សាខា​ត្បូង​មាស

លីន សៀ បានសម្លឹងមើលលីង ហុង និងប្អូនប្រុសរបស់គេដើរចេញទៅ មុននឹងដើរមកជិតលីន តុង ដោយមានស្នាមញញឹមនៅលើមុខ៖ «លីន តុង ប្អូនជីដូនមួយ តើប្អូនមិនអីទេឬ?»

«បាទ ខ្ញុំមិនអីទេ អរគុណបងស្រីលីន សៀ» លីន តុង ងក់ក្បាលទទួលស្គាល់។ លីន សៀ និងឪពុករបស់នាងតែងតែល្អចំពោះគេតាំងពីក្មេងមកម្ល៉េះ។ ហេតុនេះហើយ ទើបទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេត្រូវបានគេចាត់ទុកថាល្អគួរសម ហើយវាគ្រាន់តែដោយសារលីន សៀ រវល់នឹងការហ្វឹកហាត់ប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ទើបការជួបជុំគ្នារបស់ពួកគេថយចុះជាងមុន។

«បងទើបតែបានឃើញការប្រកួតរបស់ប្អូនជាមួយលីន សាន បងស្មានថាប្អូនបានឈានដល់កម្រិតពង្រឹងរាងកាយកម្រិតទី ៤ ហើយមែនទេ?» លីន សៀ សួរដោយភ្ញាក់ផ្អើល។ នាងដឹងថា លីន តុង ទើបតែហ្វឹកហាត់បានមិនដល់មួយឆ្នាំផង ប៉ុន្តែគេបានឈានដល់កម្រិតទី ៤ បាត់ទៅហើយ។ ពិតជាល្បឿនដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលមែន។

«វាគ្រាន់តែជាសំណាងប៉ុណ្ណោះ» វាមិនងាយស្រួលទេក្នុងការលាក់បាំងការពិតដែលថាគេបានឈានដល់កម្រិតពង្រឹងរាងកាយកម្រិតទី ៤។ យ៉ាងណាមិញ ឥទ្ធិពលរបស់វាត្រូវបានបង្ហាញនៅស្រទាប់ខាងក្រៅបំផុតនៃរាងកាយ។ ហេតុនេះ លីន តុង មិនបានខ្វល់នឹងការលាក់បាំងវាឡើយ ដោយងក់ក្បាលឆ្លើយតបនឹងសំណួររបស់លីន សៀ។

«មើលទៅប្អូនបានទទួលមរតកទេពកោសល្យពីឪពុករបស់ប្អូនហើយ» លីន សៀ ញញឹម ហើយទឹកមុខរបស់នាងក៏ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់៖ «ទោះជាយ៉ាងណា ប្អូននៅពេលនេះនៅតែតាមក្រោយលីង ហុង ឆ្ងាយណាស់។ តាមដែលបងដឹង គេបានឈានដល់កម្រិតពង្រឹងរាងកាយកម្រិតទី ៦ តាំងពីបីខែមុន ហើយបានបង្កើតគ្រាប់ពូជថាមពលយាននៅក្នុងរាងកាយរបស់គេរួចហើយ។ ដូច្នេះ ល្អបំផុតប្អូនគួរតែចៀសវាងការប្រយុទ្ធជាមួយគេ បើមិនដូច្នោះទេ ប្អូននឹងចាញ់គេជាក់ជាមិនខាន»។

«បាទ ខ្ញុំដឹងហើយ» លីន តុង មិនបានព្យាយាមធ្វើជាខ្លាំងនោះទេ។ ដោយផ្អែកលើសមត្ថភាពបច្ចុប្បន្នរបស់គេ គេដឹងថាគេនៅតែចាញ់លីង ហុង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេនៅតែមានទំនុកចិត្តថាគេនឹងវ៉ាដាច់អ្នកក្រោយនេះឱ្យបាន!

