វិវរណៈ (ការបើកបង្ហាញ)

បន្ទាប់ពីបានមកដល់ដើមជ្រៃធំ (locust tree) ជាមួយ ជឺ គុយ, សុង ជីស៊ីន បានឃើញថាមនុស្សម្នាកំពុងជួបជុំគ្នាយ៉ាងកុះករ ដោយមានមនុស្សជិត ១០០ នាក់កំពុងប្រមូលផ្តុំគ្នានៅក្រោមម្លប់ឈើ។ គេបានអង្គុយចុះនៅលើកៅអីដែលគេបានយួរមកពីផ្ទះ ហើយនៅតែមានក្មេងៗកាន់តែច្រើនឡើងកំពុងអូសសមាជិកគ្រួសារជាមនុស្សធំមកចូលរួមសប្បាយ។

សុង ជីស៊ីន និង ជឺ គុយ ឈរទន្ទឹមគ្នានៅមាត់ម្លប់ឈើ ហើយគេក៏បានឃើញបុរសចំណាស់ម្នាក់កំពុងឈរនៅក្បែរគល់ឈើ។ បុរសនោះកាន់ចានពណ៌សធំមួយនៅដៃម្ខាង រីឯដៃម្ខាងទៀតដាក់ទៅក្រោយខ្នង ហើយគេបានប្រកាសយ៉ាងខ្លាំងៗដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «មិញនេះ ខ្ញុំបាននិយាយពីទិសដៅទូទៅនៃសរសៃនាគ (dragon vein) ហើយ។ ឥឡូវនេះ ឱ្យខ្ញុំនិទានប្រាប់អ្នកទាំងអស់គ្នាអំពីនាគពិតប្រាកដវិញ។ នេះគឺជាសាច់រឿងដ៏អស្ចារ្យបំផុត។

«កាលពីប្រហែល ៣,០០០ ឆ្នាំមុន មានអាទិទេពដ៏មានមហិទ្ធិឫទ្ធិម្នាក់បានលេចឡើងនៅក្រោមមេឃ។ ដំបូងឡើយ លោកបានព្យាយាមតាំងសីលនៅក្នុងឋានសួគ៌ដ៏មានមហិទ្ធិឫទ្ធិមួយ ហើយបន្ទាប់ពីទទួលបានសម្រេចធម៌ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ (Great Dao) លោកក៏បានដើររុករកពិភពលោកតែម្នាក់ឯងជាមួយនឹងដាវនៅក្បែរខ្លួន។ ដោយមានដាវប្រវែងបីហត្ថនៅក្នុងដៃ ឫទ្ធានុភាពរបស់លោកគឺគ្មានគូប្រៀបឡើយ។ ដោយសារមូលហេតុអ្វីម្យ៉ាង លោកមានគំនុំជាមួយនឹងសត្វនាគ ហើយលោកបានចំណាយពេលអស់បីសតវត្សដើម្បីតាមប្រមាញ់សត្វនាគ រហូតទាល់តែគ្មានសត្វនាគពិតប្រាកដណាមួយសេសសល់នៅលើលោកនេះទៀត ទើបលោកឈប់។ ចុងក្រោយ លោកក៏បានបាត់ខ្លួនដោយគ្មានដាន។

«អ្នកខ្លះស្មានថា លោកបានទៅកាន់ឋានដ៏ខ្ពស់បំផុតដែលជាប្រភពនៃមហាធម៌ (Great Dao) ដើម្បីជជែកពិភាក្សាធម៌ជាមួយមេក្បាលនៃលទ្ធិតៅ។ អ្នកខ្លះទៀតនិយាយថា លោកបានទៅកាន់ដែនដីបរិសុទ្ធខាងលិចដ៏សែនឆ្ងាយ (Sukhavati) ដើម្បីពិភាក្សាគម្ពីរ និងព្រះពុទ្ធសាសនាជាមួយព្រះពុទ្ធ។ ក៏មានអ្នកខ្លះនិយាយថា លោកកំពុងយាមនៅមាត់ទ្វារនៃឋាននរក ដើម្បីការពារកុំឱ្យវិញ្ញាណអាក្រក់ និងបិសាចមកបង្កភាពវឹកវរដល់ពិភពមនុស្ស...»

