កម្រិតទី៥នៃការហ្វឹកហាត់រាងកាយ

រដូវក្តៅដ៏ក្ដៅហែងមួយខែបានកន្លងផុតទៅក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។

ក្នុងអំឡុងពេលមួយខែនេះ លីន ដុង បានបន្តលួចដាក់ដំណក់ទឹកពណ៌ក្រហមពីយ័ន្តថ្មចូលទៅក្នុងថ្នាំរបស់ លីន ស៊ាវ ជាសម្ងាត់។ ដោយសារតែលក្ខណៈសម្បត្តិអស្ចារ្យរបស់វា របួសរបស់ លីន ស៊ាវ បានជាសះស្បើយទាំងស្រុង ហើយផ្ទៃមុខដែលធ្លាប់តែស្លេកស្លាំងនិងអស់សង្ឃឹមរបស់គាត់ ក៏បានរលាយបាត់ទៅវិញ។

ក្នុងអំឡុងពេលនេះដែរ លីន ដុង ក៏ទទួលបានវឌ្ឍនភាពគួរឱ្យកត់សម្គាល់ក្នុងការហ្វឹកហាត់របស់ខ្លួនផងដែរ។ ដោយសារតែដំណក់ទឹកពណ៌ក្រហមពីយ័ន្តថ្ម ការឈឺចាប់រមាស់នៅក្នុងឆ្អឹងរបស់គេកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។ លីន ដុង អាចមានអារម្មណ៍យ៉ាងច្បាស់ថា នៅកណ្តាលនៃការឈឺចាប់រមាស់នោះ ភាពរឹងមាំនិងកម្លាំងនៃរាងកាយរបស់គេកំពុងកើនឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័ស។

អារម្មណ៍នេះធ្វើឱ្យ លីន ដុង រីករាយយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះគេដឹងថាគេកំពុងឈានទៅរកកម្រិតទី៥នៃការហ្វឹកហាត់រាងកាយយ៉ាងលឿន។

«ហូ... ហូ...»

នៅក្នុងរូងភ្នំដ៏ត្រជាក់និងស្រស់ស្រាយមួយ មានស្រមោលមនុស្សម្នាក់កំពុងទ្ររាងកាយយ៉ាងរឹងមាំដោយប្រើតែមេដៃទាំងពីរ ខណៈដែលជើងរបស់គេអណ្តែតផុតពីផ្ទៃដី។ គេពឹងផ្អែកទាំងស្រុងលើកម្លាំងមេដៃដើម្បីទ្ររាងកាយទាំងមូលរបស់គេ ហើយធ្វើចលនាឡើងចុះដោយប្រើដៃ ដែលមើលទៅប្រហាក់ប្រហែលនឹងការធ្វើលំហាត់ប្រាណរុញដី។ ញើសបានជោកជាំពេញសម្លៀកបំពាក់របស់គេទៅហើយ ប៉ុន្តែដំណក់ញើសថ្មីៗនៅតែបន្តស្រក់ចុះមកលើដីឥតឈប់ឈរ រហូតបង្កើតបានជាថ្លុកទឹកដ៏ធំមួយ។

«ផឹប!»

សាច់ដុំគ្រប់កន្លែងក្នុងរាងកាយរបស់គេត្រូវបានប្រើប្រាស់យ៉ាងពេញទំហឹង។ ប្រហែលកន្លះម៉ោងក្រោយមក លីន ដុង ក៏ដួលទៅលើដីដោយសារអស់កម្លាំង។ ខណៈដែលគេដេកនៅលើដីដោយព្យាយាមដកដង្ហើមយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ ការឈឺចាប់ខ្លាំងមួយក៏បានរាលដាលពេញរាងកាយរបស់គេបន្តិចម្តងៗ។

«ផ្លឹប!»

