ទីក្រុងនៅចំកណ្តាលវាលខ្សាច់ (The City At The Heart Of the Desert)

នៅក្នុងវាលខ្សាច់ដ៏ធំល្វឹងល្វើយ មនុស្សពស់ប្រដាប់ដោយអាវុធពេញខ្លួនរាប់សិបនាក់ កាន់លំពែងពិសនៅក្នុងដៃ កំពុងពិនិត្យមើលតំបន់តូចមួយនេះយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ដោយខ្សែភ្នែកដ៏មុតស្រួច។ សត្វលោកណាដែលមិនមែនជាពូជសាសន៍មនុស្សពស់ នឹងត្រូវសម្លាញ់ចោលដោយគ្មានមេត្តា។

ក្រុមកងល្បាតមនុស្សពស់បានដើរខ្វាត់ខ្វែងគ្នាទៅវិញទៅមក។ ស្លាកស្នាមដែលបង្កឡើងដោយការគ្រវីកន្ទុយពស់របស់ពួកគេ បានបន្សល់ទុកនៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលក្រុមកងល្បាតបានឆ្លងកាត់។

«ពួកមនុស្សឥតអៀនខ្មាសទាំងនេះ។ ពួកគេពិតជាហ៊ានណាស់ដែលសម្រុកចូលមកដល់តំបន់ស្នូលនៃវាលខ្សាច់។ ប្រសិនបើខ្ញុំចាប់ពួកគេបាន ខ្ញុំត្រូវតែឱ្យពួកគេស្គាល់ពីរសជាតិការឈឺចាប់នៃការត្រូវពស់មួយម៉ឺនក្បាលខាំ!» នៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ក្តៅហែង មនុស្សពស់ម្នាក់ដែលមើលទៅដូចជាមេដឹកនាំ បានជូតញើសរបស់គាត់ហើយជេរប្រទេច។

«មេក្រុម តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងឱ្យប្រាកដទៅ? ហេតុអ្វីបានជាកុលសម្ព័ន្ធរបស់យើងស្រាប់តែឈានចូលក្នុងស្ថានភាពអាសន្ន (Martial Law) បែបនេះ?» មនុស្សពស់ម្នាក់បានគ្រវីកន្ទុយរបស់គេដោយមិនអត់ធ្មត់ ទាំងសម្លឹងមើលទៅវាលខ្សាច់ដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ហើយសួរដោយសំឡេងងឿងឆ្ងល់។ គាត់ត្រូវបានគេអូសចេញពីព្រលឹមដើម្បីចាប់ផ្តើមរុករកពេញវាលខ្សាច់។

ឮសំណួររបស់មនុស្សពស់ម្នាក់នេះ មនុស្សពស់ជាងដប់នាក់ផ្សេងទៀតនៅក្បែរនោះ ក៏បានងាកមកសម្លឹងមើលមេដឹកនាំរបស់ពួកគេដោយភាពងឿងឆ្ងល់ដូចគ្នា។ ច្បាស់ណាស់ មនុស្សពស់ដែលមានលំដាប់ទាបទាំងនេះ មិនបានដឹងច្បាស់ថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងពិតប្រាកដនោះទេ។

«ហុឺស! មានរឿងអ្វីកើតឡើងអ្ហេះ? មានក្រុមអ្នកខ្លាំងជាមនុស្សមួយក្រុម បានសម្រុកទម្លុះការការពាររបស់កុលសម្ព័ន្ធ ម៉ី (Mei Tribe) កាលពីយប់មិញ ហើយបានមកដល់តំបន់ស្នូលនៃវាលខ្សាច់។ តាមព័ត៌មានដែលចេញដោយកុលសម្ព័ន្ធ ម៉ី ក្រុមនោះហាក់ដូចជាមានអ្នកខ្លាំង លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ម្នាក់ លំដាប់ស្ដេច (Dou Wang) បីនាក់ និង លំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling) ពីរបីនាក់ទៀត»។ មេក្រុមមនុស្សពស់បានហុឺសដោយសំឡេងត្រជាក់ ជាមួយនឹងទឹកមុខក្រៀមក្រំ។