បុរសចំណាស់និយាយដោយភាពស្វាហាប់ និងរស់រវើករហូតដល់ទឹកមាត់ខ្ទាតចេញពីមាត់សព្វទិសទី ប៉ុន្តែអ្នកស្រុកដែលនៅជុំវិញនោះ សុទ្ធតែសម្លឹងមើលទៅគាត់ដោយទឹកមុខងឿងឆ្ងល់ និងមិនយល់អ្វីទាំងអស់។

«តើអ្វីទៅជា 'ដាវបីហត្ថ'?» ជឺ គុយ សួរដោយការងឿងឆ្ងល់។

«វាគឺជាដាវ» សុង ជីស៊ីន ឆ្លើយតបទាំងញញឹម។

«លោកតានេះពិតជាចូលចិត្តធ្វើឫកខ្ពស់ និងអួតអាងណាស់! គាត់សូម្បីតែនិយាយឱ្យចំៗក៏មិនកើតដែរ!» ជឺ គុយ រអ៊ូរទាំ។

សុង ជីស៊ីន សម្លឹងមើលបុរសចំណាស់នោះដោយខ្សែភ្នែកចំអក រួចនិយាយថា៖ «ស្ទើរតែគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងទីរួមស្រុករបស់យើងចេះអានអក្សរឡើយ។ ការខិតខំរបស់លោកតានិទានរឿងម្នាក់នេះ គឺពិតជាឥតប្រយោជន៍នៅទីនេះ។»

ជឺ គុយ ក៏សួរបន្តថា៖ «តើអ្វីទៅជា 'ឋានសួគ៌ដ៏មានមហិទ្ធិឫទ្ធិ'? តើពិតជាមាននរណាម្នាក់នៅលើលោកនេះដែលអាចរស់បានដល់ ៣០០ ឆ្នាំមែនទេ? ហើយតើឋាននរកមិនមែនជាកន្លែងដែលសម្រាប់តែមនុស្សស្លាប់ទៅទេឬ?»

សុង ជីស៊ីន គាំងរកចម្លើយមិនឃើញចំពោះសំណួរទាំងនេះ ប៉ុន្តែគេមិនចង់ឱ្យមើលទៅហាក់ដូចជាល្ងង់ខ្លៅឡើយ ដូច្នេះគេក៏និយាយបែបបង្អាប់ថា៖ «វាសុទ្ធតែជារឿងឥតប្រយោជន៍ទាំងអស់។ គាត់ប្រហែលជាគ្រាន់តែបានអានអត្ថបទប្រវត្តិសាស្ត្រមិនផ្លូវការមួយចំនួន ហើយយកមកនិយាយរាយមាយដើម្បីបោកប្រាស់អ្នកស្រែដែលមិនចេះអក្សរប៉ុណ្ណោះ។»

ចំពេលនោះដែរ សុង ជីស៊ីន បានកត់សម្គាល់ឃើញថា បុរសចំណាស់នោះបានក្រឡេកមើលមករកគេ។ វាមិនច្បាស់ថាការក្រឡេកមើលនោះដោយចេតនាឬអត់ទេ ហើយវាគ្រាន់តែជាការក្រឡេកមើលមួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ មុនពេលភ្នែករបស់គាត់បែរទៅទិសផ្សេងវិញ ប៉ុន្តែ សុង ជីស៊ីន នៅតែមានការចាប់អារម្មណ៍រហ័សល្មមនឹងអាចដឹងបាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនបានគិតអ្វីច្រើនទេ ដោយគ្រាន់តែយល់ថាវាជារឿងចៃដន្យ។

ជឺ គុយ ងើបក្បាលមើលដើមជ្រៃធំ ហើយនាងក៏បានជ្រួញភ្នែកដោយសារពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលចាំងកាត់តាមចន្លោះស្លឹកឈើ។

សុង ជីស៊ីន ងាកទៅមើលនាង ហើយគេក៏ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់នឹងសម្រស់របស់នាង។

