ព្រះអាទិត្យរះ

ទីប្រជុំជននេះមិនធំពេកទេ ដោយមានគ្រួសាររស់នៅតិចជាង ៧០០ ត្រកូល ហើយ ចិន ភីងអាន ស្គាល់ច្បាស់នូវរាល់ត្រកូលក្រីក្រភាគច្រើននៅក្នុងក្រុង។ ចំណែកឯត្រកូលអ្នកមានវិញ ពួកគេស្ថិតនៅខ្ពស់ឆ្ងាយណាស់សម្រាប់អ្នកស្រែក្រីក្រដូចជាគេ។ ជាការពិតណាស់ ចិន ភីងអាន មិនដែលទាំងបានឈានជើងចូលទៅក្នុងច្រកផ្លូវធំៗ និងធំទូលាយ ដែលជាកន្លែងប្រមូលផ្តុំនៃផ្ទះត្រកូលអ្នកមានទាំងនោះឡើយ។

ផ្លូវទាំងនោះភាគច្រើនត្រូវបានក្រាលដោយផ្ទាំងថ្មខៀវធំៗ ដូច្នេះមិនបារម្ភពីរឿងដើរលេចភក់ឡើយ ទោះបីជាក្នុងថ្ងៃភ្លៀងក៏ដោយ។ បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការជាន់ឈ្លីដោយមនុស្ស សេះ និងរទេះអស់រាប់រយឆ្នាំមក ផ្ទាំងថ្មខៀវគុណភាពខ្ពស់ទាំងនោះត្រូវបានដុសខាត់រហូតដល់រលោងដូចជាកញ្ចក់។

លូ (Lu), លី (Li), ចៅ (Zhao) និង សុង (Song) គឺជាត្រកូលដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញបំផុតនៅក្នុងក្រុង ហើយគឺត្រកូលទាំងនេះឯងដែលបានរួមគ្នាបញ្ចេញប្រាក់ដើម្បីបើកសាលារៀនឯកជន។ ត្រកូលនីមួយៗសុទ្ធតែមានម្ចាស់ឡដុតនាគធំៗពីរទៅបីនៅខាងក្រៅក្រុង ហើយរាល់មន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតកាលពីមុនៗ សុទ្ធតែរស់នៅលើផ្លូវជាមួយពួកគេទាំងអស់។

ជារឿងចៃដន្យ សំបុត្រទាំងដប់ច្បាប់ដែល ចិន ភីងអាន ត្រូវយកទៅចែក ស្ទើរតែទាំងអស់សុទ្ធតែផ្ញើជូនត្រកូលអ្នកមានល្បីៗនៅក្នុងក្រុង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នេះជារឿងសមហេតុផលណាស់។

ដូចពាក្យស្លោកពោលថា កូននាគ និងកូនហង្សកំណត់វាសនាហោះហើរលើមេឃ ចំណែកឯកូនកណ្តុរបានត្រឹមតែរស់នៅក្នុងរន្ធដី។ អ្នកដែលធ្វើដំណើរទៅឆ្ងាយ ហើយអាចផ្ញើសំបុត្រត្រឡប់មកគ្រួសារវិញបាន ប្រាកដជាមកពីគ្រួសារដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភ។

បើមិនដូច្នោះទេ ពួកគេប្រាកដជាគ្មានភាពក្លាហាន និងកម្លាំងទ្រព្យដើម្បីទៅកន្លែងឆ្ងាយៗបែបនេះឡើយ។ ក្នុងចំណោមសំបុត្រដប់ច្បាប់ មានប្រាំបួនច្បាប់ដែល ចិន ភីងអាន គ្រាន់តែទៅកន្លែងពីរគឺ "ផ្លូវក្តាន់សំណាង" (Fortune Deer Street) និង "ច្រកស្លឹកប៉ែស" (Peach Leaf Alley)។ ផ្ទាំងថ្មខៀវដែលក្រាលផ្លូវទាំងនេះមានទំហំប៉ុនគ្រែដេក ហើយគេមានអារម្មណ៍មិនសូវស្រួលសោះនៅពេលឈានជើងជាន់លើវាជាលើកដំបូង។ គេបានបង្អង់ល្បឿនដោយមិនដឹងខ្លួន និងមានអារម្មណ៍តូចទាប ហាក់ដូចជាខ្លួនឯងកំពុងធ្វើឱ្យដីស្អុយដោយសារស្បែកជើងចំបើងរបស់គេ។

