មហាក្សត្រី មេឌូសា (Queen Medusa)

នៅក្នុងវាំងដ៏ធំទូលាយ និងប្រណិត រូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាតមួយបានបង្ហាញភាពនឿយហត់បន្តិច ខណៈដែលនាងផ្អែកខ្នងទៅនឹងកៅអីថ្នមៗ។ ជារឿយៗ នាងបានរំពៃភ្នែកមើលទៅរាជបល្ល័ង្កគ្រីស្តាល់ពណ៌ស្វាយដ៏ទំនេរមួយ ដែលស្ថិតនៅលើវេទិកាខ្ពស់ ហើយមិនអាចទប់ចិត្តនឹងការគ្រវីក្បាលបានឡើយ។

ស្ត្រីរូបនោះបានលើកដៃដ៏ស្រឡូនមកឈ្លីថ្ងាសដ៏រលោងរបស់នាង ខណៈដែលភាពរីករាយស្រាប់តែលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាត។ នាងបានងាកទៅរកផ្នែកខាងក្រៅនៃវាំង ហើយបានឃើញរូបរាងពណ៌ខ្មៅដូចទឹកប៊ិច បាញ់សំដៅចូលមកក្នុងវាំងយ៉ាងលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ។

«ចុងក្រោយ អ្នកក៏ប្រញាប់មកដល់ដែរ...» ឃើញរូបរាងខ្មៅនោះចូលមកក្នុងវាំង ស្ត្រីរូបនោះក៏ដកដង្ហើមធំដោយធូរទ្រូង។

«យូមុី (Yue Mei) តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងឱ្យប្រាកដទៅ? បញ្ជាស្ថានភាពអាសន្ន (Martial Law) ត្រូវបានផ្ញើចេញដល់ទៅបីដង។ តើពួកមនុស្សទាំងនោះខ្លាំងណាស់មែនទេ?» រូបរាងដែលដើរចូលមកក្នុងវាំងដ៏ធំនេះ ច្បាស់ណាស់គឺជាមនុស្សពស់ភេទប្រុស។ រូបរាងរបស់បុរសម្នាក់នេះមាំមួនបន្តិច ជាមួយនឹងសម្លៀកបំពាក់ស្តើងៗដែលគ្របដណ្តប់លើរាងកាយយ៉ាងរញ៉េរញ៉ៃ។ ដើមដៃរបស់គាត់ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយរូបសាក់ពណ៌ខ្មៅចម្លែកៗ។ នៅត្រង់កន្លែងដែលរូបសាក់លាតសន្ធឹងដល់បាតដៃ ពួកវាបានបង្កើតជារូបក្បាលពស់ពណ៌ខ្មៅដ៏សាហាវពីរ។ ក្បាលពស់ទាំងនោះងើបឡើងបន្តិច មើលទៅហាក់ដូចជាពួកវាអាចនឹងទម្លុះចេញពីរាងកាយរបស់គាត់នៅពេលណាមួយ ដែលធ្វើឱ្យមានកម្លាំងដ៏សាហាវឃោរឃៅសាយភាយចេញមកតិចៗ។

ក្រឡេកមើលមនុស្សពស់ភេទប្រុសម្នាក់នេះ ដែលមានតំណែងស្មើនឹងនាងក្នុងចំណោមពូជសាសន៍ យូមុី បានដកដង្ហើមធំថ្នមៗ។ នាងបានតម្រង់ចង្កេះបន្តិច ដែលធ្វើឱ្យរាងកាយដ៏ទ្រលុកទ្រលន់របស់នាងលេចចេញជារាងរៅដ៏ទាក់ទាញ។ នាងនិយាយយ៉ាងខ្ជិលច្រអូសថា៖ «ខ្លាំងណាស់... ខ្ញុំបានជួបពួកគេកាលពីយប់មិញ ហើយបានភៀសខ្លួនមកវិញ។ ហ៊ឺ... ខ្ញុំគិតថាពួកគេគួរតែស្ថិតនៅជុំវិញតំបន់អាសនៈហើយ»។

«អូ? តើអ្នកដឹងពីកម្លាំងពិតប្រាកដរបស់ពួកគេទេ?» ឮបែបនេះ ភ្នែករបស់បុរសមនុស្សពស់ក៏រួមតូច។ គាត់ដើរចូលមកក្នុងវាំង ហើយអង្គុយនៅមុខតុធំមួយ។ មានភាពត្រជាក់ស្រែបដែលមិនអាចលាក់បាំងបាននៅក្នុងសំឡេងរបស់គាត់។

«លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ម្នាក់ លំដាប់ស្ដេច (Dou Wang) បីនាក់ និងលំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling) បួននាក់»។ យូមុី បានពេបបបូរមាត់ពណ៌ក្រហមដ៏សិចស៊ីរបស់នាង ហើយនិយាយតិចៗថា៖ «ម៉ូ បាស៊ី (Mo Basi) មើលទៅដូចជាមានបញ្ហាខ្លះហើយលើកនេះ»។

«ពួកទាំងនេះ ហេតុអ្វីបានជាស្រាប់តែប្រមូលផ្តុំអ្នកខ្លាំងច្រើនយ៉ាងនេះ?» ជាមួយនឹងទឹកមុខដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ បុរសមនុស្សពស់ដែលត្រូវបានគេហៅថា ម៉ូ បាស៊ី និយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ៗថា៖ «តើអ្នកបានរាយការណ៍ជូនព្រះនាងហើយឬនៅ? តើព្រះនាងមានបន្ទូលថាដូចម្តេចខ្លះ?»

«ខ្ញុំបានរាយការណ៍ជូនព្រះនាងហើយ ប៉ុន្តែព្រះនាងហាក់ដូចជាមានភាពស្ងប់ស្ងាត់។ ព្រះនាងគ្រាន់តែប្រាប់ឱ្យខ្ញុំបញ្ជូនព័ត៌មានសម្ងាត់ និងហៅអ្នកទាំងអស់គ្នាឱ្យមកទីនេះប៉ុណ្ណោះ»។ យូមុី ងក់ក្បាល ខណៈដែលនាងនិយាយដោយអស់សង្ឃឹម។

«មនុស្សទាំងនោះគួរតែមានគោលបំណងអ្វីមួយ បានជាស្រាប់តែចូលមកក្នុងវាលខ្សាច់ មែនទេ?» ម៉ូ បាស៊ី គិតមួយសន្ទុះ មុននឹងនិយាយដោយមិនច្បាស់លាស់។

«ខ្ញុំបានប្រឈមមុខនឹងពួកគេកាលពីយប់មិញ។ តាមពាក្យសម្ដីរបស់ពួកគេ មើលទៅពួកគេហាក់ដូចជាកំពុងតាមរកព្រះនាង...» ម្រាមដៃដ៏ស្រឡូនរបស់ យូមុី លេងជាមួយនឹងសរសៃសក់ពណ៌ខ្មៅ ហើយនិយាយដោយចំណាប់អារម្មណ៍។

«តាមរកព្រះនាង?» ឮបែបនេះ ម៉ូ បាស៊ី ស្រឡាំងកាំងបន្តិច។ តើពួកអ្នកខ្លាំងខាងមនុស្ស មិនមែនជាអ្នកដែលខ្លាចព្រះនាងបំផុតទេឬ? ហេតុអ្វីបានជាពួកគេមកទីនេះនៅពេលនេះ?

«ខ្ញុំក៏មិនប្រាកដថាពួកគេចង់ធ្វើអ្វីឱ្យប្រាកដដែរ... កាលពីមុន ពួកគេនឹងប្រញាប់លាក់ខ្លួននៅពេលឮឈ្មោះព្រះនាង។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ពួកគេកំពុងរៀបចំផែនការសម្រុកចូលមក... តើក្បាលរបស់មនុស្សទាំងនេះត្រូវទ្វារគៀបមែនទេ?» យូមុី បញ្ចោរតិចៗ។

ម៉ូ បាស៊ី ជ្រួញចិញ្ចើមយ៉ាងណែន ហើយស្រាប់តែក្រោកឈរឡើង។ គាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំចង់ចូលគាល់ព្រះនាង។ ខ្ញុំគិតថាពួកយើងគួរតែយល់ឱ្យច្បាស់ពីបញ្ហានេះ»។

