ការប្រយុទ្ធមួយប៉ប្រិចភ្នែក

កម្លាំងដ៏សាហាវឃោរឃៅដែលបានផ្ទុះឡើងភ្លាមៗនៅក្នុងសាលធំ បានទាក់ទាញខ្សែភ្នែករបស់មនុស្សជុំវិញខ្លួនយ៉ាងលឿន។ នៅពេលដែលខ្សែភ្នែកទាំងនោះបានឃើញយុវជនដែលមានផ្ទៃមុខសាហាវឃោរឃៅ និងព្រៃផ្សៃ ពួកគេទាំងអស់គ្នាស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ ភ្លាមៗនោះ ពួកគេបានបង្វែរទឹកមុខបែបចង់មើលការខុសត្រូវ និងឌឺដងទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដែលកំពុងឈរប្រឈមមុខនឹងយុវជនម្នាក់នោះ។ វាច្បាស់ណាស់ថា ពួកគេទាំងអស់គ្នាបានស្គាល់យុវជនម្នាក់នេះ ដែលមានឈ្មោះល្បីល្បាញខ្លាំងនៅក្នុងរាជធានី (capital)។

«ទីបំផុត ពួកគេចាប់ផ្តើមវាយគ្នាមែនទែនហើយ...» នៅក្នុងសាលដ៏ធំ ព្រះនាងតូច (Little Princess) ញញឹម និងក្រឡេកមើលស្រាក្រហមនៅក្នុងកែវថ្លារបស់នាង មុននឹងសើចតិចៗ។

«អូ... នោះគឺ... មូ ចាន (Mu Zhan) មែនទេ?» មនុស្សភាគច្រើនដែលកំពុងឈរជុំវិញព្រះនាងតូច គឺជាកូនចៅរបស់ពួកអភិជន (aristocrats)។ ដូចនេះ ពួកគេអាចចំណាំយុវជនដែលមានផ្ទៃមុខពោរពេញដោយភាពសាហាវឃោរឃៅ និងព្រៃផ្សៃម្នាក់នេះបានយ៉ាងច្បាស់។ ភ្លាមៗនោះ ទឹកមុខរបស់ពួកគេបានប្រែប្រួល ខណៈពេលដែលពួកគេលាន់មាត់ឡើងដោយមិនដឹងខ្លួន។ មនុស្សជាច្រើនក្នុងចំណោមពួកគេ ធ្លាប់បានរងគ្រោះក្រោមស្នាដៃរបស់អាល្អិតម្នាក់នេះកាលពីអតីតកាល។

«មិនប្លែកសោះដែលឯងនិយាយថានឹងមានរឿងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍កើតឡើងនៅយប់នេះ។ មើលទៅឯងចង់សំដៅលើអាល្អិតម្នាក់នេះសោះ...» ដោយសម្លឹងមើលទៅ មូ ចាន ដែលស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតង លីវ លីង (Liu Ling) ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត មុននឹងសើចតិចៗដោយការយល់សេចក្តី។

«មនុស្សជាច្រើននៅក្នុងរាជធានីសុទ្ធតែដឹងថា មូ ចាន គឺឆ្កួតវង្វេងនឹង យ៉ា ហ្វៃ (Ya Fei) នៃត្រកូលមីតឺរ (Mitre clan) ខ្លាំងណាស់។ កាលពីពេលនោះ មុនពេលដែលគេចាកចេញទៅ គេថែមទាំងបានស្រែកក្តែងៗយ៉ាងក្រអឺតក្រទមថា គេនឹងសម្លាប់អ្នកណាហ៊ានប៉ះពាល់ យ៉ា ហ្វៃ...» ស្នាមញញឹមស្រទន់មួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ព្រះនាងតូច។ ខ្សែភ្នែករបស់នាងបានក្រឡេកមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលមានទឹកមុខខ្មៅងងឹតដោយសារតែត្រូវរងការលួចវាយប្រហារទាំងមិនដឹងខ្លួន។ នាងបាននិយាយថា៖ «គេពិតជាស៊យខ្លាំងណាស់ដែលបានមកជួប មូ ចាន ដែលទើបតែត្រលប់មកវិញ ចំពេលដែលគេកំពុងតែស្និទ្ធស្នាលជាមួយ យ៉ា ហ្វៃ បែបនេះ...»

