មេលីស្សា

បន្ទាប់ពីបានបញ្ជាក់ពីផែនការរបស់ខ្លួនរួចរាល់ ចូវ មីងរួយ ក៏មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនមានទីពឹងផ្លូវចិត្តភ្លាមៗ។ ការភ័យខ្លាច និងភាពមិនស្រួលក្នុងចិត្តរបស់គាត់ត្រូវបានបោសសម្អាតចេញទៅទុកនៅជ្រុងមួយនៃខួរក្បាល។

ទើបតែពេលនេះទេ ដែលគាត់មានអារម្មណ៍ចង់សិក្សាឱ្យបានល្អិតល្អន់អំពី បំណែកនៃការចងចាំ របស់ឃ្លីន។

ចូវ មីងរួយ បានក្រោកឈរតាមទម្លាប់ មុននឹងបិទ វ៉ាល់បំពង់។ គាត់សម្លឹងមើលចង្កៀងជញ្ជាំងដែលស្រអាប់បន្តិចម្តងៗរហូតដល់ភ្លើងរលត់សូន្យឈឹង ទើបត្រឡប់មកអង្គុយវិញ។ ខណៈដែលគាត់កំពុងលេង ស្គរគ្រាប់កាំភ្លើង ដោយមិនដឹងខ្លួន គាត់ក៏បានយកដៃសង្កត់លើចំហៀងក្បាលរបស់គាត់។ គាត់ចាប់ផ្តើមរំឭកការចងចាំរបស់គាត់យឺតៗនៅក្នុងភាពងងឹតដែលជ្រលក់ដោយពណ៌ក្រហម ហាក់ដូចជាគាត់កំពុងអង្គុយមើលកុនយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់បំផុត។

ប្រហែលជាដោយសារតែមានគ្រាប់កាំភ្លើងបាញ់ទម្លុះក្បាល ទើបការចងចាំរបស់ឃ្លីនមានសភាពដូចជាកញ្ចក់បែក។ មិនត្រឹមតែការចងចាំទាំងនោះមិនតជាប់គ្នាទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងមានចន្លោះប្រហោងជាច្រើនដែលបាត់បង់ទៅយ៉ាងច្បាស់ទៀតផង។ ឧទាហរណ៍ ការចងចាំដែលទាក់ទងនឹងរបៀបដែលកាំភ្លើងខ្លីដ៏ប្រណិតនោះមកស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់គាត់ តើគាត់បានធ្វើអត្តឃាត ឬក៏ត្រូវបានគេសម្លាប់ ក៏ដូចជាអត្ថន័យនៃពាក្យថា «មនុស្សគ្រប់គ្នានឹងស្លាប់ រួមទាំងខ្ញុំផងដែរ» ដែលសរសេរនៅលើសៀវភៅកត់ត្រា ឬថាតើគាត់បានចូលរួមក្នុងរឿងចម្លែកអ្វីមួយនៅពីរថ្ងៃមុនពេលកើតហេតុដែរឬទេ។

មិនត្រឹមតែការចងចាំជាក់លាក់ទាំងនេះក្លាយជាបំណែកតូចៗប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងមានផ្នែកខ្លះដែលបាត់បង់ទៅទៀត។ សូម្បីតែចំណេះដឹងដែលគាត់គួរតែដឹងក៏ដូចគ្នាដែរ។ ផ្អែកលើស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន ចូវ មីងរួយ ជឿជាក់ថា ប្រសិនបើឃ្លីនត្រូវត្រឡប់ទៅសាកលវិទ្យាល័យវិញ គឺមិនងាយនឹងអាចបញ្ចប់ការសិក្សាបានឡើយ ទោះបីជាគាត់ទើបតែចាកចេញពីសាលាបានប៉ុន្មានថ្ងៃដោយមិនបានសម្រាកសូម្បីតែបន្តិចក៏ដោយ។

គាត់ត្រូវចូលរួមការសម្ភាសន៍នៅដេប៉ាតឺម៉ង់ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃសាកលវិទ្យាល័យទីងហ្គេននៅពីរថ្ងៃបន្ទាប់...