នៅពេលដែលមនុស្សពស់ជុំវិញបានឮបែបនេះ ទឹកមុខរបស់ពួកគេប្រែប្រួលយ៉ាងលឿន។ លំដាប់អធិរាជម្នាក់ និងលំដាប់ស្ដេចបីនាក់? ព្រះអើយ! តើអាណាចក្រមនុស្សកំពុងគិតចង់បង្កើតសង្គ្រាមម្តងទៀតឬ? កម្លាំងដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចបែបនេះ គឺជាអ្វីដែលគ្មានកុលសម្ព័ន្ធធំៗណាមួយក្នុងចំណោមពួកមនុស្សពស់អាចទប់ទល់តែម្នាក់ឯងបានឡើយ។

«បច្ចុប្បន្ន កុលសម្ព័ន្ធទាំងអស់របស់ពូជសាសន៍មនុស្សពស់ មិនថាធំឬតូច សុទ្ធតែបានឈានចូលក្នុងស្ថានភាពអាសន្ន។ ហើយតាមព័ត៌មានដែលខ្ញុំទទួលបាន មេដឹកនាំនៃកុលសម្ព័ន្ធធំៗទាំងប្រាំបី បានទទួលបញ្ជារបស់ព្រះនាងរួចហើយ ហើយបានចាប់ផ្តើមធ្វើដំណើរយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ទៅកាន់ អាសនៈ (Shrine) នៅចំកណ្តាលវាលខ្សាច់។ អ្នកដែលលឿនបំផុតគួរតែមកដល់នៅយប់ថ្ងៃស្អែក ចំណែកអ្នកដែលយឺតបំផុតគឺត្រូវការពេលមួយថ្ងៃទៀត»។ នៅពេលដែលគាត់និយាយរៀបរាប់អំពីព្រះនាង (Her Majesty) ទឹកមុខរបស់មេក្រុមពោពេញទៅដោយភាពស្មោះត្រង់ដូចជាអ្នកមានជំនឿយ៉ាងមុតមាំម្នាក់។

«ឱ្យតែមានមេដឹកនាំបីនាក់អាចប្រញាប់មកដល់ អាសនៈនោះព្រះនាងនឹងចេញបញ្ជាឱ្យធ្វើការរុករកគ្រប់ច្រកល្ហក។ ហុឺស! ចុះបើពួកគេមានលំដាប់អធិរាជ? ក្រុមមនុស្សដែលមិនស្គាល់ពីសមត្ថភាពខ្លួនឯង។ ឱ្យតែអ្នកខ្លាំងក្នុងពូជសាសន៍មនុស្សពស់របស់យើងប្រមូលផ្តុំគ្នា ពួកយើងច្បាស់ជាអាចវាយពួកគេឱ្យដូចជាសត្វឆ្កែអនាថាជាមិនខាន!» មេក្រុមមនុស្សពស់សើចយ៉ាងត្រជាក់។ គាត់ងើបក្បាល សម្លឹងមើលវាលខ្សាច់ដែលគ្មានមនុស្សរស់នៅ រួចគ្រវីក្បាល។ គាត់គ្រវីដៃហើយស្រែកថា៖ «តោះ ទៅកន្លែងផ្សេងទៀត។ មើលទៅទីនេះហាក់ដូចជាគ្មានដានជើងមនុស្សឡើយ»។

បន្ទាប់ពីការស្រែកបញ្ជារបស់មេក្រុម កងល្បាតតូចនេះក៏ចាប់ផ្តើមដើរទៅឆ្ងាយបន្តិចម្តងៗដើម្បីបន្តការរុករក ដោយបន្សល់ទុកនូវវាលខ្សាច់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។

បន្ទាប់ពីកងល្បាតបានបាត់ខ្លួនទៅជើងមេឃ ភ្នំខ្សាច់នៅជ្រុងមួយស្រាប់តែញ័រ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក រូបរាងមនុស្សម្នាក់អមដោយខ្សាច់ខ្ចាត់ខ្ចាយពេញមេឃ បានលោតចេញពីភ្នំខ្សាច់នោះ។ ជើងរបស់គាត់បានចុះចតលើផ្ទៃខ្សាច់យ៉ាងស្រាល។ ងើបភ្នែកសម្លឹងមើលទៅកន្លែងដែលកងល្បាតមនុស្សពស់បាត់ទៅ គាត់ក៏ខ្សឹបប្រាប់ខ្លួនឯងដោយអស់សង្ឃឹមថា៖ «ឥឡូវនេះវាចាប់ផ្តើមមានបញ្ហាកាន់តែខ្លាំងហើយ។ តំបន់វាលខ្សាច់នេះមានកងល្បាតមនុស្សពស់លេចមុខមកជារៀងរាល់រយៈពេលដ៏ខ្លី...»

