ការទស្សន៍ទាយ

ពេលត្រឡប់មកអង្គុយលើកៅអីវិញ គាត់បានឮសំឡេងកណ្ដឹងវិហារពីចម្ងាយរោទ៍ឡើងម្ដងទៀត។ សំឡេងនោះបន្លឺឡើងចំនួនប្រាំពីរដង ទើប ចូវ ម៉ីងរុយ ក្រោកឈរឡើងយឺតៗ។ គាត់ដើរទៅមុខទូដាក់ខោអាវ រួចយកសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ចេញមក។

អាវកាក់ពណ៌ខ្មៅពាក់ផ្គូផ្គងនឹងអាវធំ ខោជើងវែងដែលរឹបជាប់នឹងជើង មួកកំពូលរាប និងបរិយាកាសបែបអ្នកប្រាជ្ញតិចៗនោះ បានធ្វើឱ្យ ចូវ ម៉ីងរុយ មានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនកំពុងតែមើលរឿងភាគអង់គ្លេសសម័យវិចតូរីយ៉ាអញ្ចឹង។

គាត់រអ៊ូតិចៗទាំងញញឹមស្រាលៗ ហើយគ្រវីក្បាលថា៖ «ខ្ញុំមិនមែនទៅសម្ភាសការងារឯណា។ ខ្ញុំគ្រាន់តែទៅទិញគ្រឿងផ្សំសម្រាប់រៀបចំ ពិធីបង្កើនសំណាង របស់ខ្ញុំតែប៉ុណ្ណោះ...»

ឃ្លីន មានការព្រួយបារម្ភអំពីការសម្ភាសការងារដែលជិតមកដល់ខ្លាំងពេក រហូតក្លាយជាទម្លាប់ទៅហើយ។ នៅពេលដែលគាត់មិនសូវផ្ចង់អារម្មណ៍ គាត់តែងតែពាក់ឈុតសម្លៀកបំពាក់ដែលសមរម្យបំផុតតែមួយឈុតដែលគាត់មានដោយស្វ័យប្រវត្តិ។

បន្ទាប់ពីដកដង្ហើមធំមួយខ្សឺត ចូវ ម៉ីងរុយ ក៏ដោះអាវធំនិងអាវកាក់ចេញ រួចប្ដូរទៅពាក់អាវក្រៅពណ៌លឿងទុំវិញ។ គាត់ក៏បានប្ដូរទៅពាក់មួកមូលពណ៌ដូចគ្នាដែរ។

ក្រោយពីស្លៀកពាក់រួចរាល់ គាត់ក៏ដើរទៅខាងគ្រែ រួចលើកពូកការ៉េមួយឡើង។ គាត់លូកដៃចូលទៅក្នុងរន្ធមួយដែលមិនសូវមានអ្នកចាប់អារម្មណ៍នៅខាងក្រោម ហើយរាវរកមួយសន្ទុះទើបរកឃើញថតកណ្ដាលមួយ។

ពេលដកដៃស្ដាំចេញ គាត់ក៏ឃើញក្រដាសប្រាក់មួយដុំនៅក្នុងបាតដៃ។ វាមានក្រដាសប្រាក់ប្រហែលប្រាំបីសន្លឹកដែលមានពណ៌បៃតងចាស់ស្លេកៗ។

នេះគឺជាប្រាក់សន្សំទាំងអស់ដែល បេនសុន មាននៅពេលនេះ។ វាថែមទាំងរាប់បញ្ចូលទាំងថ្លៃចំណាយសម្រាប់រស់នៅរយៈពេលបីថ្ងៃខាងមុខទៀតផង។ ក្នុងនោះមានក្រដាសប្រាក់តម្លៃប្រាំ សូលី ចំនួនពីរ និងក្រដាសប្រាក់តម្លៃមួយ សូលី ចំនួនដែលនៅសល់។

នៅក្នុងប្រព័ន្ធរូបិយប័ណ្ណរបស់ នគរឡូន សូលី ត្រូវបានចាត់ថ្នាក់ជាលេខពីរ។ វាមានប្រភពមកពីកាក់ប្រាក់បុរាណ។ មួយ សូលី ស្មើនឹងដប់ពីរ កាក់ស្ពាន់។ វាមាន តម្លៃ មួយ និងប្រាំ សូលី។

នៅកំពូលនៃប្រព័ន្ធរូបិយប័ណ្ណគឺ ផោនមាស។ វាជាក្រដាសប្រាក់ដែរ ប៉ុន្តែមានការធានាដោយមាសនិងមានអត្រាប្ដូរប្រាក់ផ្ទាល់។ មួយ ផោនមាស ស្មើនឹងម្ភៃ សូលី។ វាមាន តម្លៃ មួយ ប្រាំ និងដប់ ផោនមាស។