«កុំទៅអី ព្រះនាងនឹងមិនអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម្នាក់ចូលជួបនៅពេលនេះឡើយ។ សូម្បីតែខ្ញុំ ក៏មិនបានជួបនាងផ្ទាល់ដែរមុននេះ។ បញ្ជាទាំងអស់ត្រូវបានបញ្ជូនតាមរយៈមេដឹកនាំកងការពារពស់មេឌូសា គឺ ហួរ សឺអឺ (Hua She Er)»។ យូមុី ពេបមាត់ ហើយរាងកាយដ៏ស្រស់ស្អាតដែលមើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានឆ្អឹងរបស់នាង បានទន់ជ្រាយនៅលើកៅអី ដូចជាសត្វពស់ញីដ៏ស្រស់ស្អាតដែលកំពុងខ្ជិលច្រអូស។

«ព្រះនាងមិនទាន់បង្ហាញខ្លួនទេ? តើអាចទៅរួចយ៉ាងដូចម្តេច? នេះមិនមែនជារបៀបដែលនាងតែងតែធ្វើនៅពេលដោះស្រាយបញ្ហានោះទេ»។ ម៉ូ បាស៊ី ជ្រួញចិញ្ចើមយ៉ាងណែន ហើយនិយាយដោយងឿងឆ្ងល់ថា៖ «ខ្ញុំនឹងទៅសាកល្បងមើល»។

ឃើញភាពមិនជឿរបស់ ម៉ូ បាស៊ី យូមុី ក៏ឆ្លើយតបដោយមិនខ្វល់ខ្វាយ។ នាងទើបតែបិទភ្នែកនៅពេលដែលផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងស្រាប់តែប្រែប្រួល។ រាងកាយរបស់នាងស្រាប់តែអង្គុយត្រង់នៅលើកៅអី។ ភ្នែកដ៏វែងរបស់នាងសម្លឹងមើលទៅមេឃខាងក្រៅវាំងយ៉ាងត្រជាក់ ហើយនិយាយដោយសំឡេងត្រជាក់ស្រែបថា៖ «ពួកគេមកដល់ហើយ!»

នៅពេលដែល យូមុី ដឹងពីចំហាយថាមពល (Qi) ពីរបីដែលបានលេចឡើងភ្លាមៗនៅខាងក្រៅទីក្រុង ម៉ូ បាស៊ី ក៏ដឹងដូចគ្នា។ ភ្លាមៗនោះ ទឹកមុខរបស់គាត់ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់។ គាត់បានផ្លាស់ប្តូរខ្សែភ្នែកជាមួយ យូមុី ហើយអ្នកទាំងពីរក៏បានចាកចេញពីវាំងដ៏ធំភ្លាមៗ។ រាងកាយរបស់ពួកគេបានហោះយ៉ាងលឿនទៅលើអាកាស។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ពួកគេបានមកដល់ជញ្ជាំងក្រុងដែលបានឈានចូលក្នុងស្ថានភាពប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់។

នៅពេលនេះ មានសត្វវេទមន្ត (Magic Beast) ដ៏ធំមួយកំពុងហោះនៅលើអាកាស ចម្ងាយពីរបីរយម៉ែត្រពីជញ្ជាំងក្រុង។ រូបរាងមនុស្សពីរបីនាក់ ក៏កំពុងហោះនៅពីមុខសត្វវេទមន្តនោះក្នុងចម្ងាយដ៏ខ្លី។ ចំហាយថាមពល ដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចដែលពួកគេបានដឹងមុននេះ គឺត្រូវបានបញ្ចេញចេញពីរាងកាយរបស់មនុស្សពីរបីនាក់នេះ។

រូបរាងមនុស្សទាំងនោះបានបោះជំហានលើអាកាស ហើយសំដៅមកកាន់ទីក្រុងក្នុងល្បឿនយ៉ាងលឿន។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ពួកគេបានឈប់នៅក្រៅចម្ងាយវាយប្រហារនៃលំពែងហោះទាំងនោះ។

សម្លឹងមើលក្រុមមនុស្សដែលបានឈប់នៅក្រៅចម្ងាយវាយប្រហារ រូបរាងដ៏ភ្លឺស្វាងពីរនៅលើជញ្ជាំងក្រុងបានចាប់ផ្តើមហោះឡើងទៅលើអាកាសបន្តិចម្តងៗ។ សំឡេងស្រែកយ៉ាងត្រជាក់របស់ ម៉ូ បាស៊ី ដែលផ្ទុកទៅដោយចេតនាសម្លាប់ បានបន្លឺឡើងពេញផ្ទៃមេឃ៖ «ពួកមនុស្ស។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកចូលមកក្នុងទឹកដីនៃពូជសាសន៍របស់យើងដោយគ្មានការអនុញ្ញាត? ប្រសិនបើអ្នកមិនចង់បង្កឱ្យមានសង្គ្រាមរវាងអាណាចក្រ ជា ម៉ា (Jia Ma Empire) និងពួកមនុស្សពស់ទេ ខ្ញុំសូមណែនាំឱ្យអ្នកទាំងអស់គ្នាត្រឡប់ទៅកន្លែងដែលអ្នកមកវិញទៅ!»

