ម្ចាស់ក្សត្រី មេឌូសា បង្ហាញខ្លួនម្តងទៀត?

នៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ធំទូលាយ ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ដែលកំពុងអង្គុយពែនភ្នែននៅលើគ្រែ បានបើកភ្នែកឡើងយឺតៗ។ គេក្តាប់កណ្តាប់ដៃយ៉ាងណែន រួចពោលក្នុងចិត្តតិចៗថា៖ «ដល់ពេលត្រូវឈានទៅដល់ជំហានចុងក្រោយហើយ។»

ស៊ាវយ៉ាន អង្អែលចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅនៅលើម្រាមដៃរបស់គេថ្នមៗ។ បន្ទាប់មក គេក៏បានលើក «ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌» ដែលកំពុងដេកសម្រាកនៅលើភ្លៅ ដោយប្រើដៃទាំងពីរយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន យកទៅដាក់នៅលើគ្រែ។ ម្រាមដៃរបស់គេបានសង្កត់លើក្បាលតូចរបស់វា ទាំងញញឹមរួចពោលថា៖ «អាល្អិត ចាំនៅទីនេះឱ្យស្ងៀមស្ងាត់ណា កុំបង្ករឿងរ៉ាវឱ្យខ្ញុំឱ្យសោះ។ បើអាច ជួយយាមការពារខ្ញុំផង កុំឱ្យអ្នកណាមកបំផ្លាញការដាំដុះរបស់ខ្ញុំឱ្យសោះ យល់ទេ?»

បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការវិវត្តន៍លើកដំបូង «ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌» នាពេលបច្ចុប្បន្ន គឺចាប់ផ្តើមមានប្រាជ្ញាស្មារតីខ្លះៗហើយ ដូចនេះ វារមែងអាចយល់ពីសម្តីរបស់ស៊ាវយ៉ានបានខ្លះដែរ។ វាបានព្រិចភ្នែកពណ៌ស្វាយខ្ចីភ្លាមៗ រួចងក់ក្បាលតូចជាញឹកញាប់ ព្រមទាំងលៀនអណ្តាតពស់ចេញមកបន្លឺសំឡេងស៊ឺៗតិចៗ។

ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម រួចអង្អែលខ្លួនដ៏ស្រេបរបស់ពស់ថ្លាន់នោះ។ គេបានគ្រវាសដៃម្ខាង រំពេចនោះ ជើងទម្រផ្កាឈូកបៃតងមួយបានលេចចេញមកសន្សឹមៗពីក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ រួចអណ្តែតឡើងលើអាកាស ព្រមទាំងជះពន្លឺពណ៌បៃតងស្រាលៗចេញមក។

ស៊ាវយ៉ាន បានស្ទុះខ្លួនលោតឡើងទៅលើជើងទម្រផ្កាឈូកយ៉ាងរហ័សរហួន។ គេអង្គុយពែនភ្នែន ដកដង្ហើមចូលជ្រៅៗ ហើយបានរំលឹកឡើងវិញនូវព័ត៌មានដែល យ៉ាវឡៅ (Yao Lao) (វិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀន) បានបន្សល់ទុកឱ្យ។ ម្រាមដៃរបស់គេបានប៉ះចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ថ្នមៗ រួចវត្ថុមួយដែលគ្របដណ្តប់ទៅដោយពន្លឺពណ៌បៃតងយ៉ាងក្រាស់ក្រែល បានលេចឡើងនៅលើបាតដៃ។ នៅពេលសម្លឹងមើលឱ្យច្បាស់ វាក៏ជាគ្រាប់ផ្កាឈូកតូចមួយគ្រាប់។

«ខ្ញុំមិនដឹងថា "គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង" ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា "វិញ្ញាណភ្លើងដ៏ឥតខ្ចោះ" នេះ មានភាពអស្ចារ្យដូចអ្វីដែលលោកគ្រូបានមានប្រសាសន៍ដែរឬទេ?» ដោយសម្លឹងមើលគ្រាប់ផ្កាឈូកពណ៌ត្បូងមរកតនៅក្នុងបាតដៃ ស៊ាវយ៉ាន បានរអ៊ូរទាំដោយក្តីមន្ទិលសង្ស័យខ្លះៗ។ គេនៅចាំយ៉ាងច្បាស់ថា ការវាយតម្លៃរបស់យ៉ាវឡៅទៅលើវានៅក្រោមម៉ាម៉ា (Magma) គឺខ្ពស់ខ្លាំងណាស់។

«គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង» នេះ គឺជាកំណប់ទ្រព្យដ៏វិសេសវិសាលមួយដែលស៊ាវយ៉ានបានរកឃើញក្នុងពេលកំពុងស្វែងរក «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» កាលពីពេលនោះ។ វាពិតជាស្មានមិនដល់មែនថា ការព្យាបាលចុងក្រោយដែលយ៉ាវឡៅបាននិយាយ គឺពិតជាត្រូវការវាជាចាំបាច់។

ស៊ាវយ៉ាន កាន់គ្រាប់ផ្កាឈូកដែលមានលក្ខណៈទន់បន្តិចនោះនៅចន្លោះម្រាមដៃថ្នមៗ។ វាពិតជាពិបាកសម្រាប់ស៊ាវយ៉ានក្នុងការស្រមៃណាស់ថា វត្ថុដ៏តូចច្រឡឹងមិនទាក់ភ្នែកមួយនេះ បែរជាត្រូវចំណាយពេលដល់ទៅមួយរយឆ្នាំ ទើបអាចកកើតជារូបរាងឡើងបាន។ តើមានថាមពលដ៏មហាសាលកម្រិតណាទៅ ដែលលាក់ខ្លួននៅក្នុងនោះ?

គេគ្រវីក្បាលដោយក្តីកោតសរសើរ រួចក៏បានធ្វើចលនាដៃបង្កើតជាត្រាដាំដុះយ៉ាងរហ័ស។ គេបិទភ្នែក ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក ក៏បានឈានចូលទៅក្នុងរបៀបដាំដុះបន្តិចម្តងៗ ដោយចិត្តស្មារតីរបស់គេលិចចូលទៅក្នុងរាងកាយសន្សឹមៗ។

នៅខណៈពេលដែលឈានចូលទៅក្នុងរបៀបដាំដុះភ្លាម ស៊ាវយ៉ាន បានគ្រវាសម្រាមដៃមួយទំហឹង បាញ់ «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង» ចូលទៅក្នុងមាត់ដែលបើកចំហររបស់គេយ៉ាងចំគោលដៅ។

ភ្លាមៗនៅពេលដែល «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង» ចូលទៅក្នុងរាងកាយ ផ្ទៃមុខដ៏ស្លេកស្លាំងរបស់ស៊ាវយ៉ានក៏ប្រែជាក្រហមច្រាលដូចជាភ្នំភ្លើង។ ចំហាយអ័ព្ទពណ៌សបានចាប់ផ្តើមហុយឡើងលើពីលើក្បាល ធ្វើឱ្យគេមានរូបរាងគួរឱ្យខ្លាចរអា។

នៅពេលនេះ ស៊ាវយ៉ាន គ្មានពេលទៅខ្វល់ខ្វាយថារូបរាងខាងក្រៅរបស់គេសមរម្យឬយ៉ាងណានោះទេ។ ខណៈពេលដែល «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង» ចូលទៅក្នុងមាត់ វាក៏បានបំប្លែងភ្លាមៗទៅជាថាមពលដ៏ក្តៅគគុក រួចផ្លាស់ទីតាមបំពង់កបុកសម្រុកចុះក្រោមយ៉ាងខ្លាំងក្លា និងក្រអឺតក្រទមបំផុត Cloth។

ថាមពលដ៏ក្តៅគគុកដែលបំប្លែងចេញពី «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង» បានហូរចូលទៅក្នុងចរន្តកម្លាំងធាតុរបស់ស៊ាវយ៉ានយ៉ាងលឿន។ រំពេចនោះ ចរន្តកម្លាំងធាតុដែលស៊ាវយ៉ានបានខិតខំប្រឹងប្រែងព្យាបាលអស់រយៈពេលជាងកន្លះខែមកនេះ បានរួមតូចយ៉ាងខ្លាំង ដូចជាសត្វពស់តូចមួយក្បាលដែលត្រូវគេជាន់ពីលើ។ ការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងក្លា បានធ្វើឱ្យចំហាយខ្យល់ត្រជាក់ៗសាយភាយចេញតាមប្រឡោះធ្មេញដែលខាំណែន។

ស៊ាវយ៉ាន បន្តខាំធ្មេញសង្កត់ចិត្ត រាងកាយរបស់គេដែលកំពុងអង្គុយពែនភ្នែននៅលើជើងទម្រផ្កាឈូកបៃតងបានញ័ររន្ធត់ជាញឹកញាប់។ រន្ធញើសទាំងអស់នៅក្នុងរាងកាយបានរួមតូចភ្លាមៗក្រោមការឈឺចាប់ដ៏ខ្លាំងក្លានេះ។