ចូវ ម៉ីងរុយ ស្រាយក្រដាសប្រាក់មួយសន្លឹកចេញមក ហើយស្រូបយកក្លិនទឹកថ្នាំប្លែកៗតិចៗពីវា។

នេះហើយជាក្លិននៃលុយ។

ប្រហែលជាដោយសារតែ បំណែកនៃការចងចាំ របស់ ឃ្លីន ឬក៏ដោយសារតែការចង់បានលុយជានិច្ចរបស់គាត់ ទើប ចូវ ម៉ីងរុយ មានអារម្មណ៍ថា គាត់បានលង់ស្រឡាញ់ក្រដាសប្រាក់ទាំងនេះភ្លាមៗ។

មើលចុះ ការរចនារបស់វាពិតជាស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់។ វាធ្វើឱ្យរូបភាពរបស់ព្រះចៅហ្សកទីបីដ៏ម៉ឺងម៉ាត់និងមានរបៀបចាស់គំរិល ព្រមទាំងពុកមាត់ទាំងពីររបស់ទ្រង់មើលទៅគួរឱ្យស្រឡាញ់ជាពិសេស...

មើលចុះ ស្នាមទឹកដែលគេអាចមើលឃើញនៅពេលដាក់ក្រដាសប្រាក់ប៉ះនឹងពន្លឺព្រះអាទិត្យនោះ ពិតជាទាក់ទាញខ្លាំងណាស់។ ការរចនាដ៏ប្រណិតសម្រាប់ស្លាកសញ្ញាការពារការក្លែងបន្លំធ្វើឱ្យវាខុសប្លែកទាំងស្រុងពីក្រដាសប្រាក់ក្លែងក្លាយទាំងនោះ!

ចូវ ម៉ីងរុយ សម្លឹងមើលវាដោយកោតសរសើរជិតមួយនាទី ទើបដកក្រដាសប្រាក់តម្លៃមួយ សូលី ចំនួនពីរចេញមក។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏រមូរក្រដាសប្រាក់ដែលនៅសល់ រួចញាត់វាចូលទៅក្នុងថតកំបាំងក្រោមពូកវិញ។

ក្រោយពីតម្រៀបនិងរៀបចំក្រណាត់ជុំវិញរន្ធនោះឱ្យរាបស្មើ ចូវ ម៉ីងរុយ ក៏បត់ក្រដាសប្រាក់ពីរដែលគាត់បានដកចេញនោះឱ្យស្អាត រួចដាក់ចូលទៅក្នុងហោប៉ៅខាងឆ្វេងនៃអាវពណ៌លឿងទុំរបស់គាត់។ គាត់បានញែកក្រដាសប្រាក់ទាំងនោះចេញពីកាក់ពីរបីដែលគាត់មាននៅក្នុងហោប៉ៅខោ។

បន្ទាប់ពីធ្វើរឿងទាំងអស់នេះរួចរាល់ គាត់ក៏ដាក់សោមួយចូលក្នុងហោប៉ៅខាងស្ដាំ ហើយយកថង់ក្រដាសពណ៌ត្នោតចាស់មួយទៅជាមួយ រួចដើរយ៉ាងលឿនឆ្ពោះទៅរកទ្វារ។

ជំហានដើរដ៏ញាប់ញ័ររបស់គាត់បានថយល្បឿនពីការដើរយ៉ាងលឿន រហូតដល់ឈប់នៅទីបំផុត។

ចូវ ម៉ីងរុយ ឈរនៅមាត់ទ្វារ ហើយមិនដឹងថាខ្លួនចាប់ផ្ដើមជ្រួញចិញ្ចើមតាំងពីពេលណានោះទេ។

ការធ្វើអត្តឃាតរបស់ ឃ្លីន ពោរពេញទៅដោយភាពមិនប្រក្រតី។ តើគាត់នឹងជួប «គ្រោះថ្នាក់» អ្វីដែរឬទេ ប្រសិនបើគាត់ចេញទៅទាំងបែបនេះ?

បន្ទាប់ពីគិតយ៉ាងស៊ីជម្រៅ ចូវ ម៉ីងរុយ ក៏ត្រឡប់ទៅតុរបស់គាត់វិញ ហើយទាញថតតុបើក។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏យកកាំភ្លើងខ្លីស្ពាន់ដែលភ្លឺចែងចាំងចេញមក។

នេះគឺជាអាវុធការពារខ្លួនតែមួយគត់ដែលគាត់អាចនឹកឃើញ ហើយវាក៏ជាអាវុធតែមួយគត់ដែលមានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់!

ទោះបីជាគាត់មិនដែលហាត់បាញ់កាំភ្លើងក៏ដោយ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែដកកាំភ្លើងខ្លីបែបនេះចេញមក ក៏ប្រាកដជាធ្វើឱ្យអ្នកណាម្នាក់ភ័យខ្លាចបានដែរ!