«ផ្អែកលើចរិតលក្ខណៈរបស់ មូ ចាន យ៉ាន ស៊ាវ (Yan Xiao) មុខជាត្រូវរងទុក្ខមិនខាននៅយប់នេះ។ កាលពី មូ ចាន ចាកចេញពីរាជធានី គេគឺជា លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) កម្រិតផ្កាយបីទៅហើយ។ បន្ទាប់ពីបានហ្វឹកហាត់អស់រយៈពេលពីរឆ្នាំនៅក្នុងបន្ទាយយោធាព្រំដែនរបស់អាណាចក្រ គេទំនងជាបានឈានដល់កម្រិតកំពូលនៃលំដាប់គ្រូហើយ...»

«ប្រសិនបើគេត្រូវរងទុក្ខ ក៏បណ្តោយឱ្យគេរងទុក្ខទៅ។ គេធម្មជាតិត្រូវតែបង់ថ្លៃខ្លះសម្រាប់ការទៅពាក់ព័ន្ធនឹងមនុស្សស្រីរបស់អ្នកដទៃ។ បើមិនមិនដូច្នោះទេ គេនឹងបន្តធ្វើចរិតដូចជាអ្នកស្រែចូលក្រុង ហើយមើលងាយមនុស្សគ្រប់គ្នាជាមិនខាន។» លីវ លីង ញញឹមរួចនិយាយ។ គេពិតជាចង់ឃើញនរណាម្នាក់មកបង្អាប់ឥទ្ធិពលរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ខ្លាំងណាស់។

«ប៉ុន្តែទីនេះគឺជាត្រកូលណាឡាន (Nalan clan) លោកតា ណាឡាន (Grandfather Nalan) ពិតជានឹងមិនអនុញ្ញាតឱ្យ មូ ចាន ធ្វើអ្វីតាមតែអំពើចិត្តពេកឡើយ។ ដូចនេះ ប្រសិនបើ មូ ចាន ចង់ប្រដៅ យ៉ាន ស៊ាវ គេត្រូវតែធ្វើវាដោយល្បឿនលឿនបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ បើមិនដូច្នោះទេ នៅពេលដែលលោកតា ណាឡាន និង មីតឺរ ថេងសាន (Primer Tengshan) ដែលទើបតែដើរចេញទៅនោះត្រលប់មកវិញ គេនឹងលែងមានឱកាសទៀតហើយ។» ព្រះនាងតូចនិយាយទាំងស្នាមញញឹម។ ដោយសារតែការបដិសេធការអញ្ជើញរបស់នាងកាលពីថ្ងៃរសៀល ស៊ាវ យ៉ាន ច្បាស់ជាបានធ្វើឱ្យយុវតីដែលមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ម្នាក់នេះមានការអន់ចិត្ត។ ដូច្នេះ នាងមិនមានបំណងនឹងដើរចូលទៅជួយសម្របសម្រួលឡើយ។

លីវ លីង សើចត្រជាក់ រួចនិយាយតិចៗថា៖ «ប៉ុន្តែ មូ ចាន គឺចៃដន្យជាមនុស្សប្រភេទដែលមិននិយាយពាក្យអត់ប្រយោជន៍ច្រើនឡើយនៅពេលដែលគេចាប់ផ្តើមវាយគ្នា។ ចាំមើលទៅ ពួកគេនឹងចាប់ផ្តើមប្រយុទ្ធគ្នាក្នុងពេលឆាប់ៗនេះហើយ...» ខណៈពេលដែលគេនិយាយពាក្យទាំងនេះ ខ្សែភ្នែករបស់គេត្រូវបានបោះតម្រង់ទៅរកចំណុចនៅក្នុងសាលដែលភាពវឹកវរបានកើតឡើង។

ស៊ាវ យ៉ាន បានលាសន្ធែរកណ្តាប់ដៃរបស់គេ រួចក៏ក្តាប់វាចូលគ្នាយ៉ាងណែនម្តងទៀតភ្លាមៗ។ លុះត្រាតែគេបានធ្វើបែបនេះពីរបីដង ទើបអារម្មណ៍ស្ពឹកស្រពន់នោះបានរលាយបាត់ទៅបន្តិចម្តងៗ។ គេក្រឡេកមើលទៅយុវជនដែលមានផ្ទៃមុខសាហាវឃោរឃៅ និងព្រៃផ្សៃ ដែលប្រៀបដូចជាសត្វខ្លាដ៏សាហាវនៅក្នុងព្រៃជ្រៅ គេដកដង្ហើមចូលយ៉ាងវែង រួចនិយាយយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «តើក្បាលរបស់ឯងមានបញ្ហាឬ?»

