ការព្យាបាលរបួស និងសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងវិញ្ញាណភ្លើង

នៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ធំទូលាយ និងស្អាតបាត ចំហាយអ័ព្ទឱសថដ៏ស្រទន់បានភាយចេញ និងអណ្តែតឡើងទៅលើអាកាស បង្កើតបានជាស្រទាប់ផ្សែងគ្របដណ្តប់ពេញផ្ទៃបន្ទប់ រហូតធ្វើឱ្យបរិយាកាសជុំវិញមើលទៅហាក់ដូចជារលកវង្វេងវង្វាន់បន្តិច។

នៅចំកណ្តាលបន្ទប់ មានធុងឈើដ៏ធំមួយដែលពេញទៅដោយទឹកឱសថពណ៌បៃតងដូចត្បូងមរកត។ នៅក្នុងធុងនោះ មានរាងកាយអាក្រាតរបស់យុវជនម្នាក់កំពុងអង្គុយពែនភ្នែនខាត់ណា។ កែវភ្នែករបស់គេបានបិទជិត ខណៈពេលដែលបាតដៃទាំងសងខាងកំពុងធ្វើចលនាដៃជាទម្រង់ត្រាដាំដុះ។ គេបានបណ្តោយឱ្យថាមពលដ៏ស្រទន់ដែលនៅក្នុងទឹកឱសថពណ៌មរកតនោះ ជ្រាបចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់គេបន្តិចម្តងៗ ដើម្បីជួសជុលចរន្តកម្លាំងធាតុដែលស្ទើរតែខ្ទេចខ្ទីអស់ទៅហើយនោះ។

នៅពេលដែលការដាំដុះកាន់តែអូសបន្លាយពេលយូរទៅ ទឹកពណ៌មរកតនៅក្នុងធុងឈើក៏ចាប់ផ្តើមប្រែជាថ្លាឡើងវិញបន្តិចម្តងៗ។ នៅទីបំផុត ពណ៌បៃតងមរកតនោះបានរលាយបាត់អស់ទាំងស្រុង ដោយបន្សល់ទុកត្រឹមតែទឹកដ៏ថ្លាឈ្វេង ដែលគេអាចមើលធ្លុះរហូតដល់បាតធុង។

«ប្លុក!» ក្បាលពស់តូចដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់មួយបានលេចចេញមកពីក្រោមទឹកយ៉ាងលឿន។ កន្ទុយរបស់វាវាសចុះឡើងបោកផ្ទប់នឹងផ្ទៃទឹក បង្កើតជាទឹកខ្ទាតសាចមិនឈប់។ កែវភ្នែកពណ៌ស្វាយខ្ចីរបស់វា ពោរពេញទៅដោយក្តីរីករាយ និងស្រស់ស្រាយជាពន់ពេក។

ដោយទទួលដឹងថាថាមពលនៅក្នុងទឹកឱសថដែលគេកំពុងត្រាំនោះត្រូវបានស្រូចយកអស់ទាំងស្រុង ស៊ាវយ៉ានក៏បានបើកភ្នែកឡើងយឺតៗ។ គេបានសម្លឹងមើលទៅពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ដែលកំពុងលេងទឹកយ៉ាងសប្បាយនៅក្បែរខ្លួន រួចក៏លេចចេញស្នាមញញឹមតិចៗ។ គេបានពត់ពែនខ្លួនប្រាណដោយប្រុងប្រយ័ត្ន មុននឹងដកដង្ហើមធំបញ្ចេញខ្យល់កខ្វក់ចេញពីក្នុងខ្លួនមួយសន្ទុះក្រោយមក។ គេបានរអ៊ូរទាំតិចៗដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «ទឹកឱសថដែលលោកគ្រូបានរៀបចំទុកឱ្យ ពិតជាមានប្រសិទ្ធភាពអស្ចារ្យមែន។ ត្រឹមតែរយៈពេលបីថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ចរន្តកម្លាំងធាតុដែលស្ទើរតែខ្ទេចខ្ទីរបស់ខ្ញុំ ប្រែជាមានភាពបត់បែនឡើងវិញហើយ... ពេលនេះ ចរន្តកម្លាំងធាតុទាំងនេះ គួរតែអាចទ្រទ្រង់ការរត់នៃកម្លាំងធាតុបានខ្លះហើយ។»