ខណៈពេលដែលស៊ាវយ៉ានខាំធ្មេញអត់ធ្មត់ ការឈឺចាប់ដ៏ខ្លាំងក្លាដំបូងចេញពីចរន្តកម្លាំងធាតុបានបន្តមួយសន្ទុះ មុននឹងវាកាត់បន្ថយឥទ្ធិពលចុះបន្តិចម្តងៗ។

នៅពេលនេះ ស៊ាវយ៉ាន ដែលមានញើសត្រជាក់ជោកជញ្ជក់ពេញថ្ងាស ទីបំផុតបានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។ គេបន្តរក្សាចិត្តស្មារតីឱ្យនឹងនរ ដើម្បីសង្កេតមើលស្ថានភាពនៅក្នុងរាងកាយ។

ថាមពលដ៏ក្តៅគគុកដែលបំប្លែងចេញពី «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង» គឺមានឥទ្ធិពលខ្លាំងក្លាគួរឱ្យខ្លាចបំផុត។ រាល់កន្លែងដែលវាបានឆ្លងកាត់ ស្រទាប់ភ្នាសការពារនៅលើចរន្តកម្លាំងធាតុហាក់ដូចជាត្រូវរលាយសាបសូន្យដោយសារតែសីតុណ្ហភាពដ៏ខ្ពស់នោះ។ គួររំលឹកផងដែរថា ស្រទាប់ភ្នាសនេះ គឺជាផ្លែផ្កានៃការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ស៊ាវយ៉ាន ដែលបានមកពីការលេបទឹកវិញ្ញាណជំនួយកម្លាំងជាងមួយរយមុខ ក្នុងកំឡុងពេលកន្លះខែមកនេះ។

ទោះបីជាស្រទាប់ភ្នាសត្រូវបានដុតបំផ្លាញក៏ដោយ ប៉ុន្តែសកម្មភាពរបស់ «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង» បន្ទាប់មកទៀតនោះ បានធ្វើឱ្យភាពល្វីងជូរចត់នៅលើផ្ទៃមុខរបស់ស៊ាវយ៉ានរលាយបាត់អស់។

រាល់កន្លែងដែលថាមពលក្តៅគគុកនោះបានឆ្លងកាត់ បានបន្សល់ទុកនូវតំណក់វត្ថុរាវតូចៗដែលមានពណ៌ដូចត្បូងមរកត និងមានទំហំតូចជាងមេដៃ។ តំណក់វត្ថុរាវទាំងនោះបានទុំជាប់នឹងជញ្ជាំងនៃចរន្តកម្លាំងធាតុ ហើយធ្វើចលនាដូចជាសត្វមានជីវិត រួចចាប់ផ្តើមរលាយចូលទៅក្នុងជញ្ជាំងចរន្តកម្លាំងធាតុក្នុងល្បឿនដែលភ្នែកទទេអាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់។ ក្រោយពីការលាយឡំគ្នានៃវត្ថុរាវពណ៌មរកតដែលពោរពេញទៅដោយថាមពលដ៏មហាសាល ជញ្ជាំងចរន្តកម្លាំងធាតុដែលត្រូវបានដុតដោយសីតុណ្ហភាពខ្ពស់រហូតដល់ក្រហមឆ្អៅ ស្រាប់តែចាប់ផ្តើមរលាយយ៉ាងរហ័សទៅជាស្រទាប់វត្ថុរាវពណ៌បៃតងខ្ចីដែលមិនស្គាល់អត្តសញ្ញាណ។ វត្ថុរាវទាំងនេះបានគ្របដណ្តប់លើជញ្ជាំងនៃចរន្តកម្លាំងធាតុ ហើយមួយរំពេចក្រោយមក វាបានកកទៅជាស្រទាប់ការពាររឹងពណ៌បៃតង បន្ទាប់ពីត្រូវបានដុតកម្តៅដោយថាមពលរបស់ «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង»។

ស្រទាប់ការពាររឹងទាំងនេះបានគ្របដណ្តប់ជញ្ជាំងចរន្តកម្លាំងធាតុរបស់ស៊ាវយ៉ានយ៉ាងរឹងមាំ ដែលកម្លាំងការពាររបស់វាគឺខ្លាំងជាងស្រទាប់ភ្នាសពីមុនជាច្រើនដង។

បន្ទាប់ពីការលេចឡើងនៃស្រទាប់ការពារពណ៌បៃតង អារម្មណ៍ឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងដែលសាយភាយចេញពីចរន្តកម្លាំងធាតុរបស់ស៊ាវយ៉ានក៏បានរលាយបាត់ទៅវិញទាំងស្រុង។ វាច្បាស់ណាស់ថា ក្រោយពីទទួលបានការពង្រឹងពី «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង» កម្រិតនៃភាពស្វិតស្វាញនៅក្នុងចរន្តកម្លាំងធាតុរបស់ស៊ាវយ៉ាន គឺថែមទាំងលើសពីកម្រិតមុនពេលគេរងរបួសទៅទៀត!

