីយប់មិញ បងប្អូនទាំងពីរទើបតែផឹកស្រាជាមួយគ្នា ហើយប្អូនប្រុសរបស់ លូ ចឹងឈុន មានភាពស្វាហាប់ និងរំភើបយ៉ាងខ្លាំង ដោយប្រកាសថាគេពិតជានឹងទទួលបានជោគជ័យ និងនាំកិត្តិយសមកឱ្យត្រកូល ហើយអ្នកទាំងពីរនឹងធ្វើការជាមួយគ្នាដើម្បីក្លាយជាមនុស្សអស្ចារ្យ ជាជាងការចំណាយពេលពេញមួយជីវិតនៅក្នុងភូមិគ្រឹះត្រកូល លូ។

សូម្បីតែបន្ទាប់ពីដើរចេញពីភូមិគ្រឹះត្រកូល លូ ក៏ដោយ ក៏ខួរក្បាលរបស់ លូ ចឹងឈុន នៅតែទទេស្អាត។ ពីហេតុការណ៍នោះ គ្រាប់ពូជនៃភាពភ័យខ្លាចត្រូវបានដាំក្នុងបេះដូងរបស់គេ។ រាល់ពេលដែលភ្ញៀវដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ទាំងនេះសួរអ្វីមួយ សំឡេងរបស់គេនឹងញ័រនៅពេលឆ្លើយ ហើយរាល់ពេលដែលគេនាំពួកគេទៅកន្លែងណា ជើងរបស់គេនឹងញ័រទទ្រើត។ គេដឹងថាគេកំពុងបង្ហាញភាពទន់ជ្រាយដែលគួរឱ្យខ្មាសអៀន និងនាំភាពអាម៉ាស់មកឱ្យលោកតា និងត្រកូលទាំងមូល ប៉ុន្តែគេមិនអាចគ្រប់គ្រងភាពភ័យខ្លាចរបស់ខ្លួនឯងបានឡើយ។ នៅចំពោះមុខពួកគេ គេមានអារម្មណ៍ដូចជារាងកាយទាំងមូលត្រូវបានត្រាំក្នុងរណ្តៅទឹកកកជានិច្ច។

កាលពីចុងឆ្នាំមុន លោកតារបស់គេបាននាំគេ និងប្អូនប្រុសចូលក្នុងបន្ទប់សម្ងាត់ ហើយប្រាប់ពួកគេថា ត្រកូល លូ កំពុងត្រូវបានផ្តល់ភារកិច្ចឱ្យធ្វើអ្វីម្យ៉ាងសម្រាប់ក្រុមមនុស្សសំខាន់បំផុតមួយ។ គាត់ប្រាប់ពួកគេថា នេះគឺជាពរជ័យដ៏ធំធេង ហើយពួកគេត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នបំផុតនៅពេលបម្រើមនុស្សទាំងនេះ។ ប្រសិនបើពួកគេអាចបំពេញភារកិច្ចបានជោគជ័យ នោះត្រកូល លូ នឹងឧទ្ទិសសំណងទាំងអស់ដែលពួកគេទទួលបានពីមនុស្សទាំងនោះ ដើម្បីបណ្តុះបណ្តាលបងប្អូនទាំងពីរ។

គ្រាន់តែមានការយល់ព្រមពីបុគ្គលដ៏មានអំណាចទាំងនោះ ផ្លូវឆ្ពោះទៅរកភាពរុងរឿងដែលមិនអាចស្មានដល់នឹងត្រូវបានក្រាលនៅក្រោមជើងរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេនឹងទទួលបានទ្រព្យសម្បត្តិ និងកិត្តិយសដ៏មហាសាល។ គឺនៅពេលនោះហើយដែលគេយល់ថា ហេតុអ្វីបានជាគេ និងប្អូនប្រុសត្រូវបានបង្ខំឱ្យរៀនភាសាចម្លែកៗជាច្រើនតាំងពីក្មេង។

លូ ចឹងឈុន មើលទៅ លីវ ស៊ានយ៉ាង ដែលកាន់តែខិតជិតដល់ស្ពាន ហើយក្តីគំនុំដ៏ខ្លាំងក្លាក៏ស្រាប់តែផ្ទុះឡើងក្នុងចិត្តរបស់គេ។ លីវ ស៊ានយ៉ាង មិនមែនជាអ្វីក្រៅពីសម្រាមជាន់ទាបម្នាក់ ដែលធ្លាប់ត្រូវបានគេ និងបក្សពួកវាយស្ទើរតែស្លាប់ដូចឆ្កែអនាថាឡើយ។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារតែអាល្អិតដែលរត់មកកណ្តាលផ្លូវហើយស្រែកហៅឱ្យគេជួយទេ គេ និងបក្សពួកបានត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចដើម្បីអនុវត្តការដាក់ទោសដែលបានគ្រោងទុក គឺការដោះខោដើម្បីស្រោចទឹកក្ដៅឱ្យយុវជនអួតអាងម្នាក់នេះហើយ។

