សត្វសារិកា

ប្រសិនបើគេមិនបានទៅដល់ផ្លូវហ្វូឡូ (Fortune Deer) និងច្រកស្លឹកប៉េស (Peach Leaf) ទេនោះ ប្រហែលជា ឆិន ភីងអាន (Chen Ping'an) នឹងមិនដឹងថា ច្រកលំដីឥដ្ឋ (Clay Vase Alley) របស់គេមានភាពងងឹត និងចង្អៀតកម្រិតណានោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនត្រឹមតែមិនមានអារម្មណ៍បាក់ទឹកចិត្តនឹងជីវភាពរស់នៅរបស់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ គេបែរជាមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅទៅវិញ។ គេបានញញឹមរួចលាតដៃទាំងសងខាងចេញ ហើយប្រវែងដៃរបស់គេគឺល្មមនឹងអាចប៉ះជញ្ជាំងដីទាំងសងខាងបាន។ គេនឹកឃើញថា កាលពីប្រហែល ៣ ឬ ៤ ឆ្នាំមុន គេអាចប៉ះជញ្ជាំងទាំងនោះបានត្រឹមតែចុងម្រាមដៃប៉ុណ្ណោះ។

បន្ទាប់ពីត្រលប់មកដល់ផ្ទះវិញ គេបានឃើញថាទ្វាររបងត្រូវបានបើកចំហរ។ ដោយគិតថាខ្លួនឯងប្រហែលជាត្រូវចោរលួច ឆិន ភីងអាន ក៏ប្រញាប់រត់ចូលទៅខាងក្នុង ប៉ុន្តែបែរជាឃើញយុវជនមាឌធំម្នាក់កំពុងអង្គុយនៅមាត់ទ្វារផ្ទះ។ យុវជននោះកំពុងផ្អែកខ្នងទៅនឹងទ្វារដែលចាក់សោ បណ្តើរស្ងាបដោយទឹកមុខធុញទ្រាន់ ហើយគេក៏ស្ទុះក្រោកឈរភ្លាមនៅពេលឃើញ ឆិន ភីងអាន ហាក់ដូចជាត្រូវភ្លើងឆេះគូទអញ្ចឹង។ បន្ទាប់មក គេក៏ស្ទុះទៅចាប់ដៃ ឆិន ភីងអាន យ៉ាងណែន រួចអូសទៅរកបន្ទប់ទាំងខ្សឹបតិចៗថា៖ «បើកទ្វារទៅ! ខ្ញុំមានរឿងសំខាន់ចង់ប្រាប់ឯង!»

ឆិន ភីងអាន មិនអាចរើបម្រះបាន ក៏បណ្តោយឱ្យគេអូសទៅដល់មាត់ទ្វារ។ យុវជនម្នាក់នេះមានអាយុបង ឆិន ភីងអាន ពីរឆ្នាំ និងមានរាងកាយមាំមួនជាង។ បន្ទាប់ពីទ្វារត្រូវបានបើក គេក៏រុញ ឆិន ភីងអាន ចេញ រួចលបចូលទៅលើគ្រែឈើរបស់ ឆិន ភីងអាន ហើយផ្អែកត្រចៀកទៅនឹងជញ្ជាំងយ៉ាងណែនដើម្បីលបស្តាប់អ្នកជិតខាង។

«តើឯងកំពុងធ្វើស្អីហ្នឹង លីវ សៀនយ៉ាង (Liu Xianyang)?» ឆិន ភីងអាន សួរដោយការងឿងឆ្ងល់។

លីវ សៀនយ៉ាង មិនខ្វល់នឹងគេឡើយ។ ប្រហែលប្រាំពីរឬប្រាំបីនាទីក្រោយមក ទើប លីវ សៀនយ៉ាង ត្រលប់មកសភាពធម្មតាវិញ រួចអង្គុយចុះនៅមាត់គ្រែជាមួយនឹងទឹកមុខចម្លែក ដែលលាយឡំរវាងការធូរស្បើយ និងការខកចិត្ត។

ពេលនេះទើបគេចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា ឆិន ភីងអាន កំពុងធ្វើរឿងចម្លែកមួយ។ គេកំពុងអង្គុយច្រហោងនៅមាត់ទ្វារ ឱនខ្លួនទៅមុខ ហើយប្រើទៀនដើម្បីដុតក្រដាសយ័ន្តពណ៌លឿងមួយសន្លឹក។ ទៀននោះនៅសល់ប្រវែងត្រឹមតែមួយមេដៃប៉ុណ្ណោះ ហើយផេះដែលឆេះពីក្រដាសនោះបានធ្លាក់នៅខាងក្រៅមាត់ទ្វារទាំងអស់។ មើលទៅ ឆិន ភីងអាន ហាក់ដូចកំពុងសូត្រមន្តអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែ លីវ សៀនយ៉ាង នៅឆ្ងាយពេក មិនអាចឮថាគេកំពុងនិយាយអ្វីឡើយ។

លីវ សៀនយ៉ាង គឺជាសិស្សដ៏ពូកែបំផុតរបស់ តាជ្រាស់យ៉ាវ (Old Man Yao)។ ចំពោះ ឆិន ភីងអាន វិញ តាជ្រាស់យ៉ាវ មិនដែលទទួលយកគេជាសិស្សពិតប្រាកដឡើយ ដោយសារតែសមត្ថភាពការងាររបស់គេនៅមានកម្រិត។ យោងតាមទំនៀមទម្លាប់ក្នុងតំបន់ ទំនាក់ទំនងរវាងគ្រូនិងសិស្សមិនអាចបង្កើតឡើងបានទេ លុះត្រាតែសិស្សថ្វាយតែមួយពែងដល់គ្រូក្នុងពិធីជាផ្លូវការ ហើយគ្រូទទួលយកនិងផឹកតែនោះ។

