ញាក់សាច់

សៀវ យ៉ាន ឈរស្ងៀមនៅមុខតុថ្ម។ គេរុញឆ្នាំងចម្រាញ់ពណ៌ក្រហមឆ្អៅដែលនៅពីមុខគេឱ្យឃ្លាតចេញបន្តិច។ ពេលនេះ គេមិនបានបញ្ចេញអណ្តាតភ្លើងរបស់ខ្លួនភ្លាមៗដើម្បីចាប់ផ្តើមការចម្រាញ់ដូចអ្នកចម្រាញ់ឱសថដទៃទៀតឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេកាន់ក្រដាសស្ដើងដោយដៃទាំងពីរ ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច ហើយពិនិត្យមើលព័ត៌មានតិចតួចដែលសរសេរនៅលើនោះយ៉ាងល្អិតល្អន់។

មុននឹងធ្វើអ្វីមួយ គេត្រូវតែរៀបចំខ្លួនជាមុនសិន។ គោលការណ៍នេះគឺជាអ្វីដែល សៀវ យ៉ាន យល់ច្បាស់។ គេមានឱកាសតែពីរដងប៉ុណ្ណោះ។ ការធ្វេសប្រហែសណាមួយនឹងនាំឱ្យបរាជ័យ។

លើកនេះ ការប្រឡងតម្រូវឱ្យចម្រាញ់គ្រាប់ថ្នាំឱសថកម្រិតពីរដែលមានឈ្មោះថា គ្រាប់ថ្នាំលូតឆ្អឹង។ ដូចឈ្មោះរបស់វាបានបង្ហាញ វាគឺជាប្រភេទគ្រាប់ថ្នាំឱសថដែលប្រើសម្រាប់ព្យាបាលអ្នកដែលរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរ។ វាជាគ្រាប់ថ្នាំឱសថដែលស្ថិតក្នុងប្រភេទព្យាបាល។ ជាធម្មតា គ្រាប់ថ្នាំឱសថទាំងនេះមិនសូវថ្លៃប៉ុន្មានទេ។ ប្រសិនបើដាក់លក់នៅលើទីផ្សារ វាអាចនឹងមានតម្លៃត្រឹមតែប៉ុន្មានរយ ឬប៉ុន្មានពាន់កាក់មាសប៉ុណ្ណោះ។ តម្លៃនេះហាក់ដូចជាថោកបន្តិចបើធៀបនឹងគ្រាប់ថ្នាំឱសថដែលអាចបង្កើនកម្លាំងធាតុ ឬមានប្រយោជន៍ផ្សេងទៀត។

ការចម្រាញ់គ្រាប់ថ្នាំលូតឆ្អឹង ត្រូវការគ្រឿងផ្សំឱសថសរុបចំនួនប្រាំមួយប្រភេទ។ ក្នុងចំណោមគ្រាប់ថ្នាំឱសថកម្រិតទីពីរទាំងអស់ វាត្រូវបានគេចាត់ទុកថាមិនស្មុគស្មាញខ្លាំងនោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គ្រាប់ថ្នាំលូតឆ្អឹងប្រភេទនេះច្បាស់ណាស់ថាជាឱសថព្យាបាលប្រភេទថ្មីដែលត្រូវបានកំណត់ដោយសមាគមគ្រូថ្នាំ។ ដូច្នេះ សៀវ យ៉ាន នៅតែមានអារម្មណ៍ថាគ្រាប់ថ្នាំលូតឆ្អឹងនេះហាក់ដូចជាចម្លែកបន្តិច ទោះបីជាគេធ្លាប់ឃើញឱសថព្យាបាលជាច្រើនប្រភេទពីមុនមកក៏ដោយ។

ទោះបីជាមានឱសថព្យាបាលជាច្រើនប្រភេទដែលអាថ៌កំបាំង និងចម្លែកក៏ដោយ ក៏គ្រប់ផ្លូវសុទ្ធតែឆ្ពោះទៅរកគោលដៅតែមួយ។ លំដាប់លំដោយដែលប្រើដើម្បីចម្រាញ់ឱសថព្យាបាលទាំងនេះមានលក្ខណៈស្រដៀងគ្នាខ្លាំងណាស់។ វាគ្រាន់តែខុសគ្នានៅត្រង់កម្រិតនៃភាពស្មុគស្មាញប៉ុណ្ណោះ។ ម្យ៉ាងទៀត គ្រាប់ថ្នាំឱសថនេះមិនមែនជាបញ្ហាខ្លាំងនោះទេ។ ដរាបណាសមត្ថភាពអ្នកចម្រាញ់ឱសថពិតប្រាកដរបស់នរណាម្នាក់មិនខ្សោយពេកទេ នោះគេគួរតែអាចស្ទាបស្ទង់ និងចាប់យកវិធីសាស្ត្រចម្រាញ់ដើម្បីចម្រាញ់គ្រាប់ថ្នាំលូតឆ្អឹងបានដោយជោគជ័យ។

ដូច្នេះ ទោះបីជារូបមន្តឱសថផ្តល់ឱ្យត្រឹមតែចំណុចទូទៅដែលត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ក៏ដោយ ក៏វាមិនគួរពិបាកពេកក្នុងការចម្រាញ់វាឱ្យជោគជ័យឡើយ ប្រសិនបើគេធ្វើតាមវិចារណញ្ញាណរបស់ខ្លួន...