«ហិហិ យល់ព្រមហើយ ខំប្រឹងបន្តទៀតចុះ បងត្រូវត្រឡប់ទៅវិញហើយ។ កុំភ្លេចខំប្រឹងឱ្យខ្លាំងសម្រាប់ការប្រកួតគ្រួសារដែលនឹងមកដល់ ប្អូនក៏ដឹងដែរថាឪពុករបស់ប្អូនយកចិត្តទុកដាក់នឹងព្រឹត្តិការណ៍នោះខ្លាំងប៉ុណ្ណា» លីន សៀ ញញឹមខណៈពេលដែលនាងអង្អែលក្បាលលីន តុង។ បន្ទាប់មក បន្ទាប់ពីនាងបានលាឈីង តាន់ និងលីន ឆាងឈៀង នាងក៏គ្រវីសក់កន្ទុយសេះរបស់នាង ហើយដើរចេញទៅយ៉ាងរស់រវើក។

«ហិហិ បងស្រីលីន សៀ ពិតជាអស្ចារ្យមែន សូម្បីតែលីង ហុង ក៏ត្រូវតែថយក្រោយនៅចំពោះមុខនាងដែរ។ បងដឹងទេ លោកតាស្រឡាញ់នាងខ្លាំងណាស់ ហើយពេលខ្លះគាត់ថែមទាំងបង្រៀនក្បាច់គុនដល់នាងដោយផ្ទាល់ទៀតផង» លីន ឆាងឈៀង និយាយដោយច្រណែន ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើលរូបរាងស្លីមរបស់លីន សៀ ដែលកំពុងដើរចេញទៅ។

«ឯងគ្រាន់តែខ្ជិលប៉ុណ្ណោះ» លីន តុង ក្រឡេកភ្នែកដាក់លីន ឆាងឈៀង។ ដោយមិនបង្អង់យូរ គេក៏ផ្តល់សញ្ញាទៅឈីង តាន់ ហើយងាកដើរចេញទៅ។ លីន ឆាងឈៀង បានដើរតាមពួកគេមួយរយៈខ្លី ប៉ុន្តែនៅពេលឃើញមេឃចាប់ផ្តើមងងឹត គេក៏ចាកចេញពីអ្នកទាំងពីរដោយមិនសូវពេញចិត្តប៉ុន្មាន។

«បងលីន តុង ខ្ញុំសុំទោស។ ខ្ញុំសន្យាថានឹងមិនលួចទៅរកថ្នាំទិព្វទៀតទេ...» ឈីង តាន់ យំយ៉ាងគួរឱ្យអាណិត ខណៈពេលដែលនាងទាញដៃអាវលីន តុង នៅតាមផ្លូវត្រឡប់ទៅផ្ទះ។

«មិនអីទេ។ នៅពេលដែលបងខ្លាំងជាងនេះ នឹងគ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានធ្វើបាបអូនទៀតឡើយ» ទោះបីជាដំបូងឡើយលីន តុង មានគម្រោងស្តីបន្ទោសនាងក៏ដោយ ប៉ុន្តែទឹកមុខដ៏គួរឱ្យអាណិតរបស់នាងប្រៀបដូចជាធុងទឹកត្រជាក់ដែលចាក់លើអណ្តាតភ្លើងនៃកំហឹងនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ។ គេគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម មុននឹងទះទ្រូងខ្លួនឯងហើយឆ្លើយតបដោយសំណើច។

«ខ្ញុំចង់ហ្វឹកហាត់ដែរ!» ឈីង តាន់ និយាយភ្លាមៗ ខណៈពេលដែលនាងងើយច្រមុះដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់របស់នាង។