«ប៉ុន្តែតាមអ្វីដែលពួកគេបាននិយាយ មើលទៅអ្នកខ្លាំងៗក្នុងចំណោមពួកមនុស្សពស់កំពុងតែប្រញាប់មកទីនេះ។ ទោះបីជាកម្លាំងរបស់ គូ ហឺ (Gu He) មិនអាចមើលងាយបានក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំគិតថាពួកគេមានតែផ្លូវដកថយប៉ុណ្ណោះ ប្រសិនបើអ្នកខ្លាំងៗទាំងអស់របស់មនុស្សពស់មកជួបជុំគ្នា»។ រូបរាងមនុស្សនោះងើបក្បាលឡើងបន្តិច បង្ហាញឱ្យឃើញនូវផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់សង្ហា និងទាក់ទាញនៅក្រោមអាវគ្របខ្មៅ។ គាត់គឺជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សដែលបានសម្រុកឆ្លងកាត់កុលសម្ព័ន្ធ ម៉ី កាលពីយប់មិញគឺ សៀវ យ៉ាន (Xiao Yan)។

«ប្រសិនបើគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើងជាយថាហេតុទេ គ្រូគិតថាយ៉ាងហោចណាស់ ក្រុមរបស់ គូ ហឺ នឹងធ្វើសកម្មភាពនៅរសៀលថ្ងៃស្អែក។ ពួកគេក៏គួរតែដឹងច្បាស់ពីកម្លាំងរបស់ពួកមនុស្សពស់ដែរ។ បើពួកគេកាន់តែអូសបន្លាយពេលយូរ ពួកគេនឹងកាន់តែជួបគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំង»។ សំឡេងរបស់ យ៉ាវ ឡាវ (Yao Lao) បន្លឺចេញពីចិញ្ចៀន។

«បាទ»។ សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាល ហើយដកយកផែនទីដ៏លម្អិតមួយចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គាត់។ ខ្សែភ្នែករបស់គាត់សម្លឹងមើលចំកណ្តាលវាលខ្សាច់ ដែលមានសញ្ញាក្បាលពស់ដ៏សាហាវមួយ។ គាត់និយាយតិចៗថា៖ «នេះគួរតែជា អាសនៈ របស់ មហាក្សត្រី មេឌូសា (Queen Medusa)។ មានកុលសម្ព័ន្ធតូចៗជាច្រើនស្ថិតនៅជុំវិញវា។ ការការពាររបស់អាសនៈគឺតឹងរ៉ឹងបំផុត ហើយក៏មានកងការពារផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ មហាក្សត្រី មេឌូសា នៅទីនោះដែរ គឺ កងការពារពស់មេឌូសា (Queen Medusa Snake Guard)។ កងឯកភាពជម្រើសជាតិមួយនេះ ធ្លាប់ទទួលបានជោគជ័យក្នុងសមរភូមិជាច្រើនក្នុងអំឡុងពេលសង្គ្រាមរវាងអាណាចក្រ ជា ម៉ា (Jia Ma Empire) និងពួកមនុស្សពស់។ សូម្បីតែមេបញ្ជាការនៃកងទ័ពជម្រើសជាតិមួយចំនួននៃអាណាចក្រ ក៏មានភាពភ័យខ្លាចចំពោះពួកគេដែរ»។

«ហ៊ឺ... មើលទៅការចង់ទទួលបាន អណ្ដាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង (Green Lotus Core Flame) ឱ្យបានជោគជ័យ នឹងក្លាយជាការងារដ៏លំបាកបំផុត»។ សៀវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំថ្នមៗ ហើយឈ្លីថ្ងាសដោយភាពស្មុគស្មាញ។ នៅក្នុងកន្លែងដ៏គ្រោះថ្នាក់បែបនេះ គាត់មិនហ៊ានធ្វើសកម្មភាពដោយប្រថុយប្រថានឡើយ ទោះបីជាមានការការពារពី យ៉ាវ ឡាវ ក៏ដោយ។ យ៉ាងណាមិញ បច្ចុប្បន្ន យ៉ាវ ឡាវ ស្ថិតក្នុងស្ថានភាពជាព្រលឹងប៉ុណ្ណោះ ហើយមិនអាចបង្ហាញកម្លាំងពេញលេញដូចពីមុនបានទេ។ ចំណែកឯ មហាក្សត្រី មេឌូសា វិញ គឺជាអ្នកខ្លាំងម្នាក់ដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញខាងភាពសាហាវឃោរឃៅ។ ប្រសិនបើ សៀវ យ៉ាន នាពេលបច្ចុប្បន្នត្រូវបាននាងសម្លឹងចំ លទ្ធផលរបស់គាត់ប្រហែលជាមិនល្អឡើយ។