«ហាៗ នេះប្រាកដជាមេដឹកនាំ ម៉ូ បាស៊ី នៃកុលសម្ព័ន្ធពស់ ម៉ូ (Mo Snake Tribe) ហើយ»។ ពីក្នុងចំណោមក្រុមមនុស្សនៅលើអាកាសដ៏ឆ្ងាយ បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលមានអាកប្បកិរិយាវិសេសវិសាល បានដើរទៅមុខយឺតៗ ហើយនិយាយដោយស្នាមញញឹម។

«តើអ្នកជានរណា?» ម៉ូ បាស៊ី បានគ្រវីស្លាបថាមពលនៅលើខ្នងរបស់គាត់បន្តិច។ ខ្សែភ្នែកដ៏ត្រជាក់របស់គាត់បានសម្លឹងមើលបុរសវ័យកណ្តាលរូបនោះ ខណៈដែលគាត់និយាយយ៉ាងត្រជាក់។

«ហាៗ ខ្ញុំគឺ គូ ហឺ (Gu He)!» ដោយមិនខ្វល់ពីខ្សែភ្នែករបស់ ម៉ូ បាស៊ី បុរសវ័យកណ្តាលបានញញឹម ហើយឆ្លើយតបយ៉ាងស្រទន់។

«គូ ហឺ? ហ៊ឺ... ពិតជាគាត់មែន»។ ឮសំឡេងដ៏ច្បាស់នៅលើមេឃ សៀវ យ៉ាន ដែលបានលាក់ខ្លួននៅក្នុងចន្លោះថ្ម ក៏ដកដង្ហើមធំវែងៗភ្លាមៗ។ ជ្រុងភ្នែករបស់គាត់សម្លឹងមើលទៅលើ ហើយសង្កេតមើលបុរសវ័យកណ្តាល ដែលនៅតែរក្សាស្នាមញញឹមតិចៗ ទោះបីជាត្រូវប្រឈមមុខនឹងគូប្រកួតរាប់ពាន់នាក់នៅពីមុខក៏ដោយ។ សៀវ យ៉ាន គ្រវីក្បាល។ គាត់ត្រូវតែទទួលស្គាល់ថា បុរសម្នាក់នេះមានរចនាបថ និងចរិតលក្ខណៈមិនចេះអោនក្បាលរបស់អ្នកខ្លាំងពិតមែន។

«ស្ដេចថ្នាំ គូ ហឺ (Pill-King Gu He) នៃអាណាចក្រ ជា ម៉ា? ហុឺស... ឈ្មោះនេះពិតជាស៊ាំណាស់»។ ពាក្យពីរម៉ាត់ "គូ ហឺ" បានធ្វើឱ្យទាំង យូមុី និង ម៉ូ បាស៊ី មានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើល។ ទោះបីជាពួកមនុស្សពស់កម្រនឹងទទួលស្គាល់អ្នកខ្លាំងខាងមនុស្សជាផ្លូវការក៏ដោយ ក៏ពួកគេត្រូវផ្តល់សារៈសំខាន់គ្រប់គ្រាន់ដល់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំកម្រិតខ្ពស់ដូចជា គូ ហឺ ដែរ។ នេះគឺដោយសារតែពួកគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា តើអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំកម្រិតខ្ពស់ដែលមានលំដាប់ប្រហាក់ប្រហែលនឹង គូ ហឺ មានសមត្ថភាពប្រមូលផ្តុំកម្លាំងកម្រិតណា។

