កម្លាំងរបស់ជាឡាវ

«មិនទាន់មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់?»

ការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចបន្តួចបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ជ្រួញជ្រួញនិងទន់ភ្លន់របស់ចំណាស់ជាឡាវ។ ភ្លាមៗនោះ លោកបានបែរភ្នែកសម្លឹងមើលទៅសៀវយ៉ានដោយចម្លែកចិត្ត។ ដោយមានកម្លាំងថ្នាក់លំដាប់អធិរាជដូចជាហៃបូដុង គាត់បែរជាចាត់ទុកខ្លួនឯងថាគ្មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ធ្វើជាគ្រូរបស់អាល្អិតម្នាក់នេះទៅវិញ? តើក្មេងនេះពិតជាមានសក្ដានុពលដ៏អស្ចារ្យដល់ថ្នាក់ហ្នឹងមែនឬ?

នៅក្រោមមេឃរាត្រី ណាលាន យ៉ានរ៉ាន និងអ្នកផ្សេងទៀតបានត្រឹមតែឈរមើលហៃបូដុងដែលកំពុងសើចដោយគាំងស្មារតី។ បន្ទាប់ពីគាំងអស់មួយសន្ទុះ ពួកគេក៏ចាត់ទុកពាក្យសម្តីរបស់ហៃបូដុងត្រឹមជាការនិយាយលេងសើចប៉ុណ្ណោះ។ នៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ានេះ ប្រសិនបើអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជប្រកាសថាចង់ទទួលសិស្ស ប្រាកដជាមានមនុស្សដែលមានទេពកោសល្យលេចធ្លោរាប់មិនអស់ប្រជែងគ្នាមកសុំធ្វើជាសិស្សជាមិនខាន។ ការបានក្លាយជាសិស្សរបស់អ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជ គឺស្ទើរតែជាការធានាថាបុគ្គលនោះនឹងមានសមត្ថភាពក្លាយជាអ្នកខ្លាំងនាពេលអនាគត។

«ហាហា លោកតាហៃគ្រាន់តែនិយាយលេងប៉ុណ្ណោះ។ លោកម្ចាស់ឡាវ សូមកុំប្រកាន់អី។ គ្រាន់តែថារូបខ្ញុំតូចតាចនេះមានគ្រូរួចទៅហើយ ទើបមិនអាចផ្លាស់ប្តូរទៅក្រាបសំពះអ្នកផ្សេងធ្វើជាគ្រូតាមតែចិត្តបានឡើយ» សៀវយ៉ានគ្រវីក្បាលទាំងញញឹម។

នៅក្បែរនោះ ហៃបូដុងបានរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់។ កាលណោះ ទោះបីជាគាត់បានស្តារកម្លាំងលំដាប់អធិរាជឡើងវិញក៏ដោយ សៀវយ៉ាននៅតែផ្តល់អារម្មណ៍គំរាមកំហែងយ៉ាងខ្លាំងដល់រូបគាត់។ បន្ទាប់មកទៀត កម្រិតដ៏គួរឲ្យតក់ស្លុតនៃ «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» ដែលសៀវយ៉ានបានបញ្ចេញនៅពេលប្រយុទ្ធជាមួយអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជដ៏អាថ៌កំបាំងពីរនាក់នោះ រឹតតែធ្វើឲ្យភាពកោតខ្លាចរបស់ហៃបូដុងចំពោះគេកើនឡើងទ្វេដង។

ទោះបីជាកម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់សៀវយ៉ានមើលទៅដូចជាធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំងបន្ទាប់ពីប្រើប្រាស់ថាមពល «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» ក៏ដោយ តែនៅក្នុងចិត្តរបស់ហៃបូដុង សៀវយ៉ានស្ទើរតែជាអ្នកខ្លាំងដែលមានកម្រិតស្មើនឹងគាត់ ឬអាចលើសរូបគាត់ទៅទៀត។ ដូច្នេះហើយ នៅពេលដែលជាឡាវសួរថាតើសៀវយ៉ានជាសិស្សរបស់គាត់ឬអត់ គាត់ក៏មិនអាចទប់សំណើចបាន ហើយឆ្លើយតបទៅវិញក្នុងន័យបែបនេះ។

