ដាវហូតចេញពីស្រោម

ថ្ងៃទីពីរ ខែទីពីរ នៃចន្ទគតិ ត្រូវបានគេនិយាយថាជាថ្ងៃដែលនាគងើបក្បាល ឬហៅម្យ៉ាងទៀតថា ពិធីបុណ្យនាគងើបក្បាល។

នៅក្នុងភាពងងឹតនៃរាត្រី មានក្មេងប្រុសម្នាក់រាងស្គមស្គាំង និងឯកកោ នៅកន្លែងស្ងាត់ជ្រងំមួយនៃ ច្រកផ្លូវក្អមដី។ នៅពេលនេះ គេកំពុងធ្វើតាមទំនៀមទម្លាប់របស់អ្នកស្រុក ដោយដៃម្ខាងកាន់ទៀន និងដៃម្ខាងទៀតកាន់មែកប៉េស។ ក្មេងប្រុសរូបនេះបានប្រើពន្លឺទៀនដើម្បីបំភ្លឺពិដាន ជញ្ជាំង និងគ្រែឈើនៅក្នុងបន្ទប់ ហើយក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គេបានយោលមែកប៉េសវាយចុះឡើងៗជុំវិញនោះ ដើម្បីដេញសត្វសាហាវផ្សេងៗដូចជា ពស់ ខ្យាដំរី និងកវិន។

ទន្ទឹមនឹងនេះ គេក៏បានសូត្រធម៌បុរាណមួយ ដែលត្រូវបានគេតំណាលគ្នានៅក្នុងទីប្រជុំជនតូចមួយនេះពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់ថា៖ «ថ្ងៃទីពីរ ខែទីពីរ ទៀនបំភ្លឺពិដាន រីឯមែកប៉េសវាយជញ្ជាំង មិនទុកកន្លែងឲ្យពស់ និងសត្វល្អិតលាក់ខ្លួនឡើយ»។

ក្មេងប្រុសរូបនេះមានឈ្មោះថា ឆឺន ភីងអាន ហើយឱពុកម្តាយរបស់គេទាំងពីរបានលាចាកលោកតាំងពីគេនៅតូចៗម៉្លេះ។ ទីប្រជុំជនដែលគេរស់នៅ គឺល្បីល្បាញខ្លាំងណាស់ខាងផលិតគ្រឿងស្មូន និងចានកែវស៉កើន។ តាំងពីបង្កើតប្រទេសមក ទីប្រជុំជននេះបានទទួលភារកិច្ចដ៏សំខាន់ក្នុងការផលិតគ្រឿងស្មូនដើម្បីថ្វាយដល់រាជវាំង ហើយមានមន្ត្រីរាជការមកបោះជំរំជាប្រចាំនៅក្នុងទីប្រជុំជន ដើម្បីត្រួតពិនិត្យប្រតិបត្តិការឡដុតផ្លូវការ។

ដោយគ្មាននរណាម្នាក់ឲ្យពឹងផ្អែក ឆឺន ភីងអាន បានក្លាយជាជាងស្មូនតាំងពីអាយុនៅក្មេងខ្លាំង។ កាលពីដំបូង គេអាចធ្វើបានតែការងារកំប៉ិកកំប៉ុក និងការងារជើងឈ្នួលធ្ងន់ធ្ងរ ដោយខិតខំធ្វើការយ៉ាងលំបាកវេទនាអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់គ្រូម្នាក់ដែលគ្មានចិត្តចង់បង្រៀន និងមានចរិតកាចសាហាវ។ ប៉ុន្តែជោគវាសនាពិតជាឃោរឃៅណាស់ នៅពេលដែលគេទើបតែចាប់ផ្តើមយល់ដឹងពីមូលដ្ឋានគ្រឹះខ្លះៗនៃការដុតគ្រឿងស្មូនទីប្រជុំជនស្រាប់តែបាត់បង់សិទ្ធិធ្វើជាម្ចាស់ផ្ទះឡដុតផ្លូវការ។ ត្រឹមតែមួយយប់ប៉ុណ្ណោះ ឡដុតដែលមានរាងដូចនាគរុំព័ទ្ធរាប់សិបកន្លែងនៅទូទាំងទីប្រជុំជន ត្រូវបានអាជ្ញាធរចេញបញ្ជាឲ្យបិទទ្វារទាំងអស់។