ជឺ គុយ មានទម្រង់មុខចំហៀងដែលទើបតែចាប់ផ្តើមបាត់ភាពក្មេងខ្ចី។ នាងខុសប្លែកដាច់ពីក្មេងស្រីបម្រើដ៏ស្គមស្គាំងនៅក្នុងការចងចាំរបស់ សុង ជីស៊ីន។

យោងតាមប្រពៃណីរបស់ទីរួមស្រុក ជានិច្ចកាលនៅពេលដែលស្ត្រីរៀបការ មនុស្សម្នាក់ដែលមានសំណាងពេញលេញនឹងត្រូវបានអញ្ជើញមក។ និយមន័យនៃមនុស្សបែបនេះ គឺអ្នកដែលឪពុកម្តាយ និងកូនៗនៅរស់ទាំងអស់ ហើយមនុស្សនោះនឹងត្រូវអញ្ជើញឱ្យមកកោររោមល្អិតៗនៅលើមុខរបស់កូនក្រមុំ ក៏ដូចជាកាត់តម្រឹមសក់នៅថ្ងាស និងសៀតផ្កា។ ពិធីនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាការ «បើកមុខ» ឬ «លើកចិញ្ចើម»។

សុង ជីស៊ីន ក៏ធ្លាប់បានអានអំពីប្រពៃណីមួយពីក្នុងសៀវភៅដែលគ្មាននៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះផងដែរ។ ដូច្នេះ នៅពេលដែល ជឺ គុយ មានអាយុ ១២ ឆ្នាំ គេបានទិញស្រាដែលទើបនឹងបិតថ្មីដ៏ល្អបំផុតនៅក្នុងទីរួមស្រុក រួចយកថូរប៉សឺឡែនដែលគេបានលាក់ទុកមក។ ពណ៌នៃថូនោះពិតជាស្អាតណាស់ ដូចជាពណ៌ផ្លែម៉ាក់ប្រេង ហើយគេក៏ចាក់ស្រាចូលទៅក្នុងថូនោះ មុននឹងបិទជិតដោយដីឥដ្ឋយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន រួចកប់វាទៅក្នុងដី។

សុង ជីស៊ីន ស្រាប់តែនិយាយថា៖ «បើនិយាយពី ឆិន ភីងអាន វិញ ពួកដូនតារបស់ខ្ញុំដែលជាអ្នកប្រាជ្ញច្បាស់ជានិយាយថា គេគឺជាដុំឈើពុកដែលមិនអាចចម្លាក់បាន ឬជាគំនរលាមកដែលមិនអាចយកមកធ្វើជាជញ្ជាំងបានឡើយ ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ ក៏គេបានធ្វើរឿងដែលមានន័យមួយក្នុងជីវិតរបស់គេដែរ។»

ជឺ គុយ មិនបានឆ្លើយតបអ្វីឡើយ ខណៈនាងឱនក្បាលចុះ ហើយគេអាចមើលឃើញថា រោមភ្នែករបស់នាងកំពុងញ័រតិចៗ។

សុង ជីស៊ីន បន្តនិយាយ ហាក់ដូចជាកំពុងនិយាយជាមួយខ្លួនឯង៖ «ឆិន ភីងអាន មិនមែនជាមនុស្សអាក្រក់ទេ គេគ្រាន់តែជាមនុស្សដែលមានបុគ្គលិករឹងរូសពេក។ គេគ្មានភាពបត់បែនក្នុងការធ្វើអ្វីឡើយ។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលបន្ទាប់ពីក្លាយជាអ្នកធ្វើឆ្នាំងដី ទោះបីជាគេខំប្រឹងយ៉ាងណាក៏ដោយ វាត្រូវបានកំណត់ទុកជាមុនថាគេនឹងមិនអាចបង្កើតផលិតផលដែលល្អ និងមានភាពរស់រវើកបានឡើយ។ នោះក៏ជាមូលហេតុដែល តាជ្រាស់យ៉ាវ មិនដែលពេញចិត្តនឹងគេដែរ។