«ហាៗ មេដឹកនាំទាំងពីរ ពួកយើងបានចូលមកក្នុងទឹកដីនៃពូជសាសន៍របស់អ្នកដោយមិនសមរម្យបែបនេះ គឺដោយសារតែពួកយើងមានរឿងមួយចំនួនចង់ពិភាក្សាជាមួយ មហាក្សត្រី មេឌូសា។ តើពួកយើងអាចស្នើសុំឱ្យព្រះនាងបង្ហាញខ្លួនដើម្បីជជែកគ្នាបានទេ?» គូ ហឺ ញញឹមយ៉ាងគួរសមហើយនិយាយ។

«ជួបព្រះនាងអ្ហេះ? ខ្ញុំសុំទោស ពួកយើងមិនអាចបញ្ជូនសំណើនេះសម្រាប់អ្នកបានទេ»។ ម៉ូ បាស៊ី គ្រវីក្បាល ហើយមិនស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការបដិសេធឡើយ។ គាត់ងើបត្របកភ្នែកយឺតៗ ហើយនិយាយយ៉ាងរាបស្មើថា៖ «គូ ហឺ អ្នកគួរតែនាំមនុស្សរបស់អ្នកចាកចេញឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ មនុស្សមកពីកុលសម្ព័ន្ធធំៗទាំងប្រាំបីរបស់យើង កំពុងតែប្រញាប់មកកាន់អាសនៈហើយ។ អ្នកគួរតែដឹងថាពួកគេខ្លះមានការស្អប់ខ្ពើមចំពោះមនុស្សកម្រិតណា។ ដូច្នេះ នៅពេលដែលពេលនោះមកដល់ វាប្រហែលជាមិនអាចចាកចេញបានឡើយ ទោះបីជាអ្នកចង់ក៏ដោយ»។

«ហុីៗ ហឺ ចាស់ ចរិតរបស់អ្នកគឺតែងតែបែបនេះ។ ហេតុអ្វីត្រូវខាតពេលនិយាយជាមួយពួកគេ? គ្រាន់តែវាយកម្ទេចទីក្រុងទៅ ហើយចាំមើលថាតើស្ត្រីម្នាក់នោះនឹងបង្ហាញខ្លួនដែរឬទេ...» នៅពេលដែល យាន ស៊ី (Yan Shi) ដែលនៅក្បែរនោះបានឮសម្តីរបស់ ម៉ូ បាស៊ី គាត់មិនអាចទប់ចិត្តបាន ក៏បោះជំហានទៅមុខ ហើយចំអកឱ្យពួកគេដោយសំណើច។

«ហ៊ឺ... ខ្ញុំឆ្ងល់ថាជានរណា។ តាមពិតវាគឺជាអាសត្វតោដែលមានខួរក្បាលពោពេញទៅដោយសាច់ដុំសោះ...» ម៉ូ បាស៊ី ចំអកយ៉ាងត្រជាក់ ខណៈដែលខ្សែភ្នែកដ៏ត្រជាក់របស់គាត់ក្រឡេកមើល យាន ស៊ី។ តាមខ្សែភ្នែករបស់គាត់ មើលទៅគាត់ហាក់ដូចជាស្គាល់គ្នាជាមួយ យាន ស៊ី។

«ហេៗ អាពស់ខ្មៅរំអិល! ឯងក៏មើលទៅមិនខុសពីមុនប៉ុន្មានដែរ។ កាលនោះ បើកុំតែឯងរត់លឿន កុំអីតំណែងមេដឹកនាំកុលសម្ព័ន្ធ ម៉ូ នេះ ក្លាយជារបស់អ្នកផ្សេងបាត់ទៅហើយ!» យាន ស៊ី សើចក្អាកក្អាយទាំងខ្សែភ្នែកឌឺដង៖ «ចង់ដឹងណាស់ថា ច្រើនឆ្នាំមកនេះ អាសមត្ថភាពអន់ៗរបស់ឯង វាមានការរីកចម្រើនខ្លះដែរឬអត់?»