និស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សានៃ នគរឡូន មិនមានប្រពៃណីស្នាក់នៅសាកលវិទ្យាល័យចាស់របស់ពួកគេឡើយ... គ្រូរបស់គាត់បានផ្តល់លិខិតណែនាំសម្រាប់សាកលវិទ្យាល័យទីងហ្គេន និងសាកលវិទ្យាល័យបាក់ឡាន់ឱ្យគាត់...។

តាមរយៈបង្អួច ចូវ មីងរួយ សម្លឹងមើលព្រះចន្ទពណ៌ក្រហមដែលកំពុងលិចនៅទិសខាងលិចដោយស្ងៀមស្ងាត់។ ព្រះចន្ទបានលិចចុះបន្តិចម្តងៗ រហូតដល់មានពន្លឺស្រទន់បញ្ចេញពីទិសខាងកើត ដែលធ្វើឱ្យជើងមេឃប្រែជាពណ៌មាស។

នៅពេលនោះ ក៏មានសម្លេងរំខាននៅខាងក្នុងអាផាតមិន។ មិនយូរប៉ុន្មាន សម្លេងជើងដើរក៏ខិតជិតមកដល់មាត់ទ្វាររបស់គាត់។

«មេលីស្សា ភ្ញាក់ហើយ... នាងពិតជាទៀងទាត់ដូចសព្វដងមែន»។ ចូវ មីងរួយ ញញឹម។ ដោយសារតែការចងចាំរបស់ឃ្លីន ការឃើញ មេលីស្សា ធ្វើឱ្យគាត់មានអារម្មណ៍ថា នាងគឺជាប្អូនស្រីបង្កើតរបស់គាត់ពិតប្រាកដមែន។

ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំមិនមានប្អូនស្រីទេ... គាត់បានជំទាស់នឹងគំនិតខ្លួនឯងភ្លាមៗ។

មេលីស្សា ខុសពី បេនសុន និងឃ្លីន។ ការអប់រំមូលដ្ឋានរបស់នាងមិនត្រូវបានបញ្ចប់នៅថ្នាក់សាលាថ្ងៃអាទិត្យដែលផ្តល់ដោយព្រះវិហារនៃ ទេពធីតានៃរាត្រីកាល នោះទេ។ នៅពេលនាងដល់អាយុចូលរៀន នគរឡូន បានដាក់ឱ្យប្រើប្រាស់ «ច្បាប់អប់រំមូលដ្ឋាន»។ គណៈកម្មាធិការអប់រំបឋម និងមធ្យមសិក្សាត្រូវបានបង្កើតឡើង ហើយត្រូវបានផ្តល់ថវិកាពិសេស ដើម្បីបង្កើនការវិនិយោគរបស់នគរលើវិស័យអប់រំ។

ក្នុងរយៈពេលមិនដល់បីឆ្នាំ ក្រោមលក្ខខណ្ឌដែលសាលាព្រះវិហារជាច្រើននឹងត្រូវបញ្ចូលគ្នា សាលាបឋមសិក្សាសាធារណៈជាច្រើនត្រូវបានបង្កើតឡើងដើម្បីរក្សាគោលការណ៍អព្យាក្រឹតភាពខាងសាសនាឱ្យបានតឹងរ៉ឹង។ នេះគឺដើម្បីការពារកុំឱ្យវិស័យអប់រំចូលទៅពាក់ព័ន្ធនឹងជម្លោះរវាង ព្រះអម្ចាស់នៃព្យុះ, ទេពធីតានៃរាត្រីកាល និង ព្រះនៃចំហាយទឹកនិងគ្រឿងយន្ត។

បើប្រៀបធៀបទៅនឹងសាលាថ្ងៃអាទិត្យដែលចំណាយត្រឹមតែមួយ កាក់ទង់ដែង ក្នុងមួយសប្តាហ៍ តម្លៃបីផេនក្នុងមួយសប្តាហ៍នៃសាលាបឋមសិក្សាសាធារណៈហាក់ដូចជាថ្លៃបន្តិច។ ប៉ុន្តែសាលាទីមួយផ្តល់ការអប់រំតែថ្ងៃអាទិត្យប៉ុណ្ណោះ ខណៈដែលសាលាទីពីរផ្តល់ការរៀនសូត្រដល់ទៅប្រាំមួយថ្ងៃក្នុងមួយសប្តាហ៍។ សរុបមក តម្លៃនេះគឺទាបខ្លាំងរហូតដល់ស្ទើរតែឥតគិតថ្លៃ។