បន្ទាប់ពីទន្ទេញចាំព័ត៌មានទាំងអស់នៅលើក្រដាសស្ដើងយ៉ាងល្អិតល្អន់ សៀវ យ៉ាន ក៏បិទភ្នែកយឺតៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏បើកភ្នែកឡើងវិញហើយដកដង្ហើមធំតិចៗ។ ដោយដាក់ក្រដាសស្ដើងនោះលើតុ គេក៏ងាកក្បាលមើលជុំវិញ។ គេបានដឹងថា ព្រះនាងតូច និង លីវ លីង បានចាប់ផ្តើមគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងរបស់ពួកគេ និងចាប់ផ្តើមការចម្រាញ់រួចទៅហើយ។

អណ្តាតភ្លើងដែលកំពុងត្រូវបានគ្រប់គ្រងនៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំសុទ្ធតែមានពណ៌លឿងចាស់ដូចគ្នា។ នេះគឺជាអណ្តាតភ្លើងដែលត្រូវបានជំរុញដោយប្រើកម្លាំងធាតុទាំងស្រុង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សៀវ យ៉ាន ជឿថា នេះមិនមែនជាសមត្ថភាពបាតដៃរបស់ពួកគេទាំងពីរនាក់នោះទេ។ ប្រហែលជាពួកគេកំពុងលាក់កាតអាថ៌កំបាំងរបស់ពួកគេ។ ជាមួយនឹងឋានៈរបស់ពួកគេ ការមានកាតអាថ៌កំបាំងគឺជាជារឿងធម្មតាបំផុត។

«មិនថាចរិតលក្ខណៈរបស់មនុស្សទាំងពីរនាក់នេះយ៉ាងណាក៏ដោយ សមត្ថភាពពិតប្រាកដរបស់ពួកគេពិតជាអស្ចារ្យណាស់...» សៀវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្ត។ មិនថាគេរាប់យ៉ាងណាក៏ដោយ គេទើបតែហ្វឹកហាត់បានបីឆ្នាំប៉ុណ្ណោះចាប់តាំងពីបានស្គាល់វិជ្ជាចម្រាញ់ឱសថ។ ក្នុងទិដ្ឋភាពខ្លះ សៀវ យ៉ាន មិនអាចតាមទាន់ ព្រះនាងតូច និង លីវ លីង ដែលត្រូវបានគ្រូរបស់ពួកគេបណ្តុះបណ្តាលតាំងពីក្មេងបានឡើយ។ យ៉ាងណាមិញ ទោះបីជាមានទេពកោសល្យយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏វាមិនអាចទៅរួចទេក្នុងការតាមទាន់សមិទ្ធផលជាងមួយទសវត្សរ៍របស់មនុស្សដទៃក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីបែបនេះ។

ក៏ដោយសារតែហេតុផលនេះដែរ ទោះបីជា ព្រះនាងតូច បានសម្រេចកម្រិតអ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំលំដាប់ទីបីក្នុងវ័យបែបនេះក៏ដោយ ក៏ សៀវ យ៉ាន មិនមានអារម្មណ៍ថាចាញ់ប្រៀបអ្វីឡើយ។ ទេពកោសល្យរបស់ភាគីម្ខាងទៀតពិតជាល្អណាស់។ បូករួមទាំងការបានប៉ះពាល់ជាមួយជំនាញការចម្រាញ់អស់ជាច្រើនឆ្នាំ វាមិនមែនជារឿងដែលមិននឹកស្មានដល់នោះទេដែលនាងមានសមិទ្ធផលបែបនេះ។

នៅពេលនេះ ការប្រឡងបានដំណើរការអស់ជាងដប់នាទីហើយ។ ក្នុងរយៈពេលដប់នាទីដ៏ខ្លីនេះ មានពន្លឺក្រហមភ្លឹបភ្លែតៗនៅក្នុងទីលានទូលាយដ៏ធំនេះ។ បន្ទាប់ពីពន្លឺក្រហមភ្លឹបភ្លែត អ្នកចម្រាញ់ឱសថដែលបរាជ័យទាំងនោះអាចត្រឹមតែជ្រើសរើសចាកចេញដោយមុខក្រហមដោយសារភាពខ្មាសអៀន។ សម្រាប់អ្នកចម្រាញ់ឱសថទាំងនេះដែលចូលចិត្តធ្វើតាមច្បាប់ដើម្បីចម្រាញ់គ្រាប់ថ្នាំឱសថ ការប្រឡងបែបនេះដែលដើរផ្លូវកាត់គឺជារឿងដែលមិនអាចទៅរួចសម្រាប់ពួកគេ...