នៅក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃចាប់តាំងពីគេបានដឹងខ្លួនមក ស៊ាវយ៉ានបានពឹងពាក់ឱ្យ ស៊ាវឌីង ជួយទិញឱសថបុរាណដែលចាំបាច់មួយចំនួនធំ។ បន្ទាប់មក គេបានខាំធ្មេញទ្រាំនឹងការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងនៅពេលដែលបង្ខំឱ្យកម្លាំងធាតុរត់កាត់ចរន្តកម្លាំងធាតុដែលកំពុងរងរបួស ដោយបញ្ជាឱ្យថាមពលរាវចុងក្រោយដែលនៅសេសសល់ក្នុងគ្រឹះកម្លាំងធាតុ (Vortex) ប្រែជ្វាលាក្លាយជាវិញ្ញាណភ្លើងនៃកម្លាំងធាតុ។ តាមរយៈវិធីសាស្ត្រដ៏លំបាកខ្លាំងបែបនេះ គេក៏អាចចម្រាញ់បានទឹកឱសថពីរបីចានមកប្រើប្រាស់។

ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីទឹកឱសថកញ្ចប់ដំបូងត្រូវបានចម្រាញ់រួចរាល់ ដំណើរការស្តារខ្លួនរបស់ស៊ាវយ៉ានក៏បានលោតលឿនជាងមុនយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត។ ក្រោយពីបានត្រាំក្នុងទឹកឱសថអស់រយៈពេលបីថ្ងៃពេញ ចរន្តកម្លាំងធាតុនៅក្នុងខ្លួនរបស់គេត្រូវបានជួសជុលឡើងវិញជាបណ្តើរៗ ដែលវាមានស្ថានភាពល្អជាងស្ថានភាពដ៏គួរឱ្យអាណោចអាធ័មកាលពីពីរបីថ្ងៃមុនឆ្ងាយណាស់។

ស៊ាវយ៉ានបានក្រោកឈរឡើងពីក្នុងធុងឈើ រួចជូតសម្អាតខ្លួនប្រាណឱ្យស្ងួតបាត។ គេបានទាញសម្លៀកបំពាក់មួយកំប្លេមកពាក់យ៉ាងសាមញ្ញ បន្ទាប់មកគេក៏បានលើកដៃឡើង ស្រាប់តែមានពន្លឺពណ៌បៃតងស្រទន់មួយបានភាយចេញពីក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់។ នៅទីបំផុត វាបានប្រែក្រឡាយខ្លួនទៅជាផ្កាឈូកបៃតងមួយដែលអណ្តែតនៅចំពោះមុខស៊ាវយ៉ាន ទាំងបញ្ចេញពន្លឺចែងចាំងតិចៗ។

ដោយចុចចុងជើងស្រាលៗនៅលើមាត់ធុងឈើ រាងកាយរបស់ស៊ាវយ៉ានបានអណ្តែតឡើង រួចចុះចតអង្គុយពែនភ្នែននៅលើផ្កាឈូកបៃតងនោះយ៉ាងទន់ភ្លន់។ ដៃទាំងសងខាងរបស់គេបានធ្វើចលនាដៃជាទម្រង់ត្រាដាំដុះម្តងទៀត រួចគេក៏ចាប់ផ្តើមបិទភ្នែកចុះយឺតៗ។

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីស៊ាវយ៉ានបានឈានចូលទៅក្នុងរបៀបនៃការដាំដុះ លំហអាកាសនៅជុំវិញខ្លួនគេក៏ចាប់ផ្តើមមានភាពរំជើបរំជួលតិចៗ។ ខ្សែថាមពលធម្មជាតិដ៏ក្រាស់ៗបានទម្លុះកាត់ស្រទាប់ការពារពន្លឺនៃផ្កាឈូកបៃតង រួចហូរចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់ស៊ាវយ៉ានយ៉ាងមិនដាច់សូរ។