បន្ទាប់ពីបានគ្របដណ្តប់ចរន្តកម្លាំងធាតុសំខាន់ៗភាគច្រើនដោយស្រទាប់ការពារពណ៌បៃតងរួចរាល់ ថាមពលក្តៅគគុកដែលបញ្ចេញដោយ «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង» ក៏បានថយចុះបន្តិច។ វាហាក់បីដូចជាវត្ថុរាវពណ៌មរកតដែលមានរូបរាងសាមញ្ញនោះ តាមពិតទៅគឺជាខ្លឹមសារដ៏ពិតប្រាកដរបស់ «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង»។

នៅពេលដែល «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង» បានគ្របដណ្តប់ចរន្តកម្លាំងធាតុជាមួយនឹងស្រទាប់ការពាររួចហើយ វានៅតែបន្តរុលទៅមុខដូចជាសត្វទោមួហ្មងដែលបិទភ្នែកហើយបុកកំទេចអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។ ទោះបីជាចិត្តស្មារតីរបស់ស៊ាវយ៉ានបានព្យាយាមបញ្ជាឱ្យវាផ្លាស់ទីក៏ដោយ ក៏គេនៅតែមិនអាចគ្រប់គ្រងវាបានដែរ ព្រោះថាមពលនេះគឺធំធេងពេកហើយ ក្តីសង្ឃឹមក្នុងការអូសទាញ និងគ្រប់គ្រងវាហាក់បីដូចជាមានភាពពិបាកខ្លាំងណាស់។

ថាមពលដ៏ក្តៅគគុកបានចរាចរដោយមិនចេះនឿយហត់នៅក្នុងចរន្តកម្លាំងធាតុរបស់ស៊ាវយ៉ាន។ នៅពេលដែលការចរាចរកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ខ្យល់ហ្គាសពណ៌បៃតងខ្ចីស្រាលៗត្រូវបានបញ្ចេញមកយឺតៗ។ ហ្គាសដែលមានសំណើមបន្តិចបន្តួចខ្លះ បានជ្រាបកាត់ស្រទាប់ការពាររឹងនោះយ៉ាងចម្លែក ហើយបានចូលទៅក្នុងចរន្តកម្លាំងធាតុដែលខ្សោយបំផុតនៅខាងក្នុងដោយជោគជ័យ រួចចាប់ផ្តើមជួសជុលរបួសដែលចរន្តកម្លាំងធាតុបានទទួលរងបន្តិចម្តងៗ។

ខណៈពេលដែលរូបធាតុហ្គាសទាំងនេះកាន់តែមានចំនួនច្រើនឡើងៗ រូបធាតុហ្គាសដែលមានសំណើមខ្លះ ថែមទាំងបានឆ្លងកាត់ចរន្តកម្លាំងធាតុ ហើយអណ្តែតដោយគ្មានទិសដៅនៅក្នុងរាងកាយរបស់ស៊ាវយ៉ានទៀតផង។

ហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍ថា រូបធាតុហ្គាសដែលអណ្តែតជុំវិញនោះគឺជាថ្នាំបំប៉នដ៏អស្ចារ្យ ផ្នែកខាងក្នុងនៃរាងកាយរបស់ស៊ាវយ៉ាន ដូចជា សាច់ដុំ កោសិកា ឆ្អឹង និងសរីរាង្គទាំងអស់ដែលបានរងរបួស ស្រាប់តែមានសញ្ញារស់រវើកឡើងវិញភ្លាមៗ។ ពួកវាបានធ្វើចលនាតិចៗ ហើយលេបត្របាក់ហ្គាសដែលមានសំណើមនោះដោយលោភលន់។

នៅពេលនេះ ទាំងផ្នែកខាងក្រៅ និងខាងក្នុងនៃរាងកាយរបស់ស៊ាវយ៉ាន គឺប្រៀបដូចជាတွင်းដែលគ្មានបាត ដែលកំពុងស្រូបយកអ័ព្ទពណ៌បៃតងយ៉ាងលោភលន់ ដែលបញ្ចេញមកមិនឈប់ឈរពីក្នុង «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង»។

