បើកទ្វារ

អរុណរះទើបតែចាប់ផ្តើមរះឡើង ហើយ ឆឺន ភីងអាន បានក្រោកពីដំណេកជាស្រេច តាំងពីមុនពេលមាន់ជល់ចាប់ផ្តើមរងាវម្ល៉េះ។ ភួយស្តើងរបស់គេមិនបានជួយផ្តល់ភាពកក់ក្តៅដល់គេបានល្អឡើយ ហើយគេបានទម្លាប់ខ្លួនក្នុងការក្រោកពីដំណេកលឿន និងចូលគេងយប់ជ្រៅតាំងពីពេលដែលគេរៀនធ្វើជាជាងស្មូនម្លេះ។ គេបានបើកទ្វារ រួចឈានជើងដើរលើដីទន់ និងមានជីជាតិនៅក្នុងទីធ្លាខាងក្រៅ បន្ទាប់មកក៏ដកដង្ហើមធំមួយ។

បន្ទាប់ពីពត់ពែនរាងកាយរួច គេបានធ្វើដំណើរចេញពីទីធ្លា ហើយនៅពេលបង្វែរមុខទៅ ក៏ប្រទះឃើញរូបរាងស្តើង និងស្គមស្គាំងម្នាក់។ នោះគឺជាស្រីបម្រើរបស់ សុង ជីស៊ីន ហើយនាងកំពុងក្រពាត់ដៃ ព្យាយាមបើកទ្វារទីធ្លាផ្ទះអ្នកជិតខាងដោយប្រើស្មារបស់នាង ខណៈពេលកាន់ធុងទឹកមួយដោយដៃទាំងពីរ។ មើលទៅដូចជានាងទើបតែដួសទឹកមួយចំនួនចេញពី អណ្តូងសោដែក នៅលើ ច្រកផ្លូវផ្កាខ្នុរ។

ឆឺន ភីងអាន បានដកខ្សែភ្នែករបស់គេមកវិញ ខណៈពេលកំពុងរត់ត្រដោះៗកាត់តាមផ្លូវ និងច្រកផ្លូវជាច្រើន តម្រង់ទៅទិសខាងកើតនៃទីប្រជុំជនតូចមួយនេះ។ ច្រកផ្លូវក្អមដី គឺស្ថិតនៅផ្នែកខាងលិចបំផុតនៃទីប្រជុំជន ហើយនៅទ្វារទីប្រជុំជនក្នុងផ្នែកខាងកើតបំផុតនៃទីប្រជុំជន មានបុរសម្នាក់ដែលទទួលខុសត្រូវលើការល្បាតនាពេលរាត្រី និងត្រួតពិនិត្យអាជីវករ និងភ្ញៀវទេសចរដែលចូល និងចេញពីទីប្រជុំជន។

នៅខាងៗ គាត់ក៏នឹងទទួល និងប្រគល់សំបុត្រមួយចំនួនដែលផ្ញើមកកាន់ទីប្រជុំជនផងដែរ ហើយការងាររបស់ ឆឺន ភីងអាន គឺយកសំបុត្រទាំងនោះទៅប្រគល់ជូនប្រជារាស្ត្រក្នុងទីប្រជុំជន ដោយទទួលបានប្រាក់កាក់ទង់ដែងមួយកាក់ក្នុងសំបុត្រមួយច្បាប់។ នេះគឺជាប្រភពចំណូលដែលគេបានខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីទទួលបាន ហើយវាត្រូវបានរៀបចំរួចជាស្រេចថា គេនឹងទទួលខុសត្រូវលើការងារនេះបន្ទាប់ពីថ្ងៃនៃ ពិធីបុណ្យនាគងើបក្បាល។

យោងតាមពាក្យសម្តីរបស់ សុង ជីស៊ីន ឆឺន ភីងអាន ត្រូវជោគវាសនាកំណត់ឲ្យរស់នៅក្នុងជីវិតក្រីក្រ ហើយសូម្បីតែខ្យល់នៃសំណាងល្អបក់ចូលមកក្នុងផ្ទះរបស់គេ ក៏គេមិនអាចរក្សាវាទុកបានដែរ។