សំបុត្រច្បាប់ដំបូងដែលគេយកទៅប្រគល់ គឺជូនត្រកូល លូ ដែលមានបុព្វបុរសម្នាក់ធ្លាប់ទទួលបានដំបងត្បូងថ្មប្រទានដោយអធិរាជ។ ខណៈដែលគេឈរនៅខាងមុខទ្វារនៃភូមិគ្រឹះត្រកូល លូ គេកាន់តែមានអារម្មណ៍ភ័យអរ និងមិនសូវស្រួលក្នុងចិត្ត។

ត្រកូលអ្នកមានតែងតែមានរបៀបរៀបរយណាស់។ មិនត្រឹមតែភូមិគ្រឹះត្រកូល លូ មានទំហំធំស្កឹមស្កៃឡើយ ប៉ុន្តែថែមទាំងមានរូបចម្លាក់តោថ្មពីរដាក់នៅសងខាងច្រកចូល ដែលនីមួយៗមានកម្ពស់ប៉ុនមនុស្សពេញវ័យ មើលទៅគួរឱ្យស្ញប់ស្ញែងណាស់។ យោងតាមសម្តី សុង ជីស៊ីន របស់ទាំងនេះអាចការពារ និងបណ្តេញពពួកអមនុស្ស និងរបស់អាក្រក់ៗបាន។ ចិន ភីងអាន មិនដឹងថាពួកអមនុស្ស និងរបស់អាក្រក់ទាំងនោះជាអ្វីឡើយ។

គេគ្រាន់តែមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងទៅលើដុំថ្មមូលៗដែលតោថ្មនីមួយៗងាកនៅក្នុងមាត់ ដោយឆ្ងល់ថាគេឆ្លាក់ដុំថ្មទាំងនោះដោយរបៀបណា។ គេបានព្យាយាមទប់ចិត្តមិនឱ្យប៉ះដុំថ្មទាំងនោះ រួចដើរឡើងកាំជណ្តើរ មុននឹងប្រើក្បាលតោលង្ហិនសម្រាប់គោះទ្វារ។

យុវជនម្នាក់បានដើរយ៉ាងលឿនចេញពីភូមិគ្រឹះ ហើយនៅពេលឮថា ចិន ភីងអាន មកផ្ញើសំបុត្រ បុរសនោះបានយកម្រាមដៃពីរញក់ជ្រុងសំបុត្រទទួលយកពី ចិន ភីងអាន ទាំងទឹកមុខព្រងើយកន្តើយ។ បន្ទាប់មក គេក៏ដើរចូលទៅក្នុងភូមិគ្រឹះវិញយ៉ាងលឿន រួចបិទទ្វារដែលត្រង់នោះមានរូបគំនូរទេវតាចែកលាភសំណាងដ៏ស្រស់ស្អាត។

ដំណើរការចែកចាយសំបុត្របន្ទាប់មកទៀត ក៏ប្រព្រឹត្តទៅយ៉ាងសាមញ្ញ និងគ្មានអ្វីគួរឱ្យកត់សម្គាល់ដែរ។ នៅជ្រុងម្ខាងនៃ "ច្រកស្លឹកប៉ែស" មានត្រកូលមួយដែលមិនសូវល្បីឈ្មោះ ហើយ ចិន ភីងអាន ត្រូវបានទទួលស្វាគមន៍ដោយបុរសចំណាស់ដែលមានទឹកមុខស្លូតបូត រូបរាងតូចទាបម្នាក់។ បុរសនោះទទួលយកសំបុត្រទាំងស្នាមញញឹម រួចនិយាយថា៖ "ឯងខំប្រឹងធ្វើការណាស់ក្មេងប្រុស។ តើឯងចង់ចូលមកសម្រាក និងផឹកទឹកកក់ក្តៅបន្តិចទេ?"