ឆឺន ភីងអាន បានដាក់មែកប៉េសដែលទើបតែបាក់ចុះ រួចផ្លុំពន្លត់ទៀន។ បន្ទាប់មក គេបានដើរចេញពីបន្ទប់ ហើយអង្គុយលើកាំជណ្តើរ រួចសម្លឹងមើលទៅមេឃរាត្រីដែលពោរពេញដោយផ្កាយ។

គេនៅតែអាចចងចាំយ៉ាងច្បាស់ថា គ្រូចាស់របស់គេគឺជាបុរសម្នាក់ដែលមានត្រកូលយ៉ាវ ហើយគាត់យល់ព្រមទទួល ឆឺន ភីងអាន ធ្វើជាសិស្សតែពាក់កណ្តាលប៉ុណ្ណោះ។ នៅព្រឹកព្រលឹមរដូវស្លឹកឈើជ្រុះចុងក្រោយកាលពីឆ្នាំមុន គេបានប្រទះឃើញគាត់ទទួលអនិច្ចកម្មយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ខណៈពេលកំពុងអង្គុយលើកៅអីឫស្សីតូចមួយ ដោយបែរមុខទៅរកឡដុត និងបិទភ្នែក។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ជាចុងក្រោយ មនុស្សដែលមានចិត្តស្មោះស្ម័គ្រ និងម៉ឺងម៉ាត់ដូចជា តាយ៉ាវ គឺមានចំនួនតិចតួចណាស់។

អស់ជាច្រើនជំនាន់មកហើយ ជាងស្មូននៅក្នុងទីប្រជុំជនតូចមួយនេះ បានប្រកបមុខរបរតែមួយមុខនេះប៉ុណ្ណោះ ហើយពួកគេមិនហ៊ានធ្វើលើសព្រំដែនដើម្បីបន្តផលិតគ្រឿងថ្វាយរាជវាំងឡើយ ហើយក៏មិនហ៊ានលក់ស្តុកគ្រឿងថ្វាយរាជវាំងទាំងនោះឲ្យទៅប្រជារាស្ត្រសាមញ្ញដែរ។ ដូច្នេះហើយ មានតែស្វែងរកផ្លូវផ្សេងទៀតដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិត។ ក្នុងអាយុទើបតែ ១៤ ឆ្នាំ ឆឺន ភីងអាន ក៏ត្រូវបានគេដេញចេញដែរ ហើយបន្ទាប់ពីត្រឡប់មក ច្រកផ្លូវក្អមដី វិញ គេបានបន្តរស់នៅក្នុងផ្ទះចាស់ទ្រុឌទ្រោមនេះក្រោមលក្ខខណ្ឌដ៏កម្សត់ និងក្រីក្រ។ ទោះបីជាគេចង់ធ្វើជាកូនអ្នកមានដែលចាយវាយខ្ជះខ្ជាយក៏ដោយ ក៏គ្មានទ្រព្យសម្បត្តិអ្វីឲ្យគេខ្ជះខ្ជាយដែរ។

បន្ទាប់ពីអណ្តែតអណ្តូងដោយគ្មានគោលដៅមួយរយៈ ឆឺន ភីងអាន មិនអាចរកប្រភពប្រាក់ចំណូលបានឡើយ។ គេអាចចិញ្ចឹមជីវិតបានត្រឹមតែបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះជាមួយនឹងប្រាក់សន្សំដ៏តិចតួចរបស់គេ ហើយកាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុន គេបានឮថាមានជាងដែកបរទេសម្នាក់ត្រកូលរ៉ន់ បានមកដល់ ច្រកផ្លូវនាគជិះ ដែលជាច្រកផ្លូវនៅឆ្ងាយពីរបីផ្លូវ។ ជាងដែកចាស់រូបនោះបានប្រកាសថា គាត់មានគម្រោងទទួលសិស្សប្រាំពីរឬប្រាំបីនាក់ ដោយមិនផ្តល់ប្រាក់ឈ្នួលឡើយ ប៉ុន្តែមានបាយហូបគ្រប់គ្រាន់។