សុង ជីស៊ីន តែងតែនិយាយពាក្យមួយចំនួនដែលពិបាកយល់យ៉ាងខ្លាំង។ គេទំនងជាទាញយកពាក្យស្លោកដ៏ជ្រាលជ្រៅទាំងនោះចេញពីសៀវភៅដែលគេបានអាន ហើយ ឆឺន ភីងអាន តែងតែត្រូវទុកឲ្យអកក្បាលដោយភាពងឿងឆ្ងល់ជាញឹកញាប់។ ជាឧទាហរណ៍ កាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុន សុង ជីស៊ីន បាននិយាយពាក្យមួយចំនួនក្នុងន័យថា «ប្រយ័ត្ន ខ្យល់ត្រជាក់រដូវផ្ការីក ព្រោះវាបានសម្លាប់ជីវិតបុរសវ័យក្មេងជាច្រើននាក់មកហើយ» ហើយ ឆឺន ភីងអាន គ្មានគំនិតសោះថាពាក្យនោះមានន័យដូចម្តេចឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមានបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ជាមួយបាតុភូតចម្លែកដែលរយៈពេលដំបូងនៃរដូវផ្ការីកមានអារម្មណ៍ត្រជាក់ជាងរដូវរងានៅរៀងរាល់ឆ្នាំ។ សុង ជីស៊ីន បានហៅបាតុភូតនេះថាជា ខ្យល់ត្រជាក់រដូវផ្ការីក ដែលមិនបានរំពឹងទុក ដែលបានធ្វើឲ្យមនុស្សជាច្រើនអសប្រយ័ត្ន មុនពេលផ្តាច់យកជីវិតរបស់ពួកគេ ប្រៀបដូចជាការសងសឹកភ្លាមៗ និងមិនបានរំពឹងទុកពីគូប្រកួតនៅលើសមរភូមិ។

ទីប្រជុំជននេះមិនត្រូវបានព័ទ្ធជុំវិញដោយជញ្ជាំងណាមួយឡើយ ដូច្នេះសូម្បីតែចោរព្រៃ និងក្រុមបក្សពួកក៏ជាបញ្ហាដែរ កុំថាឡើយចោរលួចតូចតាច។ អ្វីដែលហៅថាទ្វារទីប្រជុំជន តាមពិតទៅគ្មានអ្វីក្រៅពីជួររបងចាស់ៗ និងមិនស្មើគ្នាប៉ុណ្ណោះ ដែលដើរតួជាប៉ុស្តិ៍ត្រួតពិនិត្យបណ្តោះអាសន្នសម្រាប់មនុស្ស និងរទេះឆ្លងកាត់ ដើម្បីរក្សាមុខមាត់សម្រាប់ទីប្រជុំជន។

ខណៈពេលកំពុងរត់ត្រដោះៗកាត់ ច្រកផ្លូវផ្កាខ្នុរ ឆឺន ភីងអាន បានប្រទះឃើញស្ត្រី និងកុមារជាច្រើនកំពុងចោមរោមជុំវិញ អណ្តូងសោដែក ហើយរ៉កអណ្តូងកំពុងក្រតក្រតឥតឈប់ឈរ។

បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ផ្លូវមួយទៀត ឆឺន ភីងអាន បានឮសំឡេងអានសៀវភៅយ៉ាងធ្លាប់ត្រចៀកបន្លឺឡើងនៅជិតនោះ។ មាន សាលារៀនឯកជន មួយនៅទីនោះ ហើយវាត្រូវបានឧបត្ថម្ភធនរួមគ្នាដោយអំបូរដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភបំផុតមួយចំនួននៅក្នុងទីប្រជុំជន។

លោកគ្រូបង្រៀនគឺមកពីក្រៅទីប្រជុំជន ហើយកាលពី ឆឺន ភីងអាន នៅតូចៗ គេតែងតែអង្គុយច្រោងម៉ោងនៅខាងក្រៅបង្អួច ហើយលួចស្តាប់ការបង្រៀនដោយស្ងាត់ៗ។ លោកគ្រូបង្រៀនមានភាពម៉ឺងម៉ាត់ខ្លាំងណាស់ក្នុងអំឡុងពេលបង្រៀន ប៉ុន្តែគាត់មិនដែលស្រែកដេញ ឬរំខានដល់អ្នកលួចស្តាប់ដូចជា ឆឺន ភីងអាន ឡើយ។ បន្ទាប់ពីនោះ ឆឺន ភីងអាន បានធ្វើដំណើរចេញពីទីប្រជុំជនដើម្បីក្លាយជាសិស្សនៅ ឡដុតនាគ ហើយគេមិនបានទៅលេងសាលារៀននោះទៀតឡើយតាំងពីពេលនោះមក។