«អ្នកអាចមកសាកល្បងបាន...» ពន្លឺត្រជាក់បានភ្លឺកាត់ភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់ ម៉ូ បាស៊ី ខណៈដែលគាត់និយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។

«បានហើយ ស៊ី ចាស់ ឈប់ឈ្លោះជាមួយពួកគេទៅ»។ ឃើញសត្រូវទាំងពីរនាក់នេះដែលស្រាប់តែមានកំហឹងភ្លាមៗពេលឃើញមុខគ្នា គូ ហឺ ក៏គ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម។ គាត់គ្រវីក្បាលដើម្បីបញ្ឈប់ យាន ស៊ី ពីការបន្តការបង្កហេតុ។ បន្ទាប់មក ខ្សែភ្នែករបស់គាត់បានសម្លឹងមើលទៅទីក្រុង ហើយដកដង្ហើមធំថ្នមៗ។ ភ្លាមៗនោះ សំឡេងស្រែកដ៏ខ្លាំងមួយដែលនាំមកដោយកម្លាំងធាតុ បានបន្លឺឡើងពេញទីក្រុងទាំងមូល។

«មហាក្សត្រី មេឌូសា ខ្ញុំគឺ គូ ហឺ នៃអាណាចក្រ ជា ម៉ា។ គោលបំណងរបស់ខ្ញុំក្នុងការមកទីនេះ គឺមិនមែនដើម្បីចាប់ផ្តើមសង្គ្រាមជាមួយពូជសាសន៍របស់អ្នកឡើយ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែមានរឿងខ្លះចង់ពិភាក្សាប៉ុណ្ណោះ។ សូមបង្ហាញខ្លួនផង!»

ឃើញសកម្មភាពរបស់ គូ ហឺ យូមុី និង ម៉ូ បាស៊ី បានជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេមិនបាននិយាយអ្វីដើម្បីបញ្ឈប់ឡើយ។ ស្ថិតក្រោមស្ថានភាពបែបនេះ វានឹងប្រសើរជាងប្រសិនបើព្រះនាងបង្ហាញខ្លួន។ ជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់នាង គូប្រកួតរបស់ពួកគេនឹងជួបលទ្ធផលដ៏អាក្រក់ ប្រសិនបើពួកគេព្យាយាមប្រើកម្លាំងបាយ។

សំឡេងស្រែកដ៏ខ្លាំងបានបន្តបន្លឺឡើងពេញទីក្រុង ហើយមួយសន្ទុះធំក្រោយមក ទើបវាស្ងប់ទៅវិញបន្តិចម្តងៗ។

បន្ទាប់ពីសំឡេងស្រែកបានស្ងប់ចុះ វាមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ទាំងក្នុង និងក្រៅទីក្រុង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នៅតែគ្មានការឆ្លើយតបឡើយ។ គូ ហឺ ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិចនៅពេលគាត់ឃើញស្ថានភាពបែបនេះ។ គាត់កំពុងរៀបចំផែនការស្រែកម្តងទៀត នៅពេលដែលលំហអាកាសនៅលើមេឃខាងលើជញ្ជាំងក្រុង ស្រាប់តែប្រែជាមានសភាពញ័ររង្គើ និងខុសប្លែកពីធម្មតា។

ឃើញទិដ្ឋភាពនេះ ក្រុមរបស់ គូ ហឺ ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ ក្រៅពីមនុស្សក្នុងអាវគ្របខ្មៅដែលនៅស្ងៀមស្ងាត់ អ្នកផ្សេងទៀតបានបោះជំហានថយក្រោយបន្តិច ហើយសម្លឹងមើលលំហអាកាសដែលកំពុងញ័ររង្គើនោះ។

នៅលើមេឃ ពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលកំពុងលិចបានចាំងចុះមកលើលំហអាកាសដែលកំពុងញ័ររង្គើនោះ។ នៅវិនាទីបន្ទាប់ រាងកាយដ៏ទាក់ទាញ សិចស៊ី និងស្រស់ស្អាតលើសគេ បានលេចរូបរាងឡើងបន្តិចម្តងៗនៅចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នា។

ស្ត្រីដ៏ស្រស់ស្អាតដែលបានបង្ហាញខ្លួនភ្លាមៗនោះ កំពុងស្លៀកពាក់អាវគ្របដ៏ប្រណិតពណ៌ស្វាយ។ រូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាតនៅក្រោមអាវគ្របដ៏ប្រណិតនោះ មើលទៅទ្រលុកទ្រលន់ និងល្អឥតខ្ចោះ ដូចជាផ្លែប៉េសដែលទុំជោក ដែលមានភាពទាក់ទាញសាយភាយចេញមក។ សក់ខ្មៅវែងរបស់នាងត្រូវបានទម្លាក់យ៉ាងរញ៉េរញ៉ៃពីស្មាដ៏ក្រអូបរបស់នាង ហើយលាតសន្ធឹងដល់ចង្កេះដ៏តូចច្រឡឹង។ នៅផ្នែកខាងក្រោមនៃអាវគ្របដ៏ប្រណិតនោះ គឺជាកន្ទុយពស់ពណ៌ស្វាយ។ កន្ទុយពស់បានគ្រវីតិចៗ ហើយភាពទាក់ទាញដ៏សាហាវឃោរឃៅ បានធ្វើឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍ថារាងកាយរបស់ពួកគេចាប់ផ្តើមក្តៅភាយៗ។