«គាត់គឺជាមនុស្សដែលមានភ្នែកមុតស្រួច ហើយគាត់ដឹងថា ឆិន ភីងអាន មិនសមនឹងការងារនេះឡើយ។ នោះហើយជាអត្ថន័យនៃពាក្យថា 'ដុំឈើពុកដែលមិនអាចចម្លាក់បាន'។ ចំពោះពាក្យថា 'គំនរលាមកដែលមិនអាចយកមកធ្វើជាជញ្ជាំងបាន' អ្វីដែលវានិយាយ គឺថាសម្រាប់មនុស្សដែលត្រូវបានកំណត់ថាត្រូវតែក្រីក្រដូចជា ឆិន ភីងអាន សូម្បីតែអ្នកយកអាវនាគរបស់អធិរាជមកឱ្យគេស្លៀក ក៏គេនៅតែជាក្មេងវាលស្រែដែលឥតប្រយោជន៍ដដែល។»

ទឹកមុខចំអកឱ្យខ្លួនឯងបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ សុង ជីស៊ីន រួចគេក៏ដកដង្ហើមធំ៖ «តាមពិតទៅ ខ្ញុំគួរឱ្យអាណិតជាងគេទៅទៀត។»

ជឺ គុយ មិនដឹងថាត្រូវលួងលោមគេយ៉ាងដូចម្តេចឡើយ។

សុង ជីស៊ីន និង ជឺ គុយ តែងតែជាប្រធានបទដ៏ពេញនិយមសម្រាប់ការនិយាយដើមរបស់អ្នកមាននៅតាមផ្លូវហ្វូឡូ និងច្រកស្លឹកប៉េស ហើយរឿងនេះគឺបានមកពី លោកម្ចាស់សុង ដែលជាឪពុកមិនផ្លូវការរបស់ សុង ជីស៊ីន។

មិនដែលមានបុគ្គលសំខាន់ណាម្នាក់នៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះឡើយ ហើយក៏មិនដែលមានព្រឹត្តិការណ៍គួរឱ្យរំភើបអ្វីដែរ។ ដូច្នេះ មន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតដែលត្រូវបានបញ្ជូនមកដោយរាជវាំង តាមធម្មជាតិក៏បានក្លាយជាបុគ្គលដ៏លេចធ្លោបំផុតនៅក្នុងទីរួមស្រុក។ ក្នុងចំណោមមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតរាប់សិបនាក់ដែលត្រូវបានចាត់តាំងមកទីនេះក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ លោកម្ចាស់សុង គឺជាមនុស្សដែលទទួលបានការស្រឡាញ់បំផុតពីប្រជាជន។

គាត់មិនដូចជាមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់មុនៗឡើយ។ គាត់មិនដែលសម្ងំលាក់ខ្លួននៅក្នុងភូមិគ្រឹះផ្លូវការដើម្បីហាត់សីល ឬបដិសេធភ្ញៀវទាំងអស់ដើម្បីតែការអានសៀវភៅ និងការរៀនសូត្រឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់តែងតែតាមដានរឿងរ៉ាវទាក់ទងនឹងការបង្កើតសម្ភារៈប្រើប្រាស់របស់រាជវាំងដោយផ្ទាល់ ហើយគាត់ថែមទាំងមើលទៅដូចជាមនុស្សសាមញ្ញជាងអ្នកធ្វើឆ្នាំងដីទៅទៀត។

ក្នុងអំឡុងពេលដប់ឆ្នាំជាងដែលគាត់នៅទីរួមស្រុកនេះ រូបរាងជាអ្នកប្រាជ្ញពីមុនរបស់គាត់ត្រូវបានជំនួសដោយស្បែកពណ៌ក្រម៉ៅ ហើយសម្លៀកបំពាក់ធម្មតារបស់គាត់គឺមិនខុសពីបុរសដែលធ្វើការក្នុងស្រែឡើយ។