ចិន ភីងអាន ក្រវីក្បាលទាំងញញឹមអៀនខ្មាស រួចក៏រត់ចេញទៅបាត់។

បុរសចំណាស់បានស៊កសំបុត្រចូលក្នុងដៃអាវយ៉ាងថ្នមៗ ប៉ុន្តែគាត់មិនបានត្រឡប់ចូលក្នុងផ្ទះភ្លាមៗឡើយ គាត់បានងើបក្បាល ហើយសម្លឹងមើលទៅចម្ងាយដោយក្រសែភ្នែករាងស្រអាប់មួយគូ។

គាត់សម្លឹងទៅលើ រួចសម្លឹងចុះក្រោម បន្ទាប់មកសម្លឹងមើលទៅចម្ងាយ មុននឹងដកក្រសែភ្នែកមកវិញ សម្លឹងមើលដើមប៉ែសដែលដុះតាមដងផ្លូវ រួចស្នាមញញឹមតិចៗក៏លេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គាត់។

បុរសចំណាស់បានងាកក្រោយដើម្បីចាកចេញ ហើយបន្តិចក្រោយមក សត្វបក្សីអូរីយ៉ូល (oriole) តូចមួយដែលមានពណ៌ស្រស់ស្អាត បានមកទំលើចុងមែកប៉ែស រួចយំតិចៗយ៉ាងពីរោះ។

សំបុត្រចុងក្រោយដែល ចិន ភីងអាន ត្រូវយកទៅប្រគល់ គឺជូនលោកគ្រូបង្រៀននៅសាលាឯកជន។ នៅតាមផ្លូវ គេបានដើរកាត់តូបគ្រូទាយម្នាក់ ដែលមានគ្រូសូត្រវ័យក្មេងម្នាក់ពាក់អាវផាយចាស់ អង្គុយនៅពីក្រោយតុទាំងខ្នងត្រង់ភ្លឹង។ គេពាក់មួកខ្ពស់ដែលមានរាងដូចជាផ្កាឈូកកំពុងរីក។

ខណៈពេលដែល ចិន ភីងអាន កំពុងរត់កាត់ គ្រូសូត្រវ័យក្មេងនោះប្រញាប់ហៅគេភ្លាម៖ "កុំរំលងការមើលជតារាសីអីក្មួយប្រុស។ មកចាប់ឆ្នោតមួយមក ចាំបងទាយឱ្យ។ បងអាចជួយឯងឱ្យដឹងមុនថា លាភ ឬគ្រោះ កំពុងរង់ចាំឯងនៅខាងមុខ។"

ចិន ភីងអាន នៅតែបន្តរត់ទៅមុខដោយមិនបង្អង់ឡើយ ប៉ុន្តែគេបានងាកមកគ្រវីដៃបដិសេធទៅកាន់គ្រូសូត្រនោះ។

គ្រូសូត្រនោះមិនព្រមបោះបង់ឡើយ គេបានឱនខ្លួនមកមុខបន្តិច រួចបង្កើនសំឡេងនិយាយបន្តថា៖ "យកបែបនេះចុះក្មួយប្រុស? ធម្មតាបងយកថ្លៃទាយ ១០ កាក់ស្ពាន់ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ បងនឹងធ្វើការលើកលែង ច្បាស់ជាយកតែ ៣ កាក់ស្ពាន់ប៉ុណ្ណោះ! ជាការពិតណាស់ ប្រសិនបើឯងចាប់បានឆ្នោតល្អ ឯងអាចបន្ថែមប្រាក់បន្តិចបន្តួចដើម្បីសិរីសួស្តី។ ទោះបីជាឯងមានសំណាងចាប់បានឆ្នោតដែលល្អបំផុតក៏ដោយ បងនឹងយកតែ ៥ កាក់ស្ពាន់ប៉ុណ្ណោះ។ តើឯងយល់យ៉ាងណាដែរ?"