នៅពេលដំបូង រាល់ដងដែលថាមពលទាំងនោះហូរចូលទៅក្នុងខ្លួន ផ្ទៃមុខរបស់គេតែងតែមានការកន្ត្រាក់បន្តិចបន្តួចដោយសារតែភាពឈឺចាប់។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលថាមពលទាំងនោះបន្តហូរចូលមកឥតឈប់ឈរ ស៊ាវយ៉ានដែលធ្លាប់ស៊ាំនឹងការឈឺចាប់ទៅហើយនោះ ក៏បានបោះបង់ការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអារម្មណ៍មួយនេះចោល。 គេបានខាំធ្មេញតិចៗ បន្សុទ្ធថាមពលធម្មជាតិទាំងនេះ រួចបញ្ចូលពួកវាទៅក្នុងចរន្តកម្លាំងធាតុ និងសាច់ដុំរបស់គេ។ បន្ទាប់មក គេបានទម្លាក់ចិត្តចូលទៅក្នុងរាងកាយ ដើម្បីទទួលដឹងពីកម្លាំងដែលកំពុងតែងើបឡើងវិញយឺតៗ។

នៅក្នុងអំឡុងពេលបន្ទាប់មកទៀត ស៊ាវយ៉ានបានអនុវត្តតាមជំហាននីមួយៗស្របទៅតាមគម្រោងព្យាបាលរបួសដែលលោកគ្រូយ៉ាវបានរៀបរាប់ប្រាប់គេយ៉ាងម៉ត់ចត់។ របួសដ៏គួរឱ្យរន្ធត់នៅក្នុងខ្លួនរបស់គេ ចាប់ផ្តើមជាសះស្បើយឡើងវិញក្នុងល្បឿនដ៏គួរឱ្យពេញចិត្ត។ បើផ្អែកលើល្បឿនបែបនេះ គេពិតជាអាចត្រឡប់ទៅរកស្ថានភាពដើមវិញបានក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែមួយខែប៉ុណ្ណោះ។

នៅក្នុងអំឡុងពេលនៃការស្តារខ្លួនយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់នេះ ស៊ាវយ៉ានដែលមានពេលវេលាទំនេរច្រើន ក៏បានត្រឡប់ទៅរកតួនាទីជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំរបស់គេវិញ។ រៀងរាល់ថ្ងៃ គេតែងតែសុំឱ្យ ស៊ាវឌីង ជួយទិញឱសថបុរាណក្នុងបរិមាណយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ ដើម្បីយកមកចម្រាញ់ជាថ្នាំព្យាបាលរបួសដែលមានគុណភាពល្អៗក្នុងបរិមាណដ៏ច្រើន។

នៅក្នុងអំឡុងពេលចម្រាញ់ថ្នាំនេះ ស៊ាវយ៉ានបានរកឃើញរបកគំហើញដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលមួយ។ កាលពីមុន សមត្ថភាពគ្រប់គ្រងវិញ្ញាណភ្លើងរបស់គេ គឺមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ដូចជា «ថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពល» (Energy Recovery Pill) ដែលត្រូវបានចាត់ទុកជាថ្នាំថ្នាក់ទីបីនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែលើកនេះ គេស្រឡាំងកាំងជាខ្លាំងនៅពេលដែលដឹងថា ដោយសារតែមូលហេតុមិនច្បាស់លាស់ណាមួយ សមត្ថភាពគ្រប់គ្រងវិញ្ញាណភ្លើងរបស់គេ ហាក់ដូចជាមានការរីកចម្រើនឡើងយ៉ាងខ្លាំងក្លាបំផុត។ សូម្បីតែ «ថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពល» ក៏ត្រូវបានគេចម្រាញ់បានជោគជ័យដែរ ទោះបីជាអត្រាបរាជ័យនៅតែមានកម្រិតខ្ពស់បន្តិចក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេនៅតែអាចធ្វើវាបានសម្រេច។

ក្រោយពីបានស្រឡាំងកាំងអស់មួយសន្ទុះ ភាពយល់ដឹងក៏បានលេចឡើងក្នុងចិត្តរបស់ស៊ាវយ៉ាន។ ការរីកចម្រើនដ៏គំហុកនេះ ប្រហែលជាមានការទាក់ទងយ៉ាងជិតស្និទ្ធទៅនឹងការដែលគេបានបង្កើត «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» កាលពីលើកមុន។