ដោយរត់ត្រដោះៗទៅមុខបន្តិចទៀត ឆឺន ភីងអាន បានឆ្លងកាត់ខ្លោងទ្វារថ្មមួយ។ ដោយសារតែខ្លោងទ្វារនេះត្រូវទ្រទ្រង់ដោយសសរថ្ម ១២ ដើម ប្រជារាស្ត្រក្នុងស្រុកចូលចិត្តហៅវាថា ខ្លោងទ្វារក្តាម។ ចំពោះឈ្មោះពិតប្រាកដរបស់ខ្លោងទ្វារនេះវិញ សុង ជីស៊ីន និង លីវ សៀនយ៉ាង មានការអះអាងខុសគ្នាយ៉ាងខ្លាំង។

សុង ជីស៊ីន បានស្បថថាគេបានអាននៅក្នុងសៀវភៅចាស់មួយដែលមានឈ្មោះថា កំណត់ត្រាស្រុក ថាខ្លោងទ្វារនេះមានឈ្មោះថា ខ្លោងទ្វារមហាអាមាត្យ ហើយវាត្រូវបានប្រទានឲ្យទីប្រជុំជនដោយអធិរាជនៅសម័យនោះ ដើម្បីរំលឹកដល់មន្ត្រីម្នាក់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលបានរួមចំណែកយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការត្រួតពិនិត្យកងទ័ព។

ផ្ទុយទៅវិញ លីវ សៀនយ៉ាង គឺជាមនុស្សស្រុកស្រែចំការដូចជា ឆឺន ភីងអាន ដែរ ហើយគេបានទទូចថាទីកន្លែងនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា ខ្លោងទ្វារក្តាម។ វាត្រូវបានគេហៅបែបនេះអស់រយៈពេលជាច្រើនសតវត្សរ៍មកហើយ ហើយក្នុងភ្នែករបស់គេ គ្មានហេតុផលអ្វីត្រូវផ្តល់ឈ្មោះគ្មានន័យដូចជា ខ្លោងទ្វារមហាអាមាត្យ ឡើយ។ បន្ថែមពីលើនេះ លីវ សៀនយ៉ាង ក៏បានចោទសួរទៅ សុង ជីស៊ីន ផងដែរថា៖ «តើមួកមន្ត្រីរបស់មហាអាមាត្យធំប៉ុណ្ណា? តើវាធំជាងមាត់ អណ្តូងសោដែក ឬទេ?»

សុង ជីស៊ីន គ្មានចម្លើយចំពោះសំណួរនេះឡើយ ហើយគេត្រូវបានទុកឲ្យមុខក្រហមដោយភាពអៀនខ្មាស់។

ឆឺន ភីងអាន បានរត់មួយជុំជុំវិញ ខ្លោងទ្វារសសរដប់ពីរ ហើយជ្រុងនីមួយៗមានអក្សរធំៗចំនួនបួនដែលត្រូវបានចារឹកជាអក្សរចម្លែកៗ ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាខុសៗគ្នាទាំងអស់។

អក្សរចារឹកទាំងនោះមានន័យថា «បំពេញកាតព្វកិច្ចខ្លួន» «ធ្វើតាមធម្មជាតិ» «ចៀសវាងការសម្លឹងទៅក្រៅ» និង «បរិយាកាសគ្មានគូប្រៀប»។

យោងតាម សុង ជីស៊ីន ក្រៅពីអក្សរចារឹកមួយក្នុងចំណោមនោះ អក្សរចារឹកបីផ្សេងទៀតត្រូវបានគេប្រឡាក់ ឬផ្លាស់ប្តូរនៅពេលណាមួយ។ ឆឺន ភីងអាន គ្មានគំនិតសោះចំពោះរឿងរ៉ាវទាំងនេះ ហើយគេមិនដែលគិតគូរជ្រៅជ្រះចំពោះគំនិតនេះឡើយ។ ប្រាកដណាស់ សូម្បីតែគេចង់ស្វែងរកចម្លើយក៏ដោយ ក៏គេមិនអាចធ្វើបានដែរ។ សូម្បីតែឥឡូវនេះ គេនៅតែមិនដឹងថាសៀវភៅប្រភេទណាដែល កំណត់ត្រាស្រុក ដែល សុង ជីស៊ីន តែងតែលើកឡើងនោះឡើយ។

បន្តិចក្រោយមកបន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ខ្លោងទ្វារ គេបានប្រទះឃើញដើមជ្រៃចាស់ប៉ុន្តែមានស្លឹកខៀវស្រងាត់មួយ ដែលនៅគល់ដើមមានដើមឈើមួយត្រូវបានគេផ្លាស់ទីមកទីនោះ។ ការកែច្នៃបន្តិចបន្តួចត្រូវបានធ្វើឡើងចំពោះដើមឈើនោះ ហើយមានផ្ទាំងថ្មខៀវពីរត្រូវបានញាត់នៅក្រោមចុងសងខាងរបស់វា ដោយបំប្លែងវាទៅជាកៅអីវែងសាមញ្ញមួយ។