តាមរយៈការវាយបកមួយកាលពីមួយសន្ទុះមុននេះ ស៊ាវ យ៉ាន ដឹងច្បាស់ថា អាល្អិតនៅចំពោះមុខគេម្នាក់នេះ ពិតជាមិនមានបំណងនឹងលាក់កម្លាំងសូម្បីតែបន្តិចឡើយ។ ប្រសិនបើជាមនុស្សដែលមានប្រតិកម្មយឺតយ៉ាវជំនួសគេវិញ មនុស្សម្នាក់នោះមុខជាត្រូវរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរទាំងដែលមិនទាន់មានពេលដឹងខ្លួនផងជាមិនខាន។ ដូច្នេះ នៅក្នុងចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន គឺពោរពេញទៅដោយកំហឹងយ៉ាងខ្លាំងចំពោះមនុស្សម្នាក់នេះ ដែលបានបើកការវាយប្រហារលួចលាក់ដ៏សាហាវមកលើរូបគេដោយគ្មានមូលហេតុ។

យុវជនសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតងបានឈរប្រឈមមុខនឹង ស៊ាវ យ៉ាន រួចបើកមាត់របស់គេ។ ធ្មេញពណ៌សមួយជួររបស់គេ មើលទៅពិតជាគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់។ គេមិនបានឆ្លើយតបឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្សែភ្នែកដ៏ក្តៅគគុករបស់គេបានឈប់ស្ងៀមទៅលើរាងកាយរបស់ យ៉ា ហ្វៃ ដែលនៅក្បែរនោះ ដែលផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងកំពុងតែពោរពេញទៅដោយកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយប្រើសំឡេងស្រទន់ គេបានសើចថា៖ «យ៉ា ហ្វៃ ពួកយើងមិនបានជួបគ្នាយូរហើយ។ នាងកាន់តែស្អាតខ្លាំងឡើង ហើយពិតជាសមភរិយាដែលយើងបានកក់ទុកពិតមែន...»

«ឯង... អាមនុស្សឆ្កួត!»

ផ្ទៃមុខរបស់ យ៉ា ហ្វៃ ប្រែជាក្រហមព្រាលបន្តិចដោយសារតែកំហឹងរបស់នាង។ ទ្រូងដ៏ទ្រលុកទ្រលន់របស់នាងបានហក់ឡើងចុះបន្តិចៗ។ ទោះបីជាមិនបានជួបគ្នាអស់រយៈពេលពីរឆ្នាំក៏ដោយ ក៏អាល្អិតម្នាក់នេះនៅតែមានចរិតព្រៃផ្សៃ និងមិនសមហេតុផលដូចកាលពីមុនដដែល។ ដោយមិននិយាយស្តីអ្វីមួយម៉ាត់ គេស្រាប់តែបើកការវាយប្រហារយ៉ាងសាហាវមកលើមនុស្សតែម្តង។

«យ៉ាន ស៊ាវ តើឯងមិនអីទេឬ?» យ៉ា ហ្វៃ ប្រញាប់ដើរយ៉ាងលឿនទៅក្បែរខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ នាងសម្លឹងមើលគេពីលើចុះក្រោម ដើម្បីពិនិត្យមើល ខណៈពេលដែលនាងប្រញាប់សួរដោយការបារម្ភ។

ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាល។ ខ្សែភ្នែករបស់គេនៅតែសម្លឹងចំពោះរាងកាយរបស់យុវជនសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតង មុននឹងសួរតិចៗថា៖ «តើគេជាអ្នកណា?»