នៅពេលបានឮបែបនេះ ជាឡាវបានញញឹមបន្តិច។ ខ្សែភ្នែករបស់លោកបានសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខរបស់ហៃបូដុងដោយមិនឲ្យមានតម្រុយ ហើយក្នុងចិត្តរបស់លោកកាន់តែភ្ញាក់ផ្អើលឡើងៗ។ ដោយស្គាល់អត្តចរិតរបស់ហៃបូដុងច្បាស់ លោកដឹងយ៉ាងប្រាកដថាបុគ្គលនេះកម្រនឹងនិយាយលេងសើចក្នុងរបៀបនេះណាស់។

«កុំប្រាប់ណាថា អ្វីដែលគាត់និយាយជាការពារ?» ជាឡាវរអ៊ូថ្នមៗក្នុងចិត្ត ហើយមិនអាចទប់ចិត្តបានក៏សួរទៅទៀតថា «មិត្តវ័យក្មេងយ៉ានសៀវ តើខ្ញុំអាចដឹងពីនាមរបស់លោកគ្រូអ្នកបានទេ? ប្រហែលជាតាចាស់ម្នាក់នេះធ្លាប់ស្គាល់គាត់ក៏ថាបាន»។

«ហាហា សុំទោសផងលោកម្ចាស់ឡាវ។ មុនពេលខ្ញុំចេញមក លោកគ្រូបានផ្តាំផ្ញើមិនឲ្យខ្ញុំទម្លាយនាមរបស់គាត់ឡើយ ដោយសារគាត់ចូលចិត្តរស់នៅស្ងប់ស្ងាត់ និងបានពួនសំងំនៅជ្រលងភ្នំជ្រៅអស់មួយជីវិត។ ខ្ញុំគិតថាលោកម្ចាស់ឡាវប្រហែលជាមិនធ្លាប់បានឮឈ្មោះគាត់នោះទេ» សៀវយ៉ាននិយាយដោយន័យគួរសម និងសុំទោស។

«កេកេ មិនអីទេ មានអ្នកខ្លាំងជាច្រើនដែលមានអត្តចរិតប្លែកៗពីគេ។ ខ្ញុំក៏ធ្លាប់បានជួបអ្នកខ្លាំងមួយចំនួនដែលរស់នៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ ហើយក៏យល់ពីចរិតមិនខ្វល់ពីពិភពខាងក្រៅរបស់ពួកគេដែរ» ជាឡាវញញឹមទាំងគ្រវីក្បាល។ ក្នុងចិត្តរបស់លោកនៅតែមានការសង្ស័យចំពោះសម្តីរបស់សៀវយ៉ាន។ ការដែលអាចធ្វើឲ្យហៃបូដុងពោលពាក្យបែបនោះបាន គឺជាការគោរពមួយដែលសូម្បីតែជាឡាវខ្លួនឯងក៏មិនដែលទទួលបានពីហៃបូដុងដែរ។ ដូច្នេះហើយ លោកគ្រូដែលនៅពីក្រោយខ្នងរបស់យ៉ានសៀវ ប្រាកដជាបុគ្គលដែលមានកម្លាំងខ្លាំងជាងហៃបូដុង ឬសូម្បីតែខ្លាំងជាងរូបលោកទៅទៀត...

ទោះបីជាអាណាចក្រជៀម៉ាទូលំទូលាយល្មមដែលមិនមែនជារឿងចម្លែកដែលមានអ្នកខ្លាំងរាប់មិនអស់រស់នៅសំងំក្នុងព្រៃភ្នំជ្រៅក៏ដោយ ប៉ុន្តែក្នុងនាមជាអ្នកការពាររាជវង្សនៃអាណាចក្រ លោកអាចប្រកាសប្រើអំណាចអាណាចក្រដើម្បីដឹងដំណឹងប្រហាក់ប្រហែលអំពីអ្នកខ្លាំងដែលរស់នៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ទាំងនោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លោកពិតជាមិនដែលឮទាល់តែសោះថាមានកន្លែងណាដែលមានបុគ្គលរស់នៅស្ងប់ស្ងាត់ត្រូវគ្នានឹងអ្នកខ្លាំងថ្នាក់វីរបុរសក្នុងរឿងព្រេងដែលលោកបានស្រមៃនោះឡើយ។