ចិន ភីងអាន បានរត់ទៅឆ្ងាយបន្តិចបាត់ទៅហើយ ប៉ុន្តែជំហានរបស់គេហាក់ដូចជារារែកបន្តិច។ គ្រូសូត្រវ័យក្មេងនោះបានចាប់យកឱកាសភ្លាមៗ ដោយប្រញាប់ក្រោកឈរ រួចប្រកាសថា៖ "វានៅព្រលឹមណាស់ ដូច្នេះឯងគឺជាម៉ូយដំបូងរបស់បង។ ដោយយល់ឃើញបែបនេះ បងនឹងផ្តល់រង្វាន់បន្ថែមឱ្យឯងមួយទៀត។ ប្រសិនបើឯងអង្គុយចុះមើលជតារាសី បងនឹងសរសេរសន្លឹកយ័ន្តក្រដាសពណ៌លឿងឱ្យឯង ហើយជួយសូត្រធម៌បួងសួងដល់បុព្វបុរសឯង ដើម្បីឱ្យឯងទទួលបានបុណ្យកុសលខ្លះ។ ជាមួយនឹងសមត្ថភាពរបស់បង បងមិនហ៊ានធានាថាឯងនឹងបានកើតក្នុងត្រកូលអ្នកមានក្នុងជាតិក្រោយឡើយ ប៉ុន្តែបងប្រាកដជាអាចព្យាយាមប្រទានពរជ័យឱ្យឯងទទួលបានសំណាងល្អខ្លះ។"

ចិន ភីងអាន បានរារែកបន្តិចនៅពេលឮបែបនេះ រួចក៏ងាកត្រឡប់មកវិញទាំងទឹកមុខមិនសូវជឿជាក់ មុននឹងអង្គុយចុះលើកៅអីនៅពីមុខតូបនោះ។

ដូច្នេះហើយ គ្រូសូត្រម្នាក់ និងយុវជនក្រីក្រម្នាក់ បានអង្គុយទល់មុខគ្នា ដែលម្នាក់ៗសុទ្ធតែក្រដូចគ្នា។

គ្រូសូត្រញញឹម រួចហុចដៃអញ្ជើញ ចិន ភីងអាន ឱ្យចាប់បំពង់ឆ្នោតឫស្សី។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចិន ភីងអាន មិនបានស្ទាក់ស្ទើរឡើយ រួចប្រកាសថា៖ "ខ្ញុំមិនចង់ចាប់ឆ្នោតទេ។ អ្វីដែលខ្ញុំចង់បាន គឺឱ្យបងជួយសរសេរសន្លឹកយ័ន្តក្រដាសពណ៌លឿងឱ្យខ្ញុំមួយ។ តើបងអាចធ្វើបានទេ?"

ចិន ភីងអាន ចងចាំថាគ្រូសូត្រវ័យក្មេងដែលដើរទាយតាមផ្លូវម្នាក់នេះ បានមកស្នាក់នៅក្នុងក្រុងនេះយ៉ាងហោចណាស់ប្រាំទៅប្រាំមួយឆ្នាំមកហើយ។ រូបរាងរបស់គេមិនសូវប្រែប្រួលឡើយក្នុងអំឡុងពេលនោះ ហើយគេតែងតែមានភាពរាក់ទាក់ចំពោះគ្រប់គ្នាជានិច្ច។ ជាធម្មតា អ្វីដែលគេធ្វើគឺទាយជតារាសីតាមរយៈការមើលឆ្អឹងសត្វ មើលមុខ និងចាប់ឆ្នោត ហើយម្តងម្កាលគេក៏ជួយសរសេរសំបុត្រឱ្យអ្នកដទៃផងដែរ។