សៀវ យ៉ាន ក្រឡេកមើលទៅគ្រូថ្នាំម្នាក់នៅពីមុខគេដែលឱនក្បាលដើរចេញពីទីលានទូលាយដោយទឹកមុខជិតយំ សៀវ យ៉ាន ក៏គ្រវីក្បាល។ គេមិនខ្វល់ពីអ្នកនោះទេ ហើយងាកការយកចិត្តទុកដាក់ទាំងស្រុងទៅលើដំណើរការចម្រាញ់ដែលជិតចាប់ផ្តើម។

សៀវ យ៉ាន ដាក់ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំពណ៌ក្រហមឆ្អៅឱ្យត្រឹមត្រូវនៅពីមុខគេ ហើយត្រដុសដៃទាំងពីរចូលគ្នា។ គេគ្រវីម្រាមដៃ ហើយដានវ៉ាន់ពណ៌ស្វាយមួយក៏លេចឡើងរវាងម្រាមដៃរបស់គេ។

ដោយគ្រវីម្រាមដៃបន្តិច សៀវ យ៉ាន បានបាញ់ដានវ៉ាន់នោះចូលទៅក្នុងមាត់របស់គេដោយផ្ទាល់។ គេទំពាយឺតៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏បើកមាត់ ហើយអណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយមួយដុំត្រូវបានខ្ជាក់ចេញមក។ វាត្រូវបានកាន់នៅក្នុងបាតដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន ភ្លាមៗ។

«អស្ចារ្យណាស់។ អណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយ?» ដោយសារ សៀវ យ៉ាន នៅកន្លែងដែលទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងបំផុត និងបន្ថែមពីលើរូបរាងពិសេសពីមុនមក មានមនុស្សរាប់មិនអស់ទាំងពីកៅអី ភ្ញៀវកិត្តិយស និងកៅអីទស្សនិកជនដែលកំពុងសង្កេតមើលរាល់ចលនារបស់ សៀវ យ៉ាន ក្នុងអំឡុងពេលទាំងមូល។ ដោយឃើញអណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយដ៏ភ្លឺចិញ្ចាចដែលគេបានបង្កើតឡើង សំឡេងឧទានក៏បន្លឺឡើងភ្លាមៗ។

ទោះបីជាទីធ្លាធំទូលាយមិនខ្វះអណ្តាតភ្លើងដែលមានពណ៌ចម្លែក និងប្លែកៗក៏ដោយ ក៏វិធីសាស្ត្រចម្លែកដែល សៀវ យ៉ាន ប្រើមាត់ខ្ជាក់អណ្តាតភ្លើងចេញមកបានទាក់ទាញក្រសែភ្នែកជាច្រើន។

«អណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយ?» ដោយសម្លឹងមើលអណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយដែលកំពុងអណ្តែតលើបាតដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន ហ្វាម៉ា មានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ ភ្លាមៗនោះ គាត់ក៏សើចតិចៗថា «ក្មេងតូចម្នាក់នេះពិតជាមានមូលដ្ឋានគ្រឹះខ្លះមែន»។

ពេលឮដូច្នេះ ហៃ បូដុង ដែលនៅក្បែរនោះក៏បបូរមាត់។ បន្ទាប់ពីរស់នៅជាមួយ សៀវ យ៉ាន យូរមកហើយ គាត់ដឹងច្បាស់ពីសមត្ថភាពបាតដៃរបស់បុរសម្នាក់នេះ។ អណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយប្រភេទនេះគ្រាន់តែជាអណ្តាតភ្លើងដែលខ្សោយបំផុតក្នុងចំណោមអណ្តាតភ្លើងដែលគេអាចគ្រប់គ្រងបានប៉ុណ្ណោះ។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌សខ្មៅត្រជាក់ ក៏ដូចជាអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងស្រាល គឺជាអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ដ៏គួរឱ្យខ្លាចដែលសូម្បីតែ ហៃ បូដុង ក៏ភ័យខ្លាចដែរ។

អណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយរាំយ៉ាងរស់រវើកនៅលើបាតដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន ដូចជាទេពអប្សរ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក សៀវ យ៉ាន ក៏គ្រវីបាតដៃតិចៗ។ អណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយត្រូវបានបាញ់ចូលទៅក្នុងរន្ធភ្លើងដោយផ្ទាល់។ ភ្លាមៗនោះ អណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយដ៏ច្របូកច្របល់ក៏ហក់ឡើង និងឆេះនៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ឱសថ។ សីតុណ្ហភាពនៃឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំដ៏ត្រជាក់ត្រូវបានកើនឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័ស...

នៅពេលដែលសីតុណ្ហភាពនៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ឱសថកើនឡើងដល់កម្រិតមួយ សៀវ យ៉ាន ក៏ដាក់បាតដៃរបស់គេនៅត្រង់រន្ធភ្លើង។ គេបិទភ្នែកយឺតៗ ហើយកម្លាំងវិញ្ញាណរបស់គេក៏ត្រូវបានបញ្ចេញមកក្រៅ ដោយគ្រប់គ្រងអណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយដែលកំពុងកើនឡើងបន្តិចម្តងៗ។

ដោយសារសមត្ថភាពរបស់គេក្នុងការគ្រប់គ្រងអណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយនៅឆ្ងាយពីភាពជាក់លាក់ជាងអណ្តាតភ្លើងស្នូលឈូកបៃតង សៀវ យ៉ាន អាចប្រើតែដៃរបស់គេដើម្បីប៉ះឆ្នាំងចម្រាញ់ឱសថដើម្បីគ្រប់គ្រងអណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយឱ្យបានត្រឹមត្រូវប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើគេគ្រប់គ្រងវាដោយមិនប្រើដៃដូចអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង នោះអត្រាបរាជ័យដ៏ខ្ពស់របស់គេទំនងជានឹងកើនឡើងខ្ពស់... សៀវ យ៉ាន ពិតជាមិនហ៊ានប្រថុយបែបនេះក្នុងការប្រឡងដែលមានឱកាសតែពីរដងនោះទេ។