រហូតមកដល់ពេលនេះ លូ ចឹងឈុន នៅតែមិនយល់ថា ហេតុអ្វីបានជាបុគ្គលដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ទាំងនេះពេញចិត្តនឹង លីវ ស៊ានយ៉ាង ខ្លាំងម្ល៉េះ។ ចំពោះរឿងខ្លះដែលពួកគេបានលើកឡើង ដូចជា អាវក្រោះមានតម្លៃ, គម្ពីរដាវ, ភ្នំ Sun Scorch, ធម៌អមតៈ (Great Dao to immortality) និងការដណ្តើមធនធាន និងឱកាស លូ ចឹងឈុន អាចយល់បានគ្រប់យ៉ាង ប៉ុន្តែក្នុងពេលជាមួយគ្នា គេក៏មិនដឹងថាពួកគេកំពុងនិយាយពីអ្វីឱ្យប្រាកដដែរ។

ទោះជាយ៉ាងណា មានរឿងមួយដែល លូ ចឹងឈុន ដឹងច្បាស់ គឺគេចង់ឃើញ លីវ ស៊ានយ៉ាង ស្លាប់នៅទីនេះបំផុត។ ចំពោះមូលហេតុពិតប្រាកដនៃក្តីគំនុំដ៏ខ្លាំងក្លាចំពោះ លីវ ស៊ានយ៉ាង គេមិនហ៊ានទទួលស្គាល់ខ្លួនឯងឡើយ ហើយក៏មិនហ៊ានគិតដល់ដែរ។ ជ្រៅទៅក្នុងបេះដូង លូ ចឹងឈុន សុខចិត្តស្លាប់ប្រសើរជាងឱ្យសម្រាមជាន់ទាបដូចជា លីវ ស៊ានយ៉ាង ឃើញគេដែលជាម្ចាស់តូចដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នៃត្រកូល លូ កំពុងធ្វើខ្លួនដូចជាឆ្កែដែលស្តាប់បង្គាប់នៅចំពោះមុខអ្នកដទៃ។ នេះគឺជាអ្វីដែលគួរឱ្យអាម៉ាស់បំផុតដែលគេអាចគិតឃើញ។

នៅពេលឃើញ លីវ ស៊ានយ៉ាង ស្ត្រីម្នាក់នោះនិយាយខ្សឹបៗថា៖ "គេមកដល់ហើយ។"

លីវ ស៊ានយ៉ាង នៅតែហាត់ក្បាច់ដាល់របស់គេនៅតាមផ្លូវឆ្ពោះទៅស្ពាន ហើយរាល់ពេលដែលគេដាល់ចេញមួយដៃៗ គេធ្វើវាដោយល្បឿន និងកម្លាំងកាន់តែខ្លាំង រហូតដល់ថ្នាក់គេងីងើបន្តិចដោយសារតែកម្លាំងដែលគេប្រើ។ ទោះបីជាបច្ចេកទេសរបស់គេនៅមានភាពក្មេងខ្ចី និងមិនទាន់សម្រិតសម្រាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែនៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់អ្នកជំនាញ គេកំពុងបង្ហាញឱ្យឃើញនូវទេពកោសល្យក្នុងការផ្សំបញ្ចូលគ្នារវាងកម្លាំង និងភាពទន់ភ្លន់ ដែលជាលក្ខណៈដែលមានតែនៅក្នុងកម្រិតមេគុនប៉ុណ្ណោះ។

នៅក្នុងសិល្បៈក្បាច់គុន មានពាក្យស្លោកជាមូលដ្ឋានមួយដែលចែងថា អ្នកដែលមិនយល់ពីអត្ថន័យពិតនៃក្បាច់គុន ទោះបីជាហាត់មួយសតវត្សក៏នៅតែជាអ្នករៀនថ្មីថ្មោងដដែល ខណៈដែលអ្នកដែលយល់ពីអត្ថន័យពិតនៃក្បាច់គុន អាចកម្ចាត់បានសូម្បីតែបិសាច និងទេវតា។ ស្ត្រីម្នាក់នោះមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលយ៉ាងខ្លាំង។ ដូចការរំពឹងទុក លីវ ស៊ានយ៉ាង គឺជាមនុស្សដែលពួកគេកំពុងស្វែងរក ហើយគេពិតជាមានទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យមែន។ សូម្បីតែនៅក្នុងត្រកូលអមតៈដូចជាពួកគេ ទេពកោសល្យក្នុងការហាត់រៀនរបស់គេក៏មិនមែនជារឿងដែលអាចមើលរំលងបានឡើយ។