«តើអូនមិនខ្លាចថាការហ្វឹកហាត់នឹងធ្វើឱ្យអូនអាក្រក់ទេឬ?» លីន តុង សួរដោយលេងសើច។

«មិនអាចទេ មើលចុះបងស្រីលីន សៀ ស្អាតប៉ុណ្ណា។ បើខ្ញុំអាចក្លាយជាដូចនាងបាន នោះលីង ហុង នឹងមិនហ៊ានធ្វើបាបបងលីន តុង ទៀតឡើយ» ឈីង តាន់ ឆ្លើយតបយ៉ាងគួរឱ្យស្រឡាញ់ខណៈពេលដែលនាងលៀនអណ្តាតពណ៌ផ្កាឈូកតូចរបស់នាង។

លីន តុង ញញឹមហើយគ្រវីក្បាល ម្រាមដៃរបស់គេរំកិលទៅកេះថ្ងាសឈីង តាន់។ បន្ទាប់មកគេប្រាប់នាងថា៖ «ពេលយើងត្រឡប់ដល់ផ្ទះ កុំប្រាប់នរណាម្នាក់អំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅថ្ងៃនេះ។ អូនយល់ទេ?»

«ចា៎...» ឈីង តាន់ ឆ្លើយតបយ៉ាងក្មេងខ្ចី ខណៈពេលដែលនាងធ្វើមុខជ្រីវជ្រួញនៅលើផ្ទៃមុខតូចរបស់នាង។

ទោះបីជាលីន តុង បានរំលឹកឈីង តាន់ កុំឱ្យនិយាយអ្វីក៏ដោយ ប៉ុន្តែនៅទីបំផុត គេមិនអាចលាក់បាំងព្រឹត្តិការណ៍ថ្ងៃនេះបានឡើយ។

«កូនបានប្រយុទ្ធជាមួយលីន សាន និងប្អូនប្រុសរបស់គេនៅរសៀលនេះមែនទេ» លីន ស៊ាវ និយាយដោយធម្មតានៅពេលអាហារពេលល្ងាច ខណៈពេលដែលគាត់ដាក់ចង្កឹះក្នុងដៃចុះ។

នៅពេលឮពាក្យទាំងនេះ លីន តុង និងឈីង តាន់ ក៏មានអារម្មណ៍ថារាងកាយរបស់ពួកគេតឹងណែនភ្លាមៗ។ លីវ យ៉ាន ដែលនៅទីនោះដែរ ក៏គ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម ខណៈពេលដែលនាងសម្លឹងមើលអ្នកទាំងពីរដោយមិនពេញចិត្ត។

«ឪពុក រឿងនេះមិនពាក់ព័ន្ធនឹងបងលីន តុង ទេ គឺកំហុសរបស់ខ្ញុំទាំងអស់...» ឈីង តាន់ និយាយដោយអៀនខ្មាស។

លីន ស៊ាវ សម្លឹងមើលអ្នកទាំងពីរដោយទឹកមុខស្ងប់។ គាត់សម្លឹងមើលលីន តុង មិនដាក់ភ្នែកខណៈពេលដែលសួរថា៖ «ឪពុកឮថា កូនបានយកឈ្នះលីន សាន មែនទេ?»

លីន តុង កោសក្បាលញញឹមស្ងួតខណៈពេលងក់ក្បាល។

«ហុចដៃមកឱ្យឪពុក» នៅពេលលីន តុង ទទួលស្គាល់ ភ្នែករបស់លីន ស៊ាវ ក៏ភ្លឺឡើងខណៈពេលដែលគាត់លាតបាតដៃធំរបស់គាត់ចេញ ហើយចាប់ដៃរបស់កូនប្រុស។ ដោយប៉ះដៃថ្នមៗ ស្នាមញញឹមមួយក៏លេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដែលតែងតែស្ងប់ស្ងាត់របស់គាត់៖ «កម្រិតពង្រឹងរាងកាយកម្រិតទី ៤ មែនទេ?»