ឆិន ភីងអាន និង លីវ សៀនយ៉ាង មិនមែនជាអ្នកជិតខាងគ្នានោះទេ។ ការពិតទៅ ផ្ទះដូនតារបស់ពួកគេនៅឆ្ងាយពីគ្នាណាស់។ មូលហេតុដែល លីវ សៀនយ៉ាង បានណែនាំ ឆិន ភីងអាន ឱ្យទៅ តាជ្រាស់យ៉ាវ គឺដោយសារតែប្រវត្តិពីមុន។ លីវ សៀនយ៉ាង ធ្លាប់ជាក្មេងទំនើងដ៏ល្បីម្នាក់នៅក្នុងទីរួមស្រុក។ មុនពេលជីតារបស់គេស្លាប់ យ៉ាងហោចណាស់ក៏មានមនុស្សចាស់នៅក្នុងផ្ទះជួយមើលខុសត្រូវដែរ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីជីតាបានស្លាប់ដោយសារជំងឺ លីវ សៀនយ៉ាង ក៏បានក្លាយជាសុបិនអាក្រក់សម្រាប់អ្នកជិតខាង។

កាលនោះ គេមានអាយុត្រឹមតែ ១២ ឬ ១៣ ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែរាងកាយរបស់គេមាំមួនមិនចាញ់មនុស្សពេញវ័យឡើយ។ មានពេលមួយ គេបានបង្កជម្លោះជាមួយនឹងក្រុមក្មេងៗមកពីត្រកូលលូ (Lu Family)។

ជាលទ្ធផល គេត្រូវបានគេឡោមព័ទ្ធវាយយ៉ាងដំណំនៅក្នុងច្រកលំដីឥដ្ឋ។ ពួកអ្នកវាយដំសុទ្ធតែជាក្មេងៗដែលមិនគិតពីផលវិបាក ហើយ លីវ សៀនយ៉ាង ត្រូវបានគេវាយរហូតដល់ក្អួតឈាម។ គ្រួសារប្រហែលដប់ជាងដែលរស់នៅក្នុងច្រកលំដីឥដ្ឋ សុទ្ធតែជាអ្នកធ្វើឆ្នាំងដីកម្រិតទាបដែលចិញ្ចឹមជីវិតតាមឡដុតភក់តូចៗ ដូច្នេះពួកគេមិនហ៊ានចូលជួយឡើយ។

នៅពេលនោះ សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) មិនត្រឹមតែមិនខ្លាចនឹងទិដ្ឋភាពដ៏រន្ធត់នេះទេ គេថែមទាំងអង្គុយមើលដោយក្តីសប្បាយរីករាយនៅពីលើកំពែងជញ្ជាំង។

ទីបំផុត មនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលបានធ្វើសកម្មភាព គឺក្មេងប្រុសស្គមស្គាំងម្នាក់ ដែលបានលបចេញពីក្នុងផ្ទះរបស់ខ្លួន រួចរត់ទៅមាត់ច្រកលំដីឥដ្ឋ ហើយស្រែកអស់ពីកម្លាំងកាយចិត្តថា៖ «ជួយផង! មានគេហៀបនឹងស្លាប់នៅទីនេះហើយ!»

ក្រោយពេលឮពាក្យថា «ស្លាប់» ទើបក្រុមក្មេងៗត្រកូលលូដឹងខ្លួនព្រឺក្បាល។ នៅពេលនោះ រាងកាយរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ជោគជាំដោយឈាម ហើយស្ថិតក្នុងសភាពចុងដង្ហើម។ ពួកក្មេងៗត្រកូលលូក៏មានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចចំពោះអ្វីដែលពួកគេបានធ្វើ បន្ទាប់ពីសម្លឹងមុខគ្នា ពួកគេក៏ប្រញាប់រត់គេចខ្លួនទៅតាមផ្លូវម្ខាងទៀតនៃច្រកលំដីឥដ្ឋ។

ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពីហេតុការណ៍នោះ លីវ សៀនយ៉ាង មិនត្រឹមតែមិនដឹងគុណដល់ក្មេងដែលបានជួយជីវិតគេនោះទេ គេថែមទាំងឧស្សាហ៍មកធ្វើបាបក្មេងនោះទៀតផង។ ក្មេងនោះជាក្មេងកំព្រា ហើយគេរឹងរូសណាស់ មិនព្រមយំឡើយទោះបីជាត្រូវគេធ្វើបាបយ៉ាងណាក៏ដោយ ដែលរឿងនេះកាន់តែធ្វើឱ្យ លីវ សៀនយ៉ាង ខឹងសម្បារថែមទៀត។

មានឆ្នាំមួយ លីវ សៀនយ៉ាង មើលឃើញថា ក្មេងកំព្រាតូចនោះប្រហែលជាមិនអាចឆ្លងផុតរដូវរងាបានឡើយ ពេលនោះទើបគេចាប់ផ្តើមដឹងខ្លួនខុស។ ដោយសារពេលនោះគេបានក្លាយជាសិស្សរបស់ តាជ្រាស់យ៉ាវ រួចទៅហើយ គេក៏បាននាំក្មេងប្រុសនោះទៅកាន់ឡដុតភក់ដែលស្ថិតនៅក្បែរជ្រោះកំណប់ (Treasure Creek)។

ពួកគេបានធ្វើដំណើរទៅទិសខាងលិចចេញពីទីរួមស្រុក ឆ្លងកាត់ភ្នំដ៏លំបាករាប់សិបគីឡូម៉ែត្រក្នុងចំណោមទឹកកកធ្លាក់យ៉ាងខ្លាំង។ រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ លីវ សៀនយ៉ាង នៅតែមិនយល់ថា តើក្មេងប្រុសស្គមស្គាំងដែលមានជើងតូចដូចពន្លកឫស្សីនោះ អាចដើរទៅដល់ឡដុតភក់ដោយរបៀបណាឡើយ។