រៀងរាល់រដូវក្តៅ ប្រជារាស្ត្រទាំងអស់ក្នុងទីប្រជុំជនចូលចិត្តជួបជុំគ្នានៅក្រោមដើមឈើដើម្បីជ្រកកំដៅ។ មនុស្សធំមួយចំនួនមកពីអំបូរដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភនឹងទាញកន្ត្រកផ្លែឈើ និងត្រសក់ស្រូវដែលត្រជាក់ចេញពីអណ្តូងឲ្យក្មេងៗហូប ហើយនៅពេលដែលពួកគេហូបផ្លែឈើឆ្អែតហើយ ក្មេងៗនឹងប្រមូលផ្តុំគ្នា និងលេងកម្សាន្តនៅក្រោមស្រមោលដើមឈើ។

ឆឺន ភីងអាន បានទម្លាប់ខ្លួនទៅនឹងការធ្វើដំណើរយ៉ាងលំបាករួចទៅហើយ ដូច្នេះគេសូម្បីតែមិនហត់នឿយសោះ ខណៈពេលកំពុងរត់ត្រដោះៗទៅកាន់ទ្វារទីប្រជុំជនបណ្តោះអាសន្ន មុនពេលឈប់នៅច្រកចូលផ្ទះដីតែមួយគត់។

មិនមានមនុស្សក្រៅច្រើនទេដែលមកលេងទីប្រជុំជន។ ឥឡូវនេះ ដោយសារទីប្រជុំជនត្រូវបានគេប្លន់យកប្រភពចំណូលដ៏សំខាន់ក្នុងទម្រង់ជាឡដុតផ្លូវការ វាកាន់តែមានហេតុផលថានឹងមានភ្ញៀវទេសចរមកពីខាងក្រៅតិចជាងមុនទៅទៀត។

កាលពី តាយ៉ាវ នៅរស់ មានពេលមួយដែលគាត់បានផឹកស្រាស្រវឹងបន្តិច ហើយគាត់បានប្រាប់សិស្សរបស់គាត់ រួមទាំង ឆឺន ភីងអាន និង លីវ សៀនយ៉ាង ថា ពួកគេគឺជាមនុស្សតែមួយគត់នៅក្រោមមេឃដែលគ្រប់គ្រងឡដុតផ្លូវការ ចានកែវស៉កើនដែលពួកគេផលិតគឺជា គ្រឿងសេរ៉ាមិចរាជវាំង ដែលប្រើប្រាស់ដោយអធិរាជ និងអគ្គមហេសី ទោះបីជានរណាម្នាក់មានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភ ឬមានតំណែងខ្ពង់ខ្ពស់យ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើពួកគេហ៊ានប្រើប្រាស់ គ្រឿងសេរ៉ាមិចរាជវាំង ដោយខ្លួនឯង ពួកគេនឹងត្រូវគេកាត់ក្បាល។ នៅថ្ងៃនោះ តាយ៉ាវ មើលទៅដូចជាមនុស្សខុសគ្នាទាំងស្រុង។

ខណៈពេលដែល ឆឺន ភីងអាន បាញ់ខ្សែភ្នែកចេញពីទ្វារទីប្រជុំជន គេមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលប្រទះឃើញថា មានមនុស្សប្រាំពីរឬប្រាំបីនាក់កំពុងរង់ចាំនៅខាងក្រៅ ហើយមានមនុស្សទាំងប្រុសទាំងស្រី និងគ្រប់អាយុក្នុងចំណោមពួកគេ។

បន្ថែមពីលើនេះ ពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែជាមនុស្សចម្លែកចំពោះគេ។ ប្រជារាស្ត្រក្នុងស្រុកកម្រណាស់ដែលឆ្លងកាត់ទ្វារខាងកើត មិនថាតើពួកគេកំពុងមើលថែស្រែចំការរបស់ពួកគេ ឬកំពុងទៅឡដុតរបស់ពួកគេឡើយ។ ហេតុផលសម្រាប់រឿងនេះគឺសាមញ្ញណាស់៖ ផ្លូវដែលនាំចេញពីទ្វារខាងកើតនៃទីប្រជុំជនមិនបាននាំទៅកាន់ឡដុត ឬដីស្រែចំការណាមួយឡើយ។