លើសពីនេះ កម្លាំងសរុបរបស់ពួកមនុស្សពស់ ក៏ខ្លាំងជាងអាណាចក្រ ជា ម៉ា ឆ្ងាយណាស់ដែរ។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារពួកមនុស្សពស់ទាំងនេះ ត្រូវប្រឈមមុខនឹងការវាយប្រហារពីគ្រប់ទិសទីជានិច្ចទេនោះ អាណាចក្រ ជា ម៉ា ប្រាកដជាត្រូវទទួលបរាជ័យយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរនៅក្នុងសង្គ្រាមកាលពីលើកមុនមិនខាន។

«ហ៊ឺ...» គ្រវីក្បាលបន្តិច សៀវ យ៉ាន សួរតិចៗថា៖ «លោកគ្រូ តើពួកយើងគួរធ្វើអ្វីបន្តទៀត?»

«បង្កើនល្បឿន។ ពួកយើងធ្វើដំណើរយឺតពេកហើយ។ តោះទៅជិត អាសនៈ របស់ មហាក្សត្រី មេឌូសា ឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ ប្រសិនបើក្រុមរបស់ គូ ហឺ និង មហាក្សត្រី មេឌូសា ចាប់ផ្តើមប្រយុទ្ធគ្នា ពួកយើងនឹងឆ្លៀតឱកាសនោះចូលទៅក្នុងអាសនៈដើម្បីស្វែងរក អណ្ដាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame)។ ទោះបីជាកម្លាំងរបស់គ្រូបានថយចុះយ៉ាងខ្លាំងក្នុងស្ថានភាពព្រលឹងនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែ មហាក្សត្រី មេឌូសា នៅតែពិបាកនឹងដឹងពីវត្តមានរបស់ឯង ប្រសិនបើគ្រូជួយលាក់បាំងចំហាយថាមពល (Qi) របស់ឯង»។ យ៉ាវ ឡាវ បញ្ចេញមតិរបស់គាត់។

ឮបែបនេះ សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាលយល់ស្រប។ គាត់បានដក ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) ចេញពីខ្នង ហើយដាក់វាចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុក។ បន្ទាប់មក គាត់ដកដង្ហើមចេញថ្នមៗ ហើយអាវក្រៅកម្លាំងធាតុ ពណ៌ស្វាយ ក៏ចាប់ផ្តើមគ្របដណ្តប់រាងកាយរបស់គាត់បន្តិចម្តងៗ។ ជើងរបស់គាត់ជាន់ដីយ៉ាងខ្លាំង ហើយរូបរាងរបស់គាត់ក៏ប្រែទៅជាស្រមោលពណ៌ស្វាយ ធ្វើចលនាយ៉ាងលឿននៅជាប់នឹងដី តាមផ្លូវដែលបានបង្ហាញនៅលើផែនទី។

សៀវ យ៉ាន មិនហ៊ានលាត ស្លាបពពកស្វាយ ហើយហោះលើមេឃឡើយ ដោយសារតែអាកាសធាតុភ្លឺច្បាស់ និងមានកម្តៅថ្ងៃខ្លាំង។ បើមិនដូច្នោះទេ ប្រសិនបើគាត់ត្រូវកងល្បាតមនុស្សពស់រកឃើញ គាត់នឹងត្រូវលេចមុខមុនពេលកំណត់។ នេះមិនមែនជារឿងល្អឡើយសម្រាប់ សៀវ យ៉ាន ដែលចង់ធ្វើជា "អ្នកនេសាទទេ"។

ការរត់នៅលើដីអាចនឹងយឺតបន្តិច ប៉ុន្តែដោយមានជំនួយពីថាមពលវិញ្ញាណដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ យ៉ាវ ឡាវ កងល្បាតមនុស្សពស់ដែលនៅរាយប៉ាយពេញតំបន់ស្នូលនៃវាលខ្សាច់ ត្រូវបាន សៀវ យ៉ាន ចៀសផុតទាំងអស់។