បន្ទាប់ពីការលេបត្របាក់ដ៏ឆ្កួតលីលានេះ ស៊ាវយ៉ាន អាចមានអារម្មណ៍យ៉ាងច្បាស់ថា រាងកាយរបស់គេកំពុងផ្លាស់ទីជាបន្តបន្ទាប់ទៅរកស្ថានភាពកំពូលពីមុន ក្នុងល្បឿនដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច។ ផ្អែកតាមល្បឿននេះ ការស្តារឡើងវិញនូវស្ថានភាពមុនពេលគេរងរបួស ហាក់ដូចជាគ្រាន់តែជាបញ្ហាពេលវេលាប៉ុណ្ណោះ។

នៅក្នុងចរន្តកម្លាំងធាតុ ថាមពលដ៏ក្តៅគគុកបានចរាចរចំនួនដងមិនអស់ មុនពេលដែលស៊ាវយ៉ានព្យាយាមគ្រប់គ្រងថាមពល «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង» ដោយប្រើចិត្តស្មារតី។ បន្ទាប់ពីការព្យាយាមជាងមួយរយដងដែលបានបញ្ចប់ដោយបរាជ័យ ទីបំផុតគេបានទទួលជោគជ័យក្នុងការអូសទាញថាមពលពី «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង» ចូលទៅក្នុងខ្សែផ្លូវនៃ «វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង» (Flame Mantra)។

ថាមពលបានចរាចរតាមខ្សែផ្លូវសម្រាប់វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុនៃ «វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង»។ រាល់ពេលដែលថាមពលក្តៅគគុកដ៏មហាសាលនេះបញ្ចប់មួយវដ្ត ផ្នែកខ្លះដែលពោរពេញទៅដោយអ័ព្ទពណ៌បៃតង នឹងត្រូវចាក់ចូលទៅក្នុងគ្រឹះកម្លាំងធាតុ (Vortex) ដែលមានសភាពស្វិតក្រៀមនោះ។

ថាមពលដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ បានដើរតាមខ្សែផ្លូវនៃវិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុដោយមិនចេះនឿយហត់ និងបានចរាចរទៅមុខ។ ជាមួយនឹងការចាក់បញ្ចូលថាមពលម្តងហើយម្តងទៀត តំណក់នៃវត្ថុរាវថាមពលពណ៌បៃតងនៅក្នុងគ្រឹះកម្លាំងធាតុ ទីបំផុតបានចាប់ផ្តើមកកើតឡើងវិញ រួចស្រក់ចូលទៅក្នុងគ្រឹះកម្លាំងធាតុ។ ត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក ផ្នែកខាងក្នុងនៃគ្រឹះកម្លាំងធាតុដែលធ្លាប់តែស្វិតក្រៀមនោះ ក៏បានប្រែជាសម្បូរបែប និងពេញលេញឡើងវិញម្តងទៀត។

ការដាំដុះនេះ មិនមានការកំណត់ ឬការរឹតត្បិតលើពេលវេលាដែលបានចំណាយនោះទេ។ ខណៈពេលដែលចិត្តស្មារតីរបស់ស៊ាវយ៉ានកំពុងវិលវល់នៅក្នុងរាងកាយខាងក្នុង គេមិនបានដឹងថាពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅយូរប៉ុណ្ណាទេនៅក្នុងពិភពខាងក្រៅ។ គេគ្រាន់តែដឹងថា រាងកាយរបស់គេដែលធ្លាប់តែរងរបួសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរនោះ ត្រូវបានព្យាបាលឱ្យជាសះស្បើយទាំងស្រុងដោយសារ «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង»។

ទោះបីជាការជួសជុលត្រូវបានបញ្ចប់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែអ្វីដែលធ្វើឱ្យស៊ាវយ៉ានមានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចនោះ គឺថាមពលដ៏ក្តៅគគុកដែលនៅតែបន្តចរាចរម្តងហើយម្តងទៀតនៅក្នុងចរន្តកម្លាំងធាតុរបស់គេ។

ថាមពលមួយភាគធំរបស់វាប្រហែលជាត្រូវបានប្រើប្រាស់អស់ហើយ ប៉ុន្តែថាមពលដែលនៅសេសសល់នៃ «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង» នៅតែធ្វើឱ្យស៊ាវយ៉ានមានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលដដែល។ យោងតាមការទាយរបស់គេ ការជួសជុលរាងកាយដែលស្ទើរតែទ្រុឌទ្រោម ប្រហែលជាបានប្រើប្រាស់អស់ត្រឹមតែមួយភាគបីនៃថាមពលរបស់វាប៉ុណ្ណោះ ពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់។