នៅពេលនេះ ឆឺន ភីងអាន និងមនុស្សក្រៅទាំងនេះកំពុងសម្លឹងមើលគ្នាតាមទ្វារបណ្តោះអាសន្ន។

ឆឺន ភីងអាន កំពុងពាក់ស្បែកជើងចំបើងដែលត្បាញដោយខ្លួនឯង ហើយគេមានការច្រណែនយ៉ាងខ្លាំងចំពោះខោអាវក្រាស់ៗដែលពាក់ដោយមនុស្សនៅខាងក្រៅ។ ក្នុងភ្នែករបស់គេ ខោអាវទាំងនោះមើលទៅមានភាពកក់ក្តៅយ៉ាងខ្លាំង និងប្រាកដជាល្អខ្លាំងណាស់សម្រាប់ការការពារភាពត្រជាក់។

មនុស្សនៅខាងក្រៅទ្វារទីប្រជុំជនត្រូវបានបែងចែកជាច្រើនក្រុមយ៉ាងច្បាស់ ជំនួសឲ្យការជារបស់ក្រុមធំមួយ ប៉ុន្តែពួកគេទាំងអស់គ្នាសុទ្ធតែមានទឹកមុខត្រជាក់ និងមិនខ្វល់ខ្វាយ ខណៈពេលដែលពួកគេសម្លឹងមើលទៅ ឆឺន ភីងអាន។ មនុស្សមួយគូបានសម្លឹងរំលងគេរួចទៅហើយ ហើយកំពុងសម្លឹងមើលទៅក្នុងទីប្រជុំជនបន្ថែមទៀត។

ឆឺន ភីងអាន មានភាពងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងនៅពេលប្រទះឃើញបែបនេះ។ តើអាចទេដែលមនុស្សទាំងនេះមិនដឹងថារាជវាំងបានបិទទ្វារ ឡដុតនាគ ទាំងអស់នៅក្នុងភូមិរួចទៅហើយ? ឬមួយក៏ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាមានឱកាសដើម្បីកេងចំណេញនៅទីនេះ ដោយសារតែពួកគេដឹងពីហេតុផលពិតប្រាកដនៃការបិទទ្វារឡដុត?

មានបុរសវ័យក្មេងម្នាក់ពាក់មួកខ្ពស់ចម្លែកនៅក្នុងក្រុម។ គេមានរាងខ្ពស់ និងស្គមស្គាំង ដោយមានត្បូងភ្នែកនាគពណ៌បៃតងព្យួរនៅចង្កេះរបស់គេ ហើយគេមើលទៅដូចជាអត់ធ្មត់មិនបានក្នុងការរង់ចាំឡើយ។ ទ្វារគ្មានសោទេ ហើយគេបានដើរចេញពីហ្វូងមនុស្សដោយខ្លួនឯង ប្រៀបដូចជាគេរៀបនឹងរុញវាឲ្យបើក ប៉ុន្តែនៅពេលដែលម្រាមដៃរបស់គេរៀបនឹងប៉ះទ្វារ គេស្រាប់តែឈប់ មុនពេលដកដៃមកវិញយឺតៗ បន្ទាប់មកក៏ក្រពាត់ដៃនៅខាងក្រោយ ខណៈពេលដែលគេបាញ់ខ្សែភ្នែកទៅរក ឆឺន ភីងអាន ដោយមានស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខ។ គេមិនបាននិយាយអ្វីឡើយ អ្វីដែលគេធ្វើគឺត្រឹមតែញញឹមប៉ុណ្ណោះ។

ចេញពីជ្រុងភ្នែករបស់គេ ឆឺន ភីងអាន បានកត់សម្គាល់ឃើញដោយមិនបានតាំងចិត្តថា មនុស្សនៅខាងក្រោយបុរសវ័យក្មេងនោះហាក់ដូចជាកំពុងបង្ហាញអារម្មណ៍ខុសៗគ្នាទាំងអស់។ មនុស្សមួយចំនួនមានការខកចិត្ត មនុស្សមួយចំនួនមានភាពរីករាយ មនុស្សមួយចំនួនមានចិញ្ចើមជ្រួញ ហើយមនុស្សមួយចំនួនកំពុងសម្លឹងមើលដោយមានការសើចចំអកក្នុងភ្នែករបស់ពួកគេ។

នៅពេលនេះ បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលមានសក់ក្បាលរញ៉េរញ៉ៃបានបើកទ្វារយ៉ាងទាន់ហោន បន្ទាប់មកក៏ផ្ទុះការជេរប្រមាថយ៉ាងខ្លាំងៗតម្រង់ទៅរក ឆឺន ភីងអាន។ «តើឯងស្រេកឃ្លានប្រាក់ប៉ុណ្ណាទៅ អាប្រាសចាកសីលធម៌? តើនរណាដែលមានគំនិតល្អនឹងមកទីនេះនៅម៉ោងអាក្រក់បែបនេះ? តើឯងកំពុងប្រញាប់ប្រញាល់ទៅជួបជុំជាមួយឱពុកម្តាយដែលស្លាប់របស់ឯងឬ?!»