ក្រោមការគ្រប់គ្រងនៃកម្លាំងវិញ្ញាណរបស់ សៀវ យ៉ាន អណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយបានបង្ក្រាបសីតុណ្ហភាពរបស់វាដោយស្តាប់បង្គាប់បំផុត។ វាគ្មានការតស៊ូអ្វីបន្តិចឡើយ។ បន្ទាប់ពីដំណើរការនេះបន្តមួយរយៈ សៀវ យ៉ាន ក៏កក់ដៃ។ គ្រឿងផ្សំឱសថមួយនៅលើតុថ្មត្រូវបានបឺតចូលក្នុងដៃរបស់គេ។ គេច្របាច់វាថ្នមៗ រួចបោះវាចូលទៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ឱសថ។ ភ្លាមៗនោះ អណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយក៏ក្រឡាប់ចាក់ និងរុំព័ទ្ធជុំវិញវាភ្លាមៗ...

សៀវ យ៉ាន បិទភ្នែកហើយជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច។ គេប្រើវិញ្ញាណវិញ្ញាណដើម្បីចម្រាញ់គ្រឿងផ្សំឱសថយឺតៗ។ ដើម្បីចម្រាញ់គ្រាប់ថ្នាំឱសថ គ្រឿងផ្សំឱសថត្រូវតែចម្រាញ់ដល់កម្រិតមួយ។ ជួនកាល ប្រសិនបើភាពបរិសុទ្ធខ្ពស់ ឬទាបជាងបន្តិច វាអាចបណ្តាលឱ្យដំណើរការចម្រាញ់បរាជ័យ។ ក៏ដោយសារហេតុផលនេះដែរដែលរូបមន្តថ្នាំពិតប្រាកដហាក់ដូចជាមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់។ នេះគឺដោយសារតែនៅលើរូបមន្តឱសថភាគច្រើន នឹងមានកំណត់ត្រាលម្អិតអំពីកម្រិតនៃភាពបរិសុទ្ធដែលគ្រឿងផ្សំឱសថនីមួយៗត្រូវការដើម្បីចម្រាញ់។

ជាអកុសល សៀវ យ៉ាន បច្ចុប្បន្នមិនមានរូបមន្តឱសថដ៏ជាក់លាក់នោះទេ។ អ្វីៗទាំងអស់នឹងត្រូវពឹងផ្អែកលើការដែលគេប្រើវិញ្ញាណវិញ្ញាណដើម្បីស៊ើបអង្កេតយឺតៗ។

គ្រឿងផ្សំឱសថកម្រិតទាបបានប្រើប្រាស់ពេលវេលារបស់ សៀវ យ៉ាន សរុបជាងដប់នាទីមុនពេលវាសម្រេចបានកម្រិតដែលគេគិតថាត្រឹមត្រូវ។ នៅពេលនេះ គេក៏ដាក់គ្រឿងផ្សំឱសថប្រភេទទីពីរចូលទៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ឱសថដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។

ដោយប្រើឱកាសខ្លីៗនៅពេលដែលគេបោះគ្រឿងផ្សំឱសថចូល សៀវ យ៉ាន បានក្រឡេកមើលទៅសងខាងរបស់គេ។ គេបានដឹងថា ព្រះនាងតូច និង លីវ លីង ទោះបីជាមានទឹកមុខធ្ងន់ធ្ងរស្រដៀងគ្នាក៏ដោយ ក៏ចលនារបស់ពួកគេមិនបង្ហាញសញ្ញានៃការភ័យស្លន់ស្លោបន្តិចឡើយ។ មុខរបស់ពួកគេក៏មិនបង្ហាញអារម្មណ៍ណាមួយដែលបង្ហាញថាពួកគេកំពុងបាត់បង់ម្ចាស់ការដែរ។ វាហាក់ដូចជាដំណើរការចម្រាញ់ស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកគេទាំងស្រុង។

«ផាំង!»

នៅពេលដែល សៀវ យ៉ាន ដកក្រសែភ្នែកចេញ ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំនៅលើតុថ្មមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានកន្លែងដែលអណ្តាតភ្លើងកំពុងឆាបឆេះមិនអាចទប់ទល់នឹងសីតុណ្ហភាពដែលកើនឡើងខ្ពស់បាន។ វាផ្ទុះឡើងភ្លាមៗ។ បន្ទាប់ពីការផ្ទុះនៃឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ គ្រាប់ថ្នាំឱសថដែលកំពុងត្រូវបានចម្រាញ់នៅក្នុងនោះក៏បានប្រកាសពីការបញ្ចប់របស់វាដែរ។ ដូច្នេះ ពន្លឺក្រហមដ៏ឃោរឃៅនៅក្នុងកញ្ចក់ក៏ចាំងមកយ៉ាងចាក់ភ្នែក។

សក់របស់អ្នកចម្រាញ់ឱសថនោះត្រូវបានដុតរហូតដល់ខ្មៅខ្លោច។ មុខរបស់គេក៏បានផ្លាស់ប្តូរទាំងស្រុង ខណៈដែលគេឈរនៅទីនោះមើលពន្លឺក្រហមដែលភ្លឹបភ្លែតៗដោយភាពល្ងង់ខ្លៅ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏ជេរប្រមាថយ៉ាងខ្លាំងខណៈពេលដែលចុះពីលើវេទិកា។ គេខាំធ្មេញហើយដើរចេញពីទីលានទូលាយក្រោមក្រសែភ្នែករាប់មិនអស់។ ខណៈពេលដែលគេដើរកាត់មុខ សៀវ យ៉ាន អ្នកក្រោយមានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចដែលដឹងថាការបរាជ័យនេះតាមពិតគឺជាអ្នកចម្រាញ់ឱសថកម្រិតទីបីមកពីប្រទេសផ្សេង...