នៅក្នុងចរន្តកម្លាំងធាតុ ថាមពលដ៏ក្តៅគគុកនោះហាក់ដូចជាមិនចេះរីងស្ងួតឡើយ ខណៈពេលដែលវាបន្តបញ្ចេញផ្នែកនៃថាមពលពណ៌បៃតង និងអនុញ្ញាតឱ្យកោសិកាព្រមទាំងសាច់ដុំលេបត្របាក់វាដោយក្តីលោភលន់។

ទោះបីជារាងកាយរបស់ស៊ាវយ៉ានបានត្រលប់ទៅរកកម្រិតកំពូលពីមុនបន្តិចម្តងៗក៏ដោយ ក៏សាច់ដុំ ឆ្អឹង និងកោសិការបស់គេនៅតែមិនព្រមបញ្ឈប់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ នៅក្នុងអារម្មណ៍ដ៏ស្រឡាំងកាំងរបស់ស៊ាវយ៉ាន ពួកវានៅតែបន្តលេបត្របាក់ដោយភាពលោភលន់ និងឥតអៀនខ្មាស វាច្បាស់ណាស់ថាពួកវាប្រៀបដូចជាអ្នកបង្ករឿងដែលមិនសមហេតុផល ដែលហាក់ដូចជាមានបំណងមិនព្រមឈប់ឡើយ លុះត្រាតែពួកវាបានស្រូបយកថាមពលទាំងអស់។

ស៊ាវយ៉ាន មិនដឹងថាគួរយំឬគួរស្រែកឡើយ នៅពេលដែលគេមានអារម្មណ៍ថារាងកាយកាន់តែពោរពេញទៅដោយថាមពលខ្លាំងឡើងៗ។ គេបានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្តថា នេះពិតជាគ្រោះជាលាភមែន។ ប្រសិនបើគេមិនបានទទួលរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរបែបនេះកាលពីពេលមុនទេ ជាមួយនឹងស្ថានភាពរបស់ស៊ាវយ៉ាន វាពិតជាពិបាកសម្រាប់គេក្នុងការទម្លាយកម្រិតកំពូលពីមុនក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីបែបនេះណាស់។ របួសធ្ងន់ធ្ងរនាពេលនេះ ផ្ទុយទៅវិញបានផ្តល់ឱកាសឱ្យគេដើម្បីទម្លាយស្ថានភាពកំពូលពីមុនរបស់គេ។

គ្រឹះកម្លាំងធាតុក៏កាន់តែពេញទៅដោយថាមពលវត្ថុរាវខ្លាំងឡើងៗដែរ។ ថាមពលដ៏បរិសុទ្ធដែលបញ្ចេញចេញពី «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង» មិនមានការស្ទាក់ស្ទើរឡើយ ខណៈពេលដែលវាត្រូវបានញាត់ចូលទៅក្នុងនោះទាំងអស់ក្នុងពេលតែមួយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងរមែងមានដែនកំណត់របស់វា រាងកាយរបស់មនុស្សក៏មិនខុសគ្នាដែរ។ ដូច្នេះហើយ នៅពេលដែលការស្រូបយកដោយគ្មានដែនកំណត់នេះបានបន្តអស់មួយរយៈពេល ស៊ាវយ៉ាន ទីបំផុតបានចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ស្លន់ស្លោបន្តិច ខណៈពេលដែលគេដឹងថាសាច់ដុំ និងសរីរាង្គផ្សេងទៀតនៅក្នុងរាងកាយបានបញ្ឈប់ការស្រូបយកហើយ។ គ្រឹះកម្លាំងធាតុក៏កំពុងបញ្ចេញការឈឺចាប់បែបហើមណែនៗតិចៗ ហើយមិនបំប្លែងថាមពលហ្គាសទៅជាថាមពលវត្ថុរាវទៀតឡើយ វាច្បាស់ណាស់ថារាងកាយរបស់គេនាពេលបច្ចុប្បន្ន បានឈានដល់ស្ថានភាពឆ្អែតកម្រិតខ្ពស់បំផុតហើយ។

ទោះបីជាការស្រូបយករបស់គេបានឈានដល់ដែនកំណត់ទៅហើយក្តី ប៉ុន្តែ «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង» នៅតែបន្តដំណើរការទៅមុខតាមចិត្តរបស់វា ហើយបញ្ចេញថាមពលដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ ដោយមិនខ្វល់ខ្វាយថាស៊ាវយ៉ានអាចទ្រាំទ្រវាបានទាំងស្រុងឬយ៉ាងណានោះទេ។