រាងកាយអណ្តែតនៅលើអាកាស ណាលាន ជៀ និងមីតឺរ តេងសាន បានលួចផ្លាស់ប្តូរខ្សែកែវភ្នែកគ្នាទៅវិញទៅមក។ ពួកគេអាចដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាពាក្យសម្តីរបស់ហៃបូដុងមិនមែនជាការនិយាយលេងសើចនោះទេ។ ប្រសិនបើវាជាការពារ មនុស្សដែលជាគ្រូនៅពីក្រោយខ្នងយ៉ានសៀវ... ប្រាកដជាមានកម្លាំងខ្លាំងក្លាគួរឲ្យតក់ស្លុតប្រកដ...

«សំណាងល្អដែលខ្ញុំមិនបានបង្កើតសត្រូវជាមួយគេ...» នៅពេលដែលអ្នកទាំងពីរផ្លាស់ប្តូរខ្សែកែវភ្នែកគ្នា ពួកគេអាចមើលឃើញអារម្មណ៍ធូរទ្រូងនិងអរគុណព្រះនៅក្នុងភ្នែករបស់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំត្រកូលរៀងៗខ្លួន ពួកគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាអ្នកខ្លាំងថ្នាក់នេះមានអំណាចគួរឲ្យភ័យខ្លាចកម្រិតណា។

«យកល្អ យកល្អ។ យប់ជ្រៅណាស់ទៅហើយ អ្នករាល់គ្នាត្រឡប់ទៅវិញទៅ» ហៃបូដុងងើបក្បាលឡើង សម្លឹងមើលព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់ដែលកំពុងអណ្តែតចុះបន្តិចម្តងៗ។ គាត់ស្ងាបមួយ ហើយទះដៃនិយាយ។

«កេកេ មិត្តវ័យក្មេងយ៉ានសៀវក៏នឹងចូលរួមក្នុងការប្រមូលឱសថនៅថ្ងៃស្អែកដែរ មែនទេ?» ជាឡាវងក់ក្បាល ហើយសួរដោយរលូន។

«បាទ» សៀវយ៉ានញញឹមទាំងងក់ក្បាល។ នាមរបស់ជាឡាវជាអ្វីដែលគេធ្លាប់បានឮពីហៃបូដុងពីរប្រាំដងរួចមកហើយ។ កាលដែលគេកំពុងប្រយុទ្ធជាមួយអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជដ៏អាថ៌កំបាំងពីរនាក់នៅខាងក្រៅទីក្រុងយ៉ាននាពេលនោះ គេក៏បានឮគោរម្យងារ «បិសាចចាស់» ពីមាត់របស់អ្នកទាំងពីរដែរ។ នៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ា លោកគឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលគេស្គាល់ថាអាចតទល់ជាមួយនឹងម្ចាស់ក្សត្រីមេឌូសាបាន។ ដូច្នេះហើយ សៀវយ៉ាននាពេលបច្ចុប្បន្នដែលគ្មានយ៉ាវឡាវការពារ គឺមានការកោតខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងចំពោះជាឡាវម្នាក់នេះ។ នៅពេលដែលគេនិយាយ គេមានភាពគួរសម និងប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត។

នៅពេលនឹកឃើញដល់ម្ចាស់ក្សត្រីមេឌូសា ដៃរបស់សៀវយ៉ានក៏បានអង្អែល «ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌» ដែលកំពុងដេកលក់យ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់នៅក្នុងដៃអាវរបស់គេដោយមិនដឹងខ្លួន។ សំណាងល្អដែលអាល្អិតនេះកើតមកមានសមត្ថភាពលាក់បាំងចំហាយរបស់វាបានយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ។ បើពុំនោះទេ វាប្រាកដជាត្រូវអ្នកខ្លាំងដូចជាបិសាចចាស់ និងហៃបូដុងរកឃើញជាមិនខាន។