«ពិតជាមនុស្សដែលគួរឱ្យអាណិតមែន...» សៀវ យ៉ាន សើចក្នុងចិត្តដោយភាពរីករាយបន្តិច។ បន្ទាប់មកគេក៏បោះចោលរឿងរ៉ាវតូចតាចនេះ ហើយបន្តដាក់គ្រឿងផ្សំឱសថចូលទៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ឱសថដោយប្រុងប្រយ័ត្នម្តងមួយៗ។ បន្ទាប់មក គេក៏ស៊ើបអង្កេតដោយអត់ធ្មត់រកភាពបរិសុទ្ធដ៏ល្អបំផុតដែលពួកវាគួរតែត្រូវបានចម្រាញ់។ ជាមួយនឹងមេរៀនពីការបរាជ័យមុននេះ សៀវ យ៉ាន បច្ចុប្បន្នបានក្លាយជាមនុស្សប្រុងប្រយ័ត្នជាងមុនដោយគ្មានការសង្ស័យ។

ខណៈពេលដែលពេលវេលាកន្លងផុតទៅយឺតៗ ពន្លឺក្រហមត្រូវបានភ្លឹបភ្លែតៗម្តងហើយម្តងទៀតនៅលើទីលានទូលាយដ៏ធំ។ ម្តងមួយៗ អ្នកចម្រាញ់ឱសថដែលមានមុខពណ៌បៃតង ឬពណ៌ក្រហមនឹងចាកចេញពីវេទិកាដោយអស់សង្ឃឹម ហើយក្រោមក្រសែភ្នែកដ៏សោកស្តាយរាប់មិនអស់ពីវេទិកាទស្សនា ក៏ចាកចេញពីកន្លែងនេះដោយអារម្មណ៍មិនល្អដែលធ្វើឱ្យពួកគេសោកសៅ និងខឹងសម្បារ។

ខណៈពេលដែលការប្រឡងលើកនេះមានការលំបាកខ្លាំង គេត្រូវតែនិយាយថាអ្នកដែលបានចូលរួមក្នុងមហាសន្និបាតជាច្រើនគឺជាមនុស្សដែលមានជំនាញអស្ចារ្យ។ ក្រៅពីអ្នកប្រកួតប្រជែងដែលបានបរាជ័យដោយសារហេតុផលផ្សេងៗគ្នាជាច្រើន នៅតែមានអ្នកចម្រាញ់ឱសថជិតពាក់កណ្តាលដែលកំពុងស៊ើបអង្កេតកម្រិតនៃភាពបរិសុទ្ធនៃគ្រឿងផ្សំឱសថដោយស្ងៀមស្ងាត់ដូចជា សៀវ យ៉ាន។

បន្ទាប់ពីខ្សាច់ជិតពាក់កណ្តាលនៅក្នុងនាឡិកាខ្សាច់ដ៏ធំនៅលើជញ្ជាំងបានធ្លាក់ចុះ ការស៊ើបអង្កេតរបស់ សៀវ យ៉ាន អំពីកម្រិតនៃភាពបរិសុទ្ធនៃគ្រឿងផ្សំបានបញ្ចប់ជាស្ថាពរ។ ក្រៅពីការដុតគ្រឿងផ្សំឱសថពីរដោយចៃដន្យក្នុងអំឡុងពេលដំណើរការចម្រាញ់ លទ្ធផលចុងក្រោយរបស់ សៀវ យ៉ាន អាចចាត់ទុកថាល្អណាស់។

រឿងបន្ទាប់គឺចាប់ផ្តើមបញ្ចូលគ្រឿងផ្សំឱសថផ្សេងៗគ្នា ដោយបំប្លែងពួកវាទៅជាគ្រាប់ថ្នាំលូតឆ្អឹងពិតប្រាកដ។

ជំហាននេះរឹតតែពិបាកជាងការចម្រាញ់មុននេះទៅទៀត។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ ប្រសិនបើសៀវ យ៉ាន បាត់បង់សមាធិសូម្បីតែបន្តិច នោះគេនឹងត្រូវចាប់ផ្ដើមពីដំបូងវិញជាមិនខាន។

ដោយដឹងច្បាស់ពីសារៈសំខាន់នៃជំហាននេះ សៀវ យ៉ាន បានត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេច ដោយបំប្លែងកម្លាំងធាតុរបស់គេទៅជាស្រទាប់មួយគ្របពីលើត្រចៀក ដើម្បីការពារកុំឱ្យឮសំឡេងរំខានពីពិភពខាងក្រៅ។