គាត់អង្អែលលោហៈដ៏ត្រជាក់នៃកាំភ្លើងខ្លីនោះ មុននឹងញាត់វាចូលទៅក្នុងហោប៉ៅដែលមានក្រដាសប្រាក់របស់គាត់។ គាត់ក្តាប់លុយនៅក្នុងបាតដៃ ខណៈដែលម្រាមដៃរបស់គាត់សង្កត់លើដងកាំភ្លើង។ វាត្រូវបានលាក់បាំងយ៉ាងជិតឈឹង។

ដោយមានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាព អ្នកដែលដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាងបន្តិចបន្តួចរូបនេះ ក៏ស្រាប់តែមានកង្វល់មួយ។

តើខ្ញុំនឹងបាញ់ខុសគោលដៅឬទេ?

ដោយសារតែគំនិតបែបនេះហូរចូលមក ចូវ ម៉ីងរុយ ក៏ឆាប់រកដំណោះស្រាយបានភ្លាម។ គាត់ដកកាំភ្លើងខ្លីចេញមក ហើយបើកកន្លែងដាក់គ្រាប់។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏តម្រង់រន្ធគ្រាប់ទទេដែលជាលទ្ធផលនៃការ «ធ្វើអត្តឃាត» ឱ្យចំកន្លែងគោះគ្រាប់ មុននឹងបិទវាវិញ។

ធ្វើបែបនេះ ទោះបីជាបាញ់មិនចេញ ក៏គាត់នឹងបាញ់ចេញតែ «គ្រាប់ទទេ!» មួយប៉ុណ្ណោះ។

បន្ទាប់ពីញាត់កាំភ្លើងខ្លីចូលក្នុងហោប៉ៅវិញ ចូវ ម៉ីងរុយ ក៏ដាក់ដៃឆ្វេងរបស់គាត់ទុកក្នុងនោះដដែល។

គាត់យកដៃស្ដាំសង្កត់មួក រួចបើកទ្វារដើរចេញទៅ។

ច្រករបៀងនៅពេលថ្ងៃនៅតែងងឹតដដែល ដោយសារពន្លឺព្រះអាទិត្យតិចតួចចាំងចូលមកពីបង្អួចដែលស្ថិតនៅចុងច្រករបៀង។ ចូវ ម៉ីងរុយ បានចុះជណ្តើរយ៉ាងលឿន ហើយចេញពីអាផាតមិន មុននឹងស្រូបយកពន្លឺនិងភាពកក់ក្តៅនៃព្រះអាទិត្យ។

ទោះបីជាជិតដល់ខែកក្កដាហើយក៏ដោយ ក៏វាត្រូវបានចាត់ទុកថាជាពាក់កណ្តាលរដូវក្តៅដែរ។ ប៉ុន្តែ ទីងហ្គិន ស្ថិតនៅភាគខាងជើងនៃ នគរឡូន ដូច្នេះវាមានលក្ខណៈអាកាសធាតុប្លែកៗ។ សីតុណ្ហភាពប្រចាំឆ្នាំខ្ពស់បំផុតមិនដល់ ៣០ អង្សាសេនៅលើផែនដីនោះទេ ហើយពេលព្រឹកក៏ត្រជាក់ជាងនេះទៅទៀត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តាមដងផ្លូវពោរពេញទៅដោយទឹកកខ្វក់និងសំរាម។ ពី បំណែកនៃការចងចាំ របស់ ឃ្លីន នេះមិនមែនជារឿងចម្លែកទេនៅក្នុងសហគមន៍ដែលមានចំណូលទាប ទោះបីជាមានប្រព័ន្ធលូក៏ដោយ។ យ៉ាងណាមិញ មនុស្សមានចំនួនច្រើនពេក ហើយពួកគេត្រូវការរស់រានមានជីវិត។

«មកសាកល្បងត្រីអាំងដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់របស់យើងមក!»

«ស៊ុបខ្យងក្តៅៗស្រស់ៗ។ ផឹកមួយចាននៅពេលព្រឹកនឹងធ្វើឱ្យមានកម្លាំងពេញមួយថ្ងៃ!»

«ត្រីស្រស់ៗពីកំពង់ផែ តម្លៃត្រឹមតែប្រាំកាក់ស្ពាន់ប៉ុណ្ណោះ!»

«នំម៉ាហ្វហ្វីននិងស៊ុបត្រីអន្ទង់គឺជាការរួមផ្សំដ៏ល្អឥតខ្ចោះ!»

«ខ្យង! ខ្យង! ខ្យង!»

«បន្លែបេះថ្មីៗពីកសិដ្ឋានក្រៅក្រុង។ ថោកហើយស្រស់ទៀត!»