មេលីស្សា ខុសពីក្មេងស្រីភាគច្រើន។ តាំងពីក្មេងមក នាងចូលចិត្តរបស់ដូចជាធ្មេញកង់ ស្ព្រីង និងកងទ្រនាប់។ មហិច្ឆតារបស់នាងគឺចង់ក្លាយជាជាងជួសជុលគ្រឿងចក្រចំហាយទឹក។

ដោយសារតែធ្លាប់ខ្វះខាតការអប់រំ បេនសុន ដែលដឹងពីសារៈសំខាន់នៃការសិក្សា បានគាំទ្រក្តីស្រមៃរបស់ប្អូនស្រីដូចដែលគាត់បានគាំទ្រការសិក្សានៅសាកលវិទ្យាល័យរបស់ឃ្លីនដែរ។ យ៉ាងណាមិញ សាលាបច្ចេកទេសទីងហ្គេន ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការអប់រំកម្រិតមធ្យមប៉ុណ្ណោះ។ មិនចាំបាច់ឱ្យនាងចូលរៀនសាលាភាសា ឬសាលាសាធារណៈដើម្បីយកចំណេះដឹងបន្ថែមនោះទេ។

កាលពីខែកក្កដាឆ្នាំមុន មេលីស្សា ដែលមានអាយុដប់ប្រាំឆ្នាំ បានប្រឡងជាប់ចូលរៀន និងសម្រេចក្តីស្រមៃរបស់នាងក្នុងការក្លាយជានិស្សិតនៅដេប៉ាតឺម៉ង់ចំហាយទឹកនិងគ្រឿងយន្តនៃ សាលាបច្ចេកទេសទីងហ្គេន។ ដូច្នេះហើយ ថ្លៃសិក្សារបស់នាងបានកើនឡើងដល់ប្រាំបួនផេនក្នុងមួយសប្តាហ៍។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ក្រុមហ៊ុនរបស់ បេនសុន ក៏រងផលប៉ះពាល់ដោយសារស្ថានភាពនៅទ្វីបខាងត្បូង។ មានការធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំងទាំងប្រាក់ចំណេញ និងប្រតិបត្តិការអាជីវកម្ម។ បុគ្គលិកជាងមួយភាគបីត្រូវបានបញ្ឈប់ពីការងារ។ ដើម្បីរក្សាការងារ និងរក្សាលំនឹងជីវភាព បេនសុន អាចទទួលយកតែការងារដែលលំបាកជាងមុនប៉ុណ្ណោះ។ គាត់ត្រូវធ្វើការថែមម៉ោងញឹកញាប់ជាងមុន ឬទៅកន្លែងដែលមានបរិយាកាសអាក្រក់។ នោះហើយជាអ្វីដែលគាត់រវល់ជាមួយក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃកន្លងមកនេះ។

មិនមែនថាឃ្លីនមិនបានគិតពីការជួយសម្រាលបន្ទុករបស់បងប្រុសនោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារកើតក្នុងគ្រួសារសាមញ្ញ និងធ្លាប់បានចូលរៀននៅសាលាភាសាមធ្យមមួយ គាត់មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងមិនសូវពូកែនៅពេលចូលរៀនសាកលវិទ្យាល័យ។ ឧទាហរណ៍ ក្នុងនាមជាប្រភពនៃភាសាទាំងអស់នៅទ្វីបខាងជើង ភាសាបុរាណហ្វេសាក់គឺជាអ្វីដែលកូនចៅពួកអភិជន និងអ្នកមានទ្រព្យធនរៀនតាំងពីក្មេង។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់ទើបតែបានប៉ះពាល់វាជាលើកដំបូងនៅសាកលវិទ្យាល័យ។

គាត់បានជួបប្រទះរឿងស្រដៀងគ្នានេះជាច្រើនក្នុងអាជីពសិក្សារបស់គាត់។ ឃ្លីនស្ទើរតែប្រឹងអស់ពីសមត្ថភាព ហើយតែងតែដេកយឺត និងក្រោកពីព្រលឹម មុននឹងអាចតាមទាន់អ្នកដទៃបានយ៉ាងត្រដាបត្រដួស រហូតដល់អាចបញ្ចប់ការសិក្សាដោយលទ្ធផលមធ្យម។

ការចងចាំទាក់ទងនឹងបងប្រុស និងប្អូនស្រីរបស់គាត់នៅតែដក់ជាប់ក្នុងចិត្តរបស់ ចូវ មីងរួយ រហូតដល់គាត់បើកគន្លឹះទ្វារ។ ទើបពេលនោះទេដែលគាត់ភ្ញាក់ខ្លួន ហើយចាំបានថាគាត់កំពុងកាន់កាំភ្លើងខ្លីនៅក្នុងដៃ។

នេះគឺជាវត្ថុដែលត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយច្បាប់!