លីន ដុង ស្ពឹកធ្មេញ ខណៈដែលគេខំប្រឹងងើបខ្លួនដើម្បីយកឈ្នះលើការឈឺចាប់ពីការអស់កម្លាំងខ្លាំង។ ដោយមិនបានដោះសម្លៀកបំពាក់ចេញ គេក៏ទម្លាក់ខ្លួនចូលទៅក្នុងអាងថ្មទាំងកម្លាំងខ្សោយ។

នៅពេលដែល លីន ដុង ទម្លាក់ខ្លួនចូលទៅក្នុងអាងថ្ម ពពុះទឹកពណ៌ក្រហមស្រាលៗក៏ផុសឡើងភ្លាមៗ ហើយជ្រៀតចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់ លីន ដុង តាមរយៈរន្ធញើសរបស់គេ។

លីន ដុង អណ្តែតខ្លួនយ៉ាងស្រួលនៅក្នុងអាងថ្ម ដោយពេលនេះគេមានកម្លាំងត្រឹមតែដកដង្ហើមហត់ៗប៉ុណ្ណោះ។ វាហាក់ដូចជាកោសិកាគ្រប់កន្លែងក្នុងរាងកាយរបស់គេកំពុងតវ៉ាប្រឆាំងនឹងគេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ «ការតវ៉ា» ទាំងនេះបានប្រែទៅជាភាពលោភលន់ភ្លាមៗ នៅពេលដែលកោសិកាទាំងនោះចាប់ផ្តើមស្រូបយកទឹកពណ៌ក្រហមស្រាលៗដែលជ្រៀតចូលក្នុងខ្លួនគេយ៉ាងឃ្លាន។

លីន ដុង បិទភ្នែករីករាយនឹងអារម្មណ៍ដ៏មានជីវជាតិនេះ។ នៅពេលដែលគេលាតសន្ធឹងរាងកាយ ស្រាប់តែរាងកាយរបស់គេចាប់ផ្តើមញ័រដោយមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។ ការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងបានបន្លឺឡើងពីក្នុងឆ្អឹងរបស់គេ ហើយរាលដាលយ៉ាងលឿនពេញរាងកាយទាំងមូល។

ការឈឺចាប់ភ្លាមៗនេះធ្វើឱ្យ លីន ដុង ខាំធ្មេញយ៉ាងណែនដោយការឈឺចាប់។ ប៉ុន្តែទឹកមុខដ៏រំភើបមួយបានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ។

«ទម្លុះកម្រិត!»

អារម្មណ៍នេះគឺជាអ្វីដែល លីន ដុង កំពុងរង់ចាំ។ ឱកាសសម្រាប់ការទម្លុះកម្រិតរបស់គេបានមកដល់ហើយ!

ការឈឺចាប់បានរាលដាលយ៉ាងលឿនពេញរាងកាយរបស់គេ។ វាប្រៀបដូចជាមាននរណាម្នាក់កំពុងខួងឆ្អឹងគ្រប់កន្លែងក្នុងរាងកាយរបស់គេក្នុងពេលតែមួយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលនោះ លីន ដុង អាចមានអារម្មណ៍យ៉ាងច្បាស់ថាឆ្អឹងគ្រប់កន្លែងក្នុងរាងកាយរបស់គេកំពុងតែរឹងមាំនិងមាំមួនឡើងបន្តិចម្តងៗ!

ការឈឺចាប់ខ្លាំងបានរលាយបាត់ទៅវិញយ៉ាងលឿនដូចពេលដែលវាបានមកដល់។ ក្នុងរយៈពេលមិនដល់ប្រាំនាទីផង ការឈឺចាប់ក៏ថមថយចុះបន្តិចម្តងៗ។

បន្ទាប់ពីការឈឺចាប់រលាយបាត់ លីន ដុង មានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយនិងពោរពេញដោយថាមពល។ នៅពេលដែលគេលោតចេញពីអាងថ្ម គេបានលាតសន្ធឹងរាងកាយ ដែលធ្វើឱ្យមានសំឡេងគ្រើមៗបន្លឺឡើងពីខាងក្នុង។ ពេលនេះ គេហាក់ដូចជាខ្ពស់ជាងមុន ហើយមើលទៅរឹងមាំជាងមុនឆ្ងាយណាស់។

«ផាច់ ផាច់ ផាច់ ផាច់...»

ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីចុះដល់ដី លីន ដុង ក៏បានអនុវត្តក្បាច់កណ្តាប់ដៃទម្លុះដែលគេធ្លាប់ស្គាល់យ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ ខណៈដែលស៊េរីនៃសំឡេងគ្រើមៗបានបន្លឺឡើងយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងរូងភ្នំ។ ពីសំឡេងបន្ទរតិចៗនោះ គេអាចដឹងបានថា កម្លាំងនៅពីក្រោយកណ្តាប់ដៃរបស់គេហាក់ដូចជាបានកើនឡើងដល់កម្រិតថ្មីមួយទៀត។

«ផាំង!»