ទោះបីជា តាជ្រាស់យ៉ាវ ទទួលយក ឆិន ភីងអាន ឱ្យនៅជាមួយ ប៉ុន្តែការប្រព្រឹត្តចំពោះក្មេងប្រុសទាំងពីរគឺខុសគ្នាដូចមេឃនិងដី។ ក្នុងនាមជាសិស្សពូកែ លីវ សៀនយ៉ាង មិនដែលរួចខ្លួនពីការវាយដំ និងការស្តីបន្ទោសឡើយ ប៉ុន្តែសូម្បីតែមនុស្សខ្វាក់ក៏អាចដឹងពីបំណងល្អដែលបង្កប់ក្នុងសម្តី និងទង្វើរបស់ តាជ្រាស់យ៉ាវ ដែរ។

ឧទាហរណ៍ មានពេលមួយ គាត់បានជ្រុលដៃវាយរហូតដល់មានរបួសបែកថ្ងាសលើ លីវ សៀនយ៉ាង។ ក្នុងនាមជាក្មេងរឹងមាំ លីវ សៀនយ៉ាង មិនសូវគិតច្រើនឡើយ ប៉ុន្តែ តាជ្រាស់យ៉ាវ មានអារម្មណ៍ស្តាយក្រោយយ៉ាងខ្លាំងចំពោះទង្វើរបស់ខ្លួន។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់តែងតែរក្សាមុខមាត់តឹងរឹង និងអំណាចនៅចំពោះមុខសិស្ស ដូច្នេះគាត់មិនអាចបង្អោនខ្លួនទៅសុំទោស ឬសួរនាំពីរបួសនោះបានឡើយ។

ចុងក្រោយ គាត់បានដើរចុះឡើងនៅក្នុងបន្ទប់របស់ខ្លួនស្ទើរតែពេញមួយយប់ ដោយនៅតែបារម្ភពី លីវ សៀនយ៉ាង។ ជាចុងក្រោយ គាត់គ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីហៅ ឆិន ភីងអាន ឱ្យយកដបថ្នាំលាបទៅឱ្យ លីវ សៀនយ៉ាង នោះទេ។

អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ ឆិន ភីងអាន តែងតែច្រណែននឹង លីវ សៀនយ៉ាង។

គេមិនបានច្រណែននឹងសមត្ថភាព ភាពខ្លាំង ឬភាពទាក់ទាញរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេច្រណែននឹងភាពមិនចេះខ្លាចញញើតរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង។ មិនថាទៅដល់ទីណា លីវ សៀនយ៉ាង មិនដែលតក់ស្លុតនឹងអ្វីឡើយ ហើយក៏មិនដែលយល់ថាការរស់នៅម្នាក់ឯងជារឿងអាក្រក់ដែរ។

មិនថាគេទៅដល់ទីណា គេតែងតែអាចបង្កើតមិត្តភក្តិបានយ៉ាងរហ័ស ពួកគេរាប់អានគ្នាដូចបងប្អូន ផឹកស៊ី និងលេងល្បែងជាមួយគ្នា។ ដោយសារតែសុខភាពជីតាមិនល្អ លីវ សៀនយ៉ាង ត្រូវបានបង្ខំឱ្យរៀនរស់ដោយខ្លួនឯងតាំងពីតូច ដែលធ្វើឱ្យគេក្លាយជាមេក្មេងៗនៅក្នុងតំបន់នោះ។

គេពូកែគ្រប់យ៉ាង មិនថាជាការចាប់ពស់ ស្ទូចត្រី ឡើងយកពងបក្សី ធ្វើធ្នូ ធ្វើសន្ទូច បាញ់ចំពាម ធ្វើទ្រុងបក្សី... មើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានអ្វីដែលគេធ្វើមិនបានឡើយ។ ជាពិសេស គេគឺជាស្តេចដែលគ្មានគូប្រៀបនៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះ ក្នុងការចាប់ត្រីអណ្តែង និងស្ទូចអន្ទង់តាមប្រឡាយទឹកក្នុងស្រែ។

កាលពី លីវ សៀនយ៉ាង ឈប់រៀននៅសាលាឯកជន លោកគ្រូស៊ូ (Mr. Xu) បានទៅសួរសុខទុក្ខជីតារបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ដល់លើគ្រែជំងឺ ដោយសន្យាថានឹងផ្តល់ការអប់រំដល់ លីវ សៀនយ៉ាង ដោយមិនគិតថ្លៃ។

ប៉ុន្តែ លីវ សៀនយ៉ាង ដាច់ខាតមិនព្រមត្រលប់ទៅវិញឡើយ ដោយប្រាប់លោកគ្រូថា អ្វីដែលគេចង់បានគឺការរកលុយ ហើយគេមិនមានចំណាប់អារម្មណ៍នឹងការសិក្សាឡើយ។ លោកគ្រូស៊ូ ក៏បានផ្តល់ការងារជាអ្នកបម្រើការងារសិក្សាដែលមានប្រាក់ខែ ប៉ុន្តែ លីវ សៀនយ៉ាង ក៏បានបដិសេធសំណើនោះដែរ។

ជាក់ស្តែង លីវ សៀនយ៉ាង កំពុងរស់នៅបានយ៉ាងល្អសម្រាប់ខ្លួនឯង។ ទោះបីជា តាជ្រាស់យ៉ាវ បានស្លាប់បាត់ទៅ និងឡដុតភក់ត្រូវបានបិទទ្វារក៏ដោយ ក៏មិនយូរប៉ុន្មាន គេត្រូវបានមេជាងដែកនៅច្រកនាគជិះ (Dragon Rider Alley) ចាប់អារម្មណ៍ ហើយបច្ចុប្បន្នគេកំពុងមមាញឹកនឹងការសាងសង់រោងជាងដែកផ្ទាល់ខ្លួននៅភាគខាងត្បូងនៃទីរួមស្រុក។

លីវ សៀនយ៉ាង មើល ឆិន ភីងអាន ផ្លុំពន្លត់ទៀន រួចដាក់វានៅលើតុ ហើយសួរថា៖ «តើឯងមានឮសំឡេងចម្លែកៗកាលពីព្រឹកមិញទេ? ដូចជា...»