ជាការពិតណាស់ នៅក្នុងពិភពលោកដ៏ធំទូលាយដែលស្ត្រីម្នាក់នោះ និងបុរសចំណាស់រស់នៅ ក៏មិនខ្វះអ្នកដែលមានទេពកោសល្យកម្រិត លីវ ស៊ានយ៉ាង ដែរ។

ស្ត្រីម្នាក់នោះក្រោកឈរ រួចងាកទៅរក លូ ចឹងឈុន ខណៈដែលនាងបង្គាប់ថា៖ "ទៅសួរយុវជនម្នាក់នោះមើល តើពួកយើងត្រូវផ្តល់អ្វីឱ្យគេ ដើម្បីជាការដោះដូរជាមួយអាវក្រោះ និងគម្ពីរដែលត្រូវបានបន្តវេនក្នុងត្រកូលរបស់គេជាច្រើនជំនាន់មកនោះ។"

លូ ចឹងឈុន ងាកមកវិញ រួចអោនក្បាលគោរពយ៉ាងគួរសម ដោយឆ្លើយតបជាភាសាមួយដែលអ្នកស្រុកក្នុងក្រុងមិនយល់ថា៖ "បាទ អ្នកស្រីម្ចាស់។"

"ត្រូវប្រាកដថាត្រូវនិយាយជាមួយយុវជនម្នាក់នោះដោយក្តីគោរព និងប្រុងប្រយ័ត្នកុំឱ្យធ្វើឱ្យគេខឹង" ស្ត្រីម្នាក់នោះបន្ថែម។

ក្មេងប្រុសក៏ចង្អុលដៃទៅ លូ ចឹងឈុន ដោយចាត់ទុកគេដូចជាអ្នកបម្រើ ខណៈដែលគេព្រមានថា៖ "បើឯងធ្វើរឿងនេះមិនបានសម្រេច ខ្ញុំនឹងកោរស្បែកឯង ហើយដកសរសៃចេញឱ្យអស់ រួចយកវិញ្ញាណឯងធ្វើជាភ្លើងបំភ្លឺចង្កៀង។ លុះត្រាតែចង្កៀងនោះរលត់ ឯងនឹងត្រូវរងទុក្ខវេទនាជានិច្ច រហូតដល់ឯងចង់ស្លាប់ក៏ស្លាប់មិនបាន!"

លូ ចឹងឈុន ញ័រខ្លួនដោយក្តីរន្ធត់នៅពេលឮបែបនេះ ហើយគេក៏អោនក្បាលកាន់តែទាប ខណៈដែលប្រញាប់ឆ្លើយតបដោយសំឡេងភ័យខ្លាចថា៖ "ខ្ញុំនឹងខំបញ្ចុះបញ្ចូលគេឱ្យបាន!"

ក្មេងស្រីតូចចុងក្រោយក៏បានឃើញឱកាសក្នុងការវាយបកទៅលើអ្នកដែលធ្វើបាបនាងវិញ នាងសើចចំអកថា៖ "ឯងពិតជាពូកែធ្វើឫកខ្លាំងដាក់តែមនុស្សធម្មតាមែន! នៅតាមផ្លូវមកទីនេះ ឯងត្រូវបានអ្នកហាត់រៀនដទៃទៀតជេរថាជាអ្នកបំផ្លាញ និងអាខូច ប៉ុន្តែឯងសូម្បីតែហើបមាត់តបវិញក៏មិនហ៊ានដែរ!"

បុរសចំណាស់មានទស្សនៈអវិជ្ជមានយ៉ាងខ្លាំងចំពោះម្តាយ និងកូនប្រុសមួយគូនេះ ហើយគាត់បន្ថែមថា៖ "ខ្ញុំបារម្ភថាម្ចាស់ក្សត្រីតូចយល់ច្រឡំហើយ។ គេមិនមែនមិនហ៊ានតបតដោយកម្លាំងឡើយ ប៉ុន្តែគេសូម្បីតែហើបមាត់តបនឹងសម្តីពួកគេក៏មិនហ៊ានដែរ!"