«មូ ចាន។ គេជាសមាជិកនៃត្រកូលមូ (Mu clan) ក្នុងចំណោមត្រកូលយក្សទាំងបី វាជាអាមនុស្សឆ្កួតដែលធ្វើឱ្យមនុស្សឈឺក្បាលខ្លាំងណាស់។ កាលពីពេលនោះ ផ្នែកមួយដែលខ្ញុំសម្រេចចិត្តចេញទៅក្រៅដើម្បីស្វែងរកបទពិសោធន៍ ក៏ព្រោះតែចង់គេចវេសពីគេដែរ។» យ៉ា ហ្វៃ ញញឹមទាំងល្វីងជូរចត់រួចនិយាយ។

«ការវាយប្រហាររបស់គេពិតជាសាហាវខ្លាំងណាស់ ពិតជាសាហាវមែន។» ស៊ាវ យ៉ាន សើចតិចៗ។ ស្នាមញញឹមរបស់គេបង្កប់ទៅដោយចេតនាសម្លាប់ (killing intent) ដ៏ខ្មៅងងឹត និងត្រជាក់ស្រេប ប៉ុន្តែវាបានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យ៉ា ហ្វៃ ដែលនៅក្បែរនោះត្រូវប្រែប្រួល។

«កុំរំជើបរំជួលពេក។ មូ ចាន គឺជាមនុស្សដែលលេចធ្លោបំផុតនៅក្នុងចំណោមមនុស្សជំនាន់ក្រោយនៃត្រកូលមូ។ កាលពីពេលដែលគេចាកចេញពីរាជធានី គេគឺជា លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ទៅហើយ។ បន្ទាប់ពីបានទទួលបទពិសោធន៍ពីបន្ទាយយោធាព្រំដែនអស់រយៈពេលពីរឆ្នាំ កម្លាំងរបស់គេកំពុងតែដេញតាមទាន់មនុស្សជំនាន់មុនហើយ។ ឯង...» យ៉ា ហ្វៃ ដែលស្គាល់ចរិតរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងច្បាស់ ដឹងថានៅខណៈពេលនេះគេពិតជាបានខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំងហើយ។ ប៉ុន្តែ មូ ចាន ក៏មិនមែនជាមនុស្សធម្មតាឡើយ។ ប្រសិនបើពួកគេត្រូវប្រយុទ្ធគ្នាមែនទែន វាពិតជាពិបាកនិយាយណាស់ថាអ្នកណានឹងឈ្នះ។ ដូចនេះ នាងប្រញាប់និយាយឃាត់គេភ្លាមៗ។

«អាល្អិត (Brat) តើឯងទើបតែមកដល់រាជធានីមែនទេ? មិនប្លែកសោះដែលឯងហ៊ាននៅកៀកកិតជិតស្និទ្ធជាមួយ យ៉ា ហ្វៃ បែបនេះ។» ការបារម្ភដែល យ៉ា ហ្វៃ បានបង្ហាញចំពោះ ស៊ាវ យ៉ាន បានធ្វើឱ្យភាពសាហាវឃោរឃៅ និងព្រៃផ្សៃនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ មូ ចាន កាន់តែខ្លាំងឡើងជាងមុន។ គេបានបង្វិលករបស់គេ ហើយសំឡេងឆ្អឹងប្រេះស្រាំបានបន្លឺឡើងយ៉ាងច្បាស់។

ស៊ាវ យ៉ាន ងើបភ្នែកឡើង ហើយក្រឡេកមើលទៅយុវជនដែលមិនទាំងខ្វល់ខ្វាយនឹងការលាក់បាំងចេតនាសម្លាប់នៅក្នុងចិត្តរបស់គេម្នាក់នេះ។ គេបានខើចបបូរមាត់របស់គេ ហើយកន្ទុយភ្នែករបស់គេបានក្រឡេកមើលជុំវិញសាលយ៉ាងលឿន។ សមាជិកពីរបីនាក់នៃត្រកូលណាឡាន បានចាប់ផ្តើមដើរថយក្រោយរួចទៅហើយ។ មើលទៅ ពួកគេចង់ទៅរាយការណ៍ប្រាប់ ណាឡាន ជៀ (Nalan Jie) និងអ្នកដទៃទៀតអំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅទីនេះ។