នៅពេលសំឡេងពីពិភពខាងក្រៅស្ងប់ស្ងាត់ទៅ សតិរបស់សៀវ យ៉ាន ក៏ចាប់ផ្ដើមស្ងប់បន្តិចម្ដងៗ។ គេដកដង្ហើមធំមួយខ្យល់ រួចបិទភ្នែកម្ដងទៀត ហើយចាប់យកដបត្បូងថ្មខៀវនៅលើតុថ្មយ៉ាងរហ័ស។ នៅខាងក្នុងនោះគឺជាសារធាតុនៃគ្រឿងផ្សំឱសថដែលសៀវ យ៉ាន បានចម្រាញ់ទុកមុននេះ។ គេកាន់ដបត្បូងថ្មខៀវនោះមួយសន្ទុះ រួចចាក់វាទាំងអស់ចូលទៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ឱសថ។ បន្ទាប់មក គេក៏បោះដបគ្រឿងផ្សំឱសថពីរទៀតដែលខ្លួនបានចម្រាញ់រួចចូលទៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ឱសថយ៉ាងរហ័ស...

កម្លាំងវិញ្ញាណរបស់សៀវ យ៉ាន បានគ្រប់គ្រងអណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយដុតកម្ដៅម្សៅគ្រឿងផ្សំឱសថទាំងនោះយឺតៗ ដែលវាមិនព្រមលាយចូលគ្នា។ ប្រតិកម្មពិសេសរបស់ពួកវានៅពេលដែលចាប់ផ្ដើមផ្សំបញ្ចូលគ្នាបន្តិចបន្តួច ត្រូវបានបញ្ជូនតាមរយៈកម្លាំងវិញ្ញាណដែលស្ថិតក្នុងអណ្ដាតភ្លើង ហើយជ្រាបចូលទៅក្នុងសតិរបស់សៀវ យ៉ាន យ៉ាងរហ័ស។ បន្ទាប់ពីនោះ គេនឹងអាចប្រើប្រាស់ព័ត៌មាននេះដើម្បីវិនិច្ឆ័យថា តើវិធីសាស្រ្តផ្សំបញ្ចូលនោះត្រឹមត្រូវឬអត់។

ការវិភាគមតិត្រឡប់បែបនេះគឺជាការងារវិភាគដែលធ្វើឱ្យកម្លាំងវិញ្ញាណអស់កម្លាំងយ៉ាងខ្លាំង។ សំណាងល្អដែលបច្ចុប្បន្នសៀវ យ៉ាន គ្រាន់តែត្រូវការវិភាគរូបមន្តឱសថកម្រិតទីពីរតែប៉ុណោះ។ ប្រសិនបើវាជាកម្រិតទីបី ឬកម្រិតទីបួន នោះទំនងជាសូម្បីតែរូបគេដែលស្ថិតក្នុងកម្រិតអ្នកចម្រាញ់ឱសថកម្រិតទីបី ក៏ប្រហែលជាមិនអាចវិភាគវាបានដែរ។ សូម្បីតែអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំកម្រិតទីបួន ឬអ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំកម្រិតទីប្រាំ ក៏ស្ទើរតែមិនអាចវិភាគវាបានដែរ។ យ៉ាងណាមិញ ប្រសិនបើការវិភាគរូបមន្តឱសថជារឿងងាយស្រួលបែបនេះ នោះរូបមន្តឱសថក៏មិនមានតម្លៃថ្លៃដល់ថ្នាក់នេះដែរ...

«ផាំង...»

ដោយជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច សៀវ យ៉ាន បានចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នទៅលើការផ្សំបញ្ចូលគ្នានៃគ្រឿងផ្សំឱសថ។ ភ្លាមនោះ ទឹកមុខរបស់គេក៏ប្រែប្រួលបន្តិច។ អណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយបានរមួលខ្លួនយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ឱសថ ហើយសំឡេងស្អុះស្អាប់មួយបានបន្លឺចេញពីគ្រឿងផ្សំឱសថនោះ។ គ្រឿងផ្សំឱសថទាំងបីប្រភេទដែលកំពុងផ្សំបញ្ចូលគ្នាបានពាក់កណ្ដាលផ្លូវ ក៏ប្រែទៅជាផេះខ្មៅងងឹតភ្លាមៗ។ បន្ទាប់ពីគ្រឿងផ្សំទាំងនោះក្លាយជាផេះ អណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយដែលកំពុងឆាបឆេះនៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ឱសថក៏រលត់ទៅដោយស្ងៀមស្ងាត់...

សៀវ យ៉ាន បិទភ្នែកតូចៗសម្លឹងមើលគ្រឿងផ្សំឱសថដែលប្រែទៅជាផេះ។ គេហើបមាត់បន្តិចហើយទះក្បាលខ្លួនឯងដោយភាពមួម៉ៅ។ ដោយសារតែសតិរបស់គេផ្ដោតខ្លាំងពេក គេបានភ្លេចទៅថាអណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយមិនមានការទ្រទ្រង់បន្តឡើយ។ ដូច្នេះហើយ វាអាចឆេះបានយូរបំផុតត្រឹមតែមួយម៉ោងប៉ុណ្ណោះ។