នៅពេលដែលសំឡេងបន្ទរទីប្រាំបួនបានបន្លឺឡើង លីន ដុង បានវាយកណ្តាប់ដៃរបស់គេទៅលើផ្ទាំងថ្មដ៏ធំមួយ។ ភ្លាមៗនោះ ស្នាមប្រេះមួយចំនួនបានលេចឡើងនៅលើផ្ទាំងថ្មនោះ។ មើលទៅទាំងកម្លាំងនិងថាមពលរបស់គេត្រូវបានបង្កើនយ៉ាងខ្លាំងបន្ទាប់ពីឈានដល់កម្រិតទី៥នៃការហ្វឹកហាត់រាងកាយ។ វាពិតជាមិនអាចប្រៀបធៀបនឹងកម្រិតទី៤បានឡើយ។

នៅពេលឃើញទិដ្ឋភាពនេះ លីន ដុង ក៏ញញឹម។ នៅពេលដែលគេត្រៀមនឹងសម្រាក គំនិតមួយក៏បានផុសឡើងក្នុងចិត្តរបស់គេ។ ដោយរក្សាជំហរដដែល គេបិទភ្នែកហើយព្យាយាមរីករាយនឹងអារម្មណ៍ដ៏អាថ៌កំបាំងដែលកំពុងហូរតាមឆ្អឹងរបស់គេ។

ខណៈដែលគេកំពុងរីករាយនឹងអារម្មណ៍នោះ រាងកាយរបស់ លីន ដុង ក៏បានកែសម្រួលនិងធ្វើចលនាស្របទៅនឹងលំហូរនៃថាមពលដែលកំពុងហូរពេញរាងកាយរបស់គេ។ សូម្បីតែនៅលើស្បែកក្រោមដៃអាវរបស់គេ ក៏មានរលកតូចៗចាប់ផ្តើមផុសឡើងដែរ។

សាច់ដុំគ្រប់កន្លែងក្នុងរាងកាយរបស់គេធ្វើចលនាព្រមគ្នា ខណៈដែលរលកកម្លាំងបានហូរចេញមកហើយប្រមូលផ្តុំនៅត្រង់ដៃរបស់ លីន ដុង។

«ផាច់!»

នៅពេលដែលរលកកម្លាំងទៅដល់កណ្តាប់ដៃរបស់គេ ភ្នែករបស់ លីន ដុង ក៏បើកឡើងភ្លាមៗ ខណៈដែលសំឡេងតូចមួយបានញ័រចេញពីក្នុងរាងកាយរបស់គេយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

សំឡេងនេះមិនខ្លាំងទេ ប៉ុន្តែវាពោរពេញដោយកម្លាំងដ៏មហិមា!

«បាំង!»

នៅពេលដែលកម្លាំងហៀបនឹងទៅដល់ចុងកណ្តាប់ដៃ លីន ដុង ក៏ដកដង្ហើមចូលយ៉ាងជ្រៅ។ ដោយបញ្ចេញសំឡេងស្រែកតិចៗ គេក៏វាយកណ្តាប់ដៃទៅលើផ្ទាំងថ្មដ៏រឹងមាំនៅចំពោះមុខយ៉ាងខ្លាំង។ សំឡេងបន្ទរតិចៗមួយបានបន្លឺឡើង ខណៈដែលស្នាមប្រេះចាប់ផ្តើមរាលដាលពេញផ្ទាំងថ្ម។ ជាចុងក្រោយ វាបានផ្ទុះឡើងដោយសំឡេងបាំងដ៏ខ្លាំងមួយ។

«កម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចមែន!»

លីន ដុង សម្លឹងមើលគំនរថ្មដែលធ្លាប់តែជាផ្ទាំងថ្មដ៏ធំមួយ ដោយទឹកមុខមិនគួរឱ្យជឿ។ កម្លាំងដែលបានបង្ហាញគឺស្ទើរតែអាចប្រៀបធៀបបានទៅនឹងក្បាច់គុនកម្រិតទី៣ថ្នាក់ទាប!

«ដូច្នេះ នេះគឺជាថាមពលពិតប្រាកដនៃសំឡេងបន្ទរទីដប់ពីកណ្តាប់ដៃទម្លុះ!»