ឆឺន ភីងអាន បានក្រឡប់ភ្នែកឡើងលើឆ្លើយតប ដោយមិនមានការតក់ស្លុតទាល់តែសោះចំពោះពាក្យសម្តីជេរប្រមាថរបស់បុរសនោះ។ គេកំពុងរស់នៅក្នុងតំបន់ជនបទដែលពោរពេញដោយមនុស្សគ្មានការអប់រំ ប្រសិនបើគេបណ្តោយឲ្យខ្លួនឯងខឹងរៀងរាល់ពេលដែលមាននរណាម្នាក់ជេរប្រមាថគេ នោះគេប្រហែលជាលោតចូលទៅក្នុងអណ្តូង ហើយបញ្ចប់ជីវិតដ៏កម្សត់របស់គេទៅវិញប្រសើរជាង។

បន្ថែមពីលើនេះ អ្នកយាមទ្វារវ័យកណ្តាលរូបនេះតែងតែជាមុខសញ្ញានៃការសើចចំអកសម្រាប់ប្រជារាស្ត្រក្នុងទីប្រជុំជនដោយខ្លួនឯង។ ជាពិសេស ស្ត្រីដែលមានភាពក្លាហាន និងកាចសាហាវ មិនត្រឹមតែជេរប្រមាថគាត់ដោយពាក្យសម្តីប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែតែងតែវាយតប់គាត់ជាញឹកញាប់ទៀតផង។ បុរសរូបនោះក៏តែងតែដើរអួតអាងដាក់ក្មេងៗដែលនៅពាក់ខោចំហកំប៉េះគូទ ដោយប្រាប់ពួកគេអំពីរបៀបដែលកាលពីសម័យមាសរបស់គាត់ គាត់ធ្លាប់បានវាយតប់បុរសឌឌុបៗប្រាំឬប្រាំមួយនាក់ក្នុងពេលតែមួយនៅមុខទ្វារទីប្រជុំជន ដោយផ្តល់ការវាយតប់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងររហូតដល់អ្នកវាយតប់របស់គាត់ត្រូវរើសធ្មេញរបស់ពួកគេពីដី ហើយមានឈាមច្រើនណាស់នៅគ្រប់ទីកន្លែង រហូតដល់ផ្លូវទំហំ ២០ ហ្វីតនៅមុខទ្វារទីប្រជុំជនបានក្លាយជាភក់ដូចជាទើបតែមានភ្លៀងធ្លាក់!

«ពួកយើងនឹងពិភាក្សាអំពីការងារអន់ៗរបស់ឯងនៅពេលក្រោយ» បុរសរូបនោះនិយាយទៅកាន់ ឆឺន ភីងអាន ដោយសំឡេងមិនសប្បាយចិត្ត។

គ្មាននរណាម្នាក់នៅក្នុងទីប្រជុំជនមានការគោរពចំពោះគាត់ឡើយ ប៉ុន្តែគាត់គឺជាអ្នកសម្រេចថា តើមនុស្សក្រៅអាចចូលក្នុងទីប្រជុំជនបានឬទេ។

គាត់បានធ្វើដំណើរទៅកាន់ទ្វារបណ្តោះអាសន្ន ខណៈពេលលូកដៃចុះទៅក្នុងខោរបស់គាត់។

ខ្នងរបស់គាត់បានបែរមុខទៅរក ឆឺន ភីងអាន ហើយបន្ទាប់ពីបើកទ្វាររួច គាត់នឹងយកថង់ប៉ាក់តូចមួយពីមនុស្សម្នាក់ៗនៅខាងក្រៅ បន្ទាប់មកក៏ស៊កថង់ទាំងនោះចូលទៅក្នុងដៃអាវរបស់គាត់ មុនពេលអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេឆ្លងកាត់ចូលទៅក្នុងទីប្រជុំជន។