សំឡេងផាំងស្អុះស្អាប់នៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ឱសថនោះមិនមែនតូចឡើយ។ ដូច្នេះ មិនយូរប៉ុន្មានក្រោយពីសំឡេងនោះបន្លឺឡើង ព្រះនាងតូច និងលីវ លីង ដែលនៅមិនឆ្ងាយពីគេ ក៏ងាកមកសម្លឹងមើល។ នៅពេលដែលពួកគេឃើញថាឆ្នាំងចម្រាញ់ឱសថរបស់សៀវ យ៉ាន គ្មានអណ្ដាតភ្លើងសោះ ពួកគេទាំងអស់គ្នាក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើល។ អ្នកទីមួយហាក់ដូចជាប្រសើរជាងបន្តិច ដោយគ្រាន់តែបង្ហាញទឹកមុខអស់សង្ឃឹម។ ចំណែកម្នាក់ទៀតវិញ មាត់របស់គេបានកោងឡើងដោយភាពចំអក ដែលធ្វើឱ្យអ្នកមើលមានអារម្មណ៍ថាចង់តែវាយឱ្យមួយដៃ។

នៅលើវេទិកាខ្ពស់ ហ្វាម៉ា និងអ្នកដទៃទៀតមានការងឿងឆ្ងល់មួយសន្ទុះ ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលសៀវ យ៉ាន ដែលអណ្ដាតភ្លើងរបស់គេរលត់ភ្លាមៗ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេមិនបាននិយាយអ្វីទាំងអស់ ហើយគ្រាន់តែរង់ចាំដោយស្ងៀមស្ងាត់។ ទោះបីជាអណ្ដាតភ្លើងរលត់ ហើយពេលវេលាដែលបានកំណត់សម្រាប់ការប្រឡងជិតអស់ក៏ដោយ ក៏សៀវ យ៉ាន គួរតែនៅមានគ្រឿងផ្សំឱសថមួយចំណែកនៅលើតុរបស់គេ។ ដូច្នេះ គេនៅតែមានឱកាស។ ជាការពិតណាស់... លក្ខខណ្ឌគឺគេត្រូវតែប្រញាប់ឡើង។ នេះក៏ព្រោះតែខ្សាច់នៅក្នុងនាឡិកាខ្សាច់ដ៏ធំនៅសល់តែមួយភាគបីប៉ុន្មានរហូតដល់បញ្ចប់។

សៀវ យ៉ាន ដកដង្ហើមស្រូបយកខ្យល់ដែលក្តៅបន្តិចចូលទៅក្នុងខ្លួន។ គេសម្លឹងមើលផេះខ្មៅងងឹតដែលនៅក្បែរគ្រឿងផ្សំឱសថ រួចបិទភ្នែក។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏បើកភ្នែកឡើងយឺតៗហើយញញឹមតិចៗ។ ទោះបីជាលើកនេះគេបរាជ័យក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេបានចាប់យកវិធីសាស្រ្តដែលត្រូវការដើម្បីចម្រាញ់គ្រាប់ថ្នាំលូតឆ្អឹងនេះបានប្រហែលៗហើយ។ រឿងបន្ទាប់ដែលគេត្រូវធ្វើគឺចម្រាញ់វាឱ្យបានយ៉ាងរលូន និងងាយស្រួល...

សៀវ យ៉ាន ដកដានវ៉ាន់ពណ៌ស្វាយមួយគ្រាប់ទៀតដាក់ចូលក្នុងមាត់។ គេទំពាវាយឺតៗ។ ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីនេះ គេបានក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួន ហើយរកឃើញថា នៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំនៅចំពោះមុខព្រះនាងតូច និងលីវ លីង នោះ មានរូបរាងដំបូងនៃគ្រាប់ថ្នាំកំពុងចាប់ផ្ដើមកកកុញឡើង។ ជាក់ស្តែង ពួកគេគួរតែអាចបង្កើតជាគ្រាប់ថ្នាំបានក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ...

«ល្បឿនរបស់ពួកគេមិនអន់ទេ... ពួកគេពិតជាមានឥទ្ធិពលខ្លះមែន។»

សៀវ យ៉ាន លើកចិញ្ចើមបន្តិច។ គេហើបមាត់ហើយបញ្ចេញអណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយម្ដងទៀត។ បន្ទាប់មក គេក៏ចាក់វាចូលទៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ឱសថ។ ដៃរបស់គេនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះមុននឹងចាប់ផ្ដើមធ្វើចលនាភ្លាមៗ។ ខណៈដែលដៃរបស់គេរេរាំ គេក៏ចាក់ដបត្បូងថ្មខៀវតូចៗទាំងប្រាំមួយដែលដាក់នៅចំពោះមុខចូលទៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ឱសថ...

«គេពិតជាចង់ផ្សំគ្រឿងផ្សំឱសថទាំងប្រាំមួយមុខចូលគ្នាទាំងអស់មែនឬ? ធ្វើបែបនេះ គេអាចសន្សំសំចៃពេលវេលាបានច្រើន ប៉ុន្តែប្រសិនបើកម្លាំងវិញ្ញាណរបស់គេមិនខ្លាំងគ្រប់គ្រាន់ ហើយមិនអាចគ្រប់គ្រងវាបានត្រឹមត្រូវទេ នោះវាស្ទើរតែស្មើនឹងការស្វែងរកសេចក្តីស្លាប់...» ខណៈដែលសម្លឹងមើលសកម្មភាពរបស់សៀវ យ៉ាន នៅខាងក្រោម ហ្វាម៉ា អាវទូ និងក្រុមមនុស្សមានបទពិសោធន៍ជាច្រើននាក់បានរអ៊ូតិចៗ។

ក្រសែភ្នែករបស់សៀវ យ៉ាន សម្លឹងមើលអណ្ដាតភ្លើងដែលកំពុងរមួលខ្លួននៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ។ កម្លាំងវិញ្ញាណរបស់គេបានគ្រប់គ្រងអណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស្វាយ ហើយបំបែកគ្រឿងផ្សំឱសថទាំងអស់ដែលនៅខាងinsideនោះ។ បន្ទាប់មក គេក៏រំកិលពួកវាឱ្យជិតគ្នាជាបណ្តើរៗខណៈពេលកំពុងដុតកម្ដៅ។ នៅពេលដែលពួកវាកាន់តែខិតជិតគ្នា ទីបំផុតពួកវាក៏ចាប់ផ្ដើមបង្ហាញសញ្ញានៃការផ្សំបញ្ចូលគ្នា...