គាត់មិនដែលវាយឫកខ្ពស់នៅពេលទាក់ទងជាមួយអ្នកដទៃឡើយ ប៉ុន្តែជាអកុសល សម្ភារៈរាជវាំងដែលដុតចេញពីឡនាគនៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះ មិនដែលឈានដល់កម្រិតស្តង់ដារឡើយ មិនថាជាទម្រង់ រូបរាង ឬពណ៌សម្បុរនោះទេ។ ជាក់ស្តែង សម្ភារៈដែលផលិតបានបែរជាធ្លាក់ចុះគុណភាពជាងមុនទៅទៀត ដែលនាំឱ្យមានការងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងដល់មេជាងឡចាស់ៗ។

ចុងក្រោយ រាជវាំងប្រហែលជាយល់ថាការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ លោកម្ចាស់សុង គឺពិតជាគួរឱ្យសរសើរ ទោះបីជាលទ្ធផលមិនល្អក៏ដោយ ហើយគាត់ត្រូវបានផ្តល់ការវាយតម្លៃដ៏ល្អនៅក្នុងឯកសារពីក្រសួងបុគ្គលិក ដើម្បីហៅគាត់ត្រលប់ទៅរាជធានីវិញ។

មុនពេលត្រលប់ទៅរាជធានី លោកម្ចាស់សុង បានប្រើប្រាស់ប្រាក់ទាំងអស់របស់គាត់ដើម្បីផ្តល់មូលនិធិសាងសង់ស្ពានដែលមានដំបូលមួយ។ បន្ទាប់ពីនោះមក គេបានដឹងថាក្មេងម្នាក់មិនត្រូវបាននាំទៅជាមួយក្បួនធ្វើដំណើររបស់ លោកម្ចាស់សុង ឡើយ ហើយគ្រួសារអ្នកមានបំផុតនៅក្នុងទីរួមស្រុកក៏បានដឹងភ្លាមថា តើរឿងនេះមានន័យយ៉ាងណា។

អាចនិយាយបានថា លោកម្ចាស់សុង បានសាងកម្មល្អជាច្រើននៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះ ហើយលើសពីនេះទៅទៀត សុង ជីស៊ីន ក៏ត្រូវបានមើលថែដោយមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតបន្តវេនពី លោកម្ចាស់សុង ដូច្នេះគេមិនបាច់បារម្ភពីរឿងអាហារ សម្លៀកបំពាក់ ឬកន្លែងស្នាក់នៅឡើយ ហើយរស់នៅដោយគ្មានកង្វល់។

ចំពោះក្មេងស្រីបម្រើ ដែលត្រូវបានប្តូរឈ្មោះទៅជា ជឺ គុយ វិញ មានទ្រឹស្តី និងរឿងរ៉ាវជាច្រើនអំពីប្រភពដើមរបស់នាង។ អ្នកស្រុកនៅច្រកលំដីឥដ្ឋបានអះអាងថា នាងគឺជាក្មេងស្រីសុំទានមកពីក្រៅស្រុក ដែលបានមកទីនេះក្នុងថ្ងៃរដូវរងាដែលមានទឹកកកធ្លាក់។

នាងបានសន្លប់នៅមុខច្រកចូលភូមិគ្រឹះរបស់ សុង ជីស៊ីន ហើយប្រសិនបើនាងមិនត្រូវបានគេរកឃើញទាន់ពេលទេ នាងច្បាស់ជាស្លាប់បាត់ទៅហើយ។ ចំណែកបុរសចំណាស់ដែលធ្វើការងារតូចតាចនៅភូមិគ្រឹះផ្លូវការមានរឿងផ្សេង។ គាត់បានប្រកាសយ៉ាងច្បាស់ថា នាងគឺជាក្មេងកំព្រាដែល លោកម្ចាស់សុង បានទិញតាំងពីយូរមកហើយ ដើម្បីឱ្យកូនប្រុសមិនផ្លូវការរបស់គាត់ សុង ជីស៊ីន មានមិត្តជិតស្និទ្ធ ហើយគាត់បានធ្វើបែបនេះដើម្បីជាការសងជំងឺចិត្តដែលបានទុកកូនប្រុសចោល។