ឆឺន ភីងអាន បានគេចចេញពីផ្លូវរួចជាស្រេចដើម្បីឲ្យមនុស្សឆ្លងកាត់ ហើយមនុស្សក្រៅប្រាំបីនាក់បានធ្វើដំណើរចូលទៅក្នុងទីប្រជុំជន ដោយបែងចែកជាប្រាំក្រុមប្រហាក់ប្រហែលគ្នា។ កុមារពីរនាក់ដែលមានអាយុប្រហែលប្រាំពីរឬប្រាំបីឆ្នាំបានដើរចូលទៅក្នុងទីប្រជុំជននៅសងខាងបុរសវ័យក្មេងដែលមានត្បូងភ្នែកនាគពណ៌បៃតងចងនៅចង្កេះរបស់គេ។ កុមារមួយគូនោះមានក្មេងប្រុសម្នាក់ និងក្មេងស្រីម្នាក់ ហើយក្មេងប្រុសកំពុងពាក់អាវធំពណ៌ក្រហមបែបពិធីបុណ្យ ខណៈពេលដែលក្មេងស្រីតូចមានសម្បុរសស្អាត និងលម្អិតដូចជាបំណែកសេរ៉ាមិចកម្រិតខ្ពស់។

ក្មេងប្រុសនោះទាបជាង ឆឺន ភីងអាន ប្រហែលជិតមួយក្បាល ហើយខណៈពេលដែលគេដើរកាត់ ឆឺន ភីងអាន គេបានហើបមាត់ ប៉ុន្តែមិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាពិតជាច្បាស់ណាស់ថាមាត់របស់គេបានធ្វើចលនាពាក្យសម្តីដែលឈ្លើយ និងប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំង។

ស្ត្រីវ័យកណ្តាលដែលកាន់ដៃក្មេងប្រុសនោះបានគ្រហែមដើមគរស្ងាត់ៗ ហើយលុះត្រាតែពេលនោះ ទើបក្មេងប្រុសបង្ហាញការទប់ចិត្តខ្លះៗ។

ចំពោះក្មេងស្រីតូចនៅខាងក្រោយក្មេងប្រុស និងស្ត្រីនោះវិញ នាងកំពុងត្រូវបានដឹកនាំដោយបុរសចំណាស់ដែលមានរាងកាយមាំមួន និងមានសក់ក្បាលពណ៌ស។ នាងបានបង្វែរមុខទៅរក ឆឺន ភីងអាន ហើយបានចាប់ផ្តើមនិយាយរវើរវាយភ្លាមៗ ខណៈពេលចង្អុលទៅក្មេងប្រុសនៅខាងមុខ។

ឆឺន ភីងអាន មិនអាចយល់អ្វីទាំងអស់ដែលនាងកំពុងនិយាយ ប៉ុន្តែគេអាចប្រាប់បានថានាងកំពុងប្តឹងអំពីក្មេងប្រុសនោះ។

បុរសចំណាស់ឌឌុបបានសម្លឹងមើល ឆឺន ភីងអាន ចេញពីជ្រុងភ្នែករបស់គាត់ ហើយវាគ្រាន់តែជាការសម្លឹងមើលមួយភ្លែតដោយគ្មានចេតនា ឬចិត្តអាក្រក់អ្វីឡើយ ប៉ុន្តែ ឆឺន ភីងអាន បានថយក្រោយមួយជំហានដោយស្វ័យប្រវត្តិ ប្រៀបដូចជាគេជាកណ្តុរដែលបានជួបនឹងឆ្មា។

ភាពរវើរវាយរបស់ក្មេងស្រីតូចត្រូវបានពន្លត់ភ្លាមៗនៅពេលប្រទះឃើញបែបនេះ ហើយនាងបានបង្វែរមុខចេញពី ឆឺន ភីងអាន ដោយមិនផ្តល់ការសម្លឹងមើលលើកទីពីរឲ្យគេឡើយ ប្រៀបដូចជាការសម្លឹងមើលគេនឹងក្លាយជាការជេរប្រមាថដល់ភ្នែករបស់នាង។

ឆឺន ភីងអាន គ្មានបទពិសោធន៍ជីវិតច្រើនឡើយ ប៉ុន្តែគេមិនមែនជាមនុស្សល្ងង់រហូតដល់មិនអាចមើលទឹកមុខមនុស្សបានឡើយ។

បន្ទាប់ពីមនុស្សទាំងនោះបានបាត់ខ្លួនទៅក្នុងចម្ងាយឆ្ងាយ អ្នកយាមទ្វារបានបង្វែរមុខទៅរក ឆឺន ភីងអាន មុនពេលសួរថា៖ «តើឯងចង់ដឹងទេថាពួកគេបាននិយាយអ្វី?»