មួយសន្ទុះក្រោយមក លីន ដុង ក៏បានដឹងខ្លួនឡើងវិញ។ ទឹកមុខរំភើបបានផុសឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ។ នេះជាលើកទីមួយហើយដែលគេអនុវត្តសំឡេងបន្ទរទីដប់បានយ៉ាងត្រឹមត្រូវ! ពេលនេះគេយល់ហើយថាហេតុអ្វីបានជាការរៀនសំឡេងបន្ទរទីដប់វាពិបាកខ្លាំងម្ល៉េះ៖ វាមានកម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចបែបនេះឯង។

យោងតាមការគណនារបស់ លីន ដុង ប្រសិនបើគេជួប លីន ហុង ពេលនេះ គេអាចពឹងផ្អែកលើកណ្តាប់ដៃទម្លុះសំឡេងបន្ទរទីដប់នេះដើម្បីប្រយុទ្ធឱ្យស្មើដៃជាមួយអ្នកនោះបាន។ សូម្បីតែនៅក្នុងត្រកូលលីន ក្បាច់គុនកម្រិតទី៣ក៏កម្ររកបានដែរ។ បូករួមទាំងក្នុងចំណោមយុវជនជំនាន់ក្រោយបច្ចុប្បន្ន ក៏គ្មាននរណាម្នាក់ដែលមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការរៀនវាបានឡើយ។

«ហិ ហិ លីន ហុង ចាំមើលទៅចុះ...»

នៅពេលដែលគេនឹកឃើញពីរបៀបដ៏អាក្រក់ដែល លីន ហុង គិតដោយងាយៗថា ឈីង តាន់ ជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួន លីន ដុង ក៏ក្តាប់ដៃយ៉ាងណែនដោយមិនដឹងខ្លួន។ ដោយការសើចចំអក គេបានសម្លឹងមើលទៅអាងថ្ម ខណៈដែលចិញ្ចើមរបស់គេជ្រួញចូលគ្នា។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ គេបានដឹងថាប្រសិទ្ធភាពនៃដំណក់ទឹកពណ៌ក្រហមដែលបានពនឺពីយ័ន្តថ្មបានចាប់ផ្តើមថមថយ ហើយមិនសូវមានប្រសិទ្ធភាពដូចមុនទៀតទេ។

«ហាក់ដូចជាដំណក់ទឹកពណ៌ក្រហមដែលពនឺហើយមិនអាចបំពេញតាមតម្រូវការរបស់ខ្ញុំបានទៀតទេ។ ប្រសិនបើខ្ញុំចង់ទម្លុះទៅកម្រិតទី៦នៃការហ្វឹកហាត់រាងកាយយ៉ាងឆាប់រហ័ស ខ្ញុំប្រហែលជាត្រូវប្រើដំណក់ទឹកពណ៌ក្រហមដោយផ្ទាល់ហើយ។»

កម្រិតទី៦នៃការហ្វឹកហាត់រាងកាយអាចចាត់ទុកថាជាចំណុចត្រួតពិនិត្យដ៏សំខាន់បំផុតសម្រាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ថ្មីនៅដំណាក់កាលដំបូង។ នៅកម្រិតទី៦ ម្នាក់អាចចម្រាញ់គ្រាប់ពូជថាមពលយានបាន។ នៅពេលដែលសម្រេចបានជំហាននោះ ទើបអាចចាត់ទុកថាជាអ្នកហ្វឹកហាត់ពិតប្រាកដម្នាក់!

ដូច្នេះ សារៈសំខាន់នៃជំហាននេះមិនអាចមើលរំលងបានឡើយ។

នៅពេលដែលទឹកមុខរបស់ លីន ដុង ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ គេក៏ដកដបថ្លាមួយចេញពីដៃអាវ។ វាត្រូវបានបំពេញពាក់កណ្តាលដោយទឹកពណ៌ក្រហមពីយ័ន្តថ្មរួចទៅហើយ។

នៅពេលដែលគេសម្លឹងមើលបរិមាណដ៏ច្រើននៃដំណក់ទឹកពណ៌ក្រហម មុំមាត់របស់ លីន ដុង ក៏បានងើបឡើងបង្កើតជាស្នាមញញឹមដ៏ពេញចិត្ត។