ក្នុងករណីណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពីក្មេងស្រីបម្រើនោះត្រូវបានដាក់ឈ្មោះថា ជឺ គុយ ដោយ សុង ជីស៊ីន ទំនាក់ទំនងឪពុកនិងកូនរវាង សុង ជីស៊ីន និង លោកម្ចាស់សុង ត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់លាស់។ នេះក៏ព្រោះតែអ្នកមានបំផុតទាំងអស់នៅក្នុងទីរួមស្រុកដឹងថា អក្សរ «ជឺ គុយ» ត្រូវបានគេឆ្លាក់នៅលើថ្មខ្មៅសម្រាប់ដាក់ទឹកខ្មៅដែល លោកម្ចាស់សុង ចូលចិត្តបំផុត។

បន្ទាប់ពីត្រលប់មកអារម្មណ៍ធម្មតាវិញ ស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្រាយបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ សុង ជីស៊ីន៖ «មិនដឹងជាហេតុអ្វី ស្រាប់តែខ្ញុំនឹកឃើញដល់អាសត្វពស់ជើងបួនដ៏រឹងរូសនោះ។ គិតមើលទៅ ជឺ គុយ, ខ្ញុំបានគ្រវែងអាសត្វនោះចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់ ឆិន ភីងអាន រួចទៅហើយ ប៉ុន្តែវានៅតែវារចូលមកផ្ទះរបស់យើងដដែល។ តើផ្ទះរបស់ ឆិន ភីងអាន អន់កម្រិតណាទៅ បើទោះជាសត្វពស់តូចមួយក៏មិនចង់រស់នៅទីនោះផង?»

ជឺ គុយ ពិចារណាសំណួរនោះយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ មុននឹងឆ្លើយតបថា៖ «ប្រហែលជារឿងខ្លះ វាត្រូវបានកំណត់ដោយជោគវាសនា។»

សុង ជីស៊ីន លើកមេដៃឱ្យនាងទាំងយល់ស្របយ៉ាងសប្បាយរីករាយ៖ «ពិតជាត្រឹមត្រូវណាស់! ឆិន ភីងអាន គ្រាន់តែជាមនុស្សដែលគ្មានសំណាងអ្វីទាំងអស់។ គេគួរតែស្កប់ស្កល់នឹងការដែលគ្រាន់តែបានរស់នៅទៅបានហើយ។»

ជឺ គុយ មិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។

សុង ជីស៊ីន គិតក្នុងចិត្តថា៖ «បន្ទាប់ពីយើងចាកចេញពីទីរួមស្រុកនេះទៅ ឆិន ភីងអាន នឹងមើលការខុសត្រូវគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងផ្ទះរបស់យើង។ តើនាងគិតថា គេនឹងលួចរបស់ដែលយើងផ្ញើទុកទេ?»

«ច្បាស់ជាមិនមែនទេ លោកប្រុស» ជឺ គុយ ឆ្លើយតប។

«អូ? នាងដឹងថាតើពាក្យថា 'លួចរបស់ដែលគេផ្ញើទុក' មានន័យថាម៉េច?» សុង ជីស៊ីន សួរទាំងញញឹម។

ជឺ គុយ ព្រិចភ្នែកយ៉ាងស្លូតត្រង់ រួចឆ្លើយថា៖ «តើវាមិនមែនមានន័យដូចពាក្យដែលនិយាយមែនទេ?»

សុង ជីស៊ីន ញញឹមខណៈគេសម្លឹងមើលទៅទិសខាងត្បូង ហើយទឹកមុខដែលពោរពេញដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញបានលេចឡើង៖ «ខ្ញុំឮថា នៅរាជធានីមានសៀវភៅច្រើនជាងចំនួនរុក្ខជាតិនៅក្នុងទីរួមស្រុករបស់យើងទៅទៀត!»

ចំពេលនោះដែរ លោកតានិទានរឿងបានប្រកាសថា៖ «គ្មាននាគពិតប្រាកដសេសសល់នៅលើលោកនេះទៀតទេ ប៉ុន្តែពូជនាគដូចជា នាគទឹក (flood dragons), នាគមានជើង និងនាគគ្មានស្នែង នៅតែមានវត្តមានពិតប្រាកដក្នុងចំណោមពួកយើងក្នុងពិភពលោកនេះ ហើយប្រហែលជា...»