...

អ្នកលក់ចល័តដែលលក់បន្លែ ផ្លែឈើ និងអាហារក្តៅៗបានស្រែកតាមដងផ្លូវ ខណៈដែលពួកគេហៅអ្នកថ្មើរជើងដែលកំពុងប្រញាប់ប្រញាល់។ អ្នកខ្លះនឹងឈប់ហើយប្រៀបធៀបដោយប្រុងប្រយ័ត្នមុននឹងទិញ។ អ្នកខ្លះទៀតគ្រវីដៃដោយអត់ធ្មត់ ព្រោះពួកគេនៅមិនទាន់រកការងារធ្វើបាននៅឡើយសម្រាប់ថ្ងៃនេះ។

ចូវ ម៉ីងរុយ ស្រូបយកក្លិនខ្យល់ដែលលាយឡំដោយក្លិនស្អុយនិងក្លិនក្រអូប។ ខណៈដែលគាត់ក្តាប់កាំភ្លើងខ្លីយ៉ាងតឹងនៅក្នុងដៃឆ្វេង គាត់ក៏ក្តាប់ក្រដាសប្រាក់យ៉ាងណែន។ គាត់សង្កត់មួកដោយដៃស្តាំ ខណៈពេលដែលដើរកាត់ផ្លូវដ៏មមាញឹក ដោយឱនខ្លួនបន្តិច។

ច្បាស់ជាមានចោរនៅក្នុងតំបន់ដែលមានមនុស្សច្រើន។ លើសពីនេះ ផ្លូវនេះមិនខ្វះពលរដ្ឋក្រីក្រដែលកំពុងធ្វើការងារក្រៅម៉ោងបន្ទាប់ពីបាត់បង់ការងារពីមុនរបស់ពួកគេនោះទេ។ ក៏មានកុមារដែលកំពុងអត់ឃ្លានដែលត្រូវបានមនុស្សពេញវ័យកេងប្រវ័ញ្ចដើម្បីឱ្យពួកគេធ្វើតាមបញ្ជា។

គាត់ដើរទៅមុខរហូតដល់ចំណុចដែលភាពកកកុញជុំវិញគាត់ត្រឡប់ទៅរកភាពធម្មតាវិញ។ គាត់តម្រង់ខ្នងហើយងើបក្បាលមើលចុះតាមផ្លូវ។

មានអ្នកលេងអាគ័រដេអុងម្នាក់កំពុងសម្តែងតាមផ្លូវ។ បទភ្លេងខ្លះក៏ពិរោះ ខ្លះក៏រំជើបរំជួល។

នៅក្បែរគាត់មានកុមារជាច្រើនក្នុងសម្លៀកបំពាក់រហែករហិនដែលមានសម្បុរស្លេកស្លាំងដោយសារកង្វះអាហារូបត្ថម្ភ។

ពួកគេស្តាប់តន្ត្រីហើយរាំតាមចង្វាក់ ដោយរាំក្បាច់រាំដែលពួកគេបង្កើតដោយខ្លួនឯង។ មុខរបស់ពួកគេពោរពេញដោយភាពរីករាយហាក់ដូចជាពួកគេជាព្រះអង្គម្ចាស់ឬទេវតា។

ស្ត្រីម្នាក់ដែលមានទឹកមុខស្លាប់បានដើរកាត់; សំពត់របស់នាងកខ្វក់ ហើយស្បែករបស់នាងស្រអាប់។

ក្រសែភ្នែករបស់នាងមើលទៅស្រអាប់និងយឺតយ៉ាវ។ មានតែពេលដែលនាងមើលទៅក្រុមកុមារប៉ុណ្ណោះ ទើបមានពន្លឺភ្លឺចាំងតិចៗ។ វាហាក់ដូចជានាងបានឃើញខ្លួនឯងកាលពីបីទសវត្សរ៍មុន។

ចូវ ម៉ីងរុយ បានដើរហួសនាងហើយបត់ចូលផ្លូវមួយទៀត មុននឹងឈប់នៅហាងនំប៉័ងស្មីរិន។

ម្ចាស់ហាងនំប៉័ងគឺជាយាយអាយុជាងចិតសិបឆ្នាំម្នាក់ឈ្មោះ វិនឌី ស្មីរិន។ សក់របស់គាត់មានពណ៌សប្រផេះទាំងស្រុង ហើយគាត់តែងតែមានស្នាមញញឹមដ៏រួសរាយ។ ចាប់តាំងពីការចាប់ផ្តើមនៃ បំណែកនៃការចងចាំ របស់ ឃ្លីន មក គាត់បាននៅទីនេះលក់នំប៉័ងនិងនំផ្អែម។

ឱ នំខូឃី ទីងហ្គិន និងនំក្រូចឆ្មាដែលគាត់ដុតពិតជាឆ្ងាញ់ណាស់...