ឆឺន ភីងអាន បានប្រញាប់ប្រញាល់ទៅសាកល្បងសំណាងរបស់គេភ្លាមៗ ប៉ុន្តែអ្វីដែលធ្វើឲ្យគេខកចិត្តនោះ គឺជាងដែកចាស់រូបនោះគ្រាន់តែសម្លឹងមើល ឆឺន ភីងអាន មួយភ្លែត រួចក៏ដេញគេចេញទៅ។ នៅពេលនោះ ឆឺន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង។ តើការធ្វើជាងដែកមិនមែនផ្អែកលើកម្លាំងដៃទេឬ ប៉ុន្តែផ្អែកលើសម្រស់ទៅវិញ?

ឆឺន ភីងអាន មានរូបរាងស្គមស្គាំង ប៉ុន្តែកម្លាំងរបស់គេមិនត្រូវមើលងាយឡើយ។ គេបានបង្កើតកាយសម្បទារ៉ឹងប៉ឹងពីការខិតខំប្រឹងប្រែងសូនរូប និងដុតគ្រឿងស្មូនអស់ជាច្រើនឆ្នាំ ហើយបន្ថែមពីលើនេះ គេបានធ្វើដំណើរយ៉ាងច្រើនជាមួយ តាយ៉ាវ ដោយបានរុករកកន្លែងគ្រប់ប្រភេទ ខណៈពេលដែលធ្វើការងារហត់នឿយ និងថោកទាបបំផុតដោយគ្មានការអ៊ូអែអ្វីឡើយ។ ជាអកុសល ទោះបីជាគេខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ តាយ៉ាវ មិនដែលចូលចិត្ត ឆឺន ភីងអាន ដែរ។

គាត់តែងតែមើលងាយ ឆឺន ភីងអាន ចំពោះការខ្វះសមត្ថភាពរបស់គេ ដែលជាចំណុចមួយដែលគេចាញ់សិស្សសំណព្វរបស់ តាយ៉ាវ គឺ លីវ សៀនយ៉ាង យ៉ាងខ្លាំង។ គេមិនអាចបន្ទោសបុរសចាស់រូបនោះដែលស្រឡាញ់លំអៀងបានឡើយ។ ជាចុងក្រោយ គ្រូមានភារកិច្ចត្រឹមតែបង្រៀនមូលដ្ឋានគ្រឹះប៉ុណ្ណោះ រីឯសមត្ថភាព និងការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់សិស្សទេដែលជាអ្នកសម្រេចថាពួកគេអាចទៅបានឆ្ងាយប៉ុណ្ណា។ ជាឧទាហរណ៍នៃគម្លាតសមត្ថភាពរបស់ពួកគេ លីវ សៀនយ៉ាង អាចសម្រេចបាននូវកម្រិតជំនាញដូចគ្នាក្នុងការងារសូនរូបស្មូនដ៏គួរឲ្យធុញទ្រាន់ក្នុងរយៈពេលកន្លះឆ្នាំ ដែល ឆឺន ភីងអាន បានចំណាយពេលធ្វើការយ៉ាងលំបាកអស់រយៈពេលបីឆ្នាំ។

ទោះបីជាមានឱកាសថា ឆឺន ភីងអាន នឹងមិនដែលប្រើប្រាស់ជំនាញនេះទៀតក៏ដោយ ក៏គេនៅតែធ្វើតាមទម្លាប់ធម្មតារបស់គេ ដោយបិទភ្នែក និងស្រមៃមើលផ្ទាំងថ្មខៀវ និងកង់សូនរូបជាងស្មូននៅខាងមុខគេ។ បន្ទាប់មក គេបានចាប់ផ្តើមធ្វើការកែច្នៃការហាត់សូនរូបស្មូន ដោយបន្តពត់ពត់ជំនាញរបស់គេ។