បុរសចំណាស់បានឈប់មួយភ្លែតដើម្បីបង្កើតភាពទាក់ទាញ ប៉ុន្តែអ្នកស្តាប់នៅតែមិនរំភើបអ្វីទាំងអស់ ហាក់ដូចជាមិនដឹងថាគាត់កំពុងធ្វើអ្វីឡើយ ដូច្នេះគាត់ក៏បន្ត៖ «ប្រហែលជាពួកគេកំពុងលាក់ខ្លួនក្នុងចំណោមពួកយើងនេះឯង! ពួកអាទិទេពនៃលទ្ធិតៅហៅពួកគេថា ជា 'នាគដែលកំពុងលាក់ខ្លួនក្នុងទីភ្លឺ'!»

សុង ជីស៊ីន ស្ងាបដោយភាពធុញទ្រាន់។

ភ្លាមៗនោះ ស្លឹកជ្រៃពណ៌បៃតងដ៏ស្រស់បំព្រងមួយ បានធ្លាក់ចុះមកពីខាងលើ ហើយវាបានធ្លាក់មកចំថ្ងាសរបស់គេល្មម។

សុង ជីស៊ីន ចាប់យកស្លឹកឈើនោះ រួចបង្វិលទងវានៅចន្លោះម្រាមដៃពីររបស់គេ។

ឆិន ភីងអាន កំពុងពិចារណាថាតើគេគួរតែទៅកាន់ច្រកទ្វារក្រុងខាងកើត ដើម្បីទាមទារប្រាក់ ៥ កាក់ដែលគេជំពាក់ឬយ៉ាងណា ហើយគេក៏បានឃើញស្លឹកជ្រៃមួយកំពុងធ្លាក់ចុះមក ខណៈគេកំពុងដើរទៅជិតដើមជ្រៃធំនោះ។ គេក៏ប្រញាប់បង្កើនល្បឿន ហើយលូកដៃទៅចាប់ស្លឹកឈើនោះ ប៉ុន្តែស្លឹកឈើនោះបានរអិលចេញពីដៃរបស់គេ ដោយសារខ្យល់បក់តិចៗនាំយកវាទៅ។

ឆិន ភីងអាន មានភាពរហ័សរហួនណាស់ គេបានបោះជំហានទៅម្ខាងភ្លាមដើម្បីចាប់យកស្លឹកឈើនោះ ប៉ុន្តែវានៅតែបន្តគេចពីគេ ខណៈដែលវាវិលវល់នៅលើអាកាស។

ឆិន ភីងអាន មិនព្រមបោះបង់ឡើយ គេបានព្យាយាមពីរបីដងទៀត ប៉ុន្តែចុងក្រោយគេនៅតែមិនអាចចាប់ស្លឹកឈើនោះបានឡើយ ដែលធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ខកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។

ក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលស្លៀកពាក់អាវពណ៌ខៀវ ដែលទើបតែគេចសាលាមកនោះ បានដើរកាត់ ឆិន ភីងអាន ហើយដោយមិនដឹងខ្លួន ស្លឹកជ្រៃមួយបានធ្លាក់មកជាប់នៅលើស្មារបស់គេ។

ទន្ទឹមនឹងនោះដែរ ឆិន ភីងអាន ក៏បន្តដំណើរទៅកាន់ច្រកទ្វារក្រុងខាងកើត។ ទោះបីជាគេមិនអាចទារលុយបាន ក៏វាជារឿងល្អដែរក្នុងការដាក់សម្ពាធលើអ្នកយាមទ្វារខ្លះ។

នៅឯតូបគ្រូទាយដែលស្ថិតនៅចម្ងាយ គ្រូទាយវ័យក្មេងបានរអ៊ូរទាំម្នាក់ឯងថា៖ «តើនរណានិយាយថាមានភាពខុសគ្នានៅក្នុងវដ្តនៃសំណាង?»