វាអាចធ្វើឱ្យក្មេងៗភ័យខ្លាច!

ម្យ៉ាងទៀត ក្បាលរបស់ខ្ញុំនៅមានរបួសនៅឡើយ!

ដោយ មេលីស្សា នឹងមកដល់គ្រប់ពេល ចូវ មីងរួយ ក៏សង្កត់លើប្រាសាទក្បាលរបស់គាត់ ហើយប្រញាប់បើកថតតុ រួចបោះកាំភ្លើងខ្លីចូលទៅក្នុងនោះ មុននឹងបិទវាវិញយ៉ាងខ្លាំង។

«មានរឿងអ្វីកើតឡើង?» មេលីស្សា សម្លឹងមើលមកដោយចង់ដឹង នៅពេលនាងឮសម្លេងរំខាន។

នាងនៅក្មេងស្រស់បំព្រង។ ទោះបីជានាងមិនមានអាហារដែលមានជីវជាតិច្រើនដើម្បីបរិភោគ ដែលធ្វើឱ្យមុខរបស់នាងស្គម និងស្លេកបន្តិចក៏ដោយ ក៏ស្បែករបស់នាងនៅតែភ្លឺថ្លាបញ្ចេញនូវភាពស្រស់ស្រាយរបស់ក្មេងស្រី។

នៅពេល ចូវ មីងរួយ ឃើញភ្នែកពណ៌ត្នោតរបស់ប្អូនស្រីសម្លឹងមក គាត់ក៏ព្យាយាមធ្វើចិត្តឱ្យស្ងប់ ហើយចាប់យករបស់មួយនៅក្បែរដៃ មុននឹងបិទថតតុដោយស្ងប់ស្ងាត់ដើម្បីលាក់កាំភ្លើងខ្លីនោះ។ គាត់ដាក់ដៃម្ខាងទៀតលើប្រាសាទក្បាលរបស់គាត់ ដោយមានអារម្មណ៍ថា របួសរបស់គាត់បានជាសះស្បើយហើយ!

គាត់ដកនាឡិកាដៃពណ៌ប្រាក់ដែលមានលំនាំស្លឹកវល្លិ៍ចេញមក ហើយចុចផ្នែកខាងលើថ្នមៗ បណ្តាលឱ្យគម្របរបស់វាបើកឡើង។

វាជារូបថតរបស់ឪពុកពួកគេ។ វាជាវត្ថុដ៏មានតម្លៃបំផុតដែលពលបាលនៃកងទ័ពរាជវាំងបានបន្សល់ទុក ប៉ុន្តែដោយសារវាជារបស់ប្រើរួច វាតែងតែខូចខាតម្តងម្កាលក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ទោះបីជាគាត់បានរកជាងនាឡិកាឱ្យជួសជុលវាក៏ដោយ។ វាបានធ្វើឱ្យ បេនសុន ដែលចូលចិត្តយកវាទៅតាមខ្លួនដើម្បីលើកកម្ពស់ឋានៈរបស់គាត់មានការខ្មាសអៀនជាច្រើនដង ដូច្នេះហើយទើបចុងក្រោយវាត្រូវបានគេបោះចោលនៅផ្ទះ។

ត្រូវតែនិយាយថា ប្រហែលជា មេលីស្សា ពិតជាមានទេពកោសល្យខាងគ្រឿងចក្រមែន។ បន្ទាប់ពីយល់ពីគោលការណ៍នៅពីក្រោយនាឡិកានេះ នាងបានខ្ចីឧបករណ៍ពីសាលាបច្ចេកទេសរបស់នាងមកជួសជុលនាឡិកានេះ។ ថ្មីៗនេះ នាងថែមទាំងអះអាងថាបានជួសជុលវាបានទៀតផង!