រៀងរាល់ ១៥ នាទីម្តង ឆឺន ភីងអាន នឹងសម្រាករយៈពេលខ្លីដើម្បីក្រវាត់ដៃ។ លុះត្រាតែធ្វើតាមដំណើរការនេះរហូតដល់គេអស់កម្លាំងទាំងស្រុង ទើបគេក្រោកឈរឡើង ដើរលេងនៅក្នុងទីធ្លា ខណៈពេលកំពុងធ្វើការលាតសន្ធឹងសាច់ដុំ។ គ្មាននរណាម្នាក់បង្រៀន ឆឺន ភីងអាន ឲ្យធ្វើបែបនេះឡើយ វាគ្រាន់តែជាទម្លាប់ដែលគេបង្កើតឡើងដោយខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។

ស្រាប់តែភាពស្ងប់ស្ងាត់ត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ដោយសំឡេងសើចចំអកយ៉ាងចាស់ដៃ។ ឆឺន ភីងអាន បានឈប់ដើរ ហើយដូចអ្វីដែលគេបានរំពឹងទុក មានក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលនឹងគេ កំពុងអង្គុយច្រោងម៉ោងនៅលើកំពូលជញ្ជាំង សម្លឹងមើលមកគេដោយស្នាមញញឹមចំអក និងមិនបានព្យាយាមលាក់បាំងការមើលងាយរបស់គេឡើយ។

ក្មេងប្រុសរូបនោះគឺជាអ្នកជិតខាងចាស់របស់ ឆឺន ភីងអាន ហើយគេនិយាយថាគេជាកូនឥតខ្នងរបស់អតីតមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុត។ មន្ត្រីរូបនោះបានត្រឡប់ទៅរាជធានីវិញដើម្បីធ្វើសេចក្តីរាយការណ៍ ដោយខ្លាចត្រូវគេចោទប្រកាន់ដោយមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យរាជវាំង ហើយគេបានទុកកូនឥតខ្នងរបស់គេឲ្យអ្នកស្នងតំណែងរបស់គេមើលថែ ដែលជាមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធម្នាក់របស់គេ។

ឥឡូវនេះ ដោយសារតែទីប្រជុំជនបានបាត់បង់សិទ្ធិផលិតគ្រឿងថ្វាយរាជវាំងដោយមិនដឹងមូលហេតុ មន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតដែលទទួលខុសត្រូវលើការត្រួតពិនិត្យប្រតិបត្តិការឡដុតផ្លូវការត្រូវបាត់បង់ការងារ ហើយគេគ្មានការចាប់អារម្មណ៍ក្នុងការបន្តមើលថែកូនឥតខ្នងរបស់សហការីរាជវាំងឡើយ។ បន្ទាប់ពីទុកប្រាក់មួយចំនួនរួច គេបានប្រញាប់ប្រញាល់ធ្វើដំណើរទៅកាន់រាជធានីដើម្បីសង្គ្រោះទំនាក់ទំនងរបស់គេជាមួយឥស្សរជនមានអំណាចនៅទីនោះ។

ដោយមិនដឹងខ្លួន ក្មេងប្រុសរូបនេះត្រូវបានគេបោះបង់ចោលទាំងស្រុង ហើយគេបានបន្តរស់នៅក្នុងជីវិតដ៏ស្រស់បំព្រង និងលំហែកាយ ដោយដើរលេងក្នុងទីប្រជុំជនជាប្រចាំជាមួយស្រីបម្រើផ្ទាល់ខ្លួន ដោយមិនបាច់ព្រួយបារម្ភរឿងប្រាក់ឡើយ ទោះបីជាគេមិនបានធ្វើការងារមួយថ្ងៃសោះក្នុងមួយឆ្នាំក៏ដោយ។

ជញ្ជាំងដីដែលខណ្ឌចែកផ្ទះនៅក្នុង ច្រកផ្លូវក្អមដី គឺទាបៗណាស់ ដូច្នេះក្មេងប្រុសរូបនោះអាចមើលរំលងជញ្ជាំងទៅខាងទៀតបានយ៉ាងងាយស្រួល ប៉ុន្តែគេតែងតែចូលចិត្តអង្គុយច្រោងម៉ោងនៅលើកំពូលជញ្ជាំងរាល់ពេលដែលគេនិយាយទៅកាន់ ឆឺន ភីងអាន។