កាលពីអតីតកាល កម្រិតនៃការគ្រប់គ្រងរបស់ស៊ាវយ៉ានទៅលើ «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» អាចនិយាយបានថាមានភាពរញ៉េរញ៉ៃ និងមិនទាន់មានសណ្តាប់ធ្នាប់ទាល់តែសោះ។ រឿងតែមួយគត់ដែលគេអាចធ្វើបាន គឺគ្រាន់តែយកវិញ្ញាណភ្លើងមករុំព័ទ្ធជុំវិញកណ្តាប់ដៃដើម្បីបង្កើនកម្លាំងវាយប្រហារ ឬក៏ប្រើប្រាស់វិញ្ញាណភ្លើងតាមបែបគ្រឹះដំបូងដោយបាញ់វាចេញទៅក្រៅតែប៉ុណ្ណោះ។ ហើយនៅពេលដែលបាញ់វាចេញទៅបាត់ ស៊ាវយ៉ានក៏គ្មានសមត្ថភាពក្នុងការបន្តបញ្ជាទិសដៅវាយប្រហាររបស់វាទៀតឡើយ។ ហេតុនេះហើយ ប្រសិនបើវិញ្ញាណភ្លើងដែលបាញ់ចេញទៅមិនចំគោលដៅទេ នោះការវាយប្រហារមួយនោះនឹងត្រូវខាតបង់ថាមពលដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ដោយទទេៗ។

រាល់ដងដែលស៊ាវយ៉ាននឹកឃើញពីភាពស្រទន់ និងភាពងាយស្រួលអស្ចារ្យដែលលោកគ្រូយ៉ាវបានប្រើប្រាស់ដើម្បីគ្រប់គ្រង «អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់» ចិត្តរបស់គេតែងតែពោរពេញទៅដោយក្តីប្រាថ្នាចង់បានជាខ្លាំង។ ប្រសិនបើកាលពីពេលប្រយុទ្ធជាមួយ «ស្តេចពស់ថ្លាន់ខ្មៅស្លាបប្រាំបី» នោះ គឺជាលោកគ្រូយ៉ាវដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រងវិញ ស៊ាវយ៉ានហ៊ានអះអាងច្បាស់ណាស់ថា ស្តេចពស់ថ្លាន់ខ្មៅស្លាបប្រាំបីនោះច្បាស់ជាត្រូវធ្លាក់ចូលក្នុងស្ថានភាពដ៏ជូរចត់ជាមិនខាន។ លោកគ្រូយ៉ាវច្បាស់ជាមិនដូចជាស៊ាវយ៉ានឡើយ ដែលត្រូវបានគូប្រកួតសើចចំអកឱ្យនៅពេលដែលគេបញ្ជា «អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់» នោះ។

ជាមួយនឹងសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងរបស់លោកគ្រូយ៉ាវ គាត់អាចបញ្ចេញកំទេច «អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់» ដ៏តូចល្អិតឱ្យរត់តាមបណ្តោយដី ហើយចូលទៅកៀកនឹងគោលដៅដោយស្ងាត់ស្ងៀម មុននឹងផ្ទុះការវាយប្រហារឡើងភ្លាមៗ។ តាមរយៈវិធីនោះ ទោះបីជាគាត់ឈរនៅចម្ងាយឆ្ងាយពីគោលដៅក៏ដោយ ក៏គាត់អាចប្រែក្លាយគូប្រកួតឱ្យទៅជារូបចម្លាក់ទឹកកក ឬជាផេះផង់បានដោយគ្មាននរណាម្នាក់ដឹងខ្លួនឡើយ។