«បាទ» លីន តុង ងក់ក្បាលម្តងទៀត។

«ហាហា ល្អណាស់!» នៅពេលទទួលបានការបញ្ជាក់ពីលីន តុង លីន ស៊ាវ ក៏សើចយ៉ាងខ្លាំងដោយក្តីរីករាយ និងពេញចិត្ត។

នៅពេលឃើញលីន ស៊ាវ សើចយ៉ាងខ្លាំងបែបនេះ លីន តុង ក៏ដកដង្ហើមធំដោយធូរចិត្ត។ មើលទៅគេនឹងមិនត្រូវស្តីបន្ទោសឡើយ...

លីវ យ៉ាន មិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យញញឹមបានឡើយ នៅពេលនាងឃើញស្នាមញញឹមដ៏ស្មោះរបស់លីន ស៊ាវ។ ដោយសម្លឹងមើលលីន តុង ដោយក្តីស្រឡាញ់ នាងយល់ថា លីន ស៊ាវ បានវិនិយោគអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលគាត់មានទៅលើលីន តុង។ គាត់តែងតែបន្ទោសខ្លួនឯងដែលធ្វើឱ្យបាត់បង់ទេពកោសល្យម្នាក់នៅក្នុងត្រកូលលីន និងបំផ្លាញក្តីសង្ឃឹមរបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះ ដោយសារធម្មជាតិដ៏រឹងរូសរបស់គាត់ គាត់តែងតែសង្ឃឹមថានឹង 'សង' ទេពកោសល្យម្នាក់ត្រឡប់ទៅត្រកូលលីនវិញ ហើយទេពកោសល្យដែលគាត់សង្ឃឹមថានឹង 'សង' នោះគឺលីន តុង ផ្ទាល់តែម្តង។

«ឪពុកនិយាយត្រូវឬអត់ដែលថាកូនទើបតែឈានដល់កម្រិតពង្រឹងរាងកាយកម្រិតទី ៣ កាលពីដប់ថ្ងៃមុនមែនទេ? តើកូនរីកចម្រើនលឿនយ៉ាងនេះដោយរបៀបណា?» ទោះបីជាគាត់រំភើបចិត្តខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែលីន ស៊ាវ ក៏មានការសង្ស័យដែរ។ ការរីកចម្រើនពីកម្រិតទី ៣ ទៅកម្រិតទី ៤ ក្នុងរយៈពេលដប់ថ្ងៃគឺជាល្បឿនដ៏លឿនបំផុត។ តើលីន តុង ដែលគ្មានជំនួយពីថ្នាំទិព្វណាមួយអាចសម្រេចរឿងនេះបានដោយរបៀបណា?

«កូនក៏មិនប្រាកដដែរ... តាំងពីកូនបានញ៉ាំយិនស៊ិនក្រហមមក ការហ្វឹកហាត់របស់កូនហាក់ដូចជារលូនជាងមុន» បេះដូងរបស់លីន តុង លោតញាប់នៅពេលឮសំណួររបស់លីន ស៊ាវ។ បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ ទីបំផុតគេក៏សម្រេចចិត្តកុហកបន្តិចបន្តួច។ មិនដឹងជាហេតុអ្វី គេតែងតែមានអារម្មណ៍ថាល្អបំផុតគឺកុំបង្ហាញអាថ៌កំបាំងនៃត្បូងយ័ន្ត បើមិនដូច្នោះទេ គ្រោះមហន្តរាយធំនឹងមកដល់គេជាក់ជាមិនខាន។

«អូ?» លីន ស៊ាវ ជ្រួញចិញ្ចើមនៅពេលឮចម្លើយរបស់លីន តុង។ យិនស៊ិនក្រហមគ្រាន់តែជាថ្នាំទិព្វកម្រិត ១ ប៉ុណ្ណោះ តើវាអាចមានប្រសិទ្ធភាពខ្លាំងយ៉ាងនេះទៅកើត?