អ្វីដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍នោះគឺ មានឆ្នោតឫស្សីចំនួន ១០៨ សន្លឹកនៅក្នុងបំពង់នៅលើតុ ប៉ុន្តែក្នុងអំឡុងពេលដែលគេនៅទីនេះ មិនដែលមាននរណាម្នាក់ចាប់បានឆ្នោតដែលល្អបំផុតឡើយ ហើយក៏មិនដែលមាននរណាម្នាក់ចាប់បានឆ្នោតគ្រោះអាក្រក់ដែរ។ វាហាក់ដូចជាមានតែឆ្នោតល្អបង្គួរ ឬឆ្នោតធម្មតាប៉ុណ្ណោះនៅក្នុងបំពង់នោះ ដោយគ្មានជម្រើសផ្សេងឡើយ។

ហេតុនេះហើយ រាល់ពេលមានពិធីបុណ្យ អ្នកស្រុកក្នុងក្រុងសុខចិត្តចំណាយប្រាក់ ១០ កាក់ស្ពាន់ដើម្បីទាយជតារាសី គ្រាន់តែដើម្បីចង់បានសិរីសួស្តីប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់ដែលកំពុងមានបញ្ហាក្នុងជីវិតពិតប្រាកដ សុខចិត្តមកទីនេះដើម្បីឱ្យគេបោកប្រាស់ឡើយ។ វានឹងមិនយុត្តិធម៌ទេ បើនិយាយថាគ្រូសូត្រម្នាក់នេះគឺជាអ្នកបោកប្រាស់ទាំងស្រុងនោះ។

ទីប្រជុំជននេះមិនមែនជាកន្លែងធំដុំឡើយ ហើយប្រសិនបើគេគ្រាន់តែមានចេតនាបង្កភាពភាន់ច្រឡំ និងបោកប្រាស់មនុស្ស គេប្រហែលជាត្រូវបានគេដេញចេញតាំងពីយូរណាស់មកហើយ។ ដូច្នេះ វាច្បាស់ណាស់ថាចំណុចខ្លាំងរបស់គ្រូសូត្រវ័យក្មេងម្នាក់នេះ មិនមែនជាការទាយជតារាសីឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញតាមរយៈ "ទឹកមន្តយ័ន្ត" របស់គេ ដែលតែងតែព្យាបាលអ្នកស្រុកក្នុងក្រុងឱ្យជាសះស្បើយពីជំងឺតូចតាចផ្សេងៗជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។

គ្រូសូត្រវ័យក្មេងបានក្រវីក្បាលឆ្លើយតប៖ "បងមិនដែលលេបសម្តីខ្លួនឯងឡើយ។ បងបានសន្យាថានឹងទាយជតារាសីឱ្យឯង និងផ្តល់យ័ន្តក្រដាសពណ៌លឿងឱ្យមួយ ក្នុងតម្លៃ ៥ កាក់ស្ពាន់។"

"គឺ ៣ កាក់ស្ពាន់តើ" ចិន ភីងអាន តថ្លៃដោយសំឡេងតិចៗ។

"ប៉ុន្តែវានឹងក្លាយជា ៥ កាក់ស្ពាន់ ប្រសិនបើឯងចាប់បានឆ្នោតដែលល្អបំផុត" គ្រូសូត្រសើចក្អាកក្អាយ។

បន្ទាប់ពីសម្រេចចិត្តរួច ចិន ភីងអាន បានលូកដៃទៅរកបំពង់ឆ្នោត ប៉ុន្តែស្រាប់តែងើបក្បាលឡើងសួរថា៖ "តើបងដឹងដោយរបៀបណាថា ខ្ញុំមានប្រាក់ពិតប្រាកដចំនួន ៥ កាក់ស្ពាន់ជាប់នឹងខ្លួន?"