ក្មេងប្រុសអ្នកជិតខាងមានឈ្មោះថា សុង ជីស៊ីន ដែលជាឈ្មោះពិរោះ និងមានន័យជ្រាលជ្រៅជាងឈ្មោះដ៏សាមញ្ញ និងអន់របស់ ឆឺន ភីងអាន ឆ្ងាយណាស់។ សូម្បីតែស្រីបម្រើផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេ ជឺគួយ ក៏មានឈ្មោះដ៏ស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់ដែរ។

នៅពេលនេះ ជឺគួយ កំពុងឈរនៅខាងទៀតនៃជញ្ជាំង ដោយមានភ្នែកធំៗរមូលៗ និងមើលទៅភ័យខ្លាច។

ស្រាប់តែមានសំឡេងមួយបន្លឺឡើងពីច្រកចូលទីធ្លាផ្ទះ។ «តើឯងព្រមលក់ស្រីបម្រើម្នាក់នោះទេ?»

សុង ជីស៊ីន មានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងចំពោះសំណួរនេះ ហើយគេបានបង្វែរមុខទៅមើល ក៏ប្រទះឃើញក្មេងប្រុសម្នាក់ស្លៀកពាក់អាវឃ្មុំប៉ាក់មាសដែលមិនស្គាល់អត្តសញ្ញាណសោះ កំពុងឈរនៅខាងក្រៅទីធ្លាផ្ទះ ដោយមានស្នាមញញឹមស្រាលនៅលើផ្ទៃមុខ។

នៅក្បែរក្មេងប្រុសស្លៀកពាក់អាវឃ្មុំប៉ាក់មាសនោះ មានបុរសចំណាស់ម្នាក់រាងខ្ពស់ស្រឡះ និងមានសម្បុរសម្រស់ស្អាតបាត និងមានទឹកមុខសប្បុរស។ ភ្នែករបស់បុរសចំណាស់រូបនោះបានបង្រួមបន្តិច ខណៈពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់គាត់បានសម្លឹងមើលទៅក្មេងប្រុសទាំងបីនាក់នៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះអ្នកជិតខាងទាំងពីរ។

ខ្សែភ្នែករបស់គាត់បានសម្លឹងរំលង ឆឺន ភីងអាន ដោយមិនបានឈប់ឈរឡើយ ប៉ុន្តែការយកចិត្តទុកដាក់របស់គាត់បាននៅទ្រឹងលើ សុង ជីស៊ីន និងស្រីបម្រើរបស់គេ ជឺគួយ ហើយស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គាត់ក៏កាន់តែច្បាស់ឡើងៗ។

សុង ជីស៊ីន បានលួចមើលក្មេងប្រុសស្លៀកពាក់អាវឃ្មុំប៉ាក់មាសពីជ្រុងភ្នែករបស់គេ ខណៈពេលដែលគេឆ្លើយតបថា៖ «ប្រាកដជាបាន តើហេតុអ្វីមិនបាន?»

«តើឯងចង់បានតម្លៃប៉ុន្មានសម្រាប់នាង?» ក្មេងប្រុសស្លៀកពាក់អាវឃ្មុំប៉ាក់មាសសួរដោយមានស្នាមញញឹមស្រាល។

ភ្នែករបស់ ជឺគួយ បានបើកធំៗដោយភាពមិនជឿនៅពេលឮការសន្ទនានេះ ដែលធ្វើឲ្យនាងប្រៀបដូចជាកូនក្តាន់ដែលកំពុងភ័យស្លន់ស្លោ។

សុង ជីស៊ីន បានក្រឡប់ភ្នែកឡើងលើ ខណៈពេលដែលគេលើកម្រាមដៃមួយ ហើយគ្រវីវាចុះឡើងៗ។ «ខ្ញុំចង់បានប្រាក់ ១០,ឡាន តាមល!»