ឆិន ភីងអាន អង្គុយចុះនៅលើកៅអី រង់ចាំ លីវ សៀនយ៉ាង និយាយឱ្យចប់។

លីវ សៀនយ៉ាង រារែកមួយភ្លែត ហើយក្នុងសភាពអៀនខ្មាសដែលកម្រនឹងមាន គេបានឡើងក្រហមមុខបន្តិច រួចបន្តថា៖ «ដូចជាសំឡេងឆ្មាកំពុងហៅរកគ្នាពេលរដូវផ្ការីក?»

«តើឯងចង់និយាយថា សុង ជីស៊ីន កំពុងធ្វើត្រាប់តាមសំឡេងឆ្មា? ឬក៏ឯងចង់និយាយពី ជឺ គុយ (Zhi Gui)?» ឆិន ភីងអាន សួរ។

លីវ សៀនយ៉ាង ក្រឡេកភ្នែក រួចមិនខ្ជះខ្ជាយពេលវេលានិយាយរឿងនេះជាមួយមនុស្សដែលមិនដឹងរឿងអីសោះដូច ឆិន ភីងអាន ទៀតឡើយ។ គេដាក់បាតដៃលើគ្រែ រួចបត់កែងដៃបន្តិចមុននឹងរុញខ្លួនឡើង លើកគូទនិងជើងចេញពីគ្រែ។

បន្ទាប់មក គេក៏ពេបមាត់ចំអកថា៖ «ឈ្មោះ ជឺ គុយ ហ្នឹងជាឈ្មោះស្អីទៅ? ឈ្មោះពិតរបស់នាងគឺ វ៉ាង ជូ (Wang Zhu) តើ។ ក្មេង សុង នោះតែងតែចូលចិត្តបង្អួតតាំងពីតូចមកម្ល៉េះ។ ប្រហែលជាវាគ្រាន់តែឃើញអក្សរ "ជឺ គុយ" ពីកន្លែងណាមួយ ហើយក៏យកមកប្រើតាមតែអំពើចិត្ត ដោយមិនគិតថាឈ្មោះហ្នឹងមានន័យល្អឬអាក្រក់ផង។ វ៉ាង ជូ ប្រហែលជាបានសាងកម្មអាក្រក់ច្រើនណាស់កាលពីជាតិមុន ទើបមកជាតិភ្នំនេះត្រូវក្លាយជាអ្នកបម្រើរបស់ សុង ជីស៊ីន ហើយត្រូវរស់នៅយ៉ាងលំបាកវេទនាបែបនេះ។»

ឆិន ភីងអាន មិនបានយល់ស្របតាមសម្តីរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ឡើយ។

លីវ សៀនយ៉ាង នៅតែទ្រខ្លួនដោយដៃទាំងសងខាង រួចហឹមដើមកយ៉ាងត្រជាក់បន្តថា៖ «តើឯងពិតជាមិនយល់មែនឬ? ហេតុអ្វីបានជា វ៉ាង ជូ មិនដែលនិយាយជាមួយឯងទៀតសោះ បន្ទាប់ពីឯងបានជួយនាងយួរធុងទឹកកាលពីលើកមុន? វាច្បាស់ណាស់ថាដោយសារតែក្មេង សុង ចិត្តចង្អៀតនោះច្រណែន ហើយគំរាមប្រើហិង្សាលើ វ៉ាង ជូ បើនាងហ៊ាននិយាយជាមួយឯងទៀត។ ខ្ញុំភ្នាល់ថា វាច្បាស់ជាប្រាប់នាងថា មិនត្រឹមតែវាបំបាក់ជើងនាងទេ វានឹងគ្រវែងនាងចូលទៅក្នុងច្រកលំដីឥដ្ឋទៀតផង។»

ឆិន ភីងអាន មិនអាចទ្រាំស្តាប់ដោយស្ងប់ស្ងាត់ទៀតបានឡើយ ក៏និយាយកាត់ថា៖ «សុង ជីស៊ីន មិនបានធ្វើបាបនាងអាក្រក់ពេកទេ»។

លីវ សៀនយ៉ាង ខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលឮបែបនេះ៖ «តើឯងដឹងតាមណា? ឯងសូម្បីតែរឿងល្អនិងអាក្រក់ក៏មិនដឹងផង!»