វិធីសាស្ត្រដ៏ចម្លែក និងអាថ៌កំបាំងក្នុងការគ្រប់គ្រងវិញ្ញាណភ្លើងបែបនេះ គឺជាអ្វីដែលស៊ាវយ៉ានលួចប្រាថ្នាចង់បានជាយូរមកហើយ។ ប៉ុន្តែជាមួយនឹងកម្លាំងកាលពីមុនរបស់គេ វាគ្រាន់តែជាការយល់សប្តិទាំងថ្ងៃតែប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជាពេលនេះសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងវិញ្ញាណភ្លើងរបស់គេមានការកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំងដោយចៃដន្យ ពីការបង្កើត «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» ដែលជាវិជ្ជាគុណដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ដែលអាចធ្វើឱ្យសូម្បីតែ លំដាប់អធិរាជ ក៏ត្រូវតក់ស្លុតក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេនៅតែមានចម្ងាយឆ្ងាយណាស់ ទើបអាចឈានទៅដល់កម្រិតគ្រប់គ្រងរបស់លោកគ្រូយ៉ាវបាន។

ក្រោយពីការប្រយុទ្ធជាមួយស្តេចពស់ថ្លាន់ខ្មៅស្លាបប្រាំបីរួចមក ចិត្តរបស់ស៊ាវយ៉ានចាប់ផ្តើមយកចិត្តទុកដាក់កាន់តែខ្លាំងទៅលើកម្រិតនៃការគ្រប់គ្រង «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» គេដឹងច្បាស់ក្នុងចិត្តថា នៅពេលណាដែលគេអាចហ្វឹកហាត់កម្រិតនៃការគ្រប់គ្រងឱ្យមានភាពស្ទាត់ជំនាញដូចជាលោកគ្រូយ៉ាវ នោះកម្លាំងប្រយុទ្ធពិតប្រាកដរបស់គេច្បាស់ជាស្ទុះឡើងយ៉ាងខ្លាំងជាមិនខាន។

នៅពេលដែលស៊ាវយ៉ានមានការប្តេជ្ញាចិត្ត និងការគិតបែបនេះ លក្ខខណ្ឌនៃការចម្រាញ់ថ្នាំដែលគេបានកំណត់សម្រាប់ខ្លួនឯងនៅក្នុងអំឡុងពេលនេះ គឺស្ទើរតែឈានទៅដល់កម្រិតតឹងរ៉ឹងបំផុត។ ទោះបីជាបច្ចុប្បន្ននេះ ស៊ាវយ៉ានមានការខ្វះខាតកម្លាំងធាតុនៅក្នុងខ្លួនក៏ដោយ ប៉ុន្តែថាមពលចម្ងាយដែលចាំបាច់ត្រូវប្រើដើម្បីគ្រប់គ្រង «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» គឺថាមពលខាងវិញ្ញាណដែលមិនចេះរីងស្ងួត។ ហើយរបស់មួយនេះ គឺជាអ្វីដែលស៊ាវយ៉ានបច្ចុប្បន្នមានសល់យ៉ាងបរិបូរណ៍ និងជាចំណុចដែលគេលេចធ្លោជាងគេបំផុត។

ហេតុនេះហើយ នៅត្រង់ជ្រុងមួយនៃទីធ្លាដែលពោរពេញទៅដោយចំហាយកម្តៅ «ក្រុមកងទ័ពស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់» បានបន្តសែ្វង និងដឹកជញ្ជូនឱសថបុរាណជាច្រើនប្រភេទចូលមកឥតដាច់។ នៅពេលដែលពួកគេដើរចេញមកវិញ ផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេម្នាក់ៗពោរពេញទៅដោយភាពកោតសរសើរ និងស្ញប់ស្ញែង ខណៈពេលដែលពួកគេកាន់ដបត្បូងដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ចេញមក នៅក្នុងដបត្បូងទាំងនេះ សុទ្ធសឹងតែជាថ្នាំព្យាបាលរបួសដែលមានគុណភាពខ្ពស់ ដែលកម្រនឹងបានឃើញនៅក្នុង «ទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្ម» ព្រមទាំងមាន «ថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពល» ខ្លះដែលសូម្បីតែមានលុយក៏មិនអាចរកទិញបាននៅទីនេះដែរ។ ថ្នាំគ្រាប់ទាំងនេះ ដែលកម្រខ្លាំងណាស់នៅលើទីផ្សារ បែរជាមើលទៅដូចជាកំទេចសម្រាមដែលត្រូវបានបោះចោលពីកណ្តាប់ដៃរបស់យុវជនសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅនៅក្នុងទីធ្លា ហើយត្រូវបានគរទុកយ៉ាងរញ៉េរញ៉ៃនៅត្រង់ជ្រុងមួយ។ ទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មហាសាលបែបនេះ បានធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាស្រឡាំងកាំងជាខ្លាំង។ តើនេះជាភាពអស្ចារ្យរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំមែនទេ?

នៅពេលដែលពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅមួយថ្ងៃហើយមួយថ្ងៃទៀត ក្រុមកងទ័ពស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែកទាំងនោះដែលជាអ្នកដឹកជញ្ជូនឱសថបុរាណ និងជាអ្នកទទួលយកដបថ្នាំចេញពីទីធ្លា ក៏ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ស៊ាំ និងស៊ាំទៅៗ។ យ៉ាងណាមិញ នរណាក៏ដោយឱ្យតែបានស្នាក់នៅរយៈពេលយូរនៅក្នុងបរិយាកាសបែបនេះ ច្បាស់ជាមិនបញ្ចេញកាយវិការដូចកាលពីដំបូងឡើយ ដែលឈរនៅចំពោះមុខដបថ្នាំមួយដប ហើយបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងមើលវាទាំងភ្លីភ្លើអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរនោះ។

ស៊ាវយ៉ានដែលស្ថិតនៅក្នុងទីធ្លា បានលះបង់ការសម្រាកព្យាបាលរបួសបែបអសកម្ម។ រៀងរាល់ថ្ងៃ បន្ទាប់ពីគេបានបំពេញជំហានចាំបាច់សម្រាប់ការស្តារខ្លួនរួចរាល់ គេតែងតែអង្គុយនៅចំពោះមុខឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំរបស់គេ ហើយបន្តហ្វឹកហាត់ការគ្រប់គ្រង «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ម្តងហើយម្តងទៀត រហូតទាល់តែថាមពលខាងវិញ្ញាណរបស់គេអស់កម្លាំងទាំងស្រុង ទើបគេចាប់ផ្តើមសម្រាក។ ក្រោមកិច្ចហ្វឹកហាត់ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរដែលភ្លេចបាយភ្លេចទឹក និងភ្លេចដេកភ្លេចពួនបែបនេះ ស៊ាវយ៉ានអាចទទួលដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា សមត្ថភាពគ្រប់គ្រង «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» របស់គេ បានប្រែជាមានភាពមុតស្រួច និងល្អប្រសើរឡើងជាលំដាប់។

នៅក្នុងទីធ្លា ស៊ាវយ៉ានបានអង្គុយពែនភ្នែននៅលើកៅអីថ្មមួយ។ នៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំពណ៌ក្រហមក្រម៉ៅនៅចំពោះមុខគេ មានវិញ្ញាណភ្លើងពណ៌បៃតងស្រទន់មួយកំពុងតែរមួលខ្លួន និងរាំវែកចុះឡើងយ៉ាងខ្លាំងក្លា ដោយបញ្ចេញរលកកម្តៅដ៏ក្តៅគគុកដែលអាចដឹងបានសូម្បីតែពីចម្ងាយឆ្ងាយ។

ម្រាមដៃវែងៗទាំងដប់របស់ស៊ាវយ៉ាន បានលាតសន្ធឹងត្រង់នៅចំពោះមុខ។ នៅពេលដែលម្រាមដៃទាំងដប់បានធ្វើចលនាដៃយ៉ាងលឿន វិញ្ញាណភ្លើងពណ៌បៃតងនៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំក៏ចាប់ផ្តើមរាំរែកទៅតាមចលនាម្រាមដៃរបស់គេភ្លាមៗ។ រូបរាងដ៏ទន់ភ្លន់ និងបត់បែនបាននោះ មើលទៅហាក់ដូចជាវិញ្ញាណភ្លើងដ៏ស្តាប់បង្គាប់ម្នាក់អញ្ចឹង។