ប្រហែលជា យ៉ា ហ្វៃ និយាយត្រូវ។ យុវជននៅចំពោះមុខគេម្នាក់នេះ ពិតជាបានផ្តល់អារម្មណ៍គ្រោះថ្នាក់ដល់ ស៊ាវ យ៉ាន ពិតមែន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទោះបីជាវាជាបែបនេះក៏ដោយ ក៏គេមិនមានបំណងនឹងលាក់ខ្លួននៅពីក្រោយខ្នងរបស់ យ៉ា ហ្វៃ រហូតដល់ ណាឡាន ជៀ និងអ្នកផ្សេងទៀតមិនទាន់មកដល់ឡើយ... មួយសន្ទុះមុននេះ ការលួចវាយប្រហារដ៏គ្រោះថ្នាក់របស់ មូ ចាន ដែលស្ទើរតែធ្វើឱ្យគេត្រូវរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរនោះ បានធ្វើឱ្យបំណងប្រាថ្នាចង់ប្រយុទ្ធនៅក្នុងចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហក់ឡើងខ្ពស់ត្រដែត។ វាត្រូវបានសង្កត់សង្កិនអស់រយៈពេលមួយខែមកហើយ ដោយសារតែ ស៊ាវ យ៉ាន មិនបានចូលរួមក្នុងការប្រយុទ្ធណាមួយឡើយក្នុងកំឡុងពេលនោះ ហើយឥឡូវនេះ វាត្រូវបានអមដោយកំហឹងដែលបានផ្ទុះឡើងទាំងស្រុង។ ដូចនេះ... លើកនេះ គេមិនមានបំណងនឹងបន្តអត់ធ្មត់ទៀតឡើយ។

កែវភ្នែកពណ៌ខ្មៅងងឹតរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើលទៅ មូ ចាន ខណៈពេលដែលគេបានគ្រវីដៃទាត់ចោលការឃាត់ឃាំងរបស់ យ៉ា ហ្វៃ។ គេបានលាតបាតដៃស្តាំរបស់គេ រួចក៏បង្រួញវាចូលគ្នាភ្លាមៗ។ កម្លាំងស្រូបដ៏សាហាវមួយបានស្រូបយកជើងកៅអីដែលបាក់មួយ ដែលមានកម្រាស់ប្រហាក់ប្រហែលនឹងភ្លៅមនុស្ស ពីចម្ងាយបន្តិចមកកាន់ក្នុងដៃរបស់គេភ្លាមៗ។ គេបានក្តាប់វាដិតណែន ហើយរាងកាយរបស់គេបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់។ មួយប៉ប្រិចភ្នែកក្រោយមក ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) ពណ៌បៃតងរបស់គេបានផ្ទុះចេញមកម្តងទៀត។ រាងកាយរបស់គេបានផ្លាស់ទីយ៉ាងលឿនចេញឆ្ងាយពី យ៉ា ហ្វៃ។ ដោយការឈានជើងមួយជំហាន សំឡេងផ្ទុះថាមពលបានបន្លឺឡើង ហើយរូបរាងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានប្រែទៅជាខ្សែបន្ទាត់ពណ៌ខ្មៅ ហោះសំដៅទៅរក មូ ចាន ក្នុងលក្ខណៈលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ។

«អាល្អិត! ឯងពិតជាមានសេចក្តីក្លាហានមែន!»

ខណៈពេលដែលគេបញ្ចេញស្នាមញញឹមដ៏សាហាវទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលជាអ្នកបើកការវាយប្រហារមុននោះ ថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌បៃតងស្រស់ មួយបានហូរចេញពីរាងកាយរបស់ មូ ចាន។ កណ្តាប់ដៃមួយគូរបស់គេបានប្រែពណ៌បន្តិចម្តងៗទៅជាពណ៌ដូចជាឈើស្ងួត។

នៅខណៈពេលនេះ ចំណុចដែល ស៊ាវ យ៉ាន និង មូ ចាន កំពុងស្ថិតនៅ ច្បាស់ជាបានក្លាយជាចំណុចផ្តោតនៃខ្សែភ្នែករបស់មនុស្សទូទាំងសាលធំ។ នៅពេលដែលគ្រប់គ្នាបានឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន មិនបានជ្រើសរើសការដកថយនៅចំពោះមុខ មូ ចាន ប៉ុន្តែបែរជាបើកការវាយប្រហារមុនបែបនេះ មនុស្សដែលដឹងច្បាស់ពីកម្លាំងរបស់ មូ ចាន បានគ្រវីក្បាលដោយស្ងៀមស្ងាត់។ នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ សកម្មភាពរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មួយនេះ ហាក់ដូចជាការប៉ុនប៉ងចង់បង្ហាញភាពលេចធ្លោនៅចំពោះមុខស្រីស្អាត យ៉ា ហ្វៃ តែប៉ុណ្ណោះ។