គ្រូសូត្រឆ្លើយតបដោយទឹកមុខមាំថា៖ "បងអាចមើលដឹងថានរណាម្នាក់មានលាភសំណាង ឬក៏អត់ ហើយជាពិសេស បងតែងតែទាយបានយ៉ាងត្រឹមត្រូវបំផុត នៅពេលនិយាយអំពីលាភសក្ការៈទ្រព្យសម្បត្តិរបស់នរណាម្នាក់។"

បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ ចិន ភីងអាន ក៏លើកបំពង់ឆ្នោតឡើង។

គ្រូសូត្រញញឹម រួចនិយាយថា៖ "កុំភ័យអីក្មួយប្រុស។ ប្រសិនបើវាជាវាសនា វានឹងមកដល់។ ប្រសិនបើវាមិនមែនជាវាសនា វាក៏មិនអាចបង្ខំបានដែរ។ ការប្រឈមមុខនឹងភាពមិនទៀងទាត់ដោយចិត្តស្ងប់ គឺជាដំណោះស្រាយនៃរឿងគ្រប់យ៉ាង។"

ចិន ភីងអាន បានដាក់បំពង់ឆ្នោតចុះលើតុវិញ រួចសួរដោយទឹកមុខមាំថា៖ "យកបែបនេះចុះ? ខ្ញុំនឹងឱ្យប្រាក់បង ៥ កាក់ស្ពាន់ ហើយខ្ញុំនឹងមិនចាប់ឆ្នោតទេ។ អ្វីដែលខ្ញុំសុំ គឺឱ្យបងជួយសរសេរយ័ន្តក្រដាសពណ៌លឿងឱ្យបានល្អជាងអ្វីដែលបងធ្លាប់ធ្វើធម្មតា។ តើអាចធ្វើបានទេ?"

ស្នាមញញឹមរបស់គ្រូសូត្រមិនប្រែប្រួលឡើយ ហើយបន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ គេក៏ងក់ក្បាលឆ្លើយតប៖ "បានតើ។"

ឈុតសម្ភារសរសេរ និងក្រដាសត្រូវបានរៀបចំរួចជាស្រេចនៅលើតុ ហើយគ្រូសូត្របានសួរ ចិន ភីងអាន យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់អំពីឈ្មោះ ទីកន្លែងកំណើត និងថ្ងៃខែឆ្នាំកំណើតរបស់ឪពុកម្តាយគេ បន្ទាប់មកក៏ដកយ័ន្តក្រដាសពណ៌លឿងមួយសន្លឹកចេញមក រួចសរសេរអ្វីម្យ៉ាងយ៉ាងលឿននៅលើនោះ។

ចំពោះអ្វីដែលត្រូវបានសរសេរនោះ ចិន ភីងអាន មិនដឹងអ្វីទាំងអស់។

គ្រូសូត្រវ័យក្មេងបានដាក់ជក់ចុះ មុននឹងលើកសន្លឹកយ័ន្តឡើង រួចផ្លុំវាឱ្យស្ងួតទឹកខ្មៅ៖ "យកវានៅផ្ទះទៅ ហើយអ្វីដែលឯងត្រូវធ្វើ គឺដុតវានៅខាងក្រៅមាត់ទ្វារផ្ទះ ខណៈពេលដែលឯងឈរនៅខាងក្នុងមាត់ទ្វារ។"

ចិន ភីងអាន ទទួលយកសន្លឹកយ័ន្តដោយទឹកមុខស្មោះត្រង់ រួចរក្សាវាទុកយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ហាក់ដូចជាវាជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។ បន្ទាប់មក គេបានដាក់ប្រាក់ ៥ កាក់ស្ពាន់ចុះលើតុ មុននឹងឱនក្បាលអរគុណ។

គ្រូសូត្របានគ្រវីដៃប្រាប់ថា ចិន ភីងអាន អាចទៅបានហើយ ហើយគេក៏ប្រញាប់រត់ចេញទៅភ្លាម ដើម្បីចែកចាយសំបុត្រចុងក្រោយ។