កន្សោមមុខរបស់ក្មេងប្រុសស្លៀកពាក់អាវឃ្មុំប៉ាក់មាសនៅតែមិនផ្លាស់ប្តូរ ខណៈពេលដែលគេងក់ក្បាលឆ្លើយតប។ «យល់ព្រម ខ្ញុំយកនាង»។

ក្មេងប្រុសរូបនោះមើលទៅមិនដូចជាកំពុងនិយាយលេងឡើយ ហើយ សុង ជីស៊ីន បានប្រញាប់ប្រញាល់កែប្រែថា៖ «តាមពិតទៅ ខ្ញុំចង់បានមាស ២០,០០០ តាមល!»

ស្នាមញញឹមរំភើបមួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ក្មេងប្រុសនោះ ខណៈពេលដែលគេនិយាយថា៖ «ខ្ញុំគ្រាន់តែនិយាយលេងប៉ុន្មាន»។

សុង ជីស៊ីន មិនបានសប្បាយចិត្តទាល់តែសោះ។

ក្មេងប្រុសរូបនោះមិនបានយកចិត្តទុកដាក់បន្ថែមទៀតចំពោះ សុង ជីស៊ីន ឡើយ ខណៈពេលដែលគេបង្វែរខ្សែភ្នែកទៅរក ឆឺន ភីងអាន។ «វាជាការអរគុណដល់ឯងហើយ ដែលខ្ញុំអាចទិញត្រីកាពនោះបាននៅថ្ងៃនេះ។ បន្ទាប់ពីយកវាមកផ្ទះវិញ កាន់តែមើលវា ខ្ញុំកាន់តែស្រឡាញ់វា ដូច្នេះខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តថាខ្ញុំត្រូវតែមកអរគុណឯងដោយផ្ទាល់។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំសុំឲ្យ តាវូ នាំខ្ញុំមកទីនេះដើម្បីជួបឯងភ្លាមៗ»។

គេបានបោះថង់ប៉ាក់ធ្ងន់មួយទៅឲ្យ ឆឺន ភីងអាន រួចនិយាយដោយស្នាមញញឹមស្រស់ស្រាយថា៖ «នេះជាការអរគុណរបស់ខ្ញុំចំពោះឯង។ ពួកយើងលែងមានជំពាក់គ្នាតទៅទៀតហើយ»។

ឆឺន ភីងអាន ទើបតែរៀបនឹងនិយាយអ្វីមួយ ប៉ុន្តែក្មេងប្រុសស្លៀកពាក់អាវឃ្មុំប៉ាក់មាសបានចាកចេញទៅបាត់ទៅហើយ ដោយទុកឲ្យ ឆឺន ភីងអាន សម្លឹងមើលទៅតាមដោយចិញ្ចើមជ្រួញ។

កាលពីព្រឹកមិញ ឆឺន ភីងអាន ទើបតែបានប្រទះឃើញបុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់កំពុងដើរតាមផ្លូវ ខណៈពេលកំពុងយួរកន្ត្រកត្រី។ បុរសរូបនោះបានស្ទូចបានត្រីកាពពណ៌មាសមួយ ដែលមានប្រវែងប្រហែលនឹងបាតដៃមនុស្ស ហើយវាកំពុងបម្រះយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងកន្ត្រកឫស្សី។ ឆឺន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ថាត្រីកាពពណ៌មាសនោះមានរូបរាងរីករាយ និងអបអរសាទរយ៉ាងខ្លាំង ហើយគេបានសួរទៅបុរសរូបនោះថា តើគាត់ព្រមលក់ត្រីនោះក្នុងតម្លៃ ១០ កាក់ទង់ដែងដែរឬទេ។

បុរសរូបនោះដើមឡើយមានបំណងត្រឹមតែហូបត្រីប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែគាត់បានប្រញាប់ប្រញាល់ទាញយកឱកាសដើម្បីចំណេញប្រាក់ពីផលស្ទូចរបស់គាត់ ដោយទារតម្លៃយ៉ាងថ្លៃហួសហេតុគឺ ៣០ កាក់ទង់ដែង។ ឆឺន ភីងអាន ដែលក្រីក្រ ប្រាកដជាគ្មានប្រាក់សល់ច្រើនយ៉ាងនេះនៅក្នុងដៃឡើយ ប៉ុន្តែក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គេក៏មិនដាច់ចិត្តទុកត្រីកាពពណ៌មាសនោះចោលដែរ។