ក្មេងប្រុសខាំធ្មេញយ៉ាងណែន ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលក្មេងស្រីដោយទឹកមុខកំណាច ប៉ុន្តែគេមិនបានតបវិញឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេស្រាប់តែញញឹមយ៉ាងស្រស់ ហាក់ដូចជាគេមិនខ្វល់ខ្វាយនឹងការសើចចំអករបស់នាងទាល់តែសោះ។

ទន្ទឹមនឹងនោះ ខ្សែភ្នែករបស់ស្ត្រីម្នាក់នោះនៅតែសម្លឹងមើលទៅផ្លូវខាងមុខ ហើយមានទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់បំផុត។ ចំពោះរឿងដែលថាតើនាងយកសម្តីទាំងនោះមកទុកក្នុងចិត្តឬអត់នោះ មានតែនាងម្នាក់គត់ដែលដឹង។

ក្មេងស្រីតូចបញ្ចេញសំឡេង "ហ៊ឹស" យ៉ាងត្រជាក់ រួចរត់ចុះពីកាំជណ្តើរទៅអង្គុយច្រហោងក្បែរមាត់ស្ទឹង ដើម្បីមើលត្រីហែលក្នុងទឹក។ ម្ដងម្កាល មានហ្វូងត្រីឆ្អិនពណ៌ក្រហម និងបៃតងហែលកាត់ក្រោមក្រសែភ្នែករបស់នាង។

ខណៈពេលកំពុងជជែកគ្នាក្រោមដើមមែកកន្ទួតចាស់ មនុស្សចាស់មួយចំនួនក្នុងក្រុងតែងតែលើកឡើងថា នៅពេលធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ស្ពានដែលមានដំបូលក្នុងអំឡុងពេលមានព្យុះរន្ទះ ពួកគេសុទ្ធតែធ្លាប់បានឃើញត្រីឆ្អិនពណ៌មាសហែលកាត់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកខ្លះអះអាងថាត្រីឆ្អិនពណ៌មាសនោះមានប្រវែងត្រឹមតែប៉ុនបាតដៃមនុស្សប៉ុណ្ណោះ ខណៈដែលអ្នកខ្លះទៀតប្រកាសថាត្រីនោះធំណាស់ យ៉ាងហោចណាស់ក៏ប្រវែងពាក់កណ្តាលនៃមនុស្សពេញវ័យដែរ ហាក់ដូចជាវាជិតនឹងប្រែក្រឡាទៅជាសត្វដែលមានជីវិតខ្ពស់ជាងមុនអញ្ចឹង។

មនុស្សចាស់ក្នុងក្រុងតែងតែឈ្លោះគ្នាថា តើអ្នកណាមានព័ត៌មានត្រឹមត្រូវក្នុងរឿងរបស់ពួកគេ ហើយដោយសារតែព័ត៌មានផ្ទុយគ្នាទាំងនោះ គ្មានក្មេងណាម្នាក់ព្រមជឿថាមានសត្វបែបនេះពិតប្រាកដឡើយ។ ទឹកក្នុងស្ទឹងថ្លាខ្លាំងណាស់ រហូតដល់ថ្នាក់គេអាចមើលឃើញដល់បាត ហើយនៅពេលនេះ ក្មេងស្រីតូចកំពុងសម្លឹងមើលក្នុងទឹកយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ខណៈដែលថ្ពាល់ផ្អែកលើដៃទាំងពីរ។

បុរសចំណាស់អង្គុយច្រហោងក្បែរនាង ខណៈដែលគាត់សើចថា៖ "ម្ចាស់ក្សត្រីតូច ប្រសិនបើមេត្រកូល លូ មិនបានភូតកុហកពួកយើងទេ នោះសត្វនោះបានធ្លាក់ទៅក្នុងដៃអ្នកផ្សេងបាត់ទៅហើយ។"

ក្មេងស្រីតូចងាកមកមករកបុរសចំណាស់ទាំងញញឹមឌឺវិញថា៖ "ប្រហែលជាវាមានច្រើនជាងមួយក្បាលក៏ថាបាន លោកតាយាន!" ក្នុងពេលជាមួយគ្នា នាងបានបង្ហាញឱ្យឃើញនូវចន្លោះធ្មេញដែលបាក់មួយគ្រាប់នៅខាងមុខ ហើយនាងក៏ដឹងខ្លួនភ្លាមៗ រួចប្រញាប់យកដៃខ្ទប់មាត់ខ្លួនឯង។

បុរសចំណាស់ខំទប់សំណើច ខណៈដែលគាត់ពន្យល់ថា៖ "មុនពេលនាគទឹក (flood dragons) ធ្វើដំណើរចូលទៅក្នុងទន្លេ ពួកវាមានចរិតការពារដែនដីខ្លាំងណាស់ ហើយហាមឃាត់ដាច់ខាតមិនឱ្យពូជរបស់វាចូលមកជិតឡើយ។ ហេតុដូច្នេះហើយ..."