ចូវ ម៉ីងរុយ លេបទឹកមាត់មួយក្អឹកហើយញញឹម។

«អ្នកស្រីស្មីរិន នំប៉័ងរ៉ៃប្រាំបីផោន។»

«ឱ។ ឃ្លីន ជាទីស្រឡាញ់ ចុះ បេនសុន ទៅណា? គាត់មិនទាន់ត្រឡប់មកវិញទេឬ?» អ្នកស្រីវិនឌីសួរដោយញញឹម។

«ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃទៀតនេះ» ចូវ ម៉ីងរុយ ឆ្លើយយ៉ាងស្រពិចស្រពិល។

ខណៈដែលអ្នកស្រីវិនឌីយកនំប៉័ងរ៉ៃ គាត់ក៏ដកដង្ហើមធំ។ «គាត់ពិតជាក្មេងប្រុសដែលឧស្សាហ៍ព្យាយាមមែន។ គាត់នឹងមានប្រពន្ធល្អមិនខាន។»

ពេលនិយាយបែបនេះ ជ្រុងមាត់របស់គាត់ក៏កោងឡើង ខណៈដែលគាត់និយាយដោយលេងសើចថា៖ «ឥឡូវនេះអ្វីៗគឺល្អទាំងអស់ហើយ។ អ្នកបានបញ្ចប់ការសិក្សារួចហើយ។ អ្នកគឺជា និស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សាប្រវត្តិសាស្ត្រ នៃ សាកលវិទ្យាល័យខូយ របស់យើង~ ឱ អ្នកនឹងអាចរកលុយបានក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ អ្នកមិនគួរនៅអាផាតមិនដែលអ្នកកំពុងរស់នៅបច្ចុប្បន្ននេះទេ។ យ៉ាងហោចណាស់ អ្នកគួរតែមានបន្ទប់ទឹកផ្ទាល់ខ្លួន។»

«អ្នកស្រីស្មីរិន អ្នកហាក់ដូចជាស្ត្រីវ័យក្មេងនិងមានថាមពលនៅថ្ងៃនេះ។» អ្វីដែល ចូវ ម៉ីងរុយ អាចធ្វើបានគឺឆ្លើយតបដោយស្នាមញញឹមស្ងួត។

ប្រសិនបើ ឃ្លីន អាចឆ្លងកាត់ការសម្ភាសន៍របស់គាត់ដោយជោគជ័យ ហើយក្លាយជាសាស្ត្រាចារ្យនៅសាកលវិទ្យាល័យ ទីងហ្គិន នោះវាជាការពិតដែលគ្រួសាររបស់គាត់នឹងត្រូវបានរុញច្រានឱ្យឡើងទៅកាន់ស្ថានភាពសេដ្ឋកិច្ចសង្គមខ្ពស់ជាងនេះភ្លាមៗ!

នៅក្នុង បំណែកនៃការចងចាំ របស់គាត់ គាត់ធ្លាប់ស្រមើស្រមៃចង់ជួលផ្ទះវីឡានៅជាយក្រុង។ វានឹងមានបន្ទប់ប្រាំឬប្រាំមួយ បន្ទប់ទឹកពីរ យ៉រធំមួយនៅជាន់លើ បន្ទប់ពីរ បន្ទប់បរិភោគអាហារ បន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ ផ្ទះបាយ បន្ទប់ទឹក និងបន្ទប់ស្តុកទុកក្រោមដីនៅជាន់ទីមួយ។

នេះមិនមែនជាក្តីសុបិនដែលមិនអាចទៅរួចនោះទេ។ សូម្បីតែសាស្ត្រាចារ្យដែលកំពុងស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលសាកល្បងនៅសាកលវិទ្យាល័យ ទីងហ្គិន ក៏នឹងមានប្រាក់ខែប្រចាំសប្តាហ៍ចំនួនពីរ ផោនមាស ដែរ។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលសាកល្បង ប្រាក់ខែនឹងត្រូវបានដំឡើងដល់បី ផោនមាស និងដប់ សូលី។ មនុស្សម្នាក់ត្រូវតែដឹងថា ទោះបីជាធ្វើការអស់ជាច្រើនឆ្នាំក៏ដោយ បងប្រុសរបស់ ឃ្លីន គឺ បេនសុន មានប្រាក់ខែប្រចាំសប្តាហ៍ត្រឹមតែមួយផោននិងដប់ សូលី ប៉ុណ្ណោះ។ កម្មករធម្មតានៅរោងចក្រមិនទទួលបានសូម្បីតែមួយផោន ឬយ៉ាងច្រើនបំផុតគឺលើសពីនេះបន្តិចបន្តួច។ ហើយថ្លៃជួលផ្ទះវីឡាគឺប្រហែលដប់ប្រាំបួន សូលី ទៅមួយផោននិងដប់ប្រាំបី សូលី។