គ្រូសូត្រអង្គុយផ្អែកខ្នងលើកៅអីយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស រួចក្រឡេកមើលកាស្ពាន់ទាំងនោះ មុននឹងឱនខ្លួនប្រមូលវាទុកជិតខ្លួន។

ចំពេលនោះដែរ បក្សីអូរីយ៉ូលតូចមួយបានហោះចុះពីលើមេឃមកលើតុ រួចចឹកកាក់ស្ពាន់មួយយ៉ាងថ្នមៗ មុននឹងហោះចេញទៅវិញយ៉ាងលឿនដោយលែងចាប់អារម្មណ៍។

"បក្សីអូរីយ៉ូលចង់បេះផ្កា ប៉ុន្តែផ្កាប៉ែសមិនទាន់រីកនៅឡើយ។"

បន្ទាប់ពីសូត្រឃ្លាកំណាព្យនោះម្នាក់ឯងយ៉ាងសាមញ្ញរួចមក គេបានរលាស់ដៃអាវយ៉ាងស្រណុក រួចដកដង្ហើមធំថា៖ "ប្រសិនបើវាមិនមែនជាវាសនា វាក៏គ្មានប្រយោជន៍អ្វីដែលត្រូវបង្ខំដែរ។"

នៅពេលគេរលាស់ដៃអាវ ស្រាប់តែមានឆ្នោតឫស្សីពីរបានធ្លាក់ចេញពីខាងក្នុង រួចជ្រុះទៅលើដីឮសូរខ្ទ័រ។ គ្រូសូត្របានស្រែកដោយការភ្ញាក់ផ្អើល រួចប្រញាប់រើសឆ្នោតឫស្សីទាំងនោះឡើងវិញយ៉ាងលឿន បន្ទាប់មកក៏ក្រឡេកមើលជុំវិញទាំងអៀនខ្មាស ហើយមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលខ្លាំងណាស់នៅពេលឃើញថាគ្មាននរណាម្នាក់បានឃើញអ្វីដែលទើបតែបានកើតឡើង។ បន្ទាប់មក គេក៏ស៊កឆ្នោតឫស្សីទាំងពីរនោះត្រឡប់ចូលក្នុងដៃអាវដ៏ធំទូលាយរបស់គេវិញ។

បន្ទាប់មក គេបានគ្រហែមសម្អាតបំពង់ក ហើយធ្វើទឹកមុខមាំ ដើម្បីរង់ចាំម៉ូយបន្ទាប់។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ គេមិនអាចទប់ចិត្តមិនគិតម្នាក់ឯងបានទេថា វាងាយស្រួលណាស់ក្នុងការធ្វើឱ្យស្ត្រីៗចំណាយប្រាក់លើរឿងបែបនេះ។

តាមពិតទៅ មានឆ្នោតឫស្សីពីរដែលត្រូវបានលាក់ទុកក្នុងដៃអាវរបស់គ្រូសូត្រ ដោយមួយគឺជាឆ្នោតដែលល្អបំផុត ចំណែកឯមួយទៀតគឺជាឆ្នោតដែលអាក្រក់បំផុត ហើយឆ្នោតទាំងពីរនេះត្រូវបានបម្រុងទុកសម្រាប់រកប្រាក់ចំណេញធំៗ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនដែលបង្ហាញរឿងនេះឱ្យនរណាម្នាក់ដឹងឡើយ ហើយ ចិន ភីងអាន ក៏មិនដឹងពីល្បិចកលដែលលាក់បាំងទាំងនេះដែរ។

គេរត់ត្រឹកៗយ៉ាងស្រាលជើងទៅកាន់សាលារៀនឯកជន ហើយនៅក្បែរនោះមានព្រៃឫស្សីដ៏ស្រស់បំព្រង និងមានជីវជាតិ។