ក្មេងស្រីតូចឆ្លើយតបយ៉ាងខ្លី រួចងាកត្រឡប់ទៅសម្លឹងមើលក្នុងទឹកវិញទាំងថ្ពាល់ផ្អែកលើដៃ ហើយនាងនិយាយម្នាក់ឯងថា៖ "ប៉ុន្តែចុះបើវាមានឱកាស..."

ជាលើកដំបូងដែលទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ និងមានអំណាចបានលេចឡើងលើមុខបុរសចំណាស់ដែលមានចិត្តល្អម្នាក់នេះ ហើយគាត់បានដាក់ដៃលើក្បាលក្មេងស្រីតូចថ្នមៗ ខណៈដែលគាត់និយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ៗថា៖ "ម្ចាស់ក្សត្រីតូច នាងត្រូវតែចងចាំជានិច្ចថា ការរំពឹងលើសំណាង និងឱកាស គឺជាផ្លូវឆ្ពោះទៅរកសេចក្តីស្លាប់មុនអាយុ ហើយការគិតបែបនេះមិនត្រូវអនុញ្ញាតឱ្យដុះឫសក្នុងចិត្តរបស់នាងឡើយ! នាងគឺជាមនុស្សដែលមានតម្លៃខ្លាំងណាស់..."

ក្មេងស្រីតូចដកដៃចេញពីថ្ពាល់ រួចគ្រវីវាចុះឡើងទាំងរអ៊ូរទាំដោយក្តីធុញទ្រាន់ថា៖ "ខ្ញុំដឹងហើយ! ខ្ញុំដឹងហើយ! ខ្ញុំឮរឿងនេះច្រើនដងរហូតដល់ត្រចៀកខ្ញុំដុះអង្កាមអស់ហើយ!"

"ខ្ញុំនឹងត្រឡប់ទៅមើលការងារវិញហើយ ម្ចាស់ក្សត្រីតូច។ មើលទៅខាងក្រៅ ពួកគេគឺជាសម្ព័ន្ធមិត្តនៃភ្នំ Sun Scorch របស់យើង ប៉ុន្តែបើនិយាយពីសីលធម៌ និងរបៀបដែលពួកគេធ្វើខ្លួនវិញ... ខ្ញុំមិនចង់និយាយឡើយ។ វាមិនសមនឹងឱ្យត្រចៀកដ៏មានតម្លៃរបស់នាងមកស្តាប់រឿងពួកគេឡើយ។"

ក្មេងស្រីតូចគ្រវីដៃដេញបុរសចំណាស់ ហើយគាត់ក៏បានត្រឹមតែចាកចេញទៅដោយទឹកមុខអស់សង្ឃឹម។ បុរសចំណាស់មើលទៅដូចជាអ្នកបម្រើរបស់នាង ខ្នងរបស់គាត់ហាក់ដូចជាកោងបន្តិចនៅពេលដើរ ខណៈដែលដៃរបស់គាត់អូសចុះដល់ជង្គង់ ហាក់ដូចជាគាត់កំពុងស្ពាយបន្ទុកដ៏ធ្ងន់នៅលើខ្នងអញ្ចឹង។

រំពេចនោះ ក្មេងស្រីតូចបានជូតភ្នែកខ្លួនឯងដោយក្តីភ្ញាក់ផ្អើល។ មូលហេតុនៃភាពភ្ញាក់ផ្អើលរបស់នាង គឺកម្រិតទឹកក្នុងស្ទឹងកំពុងកើនឡើងយឺតៗ ក្នុងកម្រិតមួយដែលភ្នែកធម្មតាអាចមើលឃើញ! ប្រសិនបើពួកគេមិននៅក្នុងក្រុងតូចនេះទេ នាងនឹងមិនមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលទាល់តែសោះចំពោះរឿងនេះ។ ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើពួកគេនៅលើភ្នំ Sun Scorch ឬកន្លែងណាមួយក្នុងតំបន់កំណើតរបស់ពួកគេ នាងនឹងមិនភ្ញាក់ផ្អើលឡើយ សូម្បីតែស្ទឹងទាំងមូលរីងស្ងួតក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែកក៏ដោយ។