ស៊ាវឌីង និងស៊ាវលី បានឈរស្ងៀមស្ងាត់នៅត្រង់មាត់ទ្វារទីធ្លា ទាំងសម្លឹងមើលទៅចលនាដៃដែលមិនចេះឈប់ឈររបស់ស៊ាវយ៉ាន។ ផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេមិនអាចទប់នឹងការលេចចេញនូវភាពភ្ញាក់ផ្អើល និងស្ញប់ស្ញែងបានឡើយ។ ការដែលអាចគ្រប់គ្រងវិញ្ញាណភ្លើងបានដល់កម្រិតបែបនេះ គឺជារឿងដែលមិនគួរឱ្យជឿរួចទៅហើយនៅក្នុងខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែបើផ្អែកលើការចងចិញ្ចើមបន្តិចនៅលើមុខរបស់ស៊ាវយ៉ាន វាហាក់ដូចជាគេនៅតែមានភាពមិនពេញចិត្តខ្លះៗដដែល។

វិញ្ញាណភ្លើងនៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំបានហក់ឡើងមួយសន្ទុះ។ ស៊ាវយ៉ានបានងើបភ្នែកឡើងយឺតៗ រួចឌិតម្រាមដៃមួយ បង្កើតជាខ្យល់បក់ស្រទន់មួយទៅប៉ះនឹងគម្របឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ ធ្វើឱ្យវាហោះចេញទៅម្ខាង។ ជាមួយនឹងការលើកដៃហៅរបស់គេ ថ្នាំគ្រាប់មូលៗពីរបីគ្រាប់បានហោះហើរចេញមកក្រៅ រួចក៏បានធ្លាក់ចុះយ៉ាងមានលំនឹងទៅក្នុងដបត្បូងមួយ។

ដោយកាន់ដបត្បូងនោះ ស៊ាវយ៉ានបានក្រឡេកមើលវាយ៉ាងសាមញ្ញ មុននឹងបោះវាទៅឱ្យ ស៊ាវឌីង និងស៊ាវលី ដែលនៅត្រង់មាត់ទ្វារ។ ភ្លាមៗនោះ គេបានពត់ខ្លួនខ្ជិលច្រអូស រួចបិទភ្នែកដើម្បីទទួលដឹងពីរបួសនៅក្នុងខ្លួន។ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលដ៏រីករាយមួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេភ្លាមៗ។

«ហេហេ មើលទៅខ្ញុំស្តារខ្លួនបានលឿនគួរសមតើ។» ក្រោយពេលព្យាបាល និងថែទាំអស់រយៈពេលជាងកន្លះខែ ចរន្តកម្លាំងធាតុនៅក្នុងខ្លួនរបស់គេបានជាសះស្បើយឡើងវិញជាងពាក់កណ្តាលទៅហើយ។ រឿងនេះបានធ្វើឱ្យស៊ាវយ៉ាន ដែលស្ថិតក្នុងទម្រង់ដាំដុះមានអារម្មណ៍រីករាយ និងភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។

នៅត្រង់មាត់ទ្វារ ស៊ាវឌីង បានចាប់ដបត្បូងដែលហោះមកនោះ រួចដើរយឺតៗចូលមកក្នុងទីធ្លាជាមួយ ស៊ាវលី។ គេបានសម្លឹងមើលទៅស៊ាវយ៉ាន រួចសួរទាំងញញឹមថា៖ «តើរបួសរបស់ឯងយ៉ាងម៉េចហើយ?»

«មិនអាក្រក់ទេ» ស៊ាវយ៉ានឆ្លើយតបទាំងញញឹម៖ «បន្ទាប់មកទៀត នឹងឈានចូលទៅដល់ដំណាក់កាលចុងក្រោយនៃការព្យាបាលហើយ។ វានឹងមិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការជាសះស្បើយទាំងស្រុងក្នុងរយៈពេលប្រាំថ្ងៃទៀត។»

«ពិតជាគួរអោយចាប់អរម្មណ៍មែន ឯងពិតជាមនុស្សចម្លែកខុសពីគេមែន។ ជាមួយនឹងរបួសដ៏គួរឱ្យរន្ធត់បែបនោះ ឯងប្រើពេលត្រឹមតែម្ភៃថ្ងៃប៉ុណ្ណោះដើម្បីស្តារខ្លួនបានដល់កម្រិតនេះ រូបរាងកាយ និងកាយសម្បទារបស់ឯង ពិតជាធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាមានការច្រណែនខ្លាំងណាស់។» ស៊ាវឌីង និងស៊ាវលី បញ្ចេញទឹកមុខស្ញប់ស្ញែងទាំងសើចឡើង។