បន្ទាប់ពីការរត់យ៉ាងអស់ពីកម្លាំងអស់រយៈពេលជិតមួយម៉ោង និងគេចផុតពីកងល្បាតរាប់សិបក្រុម ព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅហែងនៅលើមេឃក៏ចាប់ផ្តើមលិចទៅទិសខាងលិចបន្តិចម្តងៗ។ ទីក្រុងដ៏ធំមហិមាមួយក៏បានលេចរូបរាងឡើងយ៉ាងស្រពិចស្រពិលនៅជើងមេឃ។

នៅពេលដែលគាត់ខិតជិតដល់ទីក្រុង សៀវ យ៉ាន បានដឹងថា នៅជុំវិញទីក្រុងដ៏អស្ចារ្យនេះ មានផ្ទាំងថ្មធំៗជាច្រើននៅលើវាលខ្សាច់ពណ៌លឿង។ នៅពីក្រោយផ្ទាំងថ្មទាំងនេះ គឺជាទីក្រុង អាសនៈ (Shrine City) ដែលជាកន្លែងស្នាក់នៅរបស់ មហាក្សត្រី មេឌូសា។

សៀវ យ៉ាន បានលាក់ខ្លួននៅពីក្រោយផ្ទាំងថ្មដ៏ធំមួយ។ គាត់ដកដង្ហើមចេញចូលយ៉ាងខ្លាំង។ ប្រសិនបើគាត់គ្មានជំនួយពី ថ្នាំគ្រាប់បង្កើនកម្លាំង ទេ គាត់ច្បាស់ជាត្រូវឈប់សម្រាកក្នុងអំឡុងពេលប៉ុន្មានម៉ោងនៃការរត់ជាបន្តបន្ទាប់នេះមិនខាន ដោយសារការអស់កម្លាំងធាតុ។ ទោះបីជាយ៉ាងនេះក្តី ជើងរបស់ សៀវ យ៉ាន ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ស្ពឹកទៅហើយ។ រលកនៃការឈឺចាប់បានធ្វើឱ្យជ្រុងមាត់របស់គាត់ញ័រតិចៗ។

បន្ទាប់ពីលូកដៃជូតញើសដែលឡាយឡំនឹងគ្រាប់ខ្សាច់ សៀវ យ៉ាន ងើបក្បាលសម្លឹងមើលមេឃដែលកំពុងតែងងឹត។ គាត់ដកដង្ហើមធំវែងៗ ហើយសើចដោយជូរចត់ថា៖ «មើលទៅ ខ្ញុំពិតជាត្រូវប្រថុយជីវិតដើម្បីទទួលបាន អណ្ដាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង នេះមែន...»

សៀវ យ៉ាន បានដេកនៅលើផ្ទាំងថ្មធំ ហើយសម្រាកអស់រយៈពេលជាងដប់នាទី ទើបគាត់បង្ខំរាងកាយដែលឈឺចាប់ និងស្ពឹកស្រពន់ឱ្យដកយក ថ្នាំគ្រាប់បង្កើនកម្លាំង ពីចិញ្ចៀនផ្ទុកមកលេប។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់មានអារម្មណ៍ថា កម្លាំងធាតុ ចាប់ផ្តើមហូរនៅក្នុងខ្លួនម្តងទៀត។ គាត់ដកដង្ហើមធំដោយធូរទ្រូង ហើយប្រែខ្លួនយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ ខ្សែភ្នែករបស់គាត់បានឆ្លងកាត់ផ្ទាំងថ្មដែលបិទបាំង ហើយសម្លឹងមើលទីក្រុងដ៏ធំដែលស្ថិតនៅឆ្ងាយក្នុងវាលខ្សាច់។

ប្រហែលជាដោយសារពួកគេស្ថិតក្នុងស្ថានភាពអាសន្ន ទើបទ្វារទីក្រុងដ៏ធំត្រូវបានបិទយ៉ាងណែន។ នៅលើកំពូលជញ្ជាំងក្រុង មានអ្នកយាមមនុស្សពស់ប្រដាប់ដោយអាវុធពេញខ្លួន កំពុងដើរចុះឡើងល្បាតទីកន្លែងនោះ។ នៅលើមេឃខាងលើជញ្ជាំងក្រុង មានបក្សីខ្មៅដ៏ធំជាងដប់ក្បាល កំពុងហោះក្រឡឹងជុំវិញទីក្រុងផងដែរ។ ភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់ពួកវាបន្តសម្លឹងមើលជុំវិញទីក្រុង។ ចលនាតិចតួចណាមួយនឹងធ្វើឱ្យសត្វទាំងនេះបញ្ចេញសំឡេងប្រកាសអាសន្ន។