ភ្នែករបស់ ឆិន ភីងអាន ភ្លឺថ្លា ខណៈគេនិយាយថា៖ «ពេលខ្លះ នៅពេលដែលនាងកំពុងធ្វើការនៅក្នុងទីធ្លា សុង ជីស៊ីន ជួនកាលអង្គុយលើកៅអីអានសៀវភៅប្រវត្តិស្រុក ហើយនាងតែងតែសម្លឹងមើលគេរួចញញឹម។»

លីវ សៀនយ៉ាង ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលឮបែបនេះ។

ភ្លាមៗនោះ គ្រែឈើដ៏ស្តើងនោះក៏បាក់ជាពីរចំកណ្តាល ដោយសារតែមិនអាចទ្រទម្ងន់របស់ លីវ សៀនយ៉ាង បានទៀតឡើយ ហើយគេក៏ធ្លាក់អង្គុយមកលើដីយ៉ាងខ្លាំង។

ឆិន ភីងអាន លើកដៃទាំងពីរកាន់ក្បាល រួចអង្គុយច្រហោងចុះដកដង្ហើមធំដោយការធុញទ្រាន់។

លីវ សៀនយ៉ាង អេះក្បាលរួចក្រោកឈរ គេមិនបានសុំទោស ឬមានអារម្មណ៍ខុសឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបែរជាធាក់ ឆិន ភីងអាន លេងៗ រួចញញឹមនិយាយថា៖ «កុំខ្វល់អី វាគ្រាន់តែជាគ្រែឥតប្រយោជន៍មួយប៉ុណ្ណោះ។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំមកដើម្បីប្រាប់ដំណឹងល្អដ៏ធំមួយដល់ឯង ដែលមានតម្លៃជាងគ្រែឆ្កួតនេះទៅទៀត!»

ឆិន ភីងអាន ងើបក្បាលឡើងនៅពេលឮបែបនេះ។

ទឹកមុខដ៏អំនួតបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ខណៈគេបន្តថា៖ «កាលពី មេជាង រួន (Master Ruan) ចេញទៅក្រៅស្រុក ហើយដើរកាត់អូរខាងត្បូង គាត់ស្រាប់តែប្រាប់ខ្ញុំថាគាត់ចង់ជីកអណ្តូងមួយចំនួន។ គាត់មិនមានមនុស្សគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់កិច្ចការនេះទេ ហើយចង់បានជំនួយបន្ថែម ដូច្នេះខ្ញុំក៏បានប្រាប់គាត់ពីឯងភ្លាម។ ខ្ញុំប្រាប់គាត់ថា ខ្ញុំស្គាល់ក្មេងទាបម្នាក់ដែលមានកម្លាំងគួរសម ហើយមេជាង រួន ក៏យល់ព្រម។ គាត់ចង់ឱ្យឯងទៅជួបគាត់ក្នុងរយៈពេលពីរទៅបីថ្ងៃខាងមុខ។»

ឆិន ភីងអាន ក្រោកឈរភ្លាម ហើយហៀបនឹងពោលពាក្យអរគុណ ប៉ុន្តែ លីវ សៀនយ៉ាង លើកដៃឃាត់៖ «ឈប់! មិនបាច់អរគុណខ្ញុំទេ គ្រាន់តែចងចាំអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើឱ្យឯងទៅបានហើយ។»

ឆិន ភីងអាន បានត្រឹមតែធ្វើមុខជូរហួសចិត្ត។

លីវ សៀនយ៉ាង ក្រឡេកមើលជុំវិញ រួចឃើញសន្ទូចមួយដាក់ផ្អែកនៅជ្រុងផ្ទះ ចំពាមមួយនៅមាត់បង្អួច និងធ្នូឈើមួយព្យួរនៅជញ្ជាំង។ គេហៀបនឹងនិយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែចុងក្រោយក៏មិននិយាយចេញមកវិញ។

គេបោះជំហានធំៗចេញតាមទ្វារ ដោយមានចេតនាជៀសវាងមិនជាន់លើផេះនៃយ័ន្តដែលបានដុតនោះ។

ឆិន ភីងអាន សម្លឹងមើលតាមពីក្រោយ ហើយស្រាប់តែ លីវ សៀនយ៉ាង ងាកក្រោយមករក ឆិន ភីងអាន ម្តងទៀត។

បន្ទាប់មក គេក៏បន្ទន់ជង្គង់ចុះទាប រួចដើរចូលមករក ឆិន ភីងអាន ពីរបីជំហាន ហើយដាល់មួយដៃយ៉ាងខ្លាំងឆ្ពោះទៅរកគេ។ បន្ទាប់ពីនោះ គេក៏ក្រោកឈរត្រង់វិញ រួចសើចក្អាកក្អាយ៖ «មេជាង រួន ប្រាប់ខ្ញុំជាសម្ងាត់ថា ខ្ញុំគ្រាន់តែត្រូវហាត់ក្បាច់ដាល់នេះរយៈពេលមួយឆ្នាំ នោះខ្ញុំនឹងអាចសម្លាប់មនុស្សដោយដាល់តែមួយដៃប៉ុណ្ណោះ!»

គេហាក់ដូចជាមិនទាន់អស់ចិត្តនឹងការសម្តែងរបស់ខ្លួន ក៏ធ្វើចលនាធាក់យ៉ាងចម្លែក រួចបន្តថា៖ «ដូចពាក្យគេថា ធាក់មួយជើងចំកន្លែងសំខាន់ អាចសម្លាប់សត្វលាដែលកំពុងស្រវឹងបាន!»

ជាចុងក្រោយ លីវ សៀនយ៉ាង បានចង្អុលទ្រូងខ្លួនឯងដោយមេដៃ រួចប្រកាសដោយភាពអំនួត៖ «កាលពីមេជាង រួន បង្រៀនក្បាច់ដាល់ឱ្យខ្ញុំ ខ្ញុំបានបង្កើតទ្រឹស្តីនិងការយល់ដឹងមួយចំនួន ដូច្នេះខ្ញុំក៏បាននិយាយជាមួយគាត់ពីរឿងខ្លះ ដូចជាការយល់ដឹងរបស់ខ្ញុំអំពីបច្ចេកទេសឆ្លាក់ប៉សឺឡែនរបស់ តាជ្រាស់យ៉ាវ ជាដើម។ មេជាង រួន បានសរសើរខ្ញុំថា ជាទេពកោសល្យក្បាច់គុនដ៏កម្រម្នាក់។ ដរាបណាឯងនៅជាមួយខ្ញុំ ឯងនឹងបានរស់នៅស្រួលមិនខាន!»