ខ្សាច់នៅក្នុងនាឡិកាខ្សាច់ដ៏ធំបានធ្លាក់ចុះយ៉ាងរហ័ស។

«ខ្លាំង!»

ទីបំផុត សំឡេងដ៏ច្បាស់នៃការគោះឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំក៏បានបន្លឺឡើងនៅក្នុងទីលានទូលាយ។

លីវ លីង គឺជាអ្នកដំបូងដែលគោះឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំយ៉ាងខ្លាំង។ គម្របឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំបានហោះឡើង ហើយគ្រាប់ថ្នាំឱសថមូលមួយគ្រាប់បានហោះចេញមក។ បន្ទាប់មក គេក៏លោតចាប់វានៅក្នុងដៃ។ ភាពអំនួតនៅលើមុខរបស់គេគឺពិបាកនឹងលាក់បាំងណាស់។

«ខ្លាំង!» ជាមួយនឹងសំឡេងច្បាស់មួយទៀត ព្រះនាងតូចបានកៀកដៃដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាង ហើយគ្រាប់ថ្នាំឱសថមួយគ្រាប់បានហោះចេញពីក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ឱសថ។

«ខ្លាំង ខ្លាំង ខ្លាំង...»

បន្ទាប់ពីសំឡេងបន្តបន្ទាប់គ្នានោះ វាហាក់ដូចជាមានប្រតិកម្មសង្វាក់កើតឡើងនៅក្នុងទីធ្លាធំទូលាយ។ គម្របឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំជាច្រើនត្រូវបានហោះឡើង ហើយគ្រាប់ថ្នាំឱសថរាប់រយគ្រាប់ដែលមានរូបរាងផ្សេងៗគ្នាបានហោះចេញពីឆ្នាំងចម្រាញ់ឱសថ ហោះទៅលើអាកាស។ បន្ទាប់មក ម្ចាស់របស់ពួកវាក៏ចាប់យកវាយ៉ាងរំភើប។

«ពេលវេលាជិតអស់ហើយ...» អាវទូ សម្លឹងមើលសៀវ យ៉ាន នៅចំណុចកណ្តាលដែលនៅតែបិទភ្នែក។ បន្ទាប់មក គេសម្លឹងមើលខ្សាច់នៅក្នុងនាឡិកាខ្សាច់ដែលស្ទើរតែធ្លាក់អស់។ ដៃរបស់គេក្តាប់យ៉ាងតឹងភ្លាមៗ។ រាល់ពេលដែលបុរសម្នាក់នេះធ្វើការសាកល្បង គេតែងតែធ្វើឱ្យមនុស្សស្ថិតក្នុងភាពតានតឹងជានិច្ច។

នៅក្នុងទីធ្លាធំទូលាយ ក្រសែភ្នែករាប់មិនអស់ត្រូវបានសម្លឹងទៅកាន់ចំណុចកណ្តាលដែលសៀវ យ៉ាន កំពុងស្ថិតនៅ។ បន្ទាប់មក ពួកគេសម្លឹងមើលខ្សាច់នៅក្នុងនាឡិកាខ្សាច់ដែលកំពុងធ្លាក់ចុះ។ មនុស្សទាំងអស់នេះចង់ដឹងថា តើយុវជនម្នាក់នេះដែលឈរនៅចំណុចដែលទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍បំផុត នឹងអាចបញ្ចប់ការសាកល្បងក្នុងជុំនេះនៅនាទីចុងក្រោយបានដែរឬទេ។

ខ្សាច់ដ៏តិចតួចនៅក្នុងនាឡិកាខ្សាច់បានធ្លាក់ចុះយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ នៅពេលដែលគ្រាប់ខ្សាច់ចុងក្រោយធ្លាក់ចុះមក សំឡេងដកដង្ហើមធំដោយភាពអាណិតអាសូរបានបន្លឺចេញពីកៅអីអ្នកទស្សនា និងកៅអី ភ្ញៀវកិត្តិយស។

«ខ្លាំង...»

យុវជនដែលបិទភ្នែកយ៉ាងជិតនោះស្រាប់តែបើកភ្នែកឡើង។ បាតដៃរបស់គេទះទៅលើឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ ហើយគម្របរបស់វាក៏ហោះឡើង។ គ្រាប់ថ្នាំឱសថមូលមួយគ្រាប់បានហោះចេញមកនៅនាទីចុងក្រោយបំផុត ក្នុងលក្ខណៈដ៏អស្ចារ្យដែលធ្វើឱ្យភ្នែករបស់អ្នកមើលព្រិលអស់...