«អា៎ អាល្អិតនេះក៏ជាគ្រាប់បែកមិនទាន់ផ្ទុះមួយដែរ...» សៀវយ៉ានញញឹមល្វីងជូរចត់ ហើយគ្រវីក្បាល។ គ្រាន់តែនឹកឃើញដល់ឬកពាដ៏ត្រជាក់ស្រេករបស់ម្ចាស់ក្សត្រីមេឌូសា បេះដូងរបស់គេក៏ចាប់ផ្តើមលោតខុសចង្វាក់។ ស្ត្រីរូបនេះអាចនឹងមានសម្រស់ស្រស់ស្អាតទាក់ទាញរហូតធ្វើឲ្យមនុស្សខ្នាញ់ស្រវឹងវង្វេង ប៉ុន្តែនៅពេលនាងសម្លាប់មនុស្ស គឺងាយស្រួល និងដូចជាការសម្លាប់មាន់អញ្ចឹង។ សៀវយ៉ានជឿជាក់ថា ប្រសិនបើគេមិនបានសន្យានឹងម្ចាស់ក្សត្រីមេឌូសាថានឹងជួយនាងយករូបមន្ត «ថ្នាំរំលាយវិញ្ញាណ» លើកនេះទេ នាងប្រាកដជាផ្តាច់ជីវិតតូចមួយនេះរបស់គេនៅពេលនាងភ្ញាក់ឡើងលើកក្រោយជាមិនខាន។

«មើលទៅខ្ញុំជួបការកំហិតគ្រប់ទិសទីនៅពេលដែលលោកគ្រូមិននៅក្បែរ។ មើលទៅខ្ញុំត្រូវតែប្រញាប់យក «ទឹកស្មៅបៃតងវិញ្ញាណប្រាំពីរពណ៌» របស់ត្រកូលណាលានឲ្យបានលឿន។ បើពុំនោះទេ ការទុកជីវិតខ្លួនឯងឲ្យនៅក្នុងដៃអ្នកផ្សេងបែបនេះ គឺពិតជាមិនស្រួលទាល់តែសោះ...» សៀវយ៉ានញញឹមល្វីងជូរចត់ និងគ្រវីក្បាល។ បន្ទាប់ពីបាត់បង់យ៉ាវឡាវ គេទើបតែដឹងថាស្ថានភាពរបស់គេពិតជាមានគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់។

«កេកេ ព្រឹត្តិការណ៍នោះគឺជាឆាកប្រកួតប្រជែងសម្រាប់មនុស្សវ័យក្មេង។ ថ្ងៃស្អែក ខ្ញុំប្រហែលជានឹងទៅមើល ដើម្បីចង់ដឹងថាមានមនុស្សឆ្នើមប៉ុន្មាននាក់ទៅ ដែលសូម្បីតែតាជរាហៃក៏មិនឈប់ពោលពាក្យសរសើរដែរនោះ» ជាឡាវញញឹម ហើយងាកខ្សែកែវភ្នែកទៅកាន់កំពូលដើមឈើដ៏ធំមួយ។ លោកពោលឡើងដោយសំឡេងស្រាលៗ «យីអ៊ែរតូច យប់ជ្រៅណាស់ទៅហើយ ឯងនៅតែរវល់ដើរលេងផ្តេសផ្តាសនៅខាងក្រៅទៀត។ ប្រញាប់តាមតាបកទៅវិញ»។

«ចាស...» ដោយបានឮសម្តីរបស់ជាឡាវ ព្រះនាងតូចដែលធ្លាប់តែមានចរិតក្រម៉ិចក្រម៉ើម អាចត្រឹមតែឆ្លើយតបដោយអស់ជម្រើស។ នាងបានដើរមកខាងមុខដោយស្តាប់បង្គាប់។ ជាឡាវបានបក់ដៃបន្តិច ហើយកម្លាំងស្រូបមួយបានទាញនាងមកក្បែរខ្លួនលោក ជាកន្លែងដែលនាងបានអណ្តែតឡើងដោយមិនអាចកម្រើកបាន។