តាមរយៈកន្ទុយភ្នែក លីវ សៀនយ៉ាង ឃើញថា ជឺ គុយ បានចូលទៅក្នុងផ្ទះអ្នកជិតខាងបាត់ទៅហើយ គេក៏បាត់បង់ចំណាប់អារម្មណ៍ក្នុងការសម្តែងធ្វើជាវីរបុរសតទៅទៀត។

បន្ទាប់ពីឈប់សម្តែង គេក៏និយាយទៅកាន់ ឆិន ភីងអាន បែបធម្មតាថា៖ «តាមពិតទៅ កាលពីខ្ញុំដើរកាត់ដើមជ្រៃធំ (locust tree) មិញនេះ ខ្ញុំបានជួបបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលទើបតែមកតាំងតូបនៅទីនោះ។ គាត់ប្រាប់ខ្ញុំថាគាត់ជាអ្នកនិទានរឿង ហើយគាត់មានរឿងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ជាច្រើនចង់និទានឱ្យយើងស្តាប់។ ឯងអាចទៅមើលទីនោះបានពេលទំនេរ។»

ឆិន ភីងអាន ងក់ក្បាលយល់ព្រម ហើយ លីវ សៀនយ៉ាង ក៏ចាកចេញពីច្រកលំដីឥដ្ឋទៅ។

មានរឿងរ៉ាវជាច្រើនអំពីយុវជនមិនរាបទាបម្នាក់នេះដែលត្រូវបានគេនិយាយតៗគ្នានៅក្នុងទីរួមស្រុក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ រឿងដែលគេចូលចិត្តនិយាយដោយខ្លួនឯង គឺដូនតារបស់គេគឺជាមេទ័ពដែលធ្លាប់ដឹកនាំកងទ័ពក្នុងសមរភូមិ ដែលនេះជាមូលហេតុនាំឱ្យមានគ្រឿងសឹកដ៏មានតម្លៃមួយដែលត្រូវបានបន្សល់ទុកជាច្រើនជំនាន់នៅក្នុងត្រកូលរបស់គេ។

ឆិន ភីងអាន ធ្លាប់បានឃើញគ្រឿងសឹកដែលគេថាមានតម្លៃនោះម្តង ហើយវាពិតជាអាក្រក់ខ្លាំងណាស់ ដូចជាស្រទាប់សំបកឈើចាស់ៗអញ្ចឹង។

ផ្ទុយទៅវិញ មនុស្សជំនាន់ជាមួយ លីវ សៀនយ៉ាង បាននិយាយរឿងផ្សេងគ្នាទាំងស្រុង។ ពួកគេអះអាងថា ដូនតារបស់ លីវ សៀនយ៉ាង គឺជាទាហានរត់ចោលជួរដែលបានភៀសខ្លួនមកទីរួមស្រុកនេះ ហើយបានក្លាយជាកូនប្រសាចូលមកនៅក្នុងគ្រួសារមួយនៅទីនេះ ហើយគាត់អាចជៀសផុតពីការចាប់ខ្លួនរបស់អាជ្ញាធរក៏ដោយសារតែសំណាងល្អបំផុត។ ពួកគេជឿជាក់លើភាពត្រឹមត្រូវនៃរឿងនេះណាស់ ហាក់ដូចជាពួកគេបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកពីរបៀបដែលដូនតារបស់ លីវ សៀនយ៉ាង បានរត់គេចពីសមរភូមិមុនពេលមកដល់ទីរួមស្រុកតូចមួយនេះ។

បន្ទាប់ពីត្រិះរិះពិចារណាមួយសន្ទុះ ឆិន ភីងអាន ក៏អង្គុយច្រហោងក្បែរមាត់ទ្វារ រួចឱនក្បាលផ្លុំផេះទាំងនោះចេញ។

មិនយូរប៉ុន្មាន សុង ជីស៊ីន ក៏លេចមុខមកនៅម្ខាងទៀតនៃជញ្ជាំងជាមួយ ជឺ គុយ ហើយស្រែកថា៖ «ចង់ទៅលេងនៅដើមជ្រៃធំជាមួយយើងទេ?»

«ខ្ញុំសុំមិនទៅទេ» ឆិន ភីងអាន ឆ្លើយតបទាំងងើបក្បាលឡើង។

«ពិតជាមនុស្សនាំឱ្យខូចការមែន» សុង ជីស៊ីន រអ៊ូរទាំដោយទឹកមុខមិនពេញចិត្ត។

បន្ទាប់មក គេក៏ញញឹមរួចងាកទៅរក ជឺ គុយ ហើយនិយាយថា៖ «តោះទៅ ជឺ គុយ។ ខ្ញុំនឹងទិញម្សៅផ្កាប៉េសឱ្យនាងមួយក្រឡធំតែម្តង។»

«ត្រឹមក្រឡតូចមួយគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ» ជឺ គុយ ឆ្លើយតបដោយទឹកមុខអៀនខ្មាស។

សុង ជីស៊ីន ដាក់ដៃទាំងពីរកាន់គ្នាពីក្រោយខ្នង រួចបោះជំហានវែងៗទៅមុខទាំងងើបក្បាលឡើង និងពើងទ្រូង រួចប្រកាសថា៖ «ត្រកូលសុងរបស់យើង រស់នៅក្នុងភាពសម្បូរសប្បាយ និងប្រណីតជាច្រើនជំនាន់មកហើយ! វានឹងក្លាយជាការនាំភាពអាម៉ាស់ដល់ត្រកូល បើខ្ញុំធ្វើខ្លួនកំណាញ់បែបនេះ!»