«ប្រហែលជារាងកាយរបស់តុងអឺមានភាពស៊ីសង្វាក់ពិសេសជាមួយថ្នាំទិព្វ ហើយអាចស្រូបយកប្រសិទ្ធភាពរបស់វាបានល្អជាងមុន? ខ្ញុំធ្លាប់ឮថា មនុស្សមួយចំនួនត្រូវបានប្រទានពរដោយអំណោយពិសេសនេះ ហើយរាងកាយរបស់ពួកគេអាចស្រូបយកថ្នាំទិព្វបានប្រសិទ្ធភាពជាងមនុស្សភាគច្រើន» លីវ យ៉ាន បានផ្តល់ការពន្យល់ដែលអាចទៅរួចខណៈពេលដែលនាងញញឹម។

«ពិតមែនហើយ វាប្រហែលជាដោយសាររឿងនោះហើយ» លីន ស៊ាវ ងក់ក្បាលយល់ស្រប គាត់ក៏ធ្លាប់ឮករណីស្រដៀងគ្នានេះពីមុនមកដែរ។ បើលីន តុង ពិតជាមានរាងកាយអស្ចារ្យបែបនេះមែន នោះវាមិនមែនជារឿងដែលមិនអាចទៅរួចទេដែលគេអាចហ្វឹកហាត់ក្នុងល្បឿនដ៏លឿនបែបនេះ។

«មើលទៅឪពុកពិតជាធ្វេសប្រហែសកន្លងមក បើតុងអឺពិតជាមានអំណោយនេះមែន វានឹងមិនពិបាកទេសម្រាប់គេក្នុងការសម្រេចបានលទ្ធផលល្អក្នុងការប្រកួតគ្រួសារ» លីន ស៊ាវ ញញឹមដោយពេញចិត្តខណៈពេលដែលគាត់លូកដៃចូលក្នុងអាវរបស់គាត់។ ដោយយកកញ្ចប់ដែលរុំដោយក្រណាត់ចេញមកដោយប្រុងប្រយ័ត្ន គាត់ក៏ដាក់វានៅលើតុថ្នមៗ។ នៅពេលគាត់បើកក្រណាត់នោះ ក្លិនក្រអូបមួយក៏សាយភាយពេញបន្ទប់ ហើយមែកឈើត្បូងមាសមួយក៏លេចឡើងនៅចំពោះមុខភ្នែករបស់ពួកគេ។

មែកឈើនោះមានពណ៌មាស ហើយនៅក្នុងពន្លឺពណ៌មាសនោះ មានរាវពណ៌បៃតងស្រាលហូរយឺតៗ ប្រៀបដូចជាត្បូងថ្ម។

«នេះគឺ... ថ្នាំទិព្វកម្រិត ២ មែកឈើត្បូងមាសមែនទេ?» លីវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំនៅពេលនាងឃើញមែកឈើមាសនោះ។

«តើនេះជាអ្វីដែលថ្នាំទិព្វកម្រិត ២ មើលទៅមែនទេ?» លីន តុង លួចមើលមែកឈើមាសនោះដោយចង់ដឹង ចុងមាត់របស់គេក៏ស្រកចុះ។ ទោះបីជាវាហាក់ដូចជាមិនធម្មតាក៏ដោយ ប៉ុន្តែបរិមាណថាមពលវិញ្ញាណដែលមាននៅក្នុងនោះគឺមិនសូវជាមានប៉ុន្មានទេបើធៀបនឹងរាវអាថ៌កំបាំងដែលចេញពីត្បូងយ័ន្ត។

«ហិហិ ឪពុកមានសំណាងបានជួបថ្នាំទិព្វនេះនៅលើភ្នំកាលពីម្សិលមិញ។ លីវ យ៉ាន ស្ងោរថ្នាំទិព្វនេះឱ្យតុងអឺនៅថ្ងៃស្អែកទៅ» លីន ស៊ាវ ញញឹមខណៈពេលដែលគាត់និយាយ។ ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន មុខរបស់គាត់ក៏ប្រែជាស្លេកបន្តិច ហើយគាត់ក៏ក្អកយ៉ាងខ្លាំងពីរដង។