«នេះគឺជាភាពខុសគ្នារវាងការរកចំណូលបានបីទៅបួនពាន់យន់ និងការរកចំណូលបានដប់បួនទៅដប់ប្រាំពាន់យន់ក្នុងមួយខែ...» ចូវ ម៉ីងរុយ រអ៊ូក្នុងចិត្ត។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទាំងអស់នេះគឺស្ថិតនៅក្រោមលក្ខខណ្ឌដែលគាត់ឆ្លងកាត់ការសម្ភាសន៍នៅសាកលវិទ្យាល័យ ទីងហ្គិន ឬសាកលវិទ្យាល័យ Backlund។

មិនមានឱកាសផ្សេងទៀតច្រើនទេ។ មនុស្សដែលគ្មានទំនាក់ទំនងមិនអាចទទួលបានការណែនាំដើម្បីក្លាយជាមន្ត្រីរាជការបានទេ។ ហើយអ្នកដែលរៀនប្រវត្តិសាស្ត្រមានឱកាសការងារមានកម្រិតជាង។ មិនមានតម្រូវការច្រើនសម្រាប់ទីប្រឹក្សាឯកជនពីពួកអភិជន ធនាគារ ឬមហាសេដ្ឋីឧស្សាហកម្មនោះទេ។

ដោយគិតគូរថាចំណេះដឹងដែល ឃ្លីន ក្តាប់បានគឺបែកខ្ញែកនិងមិនពេញលេញ ចូវ ម៉ីងរុយ មានអារម្មណ៍ឆ្គាំឆ្គងនិងមានកំហុសចំពោះការរំពឹងទុករបស់អ្នកស្រីស្មីរិនមកលើគាត់។

«ទេ ខ្ញុំតែងតែនៅក្មេងបែបនេះ» អ្នកស្រីវិនឌីឆ្លើយដោយកំប្លែង។

ខណៈពេលដែលគាត់និយាយ គាត់បានវេចខ្ចប់នំប៉័ងរ៉ៃចំនួនដប់ប្រាំមួយដែលគាត់បានថ្លឹងចូលទៅក្នុងថង់ក្រដាសពណ៌ត្នោតដែល ចូវ ម៉ីងរុយ បានយកមក។ គាត់លូកដៃស្តាំចេញហើយនិយាយថា៖ «ប្រាំបួនកាក់ស្ពាន់។»

នំប៉័ងរ៉ៃនីមួយៗមានទម្ងន់ប្រហែលកន្លះផោន ដូច្នេះភាពខុសគ្នាមិនអាចជៀសបានទេ។

«ប្រាំបួនកាក់ស្ពាន់? តើវាមិនមែនដប់មួយកាក់ស្ពាន់កាលពីពីរថ្ងៃមុនទេឬ?» ចូវ ម៉ីងរុយ សួរដោយមិនដឹងខ្លួន។

វាមានតម្លៃដប់ប្រាំកាក់ស្ពាន់កាលពីខែមុនខែមុន។

«អ្នកត្រូវតែអរគុណដល់មនុស្សដែលតវ៉ានៅតាមដងផ្លូវសម្រាប់ការលុបចោល ច្បាប់ស្តីពីគ្រាប់ធញ្ញជាតិ» អ្នកស្រីវិនឌីនិយាយខណៈដែលគាត់គ្រវីស្មា។

ចូវ ម៉ីងរុយ ងក់ក្បាលដោយការទទួលស្គាល់យ៉ាងស្រពិចស្រពិល។ បំណែកនៃការចងចាំ របស់ ឃ្លីន ទាក់ទងនឹងរឿងនេះមិនពេញលេញទេ។ អ្វីដែលគាត់ចាំបានគឺគោលការណ៍ស្នូលនៃ ច្បាប់ស្តីពីគ្រាប់ធញ្ញជាតិ គឺដើម្បីការពារតម្លៃនៃផលិតផលកសិកម្មក្នុងស្រុក។ នៅពេលដែលតម្លៃកើនឡើងដល់កម្រិតជាក់លាក់មួយ ការនាំចូលគ្រាប់ធញ្ញជាតិពីប្រទេសភាគខាងត្បូងដូចជា Feynapotter, Masin, Lenburg ត្រូវបានបញ្ឈប់។

ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សតវ៉ាប្រឆាំងនឹងច្បាប់នេះ?