«អាល្អិតម្នាក់នេះពិតជារកការឈឺចាប់ដាក់ខ្លួនមែន។ តើវាមិនល្អជាងទេឬក្នុងការឈរស្ងៀមនៅមួយកន្លែងដើម្បីរង់ចាំលោកតា ណាឡាន និងអ្នកដទៃត្រលប់មកវិញ? ប៉ុន្តែគេបែរជាចង់វាយតម្លៃសមត្ថភាពខ្លួនឯងខ្ពស់ពេក ហើយមុខជានឹងត្រូវរងការអាម៉ាស់នៅចំពោះមុខមនុស្សគ្រប់គ្នាជាមិនខាន។» ដោយឃើញសកម្មភាពរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន លីវ លីង គ្រវីក្បាលទាំងញញឹមរួចនិយាយ។ គេបានស្គាល់ មូ ចាន តាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ។ ដូច្នេះ គេមានគំនិតច្បាស់លាស់ខ្លាំងណាស់ថា វានឹងក្លាយជាការឈឺក្បាលកម្រិតណា ប្រសិនបើត្រូវប្រយុទ្ធជាមួយមនុស្សដែលឆ្កួតនឹងការប្រយុទ្ធម្នាក់នេះ។

«មើលទៅ សូម្បីតែមនុស្សដែលលេចធ្លោក៏មិនអាចជៀសវាងការមានឈាមក្តៅគគុកហក់ឡើងលើបានដែរនៅចំពោះមុខស្រីស្អាត។» ព្រះនាងតូចបានគ្រវីកែវថ្លារបស់នាង។ ស្នាមញញឹមរបស់នាងគឺប្រៀបដូចជាបិសាចតូចមួយ។ ក្រុមរបស់ពួកគេដែលបានរស់នៅក្នុងរាជធានីអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយនោះ មិនមានភាពវិជ្ជមានទាល់តែសោះចំពោះឱកាសឈ្នះរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន នៅក្នុងការប្រយុទ្ធរវាងគេ និង មូ ចាន។

នៅក្នុងកំឡុងពេលដែលមនុស្សពីរបីនាក់កំពុងសន្ទនាគ្នា ស៊ាវ យ៉ាន និង មូ ចាន បានប៉ះទង្គិចគ្នាក្នុងលក្ខណៈលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរនៅក្រោមខ្សែភ្នែករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។

ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដែលស្ងប់ស្ងាត់ដូចជាទឹក ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលទៅ មូ ចាន ដែលមានផ្ទៃមុខសាហាវឃោរឃៅនៅចំពោះមុខគេយ៉ាងត្រជាក់។ នៅពេលដែលគេហៀបនឹងឈានដល់ចំពោះមុខ មូ ចាន កែងជើងរបស់គេបានបង្វិល ហើយរាងកាយរបស់គេបានលេចឡើងយ៉ាងចម្លែកនៅក្បែរដៃឆ្វេងរបស់ មូ ចាន។ កណ្តាប់ដៃរបស់គេបានក្តាប់ណែន ហើយជើងកៅអីដ៏ធំដែលគ្របដណ្តប់ដោយថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌បៃតងបាននាំមកនូវខ្យល់បក់ដ៏សាហាវ ខណៈពេលដែលវាបានវាយសម្រុកយ៉ាងសាហាវទៅលើក្បាលរបស់ មូ ចាន។

ដោយមានអារម្មណ៍ពីកម្លាំងនៅពីលើក្បាលរបស់គេ មូ ចាន សើចត្រជាក់។ កណ្តាប់ដៃរបស់គេត្រូវបានគប់ឡើងលើភ្លាមៗ ហើយបានប៉ះទង្គិចគ្នាយ៉ាងខ្លាំងក្លាជាមួយនឹងជើងកៅអីដ៏រឹងមាំនោះ។

«ផាំង!»