ចូវ មីងរួយ សម្លឹងមើលគម្របនាឡិកាដែលបើកចំហ ហើយឃើញថាម្ជុលវិនាទីមិនដើរទេ។ គាត់ក៏បានបង្វិលក្បាលនាឡិកាដើម្បីចងស្ព្រីងដោយមិនដឹងខ្លួន។

ទោះជាយ៉ាងណា ទោះបីជាគាត់បង្វិលវាពីរបីដងក៏ដោយ ក៏គាត់មិនឮសម្លេងស្ព្រីងតឹងដែរ។ ម្ជុលវិនាទីនៅតែមិនកម្រើក។

«មើលទៅវាខូចម្តងទៀតហើយ»។ គាត់សម្លឹងមើលប្អូនស្រីខណៈពេលកំពុងព្យាយាមរកប្រធានបទសន្ទនា។

មេលីស្សា សម្លឹងមើលគាត់ដោយគ្មានអារម្មណ៍ ហើយដើរយ៉ាងលឿនមកដណ្តើមយកនាឡិកានោះទៅ។

នាងឈរនៅទីនោះ ហើយទាញប៊ូតុងដែលនៅខាងលើនាឡិកាឡើង។ ដោយការបង្វិលសាមញ្ញពីរបីដង សម្លេងធីកតុកនៃម្ជុលវិនាទីក៏បន្លឺឡើង។

តើការទាញប៊ូតុងឡើងមិនមែនសម្រាប់កែម៉ោងទេឬ... ទឹកមុខរបស់ ចូវ មីងរួយ ប្រែជាទទេស្អាតភ្លាមៗ។

នៅពេលនោះ សម្លេងកណ្តឹងបានបន្លឺឡើងពីវិហារដ៏ឆ្ងាយមួយ។ វាបន្លឺឡើងប្រាំមួយដង ស្តាប់ទៅហាក់ដូចជាឆ្ងាយ និងមានភាពអាថ៌កំបាំង។

មេលីស្សា ផ្អៀងក្បាលស្តាប់វា ហើយទាញប៊ូតុងឡើងម្តងទៀត។ បន្ទាប់មក នាងក៏បង្វិលវាដើម្បីកំណត់ម៉ោងឱ្យត្រឹមត្រូវ។

«ឥឡូវបានហើយ» នាងនិយាយយ៉ាងខ្លីដោយគ្មានអារម្មណ៍។ បន្ទាប់មកនាងចុចប៊ូតុងខាងលើចូលវិញ ហើយហុចនាឡិកាឱ្យ ចូវ មីងរួយ វិញ។

ចូវ មីងរួយ ញញឹមតបដោយសុភាពទាំងខ្មាសអៀន។

មេលីស្សា សម្លឹងមើលបងប្រុសរបស់នាងយ៉ាងមុតមាំ មុននឹងងាកដើរទៅកាន់ទូ។ នាងយកសម្ភារៈអនាម័យ និងកន្សែងរបស់នាង មុននឹងបើកទ្វារចេញទៅ។ នាងឆ្ពោះទៅកាន់បន្ទប់ទឹកសាធារណៈ។

ហេតុអ្វីបានជាទឹកមុខរបស់នាងមានសភាពមើលងាយ និងអស់សង្ឃឹមបែបនេះ?

តើវាជាទឹកមុខនៃក្តីស្រឡាញ់ និងការព្រួយបារម្ភចំពោះបងប្រុសដែលមិនសូវឆ្លាតមែនទេ?

ចូវ មីងរួយ ឱនក្បាលចុះហើយសើចតិចៗ។ គាត់បិទគម្របនាឡិកាដោយសម្លេងឃ្លីក មុននឹងបើកវាវិញ។

គាត់ធ្វើសកម្មភាពនេះដដែលៗ ខណៈដែលគំនិតរបស់គាត់ផ្តោតលើសំណួរមួយ។

ឃ្លីនធ្វើអត្តឃាតដោយគ្មានឧបករណ៍កាត់បន្ថយសម្លេង។ អញ្ចឹងចុះ ខ្ញុំនឹងចាត់ទុកវាថាជាការធ្វើអត្តឃាតចុះ។ ការធ្វើអត្តឃាតរបស់គាត់គួរតែបង្កឱ្យមានការភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំង ប៉ុន្តែ មេលីស្សា ដែលនៅបន្ទប់ជាប់គ្នានោះ មិនបានដឹងអ្វីសោះឡើយ។

តើនាងដេកលក់លឿនពេក ឬមួយការធ្វើអត្តឃាតរបស់ឃ្លីនមានអាថ៌កំបាំងតាំងពីដើមមក?