«ឪពុក កូនមិនត្រូវការវាទេ សូមទុកវាសម្រាប់ព្យាបាលរបួសរបស់ឪពុកទៅ» លីន តុង ឆ្លើយតបយ៉ាងប្រញាប់។

«មិនអីទេ។ ឪពុកគ្រាន់តែចំណាយថាមពលបន្តិចបន្តួចដើម្បីដោះស្រាយជាមួយសត្វសាហាវដ៏រំខានមួយកាលពីម្សិលមិញពេលដែលឪពុកកំពុងរកថ្នាំទិព្វនេះ។ វាមិនមែនជារឿងធំដុំទេ។ យ៉ាងណាមិញ ឪពុកបានរស់នៅជាមួយរបួសទាំងនេះអស់ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ថ្នាំទិព្វទាំងនេះនឹងមិនអាចជួយអ្វីបានច្រើនសម្រាប់ឪពុកឡើយ» លីន ស៊ាវ និយាយខណៈពេលដែលគាត់គ្រវីដៃទៅមក។ «ម្យ៉ាងទៀត ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានខែទៀត វានឹងដល់ពេលប្រកួតគ្រួសារហើយ។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ កូនគួរតែផ្តោតលើការហ្វឹកហាត់របស់កូន។ កុំបារម្ភពីរឿងថ្នាំទិព្វអី ទុកឱ្យឪពុកដោះស្រាយបញ្ហានេះចុះ»។

ភ្នែករបស់លីន តុង ប្រែជាក្រហមនៅពេលឃើញទឹកមុខរីករាយនៅលើផ្ទៃមុខដែលតែងតែម៉ឺងម៉ាត់របស់លីន ស៊ាវ។ ដោយមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ គេក៏ងក់ក្បាលថ្នមៗខណៈពេលដែលរអ៊ូក្នុងចិត្តថា៖ «ឪពុក កុំបារម្ភអី កូននឹងមិនធ្វើឱ្យឪពុកខកបំណងឡើយ»។

«វាយប់ហើយ សម្រាកទៅចុះ កូននៅមានការហ្វឹកហាត់នៅថ្ងៃស្អែកទៀត» លីន ស៊ាវ គ្រវីដៃហៅលីន តុង ឱ្យទៅសម្រាក។

«បាទ»។

បន្ទាប់ពីលីន តុង ឆ្លើយតប គេនិងឈីង តាន់ ក៏ចាកចេញពីតុអាហារហើយដើរទៅបន្ទប់របស់ពួកគេ។ សូម្បីតែពេលពួកគេចាកចេញពីបន្ទប់ ពួកគេនៅតែអាចឮសំឡេងសើចដ៏ខ្លាំងរបស់លីន ស៊ាវ។ សំឡេងសើចនេះគឺជាអ្វីដែលពួកគេមិនបានឮយូរមកហើយ...

ខណៈពេលដែលគេក្តាប់កណ្តាប់ដៃថ្នមៗ លីន តុង ក៏ងាកក្បាលហើយផ្តល់សញ្ញាឱ្យឈីង តាន់ ត្រឡប់ទៅបន្ទប់របស់នាងដើម្បីសម្រាក។ ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ គេក៏ឃើញផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងប្រែជាស្លេក ខណៈពេលដែលខ្សែខ្យល់ពណ៌ស និងត្រជាក់បានហូរចេញពីរាងកាយរបស់នាងបន្តិចម្តងៗ ដែលបណ្តាលឱ្យមានសាយសត្វដុះនៅលើដីជុំវិញនោះ។

«អូទេ... ភាពត្រជាក់ដ៏សាហាវបានរើឡើងវិញហើយ!»

នៅពេលឃើញការវិវត្តន៍ភ្លាមៗនេះចំពោះឈីង តាន់ ទឹកមុខរបស់លីន តុង ក៏ប្រែប្រួលដែរ។