ដោយមានអារម្មណ៍ពីការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងរាងកាយ ទឹកមុខរបស់ស៊ាវយ៉ានក៏ប្រែជាអាក្រក់បន្តិច។ គេចង់បង្ខំឱ្យថាមពលក្តៅគគុកនោះបញ្ឈប់ការចរចារ ប៉ុន្តែវាប្រៀបដូចជាសត្វមមាចដែលព្យាយាមអង្រួនដើមឈើដ៏ធំមួយ ពិតជាគ្មានប្រយោជន៍ទាល់តែសោះ។

ភាពស្លន់ស្លោបានលេចឡើងបន្តិចម្តងៗនៅក្នុងចិត្ត។ ស៊ាវយ៉ាន បានខាំធ្មេញភ្លាមៗ ហើយព្យាយាមសង្កត់ចិត្តឱ្យស្ងប់។ គេដឹងថារូបគេនាពេលបច្ចុប្បន្នមិនមានការណែនាំពីយ៉ាវឡៅឡើយ ដូច្នេះហើយក្នុងកំឡុងពេលបែបនេះ គេដាច់ខាតមិនត្រូវស្លន់ស្លោឡើយ ពេលណាដែលគេស្លន់ស្លោ នោះអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនឹងត្រូវបញ្ចប់ទាំងស្រុង។

ស៊ាវយ៉ាន បើកភ្នែកឡើង បាតដៃទាំងពីរត្រូវបានក្តាប់ចូលគ្នាយ៉ាងណែន។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏បានទះដៃចូលគ្នាយ៉ាងខ្លាំង រួចពោលតិចៗថា៖ «ក្នុងកាលដែលខ្ញុំមិនអាចបន្តស្រូបយកវាបានទៀត នោះខ្ញុំត្រូវតែបញ្ជូនថាមពលដែលនៅសេសសល់ទាំងនេះចេញទៅខាងក្រៅ។»

«បញ្ជូនវាចេញ? តើខ្ញុំត្រូវបញ្ជូនវាទៅឱ្យអ្នកណា? ថាមពលនេះមិនមែនជាអ្វីដែលមនុស្សទូទៅអាចទ្រាំទ្របាននោះទេ។» ភ្នែកដ៏ស្លន់ស្លោរបស់ស៊ាវយ៉ានបានសម្លឹងមើលមួយជុំជុំវិញផ្នែកខាងក្នុងនៃបន្ទប់។ រំពេចនោះ ភ្នែករបស់គេបានឈប់ងក់ទៅលើ «ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌» នៅលើគ្រែ ដែលកំពុងសម្លឹងមើលគេដោយភ្នែកពស់ពណ៌ស្វាយរបស់វា។

«អាល្អិត គឺឯងហើយ...»

នៅពេលឃើញ «ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌» ភាពរីករាយមួយបានលេចឡើងយ៉ាងរហ័សក្នុងកែវភ្នែករបស់ស៊ាវយ៉ាន ហើយចិត្តរបស់គេក៏បានធូរស្រាល។ ជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់វា វាគួរតែអាចស្រូបយកថាមពលដែលនៅសេសសល់នេះបាន។

ខណៈពេលដែលគេគិតបែបនេះក្នុងចិត្ត បាតដៃរបស់ស៊ាវយ៉ានបានសង្កត់លើជើងទម្រផ្កាឈូកថ្នមៗ។ រាងកាយរបស់គេបានហក់ឡើង រួចរមៀលចុះពីលើជើងទម្រផ្កាឈូក បន្ទាប់មកគេប្រញាប់ប្រញាល់ទៅកាន់គ្រែ ហើយចាប់យក «ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌» ដែលកំពុងវង្វេងវង្វាន់នៅក្នុងដៃ រួចប្រើប្រាស់ថាមពលវិញ្ញាណទាំងអស់ដើម្បីអូសទាញថាមពលដ៏មហាសាលរបស់ «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង» ឆ្ពោះទៅកាន់ចរន្តកម្លាំងធាតុនៅលើដៃ។

បន្ទាប់ពីការចាក់បញ្ចូលថាមពលពី «គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង» ដៃរបស់ស៊ាវយ៉ានត្រូវបានគ្របដណ្តប់យ៉ាងរហ័សដោយពន្លឺពណ៌បៃតង។ ម្រាមដៃកណ្តាលរបស់គេត្រូវបានលើកឡើងត្រង់ ហើយមួយផ្នែកនៃថាមពលប្រភេទភ្លើងដ៏ក្រាស់ក្រែល បានធ្វើឱ្យម្រាមដៃប្រែជាដូចជាត្បូងមរកតពណ៌បៃតង។