ឃ្លីក! នាឡិកាបើកឡើង។ ក្លាក់! នាឡិកាបិទវិញ... មេលីស្សា ត្រឡប់មកពីលាងសម្អាតខ្លួនវិញ ហើយឃើញបងប្រុសរបស់នាងកំពុងធ្វើសកម្មភាពបើកបិទនាឡិកាដោយមិនដឹងខ្លួន។

ក្រសែភ្នែករបស់នាងពោរពេញដោយភាពហត់នឿយម្តងទៀត ខណៈដែលនាងនិយាយដោយសម្លេងផ្អែមថា «ឃ្លីន យកនំប៉័ងដែលនៅសល់ចេញមកទាំងអស់។ កុំភ្លេចទិញនំប៉័ងថ្មីៗថ្ងៃនេះផង។ មានសាច់ និងសណ្តែកផងដែរ។ ការសម្ភាសន៍របស់បងជិតមកដល់ហើយ។ ខ្ញុំនឹងធ្វើសម្លសាច់ចៀមជាមួយសណ្តែកឱ្យបង»។

ខណៈដែលនាងនិយាយ នាងក៏លើកចង្ក្រានចេញពីជ្រុងមួយ។ ដោយប្រើធ្យូង នាងក៏ដាំទឹកក្តៅមួយកំសៀវ។

មុនពេលទឹកពុះ នាងបានបើកថតខាងក្រោមបំផុតនៃទូ ហើយយកអ្វីដែលហាក់ដូចជាកំណប់ចេញមក—កំប៉ុងស្លឹកតែដែលមានគុណភាពទាប។ នាងបោះស្លឹកតែប្រហែលដប់សន្លឹកចូលក្នុងកំសៀវ ហើយធ្វើពុតថាវាជាតែពិតប្រាកដ។

មេលីស្សា ចាក់តែពីរពែងធំៗ ខណៈដែលនាងចែកនំប៉័ងស្រូវសាលីពីរដុំជាមួយ ចូវ មីងរួយ ពេលញ៉ាំតែ។

មិនមានលាយកម្ទេចឈើ ឬជាតិស្អិតច្រើនពេកទេ ប៉ុន្តែវាមិនគួរឱ្យចង់ញ៉ាំសោះ... ចូវ មីងរួយ នៅតែមានអារម្មណ៍ខ្សោយ និងឃ្លានខ្លាំង។ គាត់បង្ខំចិត្តលេបនំប៉័ងជាមួយតែ ខណៈពេលកំពុងត្អូញត្អែរក្នុងចិត្ត។

មេលីស្សា ញ៉ាំរួចរាល់ប៉ុន្មាននាទីក្រោយមក។ បន្ទាប់ពីនាងរៀបចំសក់ពណ៌ខ្មៅដែលវែងដល់អាវកាក់របស់នាង នាងក៏សម្លឹងមើល ចូវ មីងរួយ ហើយនិយាយថា «កុំភ្លេចទិញនំប៉័ងថ្មីៗផង។ យើងត្រូវការតែប្រាំបីផោនប៉ុណ្ណោះ។ អាកាសធាតុក្តៅ ដូច្នេះនំប៉័ងនឹងងាយខូចណាស់។ ម្យ៉ាងទៀត ទិញសាច់ចៀម និងសណ្តែកផង។ កុំភ្លេចទិញឱ្យសោះ!»

ពិតមែនហើយ នាងកំពុងបង្ហាញការព្រួយបារម្ភចំពោះបងប្រុសដែលមិនសូវឆ្លាតរបស់នាង។ នាងថែមទាំងត្រូវនិយាយដដែលៗដើម្បីសង្កត់ធ្ងន់ម្តងទៀត... ចូវ មីងរួយ ងក់ក្បាលដោយស្នាមញញឹម។

«បានហើយ»។

ទាក់ទងនឹងផោនរបស់ នគរឡូន ចូវ មីងរួយ បានផ្គូផ្គងការចងចាំសាច់ដុំរបស់ឃ្លីនជាមួយរបស់គាត់។ គាត់ជឿថាវាជិតប្រហែលកន្លះគីឡូក្រាមនៃអ្វីដែលគាត់ធ្លាប់ប្រើ។