«ក្មួយស្រីយ៉ានរ៉ាន ចៅលីវលីង ជួយផ្ញើការសួរសុខទុក្ខរបស់ខ្ញុំផងនៅពេលជួបលោកគ្រូរបស់អ្នក» ដោយកាន់ព្រះនាងតូចដោយដៃម្ខាង ជាឡាវ បានញញឹមដាក់ណាលាន យ៉ានរ៉ាន និងលីវលីង។ ភ្លាមៗនោះ ខ្សែភ្នែករបស់លោកបានសម្លឹងមើលទៅមូហ្សាន ដែលមានផ្ទៃមុខពេញដោយការគោរព។ លោកបាននិយាយទាំងញញឹមម្តងទៀតថា «អាល្អិតនៃត្រកូលមូ។ ឯងត្រឡប់មកវិញហើយឬ? លើកនេះ ឯងត្រូវតែនៅឲ្យស្ងៀមស្ងាត់។ បើពុំនោះទេ ឯងនឹងត្រូវបណ្តេញចេញម្តងទៀតជាមិនខាន»។

«បាទ ប្រាកដណាស់» ដោយបានឮបែបនេះ ក្បាលរបស់មូហ្សានបានងក់ដូចជាមាន់ចិកស្រូវ។ នៅចំពោះមុខបិសាចចាស់ម្នាក់នេះ ដែលមូហ្សានត្រូវតែគោរពជម្រាបសួរនៅពេលជួប ឫកពាឆអឹងកង និងកាចសាហាវរបស់គេបានបាត់បង់អស់គ្មានសល់។

ដោយឃើញថាពួកគេរៀបនឹងបំបែកផ្លូវគ្នា សៀវយ៉ានបានងើបក្បាលឡើង។ គេបានលើកដៃសំពះសួរណាលាន ជៀ និងមីតឺរ តេងសាន មុននឹងបែរទៅរកហៃបូដុង ហើយសួរថា «តើយើងទៅឬនៅ?»

«អា៎ តោះទៅ» ហៃបូដុងងក់ក្បាលដោយខ្ជិលច្រអូស។ គាត់បានពោលពាក្យលាត្រឹមតែជាឡាវ ប៉ុណ្ណោះ។ ចំពោះណាលាន ជៀ និងមីតឺរ តេងសាន ពួកគេត្រូវបានគាត់មើលរំលងទាំងស្រុង។ ស្លាបទឹកកកមួយគូបានលេចឡើងបន្តិចម្តងៗ។ គាត់បានបក់ស្លាប នាំយកខ្យល់ត្រជាក់ធ្លាក់មក ខណៈពេលដែលគាត់បានបាត់ខ្លួនទៅលើអាកាស។

«កេកេ ជាឡាវ លាសិនហើយ» សៀវយ៉ានញញឹមដាក់ជាឡាវ។ ស្លាបមួយគូនៅខាងក្រោយខ្នងរបស់គេបានបក់ ហើយគេក៏ប្រែក្លាយជាកាំរស្មីពន្លឺមួយដេញតាមហៃបូដុងនៅខាងមុខ។

ដោយឃើញសៀវយ៉ាន និងហៃបូដុងចាកចេញទៅ ជាឡាវ មិនបង្អង់យូរដែរ។ ដោយកាន់ព្រះនាងតូចដោយដៃម្ខាង ស្លាបកម្លាំងធាតុពណ៌លឿងខ្ចីរបស់លោកបានបក់។ ដោយសំឡេង «ស្យូ» លោកបានបាត់ខ្លួនពីខ្សែកែវភ្នែក ដោយទុករឹមតែសំឡេងសើចស្រាលៗដែលអណ្តែតនៅក្នុងអាកាស។

«អ្នករាល់គ្នា សូមបំបែកផ្លូវគ្នាទៅ...»