ដោយមិននិយាយអ្វីច្រើន ចូវ ម៉ីងរុយ ដែលខ្លាចថាគាត់នឹងដកកាំភ្លើងខ្លីចេញមក ក៏ដកក្រដាសប្រាក់របស់គាត់ចេញដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយហុចមួយសន្លឹកទៅឱ្យអ្នកស្រីស្មីរិន។

គាត់ទទួលបានប្រាក់អាប់ចំនួនបី កាក់ស្ពាន់។ ដោយញាត់វាចូលក្នុងហោប៉ៅខោ គាត់ក៏យកថង់ក្រដាសដែលមាននំប៉័ងហើយឆ្ពោះទៅកាន់ផ្សារ 'បន្លែនិងសាច់' នៅម្ខាងទៀតនៃផ្លូវ។ គាត់កំពុងខិតខំធ្វើការសម្រាប់សម្លសាច់ចៀមជាមួយសណ្តែកដែលប្អូនស្រីរបស់គាត់បានសុំ។

មានទីលានក្រុងមួយនៅត្រង់ផ្លូវប្រសព្វនៃផ្លូវ Iron Cross និងផ្លូវ Daffodil។ តង់ជាច្រើនត្រូវបានសង់នៅទីនោះ ហើយត្លុកដែលស្លៀកពាក់ប្លែកៗនិងគួរឱ្យអស់សំណើចកំពុងចែកចាយខិត្តប័ណ្ណ។

«មានការសម្តែងសៀកនៅយប់ស្អែកឬ?» ចូវ ម៉ីងរុយ ក្រឡេកមើលខិត្តប័ណ្ណនៅក្នុងដៃរបស់អ្នកដទៃ ខណៈដែលគាត់អានខ្លឹមសាររបស់វាដោយសំឡេងតិចៗ។

មេលីស្សាប្រាកដជាចូលចិត្តវាជាមិនខាន។ ប៉ុន្តែ តើថ្លៃចូលទស្សនាប៉ុន្មានដែរ?

ដោយគិតបែបនេះ ចូវ ម៉ីងរុយ ក៏ដើរចូលទៅជិត។

នៅពេលដែលគាត់ហៀបនឹងសួរត្លុកម្នាក់ដែលមានមុខលាបពណ៌ក្រហមនិងលឿង សំឡេងស្ត្រីម្នាក់ស្អកៗក៏បន្លឺឡើងពីក្បែរខ្លួនគាត់។

«តើអ្នកចង់សាកល្បងទស្សន៍ទាយទេ?»

ចូវ ម៉ីងរុយ បែរក្បាលដោយមិនដឹងខ្លួន ហើយឃើញស្ត្រីម្នាក់ពាក់មួកចុងស្រួចនិងរ៉ូបពណ៌ខ្មៅវែង កំពុងឈរនៅមុខតង់តូចមួយ។

មុខរបស់នាងត្រូវបានលាបដោយពណ៌ក្រហមនិងលឿង ហើយភ្នែករបស់នាងមានពណ៌ខៀវប្រផេះដ៏ជ្រៅ។

«មិនបាច់ទេ» ចូវ ម៉ីងរុយ គ្រវីក្បាលឆ្លើយតប។ គាត់គ្មានលុយទំនេរសម្រាប់ចំណាយលើការទស្សន៍ទាយនោះទេ។

ស្ត្រីនោះសើចហើយនិយាយថា «ការទស្សន៍ទាយតាមបៀតារ៉ូរបស់ខ្ញុំគឺត្រឹមត្រូវណាស់»។

«បៀតារ៉ូ...» ចូវ ម៉ីងរុយ ស្រឡាំងកាំងភ្លាមៗ។

ការបញ្ចេញសំឡេងនេះគឺស្ទើរតែដូចគ្នាទៅនឹងបៀតារ៉ូនៅលើផែនដី!

ហើយបៀតារ៉ូពីផែនដីគឺជាបៀមួយឈុតដែលប្រើសម្រាប់ទស្សន៍ទាយ។ វាគ្រាន់តែមានរូបភាពដែលតំណាងឱ្យប្រផ្នូលផ្សេងៗគ្នាប៉ុណ្ណោះ។

ចាំសិន... គាត់នឹកឃើញភ្លាមៗអំពីប្រភពដើមនៃការទស្សន៍ទាយតាមបៀតារ៉ូនៅក្នុងពិភពលោកនេះ។

វាមានប្រភពមិនមែនមកពីព្រះទាំងប្រាំពីរអង្គដែលជាគោលការណ៍ត្រឹមត្រូវ ហើយក៏មិនមែនជាកេរដំណែលបុរាណដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយកុងស៊ុលនៃសាធារណរដ្ឋអ៊ិនទីសក្នុងសម័យកាលនោះ គឺ រ៉ូសែល ហ្គូស្តា កាលពីជាង ១៧០ ឆ្នាំមុន។