ខ្សែភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើលរាងកាយដ៏ល្អឥតខ្ចោះនោះ ហើយចុងក្រោយក៏ឈប់នៅត្រង់ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតនោះ។ បេះដូងរបស់គាត់ស្រាប់តែលោតញាប់យ៉ាងខ្លាំងភ្លាមៗ។ ការឃើញស្ត្រីម្នាក់នេះដោយផ្ទាល់ភ្នែក បានធ្វើឱ្យ សៀវ យ៉ាន យល់ច្បាស់ថា ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សជាច្រើននៅជុំវិញវាលខ្សាច់និយាយថា សម្រស់ដ៏ល្បីល្បាញរបស់ មហាក្សត្រី មេឌូសា គឺអាចប្រៀបផ្ទឹមបានទៅនឹងភាពសាហាវឃោរឃៅដ៏ល្បីល្បាញរបស់នាង។

សម្រាប់ស្ត្រីប្រភេទនេះ ម្នាក់ៗអាចប្រើតែពាក្យថា "ស្រស់ត្រកាល" ដើម្បីពណ៌នាពីនាងប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅក្រោមភាពស្រស់ត្រកាលនោះ ក៏មានភាពថ្លៃថ្នូរ និងភាពអស្ចារ្យដូចជាមហាក្សត្រីម្នាក់ដែរ។ អាកប្បកិរិយាដ៏ទាក់ទាញនេះ បានធ្វើឱ្យ សៀវ យ៉ាន នឹកឃើញភ្លាមៗដល់ស្ត្រីដ៏ស្រស់ស្អាត ដែលហ៊ានប្រយុទ្ធជាមួយ សត្វតោស្លាបស្វាយ (Amethyst Winged Lion) នៅក្នុងជួរភ្នំសត្វវេទមន្ត... មានចរិតលក្ខណៈថ្លៃថ្នូររបស់អ្នកមានអំណាចខ្ពង់ខ្ពស់ លេចឡើងនៅលើរាងកាយរបស់ពួកគេទាំងពីរ។

បើប្រៀបធៀបជាមួយនាង យូមុី ដែលធ្លាប់ធ្វើឱ្យ សៀវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើល ក៏ហាក់ដូចជាស្រអាប់បន្តិចដែរ។

«ក្រាបបង្គំទូលព្រះនាង!»

បន្ទាប់ពីស្ត្រីដ៏ទាក់ទាញនោះបានបង្ហាញខ្លួន ក្រុមមនុស្សពស់ដែលស្ថិតនៅលើជញ្ជាំងក្រុងនៅពីក្រោមនាង ក៏បានលុតជង្គង់ភ្លាមៗ។ សំឡេងដ៏គោរពរបស់ពួកគេបានបន្លឺឡើងកាត់ពពក។

សម្លឹងមើល មហាក្សត្រី មេឌូសា ដែលបានបង្ហាញខ្លួននៅលើមេឃ ភាពស្រពេចស្រពិល និងការកោតសរសើរដែលលាក់បាំង បានលេចឡើងនៅក្នុងភ្នែករបស់ ម៉ូ បាស៊ី ដែលមានផ្ទៃមុខត្រជាក់ស្រែបនោះ។

«នាងគឺជា មហាក្សត្រី មេឌូសា ដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះដ៏សាហាវឃោរឃៅ ដែលបានធ្វើឱ្យអាណាចក្រធំតូចនៅក្បែរវាលខ្សាច់មានភាពភ័យខ្លាចមែនទេ?» សម្លឹងមើលសម្រស់អាវគ្របស្វាយដ៏ទាក់ទាញ សៀវ យ៉ាន ក៏ដកដង្ហើមធំតិចៗ ហើយរអ៊ូរទាំថ្នមៗ។