ឆិន ភីងអាន អង្គុយចុះនៅមាត់ទ្វារផ្ទះ រួចញីថ្ងាសខ្លួនឯងដោយភាពហួសចិត្ត។ នៅពេលដែលគេមិននិយាយរឿងឥតប្រយោជន៍ សុង ជីស៊ីន ពិតជាមិនមែនជាមនុស្សអាក្រក់ដែលពិបាកនៅក្បែរឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលបែបនេះ ប្រសិនបើ លីវ សៀនយ៉ាង នៅទីនេះ គេច្បាស់ជាបង្ហាញប្រាប់ ឆិន ភីងអាន ពីបំណងចង់យកដុំឥដ្ឋទៅវាយក្បាល សុង ជីស៊ីន ពីក្រោយមិនខាន។

ឆិន ភីងអាន ផ្អែកខ្លួនទៅនឹងមាត់ទ្វារ រួចគិតពីអ្វីដែលនឹងកើតឡើងនៅថ្ងៃស្អែក។ វាប្រហែលជាដូចថ្ងៃនេះដែរ ហើយថ្ងៃបន្ទាប់ពីស្អែក ក៏ប្រហែលជាដូចថ្ងៃស្អែកអញ្ចឹង។ ក្នុងគំនិតរបស់គេ គេនឹងរស់នៅក្នុងវដ្តដដែលៗបែបនេះ រហូតដល់ថ្ងៃដែលគេស្លាប់បាត់បង់ជីវិតដូចជា តាជ្រាស់យ៉ាវ។

គ្រប់គ្នាពឹងផ្អែកលើដីដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិតពេញមួយជីវិត ប៉ុន្តែនៅពេលស្លាប់ ពួកគេនឹងត្រូវដីលេបត្រលប់ទៅវិញ។

បន្ទាប់ពីបិទភ្នែកជាលើកចុងក្រោយ នៅពេលដែលបើកភ្នែកឡើងវិញម្តងទៀត គេអាចនឹងស្ថិតនៅក្នុងជាតិក្រោយរួចទៅហើយ។

ឆិន ភីងអាន សម្លឹងមើលស្បែកជើងចំបើងនៅលើជើងរបស់គេ រួចស្នាមញញឹមមួយក៏លេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់គេភ្លាម។

វាពិតជាអារម្មណ៍ខុសគ្នាខ្លាំងណាស់ រវាងការជាន់លើផ្លូវថ្មខៀវ និងការជាន់លើភក់ជ្រាំ។

បន្ទាប់ពីចាកចេញពីច្រកលំដីឥដ្ឋ លីវ សៀនយ៉ាង កំពុងដើរកាត់តូបគ្រូទាយ ស្រាប់តែគ្រូទាយវ័យក្មេងហៅគេ៖ «មកទីនេះយុវជន! ខ្ញុំមើលឃើញថា ឯងមានរាសីដូចជាភ្លើងដែលចាក់សាំងចូលអញ្ចឹង។ នេះពិតជាប្រផ្នូលមិនល្អឡើយ! ប៉ុន្តែកុំភ័យខ្លាចអី ខ្ញុំមានវិធីជួយឯងបញ្ចៀសគ្រោះថ្នាក់នេះបាន!»

លីវ សៀនយ៉ាង ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចនៅពេលឮបែបនេះ។ គេដឹងថាគ្រូទាយម្នាក់នេះតែងតែទាយជោគជតាតាមការចាប់ឆ្នោតប៉ុណ្ណោះ ហើយមិនថារឿងទាយត្រូវឬមិនត្រូវ គេមិនដែលឃើញគ្រូទាយម្នាក់នេះដើរហៅម៉ូយបែបនេះឡើយ។ ជាធម្មតាម៉ូយទៅរកគេដោយខ្លួនឯង។ តើវាអាចទៅរួចទេដែលថាដោយសារការបិទឡដុតភក់ មុខរបរគ្រូទាយក៏រងផលប៉ះពាល់ដែរ ហើយគេកំពុងជួបការលំបាក ទើបត្រូវបង្ខំចិត្តដើរហៅម៉ូយគ្រប់គ្នាបែបនេះ?

លីវ សៀនយ៉ាង សើចចំអក៖ «វិធីដែលឯងជួយខ្ញុំបញ្ចៀសគ្រោះថ្នាក់ គឺឱ្យខ្ញុំឱ្យលុយឯង មែនទេ? ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ! ឯងគ្មានថ្ងៃបានកាក់សូម្បីតែមួយចេញពីហោប៉ៅខ្ញុំឡើយ!»

គ្រូទាយវ័យក្មេងនៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ រួចស្រែកថា៖ «គ្រប់គ្នាប្រាថ្នាសំណាងល្អ និងភាពចម្រើន ប៉ុន្តែតើនរណាដឹងថាទុក្ខលំបាកអ្វីខ្លះកំពុងរង់ចាំ? មនុស្សនឹកដល់ព្រះតែពេលមានរឿងមិនល្អកើតឡើង ប៉ុន្តែដើម្បីរស់នៅដោយសុវត្ថិភាព និងស្ថិរភាព ម្នាក់ៗគួរតែឧស្សាហ៍អុជធូបថ្វាយដល់ទេវតា។»

លីវ សៀនយ៉ាង ស្រាប់តែងាកក្រោយ រួចស្ទុះទៅរកតូបគ្រូទាយដូចជាខ្យល់ព្យុះ ដោយធ្វើទឹកមុខកាចសាហាវ៖ «ឯងចង់ឱ្យខ្ញុំអុជធូបមែនទេ? ចាំមើលខ្ញុំដុតតូបឯងចោលមុនវិញ!»