លោក រ៉ូសែល ម្នាក់នេះបានបង្កើតម៉ាស៊ីនចំហាយទឹក កែលម្អទូកក្ដោង ទម្លាក់ការគ្រប់គ្រងបែបចក្រពត្តិរបស់នគរអ៊ិនទីស ហើយត្រូវបានទទួលស្គាល់ដោយ ព្រះនៃសិប្បកម្ម។ គាត់ក៏បានក្លាយជាកុងស៊ុលដំបូងគេនៃ សាធារណរដ្ឋអ៊ិនទីស។

ក្រោយមក គាត់បានឈ្លានពានប្រទេសដទៃទៀត ហើយដាក់ប្រទេសឡេនប៊ឺគនិងប្រទេសដទៃទៀតឱ្យស្ថិតក្រោមការការពាររបស់គាត់។ គាត់បានធ្វើឱ្យ នគរឡូន ហ្វេណាផតធ័រ ចក្រភពហ្វេសាក់ និងប្រទេសមហាអំណាចដទៃទៀតនៃទ្វីបខាងជើង ឱនលំទោនចំពោះ សាធារណរដ្ឋអ៊ិនទីស។ បន្ទាប់ពីនោះ សាធារណរដ្ឋក៏ត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូរទៅជាចក្រភព ហើយគាត់បានប្រកាសខ្លួនឯងថាជា 'អធិរាជសេសារ'។

វាគឺជាអំឡុងពេលនៃការគ្រប់គ្រងរបស់ រ៉ូសែល ដែលព្រះវិហារនៃសិប្បកម្មទទួលបានវិវរណៈដ៏ពិសិដ្ឋជាសាធារណៈលើកដំបូងចាប់តាំងពី យុគសម័យទីប្រាំ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ព្រះនៃសិប្បកម្ម ត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូរទៅជា ព្រះនៃចំហាយទឹកនិងគ្រឿងយន្ត។

រ៉ូសែល ក៏បានបង្កើតការទស្សន៍ទាយតាមបៀតារ៉ូផងដែរ។ គាត់ក៏បានបង្កើតប្រព័ន្ធបៀក្រដាសសហសម័យនិងរបៀបលេងរបស់វា។ មានរបៀបលេងជាច្រើនដែល ចូវ ម៉ីងរុយ ធ្លាប់ស្គាល់ ដូចជា អាប់ហ្គ្រេដ, ហ្វៃធីងដឹឡែនឡត, តេសាសផូកឃ័រ និងឃ្វីន...

លើសពីនេះ កងនាវាចរដែលគាត់បានបញ្ជូនចេញ បានរកឃើញផ្លូវសមុទ្រដែលនាំទៅដល់ទ្វីបខាងត្បូងតាមរយៈសមុទ្រដែលមានព្យុះនិងរលកបោកបក់ខ្លាំង។ នេះក៏ជាការចាប់ផ្តើមនៃយុគសម័យអាណានិគមផងដែរ។

ជាអកុសល គាត់ត្រូវបានគេក្បត់នៅពេលចាស់ជរា។ នៅឆ្នាំ ១១៩៨ នៃ យុគសម័យទីប្រាំ គាត់ត្រូវបានគេធ្វើឃាតដោយកងកម្លាំងរួមគ្នានៃព្រះវិហារនៃ ព្រះអាទិត្យរះជានិច្ច រាជវង្សអ៊ិនទីសពីមុន គឺគ្រួសារសូរ៉ុន និងពួកអភិជនដទៃទៀត។ ទីបំផុតគាត់បានស្លាប់នៅក្នុងព្រះរាជវាំងវ៉ាយត៍មេផល។

រឿងនេះ... ការនឹកឃើញចំណេះដឹងទូទៅបែបនេះភ្លាមៗធ្វើឱ្យគាត់យកដៃទះថ្ងាសខ្លួនឯង។

តើនេះអាចជាអ្នកដែលឆ្លងកាត់ ការផ្លាស់ប្ដូររូបកាយ ដូចគ្នាដែរឬទេ?

ដោយគិតបែបនេះ ចូវ ម៉ីងរុយ ក៏មានចំណាប់អារម្មណ៍ចង់ឃើញថាបៀតារ៉ូមានលក្ខណៈបែបណា។ ដូច្នេះ គាត់ងក់ក្បាលដាក់ស្ត្រីពាក់មួកចុងស្រួចដែលមានមុខលាបពណ៌នោះ ហើយនិយាយថា «ប្រសិនបើ... អឺ... តម្លៃសមរម្យ ខ្ញុំនឹងសាកល្បងមើល»។

ស្ត្រីនោះនិយាយទាំងសើចភ្លាមៗថា «លោកម្ចាស់ អ្នកគឺជាភ្ញៀវដំបូងគេនៅថ្ងៃនេះ ដូច្នេះមិនគិតថ្លៃទេ»។