ដូច្នេះហើយ គេបានចាប់ផ្តើមតថ្លៃជាមួយបុរសរូបនោះ ហើយគេព្រមយកត្រីនោះក្នុងតម្លៃ ១៥ កាក់ទង់ដែង ឬសូម្បីតែ ២០ កាក់។ នៅពេលដែលបុរសរូបនោះចាប់ផ្តើមបង្ហាញសញ្ញានៃការយល់ព្រម ក្មេងប្រុសស្លៀកពាក់អាវឃ្មុំប៉ាក់មាស និង តាវូ ក៏បានដើរកាត់ ហើយពួកគេបានទិញត្រីកាព និងកន្ត្រកត្រីក្នុងតម្លៃ ៥០ កាក់ទង់ដែងដោយគ្មានការរេស្ទាក់ស្ទើរឡើយ ដោយទុកឲ្យ ឆឺន ភីងអាន សម្លឹងមើលទៅតាមដោយទឹកមុខស្តាយក្រោយ។

បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើលទៅរូបរាងចាកចេញរបស់ក្មេងប្រុស និង តាវូ មួយសន្ទុះ សុង ជីស៊ីន បានដកខ្សែភ្នែករបស់គេមកវិញដោយទឹកមុខខឹងសម្បារ រួចក៏លោតចុះពីលើជញ្ជាំង។ ស្រាប់តែមានគំនិតមួយលេចឡើងក្នុងចិត្តរបស់គេ ហើយគេបានបង្វែរមុខទៅរក ឆឺន ភីងអាន ខណៈពេលដែលគេសួរថា៖ «តើឯងនៅចាំ ពស់ជើងបួន កាលពីខែមុនទេ?»

ឆឺន ភីងអាន បានងក់ក្បាលឆ្លើយតប។

មិនត្រឹមតែ ឆឺន ភីងអាន ចាំប៉ុណ្ណោះទេ វាគឺជាការចងចាំយ៉ាងច្បាស់លាស់នៅក្នុងចិត្តរបស់គេ។

យោងតាមទំនៀមទម្លាប់ និងប្រពៃណីដែលត្រូវបានតំណាលគ្នាយ៉ាងយូរលង់អស់ជាច្រើនសតវត្សរ៍នៅក្នុងទីប្រជុំជនតូចមួយនេះ វាគឺជាប្រយោជន៍ដ៏ល្អសម្រាប់សត្វលូនវារដែលចូលមកក្នុងផ្ទះរបស់នរណាម្នាក់ ហើយវាត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាប្រការត្រកូលខ្លាំងណាស់សម្រាប់ម្ចាស់ផ្ទះដែលមានសំណាងបែបនេះក្នុងការដេញ ឬសម្លាប់សត្វទាំងនោះ។ នៅថ្ងៃទីមួយ ខែទីមួយ នៃចន្ទគតិ សុង ជីស៊ីន បានកំពុងអាំងថ្ងៃ ខណៈពេលអង្គុយលើកាំជណ្តើរផ្ទះរបស់គេ នៅពេលដែលសត្វមួយដែលគេហៅជាទូទៅថា ពស់ជើងបួន បានចាប់ផ្តើមវារចូលមកក្នុងផ្ទះភ្លាមៗនៅចំពោះមុខគេ។

សុង ជីស៊ីន បានចាប់សត្វនោះ រួចបោះវាចេញពីទីធ្លាផ្ទះ ប៉ុន្តែអ្វីដែលធ្វើឲ្យគេភ្ញាក់ផ្អើលនោះ គឺទោះបីជាសត្វនោះត្រូវរងរបួស និងវង្វេងស្មារតីពីការធ្លាក់ក៏ដោយ ក៏វាមើលទៅកាន់តែមានភាពក្លាហាន និងប្តេជ្ញាចិត្តរាល់ពេលដែលបរាជ័យ ដោយព្យាយាមវារចូលមកក្នុងផ្ទះម្តងហើយម្តងទៀត។