បន្ទាប់ពីសំឡេងដ៏ធ្ងន់ធ្ងរមួយ ជើងកៅអីដែលមានកម្រាស់ប៉ុនភ្លៅមនុស្ស ត្រូវបានបាញ់បែកខ្ញែកទៅគ្រប់ទិសទីដោយ មូ ចាន។ បន្ទាប់ពីបានបំបែកជើងកៅអីនោះហើយ មូ ចាន បានក្តាប់កណ្តាប់ដៃរបស់គេយ៉ាងណែន ដែលផ្ទុកទៅដោយកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លាម្តងទៀត ហើយបានបាញ់វាចេញកាត់តាមកម្ទេចឈើដែលកំពុងហោះហើរទៅគ្រប់ទិសទី។ បន្ទាប់មក វាបានវាយសម្រុកយ៉ាងខ្លាំងក្លាសំដៅទៅរក ស៊ាវ យ៉ាន ដែលនៅខាងក្រោយ។

ស៊ាវ យ៉ាន ផ្អៀងក្បាលរបស់គេបន្តិច។ កណ្តាប់ដៃនោះដែលបានបាញ់ចេញយ៉ាងខ្លាំងក្លាចេញពីកម្ទេចឈើដែលបានបាំងខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានផ្លាស់ទីកាត់តាមចំហៀងស្មារបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ខ្យល់ដ៏សាហាវដែលចេញពីកណ្តាប់ដៃបានធ្វើឱ្យមានអារម្មណ៍ក្រហាយដូចរលាកលេចឡើងនៅលើស្បែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការឈឺចាប់បន្តិចបន្តួចនេះមិនបានធ្វើឱ្យការវាយប្រហាររបស់ ស៊ាវ យ៉ាន យឺតយ៉ាវសូម្បីតែបន្តិចឡើយ។ នៅខណៈពេលដែលកណ្តាប់ដៃរបស់ មូ ចាន បានកន្លងផុតរាងកាយរបស់គេ រាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានរអិលចុះក្រោមយ៉ាងចម្លែក ហើយគេបានបង្វិលខ្លួនពាក់កណ្តាលក្នុងពេលតែមួយខណៈពេលដែលគេចុះក្រោម។ បាតដៃស្តាំរបស់គេបានច្រត់ទ្រនៅលើដី ដើម្បីជួយទប់រាងកាយរបស់គេ ខណៈពេលដែលគេបង្វិលខ្លួនក្នុងរង្វង់ពាក់កណ្តាល។ ជើងរបស់គេបានវិលពាក់កណ្តាលជុំនៅលើអាកាស។ បន្ទាប់មក វាបាននាំមកនូវកម្លាំងដ៏មុចស្រួច ខណៈពេលដែលវាបានខ្វែងគ្នា ហើយកាត់សម្រុកសំដៅទៅរកករបស់ មូ ចាន។ ទម្រង់នៃការវាយប្រហារនេះ គឺប្រៀបដូចជាកន្ត្រៃដ៏មុតស្រួចមួយ។

«ហេ... មិនអន់ទេ...» ស្នៀតជើងខ្វែងន្ត្រៃដ៏ចម្លែក និងសាហាវនេះ បានធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ឆ្កួតវង្វេងនឹងការប្រយុទ្ធមួយហក់ឡើងនៅក្នុងកែវភ្នែករបស់ មូ ចាន។ ដៃទាំងពីររបស់គេបានការពារករបស់គេ។ ស្បែករបស់គេដែលមានពណ៌សាច់ធម្មតា បានប្រែប្រួលយ៉ាងលឿនទៅជាពណ៌ត្នោត។ នៅពេលដែលគេសម្លឹងមើលទៅ វាហាក់ដូចជាឈើស្ងួតដ៏រឹងមាំមួយ។

ជើងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានវាយសម្រុកយ៉ាងខ្លាំងក្លាទៅលើដៃរបស់ មូ ចាន ប៉ុន្តែពួកវាបានបញ្ចេញនូវសំឡេងចម្លែកពីរដង។ កម្លាំងដ៏ធំធេងដែលផ្ទុកនៅលើជើងបានធ្វើឱ្យ មូ ចាន ត្រូវដើរថយក្រោយមួយជំហាន ប៉ុន្តែបទពិសោធន៍ប្រយុទ្ធរបស់ មូ ចាន គឺបានហួសពីការរំពឹងទុករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ឆ្ងាយណាស់។ សូម្បីតែនៅក្នុងកំឡុងពេលដែលគេកំពុងដើរថយក្រោយ គេបានគ្រប់គ្រងលំនឹងរាងកាយរបស់គេយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញរួចទៅហើយ។ ជើងរបស់គេបានទាត់យ៉ាងសាហាវសំដៅទៅរកក្បាលរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងស្ថិតនៅកៀកនឹងដី។

ប្រតិកម្មរបស់ភាគីម្ខាងទៀត បានធ្វើឱ្យភាពភ្ញាក់ផ្អើលមួយភ្លឺឡើងយ៉ាងលឿននៅក្នុងកែវភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ដៃឆ្វេងរបស់គេដែលគេបានប្រើប្រាស់ដើម្បីទប់លំនឹងរាងកាយរបស់គេ ស្រាប់តែបង្វិល។ ដោយគ្មានអ្នកណាម្នាក់ដឹងខ្លួន ដាននៃអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង មួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃខាងក្រៅនៃកណ្តាប់ដៃ។ បន្ទាប់ពីនោះ វាត្រូវបានគប់ទៅមុខ ហើយបានវាយសម្រុកយ៉ាងខ្លាំងក្លាជាមួយជើងរបស់ មូ ចាន។

«ផាំង!» កម្លាំងដ៏សាហាវឃោរឃៅទាំងពីរបានប៉ះទង្គិចគ្នា។ ទាំងកណ្តាប់ដៃ និងជើងរបស់ភាគីទាំងសងខាងត្រូវបានបាញ់ថយក្រោយ។ នៅចំណុចដែល ស៊ាវ យ៉ាន ប្រើប្រាស់ដៃស្តាំរបស់គេដើម្បីច្រត់ដី ខ្សែបន្ទាត់ប្រេះស្រាំតូចៗពីរបីបានចាប់ផ្តើមរីករាលដាលយ៉ាងលឿន។

«ហឹម...»

ការផ្លាស់ប្តូរការវាយប្រហារនៅពេលនេះ បានធ្វើឱ្យពួកគេទាំងពីរនាក់បញ្ចេញនូវសំឡេងថ្ងូរតិចៗ។ ដៃស្តាំរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានទះតិចៗនៅលើដី ហើយកម្រាលឥដ្ឋដ៏រឹងមាំត្រូវបានប្រេះបែកចេញពីគ្នាជាមួយនឹងសំឡេង «ផាំង»។ ផ្ទុយទៅវិញ រាងកាយរបស់គេបានខ្ចីកម្លាំងរុញច្រាននេះ ហើយបានបាញ់ខ្លួនឡើងលើ មុននឹងចុះចតនៅលើដីយ៉ាងរលូន។ គេបានដើរថយក្រោយពីរបីជំហានតូចៗ។ នៅពេលដែលគេបានគ្រប់គ្រងលំនឹងរបស់គេហើយ ទឹកមុខរបស់គេពោរពេញទៅដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើលទៅ មូ ចាន ដែលបានបុកតុមួយឱ្យបែកជាបំណែកៗនៅក្នុងកំឡុងពេលដែលគេកំពុងដើរថយក្រោយ។

នៅក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែមួយនាទីខ្លីប៉ុណ្ណោះ ពួកគេទាំងពីរនាក់បានឆ្លងកាត់ការប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងជិតស្និទ្ធ និងស៊ីសាច់ហុតឈាម។ ដោយមិនខ្វល់ថាជាអ្នកណាឡើយ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេមានការភ្លេចខ្លួនសូម្បីតែបន្តិចនៅក្នុងការប៉ះទង្គិចគ្នាកាលពីមួយសន្ទុះមុននេះ មនុស្សម្នាក់នោះមុខជានឹងត្រូវធ្លាក់ចូលទៅក្នុងស្ថានភាពដុនដាបខ្លាំងដោយសារតែការវាយប្រហារដោយគ្មានការប្រណីរបស់ភាគីម្ខាងទៀតជាមិនខាន។