ក្មេងស្រីតូចមានភាពងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលនាងនិយាយម្នាក់ឯងថា៖ "តើសិល្បៈមន្តអាគម សមត្ថភាពអាថ៌កំបាំង និងអំណាចទាំងអស់ មិនត្រូវបានរឹតត្បិតនៅទីនេះទេឬ? ហើយតើវាមិនមែនជារឿងពិតទេឬដែលថា កាលណាអ្នកមានកម្រិតហាត់រៀនខ្ពស់ប៉ុណ្ណា នោះអ្នកនឹងរងផលប៉ះពាល់កាន់តែខ្លាំងនៅទីនេះ? លោកតាយានប្រាប់ខ្ញុំថា សូម្បីតែបុគ្គលក្នុងរឿងព្រេងម្នាក់នោះ ក៏ស្ថិតក្នុងសភាពទន់ខ្សោយយ៉ាងខ្លាំងដែរ បន្ទាប់ពីនៅទីនេះយូរពេក ដូច្នេះគាត់នឹងមិនអាចបញ្ឈប់ពួកយើងពីការដណ្តើមយករបស់មានតម្លៃទាំងនោះបានឡើយ..."

ចុងក្រោយ នាងក៏គ្រវីក្បាលដើម្បីបោះបង់ការគិតទាំងនោះចោល ដោយលែងមានចំណាប់អារម្មណ៍ក្នុងការស្វែងរកការពិតទៀតហើយ។ នាងងាកទៅមើលរូបរាងដ៏រឹងមាំរបស់បុរសចំណាស់ រួចគិតក្នុងចិត្តយ៉ាងសប្បាយរីករាយថា នៅពេលដែលការរឹតត្បិតនៅទីនេះត្រូវបានដកចេញទាំងស្រុង នាងនឹងសុំឱ្យគាត់លើកភ្នំដែលមានឈ្មោះថា "ភ្នំ Cloud Drape" ត្រឡប់ទៅផ្ទះជាមួយពួកគេ ដើម្បីឱ្យនាងអាចយកវាធ្វើជាសួនផ្ការបស់នាង។

ពាក្យថា "Apricot Blossom" បើបកប្រែចំជាភាសាខ្មែរ គឺមានន័យថា "ផ្កាអាព្រីកត" (ផ្កានៃដើម Apricot) ឬអ្នកខ្លះហៅថា "ផ្កាម៉ៃ" (ក្នុងបរិបទវប្បធម៌ចិន)។

នៅក្នុងរឿងនេះ វាមានអត្ថន័យ និងបរិបទសំខាន់ៗដូចខាងក្រោម៖

១. ក្នុងបរិបទនៃឈ្មោះទីតាំង (Apricot Blossom Alley)

នៅក្នុងជំពូកដែលអ្នកបានអាន ឈ្មោះនេះត្រូវបានប្រើសម្រាប់ហៅឈ្មោះផ្លូវលំ ឬច្រកឌឿងហែមមួយនៅក្នុងភូមិ ដែលមានឈ្មោះថា "ច្រកផ្កាអាព្រីកត" (Apricot Blossom Alley)។ វាគឺជាកន្លែងដែល "អណ្តូងសោដែក" (Iron Lock Well) ស្ថិតនៅ។

២. និមិត្តរូបនៃរដូវផ្ការីក

ផ្កាប្រភេទនេះជាធម្មតារីកនៅដើមរដូវផ្ការីក។ ការប្រើឈ្មោះនេះ គឺដើម្បីបង្ហាញពីបរិយាកាសនៃទីក្រុងតូចនោះ ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាមានសន្តិភាព និងស្រស់ស្អាត ប៉ុន្តែបង្កប់ទៅដោយអាថ៌កំបាំង និងគ្រោះថ្នាក់ (ដូចជាអណ្តូងសោដែកជាដើម)។

៣. លក្ខណៈរូបរាង

Apricot: គឺជាផ្លែឈើដែលមានពណ៌លឿងទុំ ឬពណ៌ទឹកក្រូច (ស្រដៀងផ្លែប៉ែស ប៉ុន្តែតូចជាង)។

Blossom: សំដៅលើផ្កាដែលរីកនៅលើដើមឈើ (ច្រើនតែមានពណ៌ស ឬផ្កាឈូកខ្ចី)។