គ្រូទាយពិតជាភ័យខ្លាចខ្លាំងណាស់ចំពោះការគំរាមកំហែងនេះ ហើយក៏ប្រញាប់រត់គេចខ្លួនភ្លាម ដោយទុកតូបចោលនៅទីនោះ។

លីវ សៀនយ៉ាង ឈរក្បែរតូប សើចក្អាកក្អាយនឹងភាពកំសាករបស់គ្រូទាយ។ បន្ទាប់មក គេក៏ឃើញបំពង់ឆ្នោតនៅលើតុ រួចក៏រុញវាឱ្យដួល។ ឆ្នោតទាំងអស់នៅក្នុងនោះបានកំពប់រាយប៉ាយពេញលើតុ។

លីវ សៀនយ៉ាង ចង្អុលទៅគ្រូទាយដែលឈប់នៅចម្ងាយបន្តិច រួចគំរាមថា៖ «ចាប់ពីពេលនេះតទៅ ខ្ញុំនឹងវាយឯងរាល់ពេលដែលខ្ញុំឃើញមុខឯង!»

គ្រូទាយវ័យក្មេងបានត្រឹមតែលើកដៃសំពះសុំមេត្តា។

ចុងក្រោយ លីវ សៀនយ៉ាង ក៏ព្រមលែងឱ្យគេទៅ។

លុះត្រាតែ លីវ សៀនយ៉ាង ដើរទៅឆ្ងាយបាត់ ទើបគ្រូទាយហ៊ានត្រលប់មកអង្គុយវិញ រួចដកដង្ហើមធំ៖ «សម័យកាលនេះពិតជាពិបាកណាស់។ មនុស្សលែងមានចិត្តសប្បុរស និងយោគយល់ដូចពីមុនទៀតហើយ ហើយការរកស៊ីក៏កាន់តែពិបាកទៅៗ។»

ភ្លាមៗនោះ ភ្នែករបស់គេក៏ភ្លឺឡើង រួចគេក៏ប្រញាប់បិទភ្នែកសូត្រថា៖ «មនុស្សតែងតែបន្ទោសរឿងខាងក្រៅដែលរំខានដល់សេចក្តីសុខរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែការពិតការរំខានពិតប្រាកដគឺចេញពីក្នុងចិត្តទៅវិញទេ។ ជោគជ័យគឺមិនខុសពីស្លឹកឈូកលើទឹកឡើយ ដែលរសាត់ទៅតាមខ្យល់បក់។»

យុវជនមួយគូដែលកំពុងដើរកាត់ ពិតជាបានឮសម្តីគេ ប៉ុន្តែជាអកុសល ពួកគេមិនមានបំណងឈប់ឡើយ។

គ្រូទាយបើកភ្នែកបន្តិច ហើយឃើញថាម៉ូយដែលប៉ាន់ស្មានទុកហៀបនឹងដើរហួសបាត់ គេក៏ប្រញាប់ទះតុមួយដៃយ៉ាងខ្លាំង រួចលើកសំឡេងបន្តថា៖ «អ្នកប្រាជ្ញ និងសេនាបតីធំៗ សុទ្ធតែជាមនុស្សធម្មតាមុនពេលពួកគេល្បីល្បាញ។ ការមានចំណេះដឹងខ្ពង់ខ្ពស់ នាំមកនូវកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងភាពជឿជាក់។»

សុង ជីស៊ីន និង ជឺ គុយ នៅតែបន្តដើរទៅមុខដោយមិនឈប់ឡើយ។

គ្រូទាយមានអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមយ៉ាងខ្លាំង រួចរអ៊ូរទាំម្នាក់ឯងថា៖ «ចប់ហើយ។»

ស្រាប់តែភ្លាមៗនោះ សុង ជីស៊ីន ងាកក្រោយមកវិញដោយគ្មានការព្រមាន រួចបោះកាក់មួយទៅឱ្យគ្រូទាយពីចម្ងាយទាំងញញឹម៖ «អរគុណសម្រាប់ពាក្យជូនពរ!»

គ្រូទាយប្រញាប់ចាប់កាក់នោះ រួចលាតដៃមើល ក៏ឃើញថាវាគឺជាកាក់ដែលមានតម្លៃតូចបំផុត ដែលធ្វើឱ្យអារម្មណ៍របស់គេមិនបានធូរស្រាលឡើយ។

គ្រូទាយដាក់កាក់នោះលើតុថ្មមៗ ស្រាប់តែមានសត្វសារិកាមួយក្បាលហោះចុះមកលើតុយ៉ាងលឿន រួចចឹកកាក់នោះដោយចំពុះរបស់វា។ បន្ទាប់មក វាសម្លឹងមើលគ្រូទាយដោយភ្នែកដ៏ភ្លឺថ្លា និងឆ្លាតវៃ ដែលមិនខុសពីភ្នែកមនុស្សឡើយ។

គ្រូទាយដកដង្ហើមធំ៖ «ទៅចុះ។ ទីនេះមិនមែនជាកន្លែងសម្រាប់ឯងឡើយ។»

សត្វសារិកានោះក៏ហោះចេញទៅបាត់មួយប៉ព្រិចភ្នែក។

គ្រូទាយសម្លឹងមើលទៅជុំវិញខ្លួន ហើយចុងក្រោយ ភ្នែករបស់គេក៏ឈប់នៅខ្លោងទ្វារដ៏ខ្ពស់នៅចម្ងាយ។ គេកំពុងបែរមុខទៅរកផ្ទាំងស្លាកដែលសរសេរថា «កម្លាំងធាតុដែលគ្មានគូប្រៀប» រួចគេក៏គិតថា៖ «ពិតជាគួរឱ្យស្តាយណាស់។»

គេក៏បន្ថែមទៀតថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំអាចយករបស់នេះទៅលក់នៅខាងក្រៅបាន វាយ៉ាងហោចណាស់ក៏បានប្រាក់ពី ៨០០ ទៅ ១,០០០ តម្លឹងដែរ។»