នៅក្រោមមេឃរាត្រី កាំរស្មីពន្លឺពីរបានផ្លេកបន្ទោរយ៉ាងលឿន ហើយបាត់ស្រមោលទៅ។

«ហេ លោកមិនបានលេចធ្លាយព័ត៌មានអ្វីមួយទាក់ទងនឹងខ្ញុំទេ មែនទេ?» សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងហោះតាមពីក្រោយហៃបូដុងយ៉ាងកៀក បាននិយាយភ្លាមៗ។

«ទេ... ខ្ញុំដឹងថានាងចង់លាក់បាំងអត្តសញ្ញាណរបស់ឯង។ ខ្ញុំមិនបាននិយាយសូម្បីតែបន្តិចបន្តួចទាក់ទងនឹងឯងទៅកាន់បិសាចចាស់នោះទេ។ ឯងមិនបាច់បារម្ភទេ» ហៃបូដុងគ្រវីក្បាលហើយនិយាយ។

«ខិតខំរក្សាវាជាការសម្ងាត់ឲ្យបានល្អបំផុត។ សម្រាប់បក្សពពកអ័ព្ទដែលរស់រានមានជីវិតនៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ាអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ វាប្រហែលជាមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងល្អជាមួយរាជវង្ស។ យើងត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្ន» សៀវយ៉ានដកដង្ហើមធំ។

«តើរបួសរបស់ឯងមិនទាន់ជាសះស្បើយទៀតឬ?» ហៃបូដុងងក់ក្បាល មុននឹងសួរភ្លាមៗ។

ចុងបេះដូងរបស់សៀវយ៉ានបានលោតញាប់។ ផ្ទៃមុខរបស់គេនៅតែរក្សាភាពធម្មតា ដោយគេងក់ក្បាលបន្តិចហើយនិយាយថា «របស់នោះពិតជាគួរឲ្យភ័យខ្លាចពេកហើយ។ ផលប៉ះពាល់គឺធ្ងន់ធ្ងរណាស់... ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថាវានឹងជាសះស្បើយឆាប់ៗនេះ។ ឱ្យតែខ្ញុំទទួលបាន «ទឹកស្មៅបៃតងវិញ្ញាណប្រាំពីរពណ៌» ខ្ញុំគួរតែអាចជាសះស្បើយបាន»។

«កាលណោះ ខ្ញុំបានប្រាប់ឯងរួចហើយថាកុំឲ្យធ្វើអ្វីដោយចិត្តក្តៅរហ័ស តែឯងនៅតែជានិន្នាការធ្វើសកម្មភាពឆ្កួតលីលាក្នុងការបញ្ជូលអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ពីរចូលគ្នា...» ហៃបូដុងគ្រវីក្បាលដោយអស់ជម្រើសហើយនិយាយថា «កម្លាំងរបស់បិសាចចាស់នោះបានកើនឡើងដល់កម្រិតខ្ពស់ជាងមុនឆ្ងាយណាស់។ កាលណោះ នៅពេលខ្ញុំវាយតបតជាមួយគាត់ ខ្ញុំស្ថិតក្នុងស្ថានភាពចាញ់ប្រៀបទាំងស្រុង។ ខ្ញុំគិតថាកម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់គាត់គួរតែនៅជុំវិញលំដាប់អធិរាជផ្កាយប្រាំបី ឬសូម្បីតែផ្កាយប្រាំបួន។ អា៎... ប្រសិនបើគាត់មានសំណាង គាត់ប្រហែលជាអាច... វាយប្រហារទម្លុះរនាំង ហើយក្លាយជាលំដាប់បុព្វបុរស»។

«គាត់ខ្លាំងដល់ថ្នាក់ហ្នឹង?» ទោះបីជាសៀវយ៉ានបានរំពឹងទុកការណ៍នេះនៅក្នុងចិត្តរួចហើយក៏ដោយ គេនៅតែមិនអាចទប់ចិត្តមិនឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលបាននៅពេលបានឮហៃបូដុងសារភាពបែបនេះ។