ដោយសារតែការចាប់យកភ្លាមៗពីសំណាក់ស៊ាវយ៉ាន «ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌» ដំបូងឡើយមានសភាពវង្វេងវង្វាន់យ៉ាងខ្លាំង។ នៅពេលដែលវាបានឃើញថាមពលនៅក្នុងម្រាមដៃរបស់ស៊ាវយ៉ាន ដែលខ្លាំងក្លារហូតដល់ថ្នាក់គួរឱ្យខ្លាចបន្តិចនោះ វាស្រាប់តែរើបំរះយ៉ាងខ្លាំងក្លា វាច្បាស់ណាស់ថាវាចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍មិនសូវស្រណុកចិត្តឡើយ នៅពេលដែលស្ថិតក្នុងចម្ងាយជិតជាមួយនឹងថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លាបែបនេះ។

«ធ្វើខ្លួនឱ្យល្អណា កុំរើបំរះអី ខ្ញុំមិនធ្វើបាបឯងទេ» ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមយ៉ាងទន់ភ្លន់ទៅកាន់ «ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌» រួចបង្ខំឱ្យមាត់របស់វាបើកឡើង ហើយលូកម្រាមដៃចូលទៅក្នុងនោះ។

នៅខណៈពេលដែលស៊ាវយ៉ានបានលូកម្រាមដៃចូលទៅក្នុងមាត់របស់ «ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌» វាស្រាប់តែបញ្ឈប់ការរើបំរះភ្លាមៗ។ ពន្លឺដ៏ខ្លាំងក្លាមួយបានជះចេញមកភ្លាមៗពីក្នុងរាងកាយរបស់វា បន្ទាប់មកស៊ាវយ៉ានដែលកំពុងស្រឡាំងកាំង ក៏បានព្រិចភ្នែកដោយសភាវគតិ។

ពន្លឺនោះបានជះឡើង រួចក៏រលាយបាត់ទៅវិញភ្លាមៗ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មួយរំពេចបន្ទាប់ពីពន្លឺនោះបានលេចឡើង ផ្ទៃមុខរបស់ស៊ាវយ៉ានស្រាប់តែប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង នេះគឺដោយសារតែគេអាចមានអារម្មណ៍យ៉ាងច្បាស់ថា រាងកាយរបស់ «ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌» ដែលគេបានចាប់នៅក្នុងដៃស្រាប់តែក្លាយជាធំជាងមុនភ្លាមៗ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ វាហាក់ដូចជាប្រែជាទន់ជាងមុនទៅទៀត។

អារម្មណ៍ទទេស្អាតដែលដៃស្តាំកំពុងឱបក្រសោបនោះបានរលាយបាត់អស់ទៅហើយ អ្វីដែលមកជំនួសវិញ គឺភាពទន់ល្មឿយដែលពោរពេញទៅដោយភាពបត់បែន...

បន្ទាប់ពីបាតដៃបានប៉ះវត្ថុដ៏ទន់ល្មឿយ ដែលប្រៀបដូចជារាងកាយដ៏ស្រទន់របស់នារីម្នាក់ ស៊ាវយ៉ាន ហាក់ដូចជានឹកឃើញអ្វីម្យ៉ាង រំពេចនោះទឹកមុខរបស់គេប្រែជាអាក្រក់ខ្លាំងបំផុត។ ករបស់គេមានសភាពរឹងបន្តិច ខណៈពេលដែលសម្រាលក្បាលចុះក្រោមយឺតៗ គេបានឃើញភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតមួយគូ ដែលពោរពេញទៅដោយកំហឹង ហើយកំពុងសម្លឹងមើលគេយ៉ាងត្រជាក់។

ដោយសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតឥតខ្ចោះ ដែលត្រូវបានគេចាត់ទុកថាស្ថិតក្នុងកម្រិតមន្តស្នេហ៍ដ៏គួរឱ្យទាក់ទាញនោះ រោមទាំងអស់នៅលើរាងកាយរបស់ស៊ាវយ៉ានបានបំរើសក្រោកឡើង ហាក់ដូចជាគេត្រូវរន្ទះបាញ់ដូច្នោះដែរ។ បំពង់ករបស់គេបានធ្វើចលនាតិចៗ ខណៈពេលដែលលេបទឹកមាត់ ព្រមទាំងបន្លឺសំឡេងយ៉ាងស្អក និងស្ងួតហួតហែង៖

«ម្ចាស់ក្សត្រី... ម្ចាស់ក្សត្រី មេឌូសា?»