គេបង្អង់ល្បឿននៅខាងក្រៅសាលា ហើយសំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់របស់បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់បានបន្លឺឡើងពីខាងក្នុង៖ "ពន្លឺព្រះអាទិត្យចាំងជះមកលើអាវរោមសត្វដ៏បរិសុទ្ធ។"

ឃ្លានោះត្រូវបានដដែលៗភ្លាមៗដោយសម្លេងក្មេងៗជាច្រើន៖ "ពន្លឺព្រះអាទិត្យចាំងជះមកលើអាវរោមសត្វដ៏បរិសុទ្ធ។"

ចិន ភីងអាន ងើបក្បាលឡើង រួចឃើញថាព្រះអាទិត្យទើបតែចាប់ផ្តើមរះនៅទិសខាងកើត ហើយគេក៏មានអារម្មណ៍ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។

នៅពេលគេដឹងខ្លួនវិញ គេបានរកឃើញថាក្មេងៗនៅក្នុងសាលាកំពុងសូត្រអត្ថបទមួយយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ តាមការណែនាំរបស់លោកគ្រូថា៖ "នៅពេលដល់រដូវភ្ជួររាស់ មេឃ និងដីចាប់ផ្តើមរំកិល ហើយរាល់សព្វសត្វមានជីវិតចាប់ផ្តើមរីកដុះដាល។ ចូលគេងយប់ជ្រៅ ក្រោកពីព្រលឹម ដើរលេងឱ្យបានទៀងទាត់ ធ្វើវាដោយយឺតៗ ដើម្បីសុខភាពល្អ និងកម្លាំងមាំមួន។"

ចិន ភីងអាន ឈរនៅមាត់ទ្វារសាលា គេចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែបានទប់ចិត្តទុកវិញ។

លោកគ្រូបង្រៀនគឺជាអ្នកប្រាជ្ញវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលមានសក់ល្បាយផ្កាស្លានៅសងខាងត្រចៀក ហើយលោកបានដើរចេញពីបន្ទប់យ៉ាងថ្នមៗ។

ចិន ភីងអាន បានហុចសំបុត្រឱ្យលោកដោយដៃទាំងពីរ ខណៈពេលនិយាយដោយសំឡេងគោរពថា៖ "ខ្ញុំមានសំបុត្រផ្ញើជូនលោកគ្រូ។"

បុរសនោះទទួលយកសំបុត្រ រួចលើកទឹកចិត្តដោយសំឡេងកក់ក្តៅថា៖ "ប្រសិនបើឯងមានពេលទំនេរ ឯងអាចមកទីនេះដើម្បីស្តាប់មេរៀនរបស់ខ្ញុំបាន។"

ចិន ភីងអាន មិនហ៊ានសន្យាអ្វីឡើយ។ គេមិនអាចធានាថាគេនឹងមានពេលមកស្តាប់មេរៀនទាំងនេះទេ ហើយគេក៏មិនចង់កុហកលោកគ្រូដែរ។

បុរសនោះញញឹមយ៉ាងយល់ចិត្ត រួចនិយាយថា៖ "មិនអីទេ ចំណេះដឹងគឺមាននៅក្នុងសៀវភៅ ប៉ុន្តែរបៀបធ្វើជាមនុស្សល្អ គឺជាអ្វីដែលត្រូវរៀននៅខាងក្រៅសៀវភៅ។ ឯងទៅបានហើយ។"

ចិន ភីងអាន ដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល មុននឹងលាចាកចេញទៅ។

មួយសន្ទុះក្រោយមក គេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ចង់ងាកក្រោយដោយហេតុផលអ្វីម្យ៉ាង ទោះបីជាគេបានដើរចេញឆ្ងាយពីសាលាក៏ដោយ។

លោកគ្រូបង្រៀននៅតែឈរនៅមាត់ទ្វារដដែល ដោយទទួលពន្លឺព្រះអាទិត្យ មើលទៅហាក់ដូចជាទេវតាមកពីចម្ងាយអញ្ចឹង។