«ត្រូវហើយ... ដោយសារតែទំនាក់ទំនងរវាងខ្ញុំ និងត្រកូលមីតឺរ អាល្អិតនោះតែងតែមានការយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំងមកលើរូបខ្ញុំ។ គាត់ខ្លាចថាខ្ញុំនឹងទាញយកប្រយោជន៍ពីស្ថានភាពនេះដើម្បីផ្តួលរំលំរាជវង្សអាណាចក្រជៀម៉ារបស់ពួកគេ។ កាលពីម្សិលមិញ ខ្ញុំបានធ្វើឲ្យគាត់ស្ទាបស្ទង់ដឹងពីចំហាយរបស់ខ្ញុំដោយអចេតនា។ តាមសម្តីរបស់គាត់ គាត់បាននិយាយថាគាត់ចង់ប្រកួតជាមួយខ្ញុំ ប៉ុន្តែតើគាត់ពិតជាគិតថាខ្ញុំជាមនុស្សល្ងង់មែនទេ? តើវាមិនច្បាស់ទេឬថាគាត់កំពុងព្យាយាមបង្ហាញកម្លាំងដើម្បីបំភ័យខ្ញុំ? តាចាស់នោះពិតជាមិនព្រមស្លាប់មែន» ហៃបូដុងជេរប្រមាថ។

«គាត់នឹងមិនក្លាយជាឧបសគ្គដល់កិច្ចការរបស់យើងទេ មែនទេ?» សៀវយ៉ានជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច ហើយសួរដោយសំឡេងស្រាល។

«រឿងនោះនឹងមិនកើតឡើងឡើយ។ តើឯងមិនបានឃើញទេឬថា តាចាស់នោះក៏ចាប់ផ្តើមមានការកោតខ្លាចឯងបន្តិចបន្តួចដែរ? អឹម ឬប្រហែលជាខ្ញុំគួរនិយាយថា គាត់ខ្លាចលោកគ្រូដែលនៅពីក្រោយខ្នងឯងដែលមិនមានពិតនោះ។ ដរាបណា កម្លាំងពិតប្រាកដរបស់ឯងមិនទាន់ត្រូវបានលាតត្រដាង គាត់នឹងមិនហ៊ានប៉ះពាល់ឯងតាមតែចិត្តឡើយ» ហៃបូដុងបានបញ្ចេញទស្សនៈរបស់គាត់។

«ដូច្នេះហើយ ឯងត្រូវតែប្រញាប់ស្តារកម្លាំងរបស់ឯងឡើងវិញឲ្យបានលឿន។ ដរាបណាឯងស្តារកម្លាំងបានឡើងវិញ យើងមិនបាច់បារម្ភច្រើនពីបិសាចចាស់នោះទេ»។

«ខ្ញុំនឹងព្យាយាមឲ្យអស់ពីសមត្ថភាព។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើគាត់ធ្វើហួសហេតុពេក នោះខ្ញុំនឹងបោះ «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» មួយទៅលើរាជធានី ទោះបីជាខ្ញុំត្រូវទ្រាំទ្រនឹងរបួសធ្ងន់ធ្ងរក៏ដោយ...» សៀវយ៉ានសម្តែងកាយវិការគ្រវីស្មា ហើយនិយាយតាមរបៀបធម្មតា។

«អឹម... អាឆ្កួត...» ដោយបានឮបែបនេះ ហៃបូដុងបានបើកមាត់ធំៗ។ យូរណាស់មកហើយ ទើបគាត់អាចពោលពាក្យមួយឃ្លាយ៉ាងល្វីងជូរចត់។ បន្ទាប់ពីនោះ គាត់ក៏មិនហ៊ាននិយាយអ្វីទៀតឡើយ។

ដោយឃើញថាហៃបូដុងបានស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ សៀវយ៉ានបានញញឹម ហើយបង្វិលករបស់គេ។ នៅក្នុងចិត្ត គេបានរអ៊ូថ្នមៗថា «ថ្ងៃស្អែកគឺជាការប្រមូលឱសថ។ អា៎ ខ្ញុំយកល្អប្រញាប់យករូបមន្ត «ថ្នាំរំលាយវិញ្ញាណ» នោះឲ្យបានមុនគេ។ មុនពេលខ្ញុំទៅកាន់បក្សពពកអ័ព្ទ ខ្ញុំត្រូវតែធ្វើឲ្យម្ចាស់ក្សត្រីមេឌូសាដែលជាបិសាចស្រីម្នាក់នេះស្ងប់ចិត្តជាមុនសិន...»