«ខ្ញុំចង់ដឹង» ឆឺន ភីងអាន ឆ្លើយតបដោយងក់ក្បាល។

អ្នកយាមទ្វារវ័យកណ្តាលបានសើចកកើក៖ «ពួកគេកំពុងសរសើរឯងចំពោះរូបរាងសង្ហារបស់ឯង។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាកំពុងនិយាយពាក្យល្អៗអំពីឯង!»

ឆឺន ភីងអាន បានផ្តល់ស្នាមញញឹមលាក់កំបាំងឆ្លើយតប។

តើខ្ញុំមើលទៅដូចជាមនុស្សល្ងង់ចំពោះអ្នកឬ?

អ្នកយាមទ្វារអាចប្រាប់បានថា ឆឺន ភីងអាន កំពុងគិតអ្វី ហើយគាត់បានចាប់ផ្តើមសើចកាន់តែខ្លាំងៗ។ «ប្រសិនបើឯងមិនល្ងង់ទេ ខ្ញុំប្រហែលជាមិនបានសុំឲ្យឯងមកប្រគល់សំបុត្រឡើយ!»

ឆឺន ភីងអាន មិនហ៊ានតតាំងជាមួយអ្នកយាមទ្វារឡើយ ដោយខ្លាចធ្វើឲ្យគាត់ខឹង និងបាត់បង់ការងារនេះ។

អ្នកយាមទ្វារបានបង្វែរមុខ និងបាញ់ខ្សែភ្នែកទៅរកមនុស្សក្រៅ ខណៈពេលអង្អែលចង្កាដែលមានពុកចង្ការបស់គាត់ ហើយគិតម្នាក់ឯងថា៖ «ស្ត្រីម្នាក់នោះអម្បាញ់មិញមានជើងស្រឡូនស្អាតខ្លាំងណាស់!»

ឆឺន ភីងអាន បានស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ មុនពេលសួរដោយទឹកមុខចាប់អារម្មណ៍ថា៖ «តើនាងជាអ្នកហាត់ក្បាច់គុនឬ?»

អ្នកយាមទ្វារមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងចំពោះចម្លើយដ៏ស្លូតត្រង់នេះ ហើយគាត់បានបង្វែរមុខទៅរក ឆឺន ភីងអាន ដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ ខណៈពេលនិយាយថា៖ «ឯងពិតជាក្មេងល្ងង់មែន»។

ឆឺន ភីងអាន មិនទាន់យល់ដឹងនៅឡើយ។

អ្នកយាមទ្វារបានសុំឲ្យ ឆឺន ភីងអាន រង់ចាំនៅខាងក្រៅ ខណៈពេលដែលគាត់ធ្វើដំណើរចូលទៅក្នុងផ្ទះដី បន្ទាប់មកក៏លេចមុខចេញមកវិញជាមួយនឹងសំបុត្រមួយជុងនៅក្នុងដៃរបស់គាត់។ វា មិនមែនជាជុងក្រាស់ជាពិសេសឡើយ ដោយមានត្រឹមតែប្រហែល ១០ ច្បាប់ប៉ុណ្ណោះ ហើយបុរសរូបនោះបានប្រគល់សំបុត្រទាំងនោះទៅឲ្យ ឆឺន ភីងអាន មុនពេលសួរថា៖ «គេនិយាយថាសំណាងល្អជួយដល់មនុស្សល្ងង់ ហើយផលបុណ្យជួយដល់មនុស្សសុចរិត។ តើឯងជឿលើរឿងនោះទេ?»

ឆឺន ភីងអាន បានចាប់យកសំបុត្រដោយដៃម្ខាង ខណៈពេលលាតដៃមួយទៀតរបស់គេ ហើយព្រិចភ្នែកដោយស្លូតត្រង់ រួចនិយាយថា៖ «អ្នកបានសន្យានឹងខ្ញុំថាមួយកាក់ទង់ដែងក្នុងសំបុត្រមួយច្បាប់»។

អ្នកយាមទ្វារបានទាញយកប្រាក់កាក់ទង់ដែងប្រាំកាក់ដែលគាត់បានរៀបចំទុកជាមុនដោយភាពមិនសប្បាយចិត្ត មុនពេលទម្លាក់ពួកវាចុះយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរលើបាតដៃរបស់ ឆឺន ភីងអាន បន្ទាប់មកក៏គ្រវីដៃដេញគេ ខណៈពេលនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងផ្តល់ប្រាក់កាក់ទង់ដែងប្រាំកាក់ដែលនៅសល់ឲ្យឯងនៅពេលក្រោយ!»