មេលីស្សា មិនបាននិយាយអ្វីទៀតទេ។ នាងក្រោកឈរ ហើយរៀបចំកន្លែង។ បន្ទាប់ពីខ្ចប់នំប៉័ងដែលនៅសល់សម្រាប់អាហារថ្ងៃត្រង់ នាងក៏ពាក់មួកស្បៃចាស់ៗដែលម្តាយរបស់ពួកគេបន្សល់ទុក ហើយលើកកាបូបដែលនាងដេរដោយខ្លួនឯងសម្រាប់ដាក់សៀវភៅ និងសម្ភារៈសិក្សា រួចត្រៀមខ្លួនចេញទៅ។

វាមិនមែនជាថ្ងៃអាទិត្យទេ ដូច្នេះនាងមានថ្នាក់រៀនពេញមួយថ្ងៃ។

ការដើរពីអាផាតមិនរបស់ពួកគេទៅ សាលាបច្ចេកទេសទីងហ្គេន ប្រើពេលប្រហែលហាសិបនាទី។ មានរទេះសេះសាធារណៈដែលចំណាយមួយផេនក្នុងមួយគីឡូម៉ែត្រ ដោយកំណត់ត្រឹមបួនផេនក្នុងទីក្រុង និងប្រាំមួយផេននៅជាយក្រុង។ ដើម្បីសន្សំប្រាក់ មេលីស្សា នឹងចេញដំណើរមុនពេលកំណត់ ហើយដើរទៅសាលារៀន។

ប៉ុន្មាននាទីបន្ទាប់ពីនាងបើកទ្វារធំ នាងក៏ឈប់ដើរ ហើយងាកខ្លួនពាក់កណ្តាល រួចនិយាយថា «ឃ្លីន កុំទិញសាច់ចៀម ឬសណ្តែកច្រើនពេក។ បេនសុន ប្រហែលជាត្រឡប់មកវិញនៅថ្ងៃអាទិត្យ។ អូ ហើយកុំភ្លេចថា យើងត្រូវការនំប៉័ងតែប្រាំបីផោនប៉ុណ្ណោះ»។

«បានហើយ។ ប្រាកដណាស់» ចូវ មីងរួយ ឆ្លើយតបដោយភាពហត់នឿយ។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គាត់បានរំឭកពាក្យថា «ថ្ងៃអាទិត្យ» ពីរបីដងនៅក្នុងក្បាលរបស់គាត់។

នៅទ្វីបខាងជើង មួយឆ្នាំត្រូវបានបែងចែកជាដប់ពីរខែដូចគ្នា។ ក្នុងមួយឆ្នាំមាន ៣៦៥ ឬ ៣៦៦ ថ្ងៃ។ មួយសប្តាហ៍ក៏ត្រូវបានបែងចែកជាប្រាំពីរថ្ងៃដូចគ្នាដែរ។

ការបែងចែកខែគឺជារលទ្ធផលនៃការសង្កេតតារាសាស្ត្រ។ វាធ្វើឱ្យ ចូវ មីងរួយ សង្ស័យថា តើគាត់កំពុងស្ថិតនៅក្នុងពិភពស្របគ្នាដែរឬទេ។ ចំណែកឯការបែងចែកថ្ងៃវិញ វាជារលទ្ធផលនៃសាសនា។ នេះក៏ព្រោះតែទ្វីបខាងជើងមានព្រះអរិយសច្ចទាំងប្រាំពីរអង្គ រួមមាន ព្រះអាទិត្យរះជានិច្ច ព្រះអម្ចាស់នៃព្យុះ ព្រះនៃចំណេះដឹងនិងប្រាជ្ញា ទេពធីតានៃរាត្រីកាល មាតាផែនដី ព្រះនៃសង្គ្រាម និង ព្រះនៃចំហាយទឹកនិងគ្រឿងយន្ត។

ដោយសម្លឹងមើលប្អូនស្រីបិទទ្វារហើយដើរចេញទៅ ចូវ មីងរួយ ក៏ដកដង្ហើមធំភ្លាមៗ។ មិនយូរប៉ុន្មាន គំនិតរបស់គាត់ក៏ផ្តោតទៅលើ ពិធីបង្កើនសំណាង។

សូមទោស ខ្ញុំពិតជាចង់ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញណាស់...