សុង ជីស៊ីន មិនដែលជឿលើជំនឿអរូបិយឡើយ ហើយគេមានកំហឹងយ៉ាងខ្លាំងចំពោះសត្វដែលខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួននេះ រហូតដល់គេបានបោះវាចូលទៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះរបស់ ឆឺន ភីងអាន ក្នុងកំហឹង។ អ្វីដែលធ្វើឲ្យគេងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងនោះ គឺគេបានប្រទះឃើញ ពស់ជើងបួន ដដែលនោះ កំពុងដេកមូលខ្លួននៅក្រោមគ្រែរបស់គេនៅថ្ងៃបន្ទាប់។

សុង ជីស៊ីន មានអារម្មណ៍ថា ជឺគួយ បានទាញដៃអាវរបស់គេ ហើយមើលទៅមានការយល់ចិត្តគ្នារវាងពួកគេ ខណៈពេលដែលគេដឹងភ្លាមៗពីអ្វីដែលនាងចង់បាន ហើយបានទប់ចិត្តមិននិយាយអ្វីដែលគេរៀបនឹងនិយាយបន្ទាប់ឡើយ។

អ្វីដែលគេចង់និយាយនោះគឺថា ពស់ជើងបួន ដ៏អាក្រក់មើលនោះ ទើបតែមានពកមួយលេចឡើងនៅលើពកថ្ងាសរបស់វា ប្រៀបដូចជាមានស្នែងកំពុងដុះនៅទីនោះ។

ជំនួសមកវិញ សុង ជីស៊ីន បាននិយាយអ្វីផ្សេង។ «ជឺគួយ និងខ្ញុំប្រហែលជានឹងចាកចេញពីទីនេះនៅខែក្រោយ»។

ឆឺន ភីងអាន បានដកដង្ហើមធំស្រាលៗឆ្លើយតប។ «មើលថែខ្លួនឯងឲ្យបានល្អ»។

«មានរបស់ខ្លះដែលខ្ញុំប្រាកដជាមិនអាចយកទៅជាមួយបានឡើយ ឯងប្រយ័ត្នលួចអ្វីសោះនៅពេលដែលខ្ញុំចាកចេញទៅ!» សុង ជីស៊ីន និយាយដោយពាក់កណ្តាលលេងសើច។

ឆឺន ភីងអាន បានគ្រវីក្បាល។

សុង ជីស៊ីន បានសើចយ៉ាងខ្លាំង ខណៈពេលដែលគេយកម្រាមដៃចាក់ ឆឺន ភីងអាន ដោយមានស្នាមញញឹមខិលខូចនៅលើផ្ទៃមុខ។ «ឯងពិតជាមនុស្សកំសាកមែន! មិនចម្លែកទេដែលអំបូរក្រីក្រមិនដែលបង្កើតបានកូនប្រុសខ្ពង់ខ្ពស់។ មិនត្រឹមតែឯងត្រូវគេជិះជាន់ និងសើចចំអកក្នុងជាតិនេះប៉ុណ្ណោះទេ ឯងប្រហែលជានឹងជួបជោគវាសនាដូចគ្នានៅក្នុងជាតិមុខទៀតផង!»

ឆឺន ភីងអាន មិនបានឆ្លើយតបអ្វីចំពោះពាក្យនេះឡើយ។

ក្មេងប្រុសទាំងពីរនាក់បានត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួន ហើយ ឆឺន ភីងអាន បានបិទទ្វារ ខណៈពេលដែលគេដេកលើគ្រែឈើ រួចបិទភ្នែក ខណៈពេលដែលគេរអ៊ូរទាំដោយស្ងាត់ៗម្នាក់ឯងថា៖ «សូមឲ្យមានសន្តិភាពពេញមួយឆ្នាំ សូមឲ្យមានសុវត្ថិភាពពេញមួយឆ្នាំ សូមឲ្យខ្ញុំមានសុវត្ថិភាព និងសន្តិភាពពេញមួយឆ្នាំ»។