ស៊ាវយ៉ានបានគ្រវីដៃរបស់គេ។ នៅក្នុងចិត្ត គេដឹងច្បាស់ពីមូលហេតុពិតប្រាកដដែលធ្វើឱ្យគេអាចស្តារខ្លួនបានក្នុងល្បឿនលឿនបែបនេះ៖ សាមសិបភាគរយ គឺដោយសារតែរាងកាយរបស់គេត្រូវបានពង្រឹងដោយ «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» រួចទៅហើយ ហើយចិតសិបភាគរយទៀត គឺដោយសារតែគម្រោងព្យាបាលរបួសដែលលោកគ្រូយ៉ាវបានខិតខំរៀបចំទុកឱ្យយ៉ាងម៉ត់ចត់។ លុះត្រាតែមានកត្តាទាំងពីរនេះសហការគ្នា ទើបគេអាចសម្រេចបាននូវល្បឿនដ៏លឿនបែបនេះ។

«ចុះលោកតា ហៃ ទៅណាហើយ?» ស៊ាវយ៉ានបានលោតចុះពីលើកៅអីថ្ម រួចសួរដេញដោលយ៉ាងសាមញ្ញ។

«អូ ចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលឯងប្រគល់បញ្ជីឈ្មោះឱសថបុរាណឱ្យគាត់មក មើលទៅគាត់ហាក់ដូចជារត់ចូលគ្រប់ហាងលក់ថ្នាំទាំងអស់នៅក្នុងទីក្រុងវាលខ្សាច់ត្បូងថ្មនេះក្នុងរយៈពេលពីរបីថ្ងៃនេះ។ ខ្ញុំគិតថា ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារតែគាត់ត្រូវស្នាក់នៅទីនេះដើម្បីការពារឯងទេ គាត់ប្រហែលជារត់ទៅកាន់ទីក្រុងផ្សេងៗបាត់ទៅហើយ។» ស៊ាវលី សើចឡើង។

ស៊ាវយ៉ានសើចតិចៗ រួចងក់ក្បាល។ ឱសថបុរាណទាំងនោះ សុទ្ធសឹងតែជារបស់ដែលកម្របំផុត។ លុះត្រាតែ ហៃ ប៉ូដុង មានសំណាងខ្លាំងដូចជាមាននំធ្លាក់ពីលើមេឃ បើមិនដូច្នេះទេ វាមិនអាចទៅរួចឡើយសម្រាប់គាត់ក្នុងការស្វែងរកឱសថបុរាណទាំងនោះនៅក្នុងហាងលក់ថ្នាំធម្មតានៅក្នុងទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មនេះ។ វាច្បាស់ណាស់ថា បុរសចំណាស់ម្នាក់នោះពិតជាចង់ស្តារកម្លាំងដល់កំពូលរបស់ខ្លួនវិញឱ្យបានលឿនបំផុត។

«ខ្ញុំគួរតែចាប់ផ្តើមដំណាក់កាលចុងក្រោយនៃការព្យាបាលរបួសនៅថ្ងៃស្អែក។ មានតែការស្តារកម្លាំងរបស់ខ្ញុំឡើងវិញឱ្យបានឆាប់រហ័សប៉ុណ្ណោះ ទើបខ្ញុំអាចជួយលោកគ្រូយ៉ាវស្វែងរកវត្ថុធម្មជាតិដ៏កម្រដែលអាចជួយគាត់ឱ្យស្តារថាមពលខាងវិញ្ញាណឡើងវិញបានយ៉ាងលឿន។» បាតដៃរបស់ស៊ាវយ៉ានបានអង្អែលស្រាលៗលើចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅ ទាំងរអ៊ូរទាំតិចៗនៅក្នុងចិត្ត។

«ជាងនេះទៅទៀត... ពេលវេលានៃកិច្ចសន្យាបីឆ្នាំ ក៏កាន់តែកៀកកិតចូលមកដល់ហើយដែរ!»