ដោយពិនិត្យមើលជញ្ជាំងក្រុងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ផ្ទៃមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន ប្រែជាអាក្រក់បន្តិច។ ទោះបីជាគាត់នៅឆ្ងាយក៏ដោយ ក៏គាត់អាចដឹងថា អ្នកយាមមនុស្សពស់នៃទីក្រុងនេះ មានកម្លាំងសរុបខ្លាំងជាងកុលសម្ព័ន្ធ ម៉ី កាលពីយប់មិញទៅទៀត។ ក៏មានមនុស្សពស់ពីរបីនាក់ ដែលមានសម្លៀកបំពាក់ចម្លែកបន្តិច លាយឡំជាមួយអ្នកយាមទាំងនោះដែរ។ មនុស្សពស់ទាំងនេះមានទឹកមុខត្រជាក់ស្រែប ហើយឈរនៅលើជញ្ជាំងក្រុងដូចជាសសរថ្ម។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សៀវ យ៉ាន អាចដឹងយ៉ាងស្រពិចស្រពិលថា គ្មានមនុស្សពស់ណាម្នាក់ហ៊ានដើរចូលក្នុងរង្វង់ដប់ហ្វីតជុំវិញមនុស្សទាំងនេះឡើយ។ ច្បាស់ណាស់ ពួកគេមានភាពកោតខ្លាចចំពោះមនុស្សពស់ដែលស្លៀកពាក់ចម្លែកទាំងនេះ។

«មនុស្សទាំងនេះ... គួរតែជាកងការពារផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ មហាក្សត្រី មេឌូសា។ ពួកគេពិតជាខ្លាំងណាស់...» សៀវ យ៉ាន ដកខ្សែភ្នែកមកវិញដោយសម្ងាត់ រួចបង្រួមកាយចូលក្នុងចន្លោះថ្ម ហើយនិយាយតិចៗដោយស្នាមញញឹមជូរចត់។

«ឥឡូវនេះ យើងគួរតែរង់ចាំនៅទីនេះដោយស្ងប់ស្ងាត់សិន។ គ្រូគិតថា ក្រុមរបស់ គូ ហឺ នឹងមកដល់ទីនេះក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ នៅពេលនោះ ត្រូវឆ្លៀតឱកាសដែលមានភាពវឹកវរដើម្បីលួចចូលទៅក្នុងទីក្រុង... គ្រូអាចដឹងយ៉ាងស្រពិចស្រពិលពីវត្តមានរបស់ អណ្ដាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង នៅក្នុងទីក្រុងនេះ»។ សំឡេងរបស់ យ៉ាវ ឡាវ បន្លឺចេញពីចិញ្ចៀនបុរាណពណ៌ខ្មៅងងឹត។

«វាពិតជានៅទីនេះមែន...» ឮបែបនេះ ភាពត្រេកអរក៏លេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន។ នេះគឺជាព័ត៌មានល្អមួយក្នុងចំណោមព័ត៌មានតិចតួច ដែលគាត់បានឮក្នុងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នដែលកំពុងស្ថិតក្នុងទឹកដីសត្រូវតែម្នាក់ឯងបែបនេះ។

សៀវ យ៉ាន បានសង្កត់ចិត្តត្រេកអររបស់គាត់ឱ្យស្ងប់វិញ។ គាត់ដកយកក្រណាត់ពណ៌លឿងទុំចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុក ហើយយកមកគ្របដណ្តប់លើរាងកាយ។ ភ្លាមៗនោះ រាងកាយរបស់គាត់ក៏ប្រែទៅជាពណ៌លឿងទុំដូចពណ៌ខ្សាច់ដែរ។ ប្រសិនបើគ្មាននរណាម្នាក់ដើរមកក្បែរដើម្បីពិនិត្យមើលទេ វានឹងពិបាកក្នុងការដឹងថាមានមនុស្សម្នាក់កំពុងលាក់ខ្លួននៅទីនោះ។

មួយសន្ទុះក្រោយមក បន្ទាប់ពី សៀវ យ៉ាន បានលាក់ខ្លួន សំឡេងដ៏ជ្រាលជ្រៅរបស់ យ៉ាវ ឡាវ ក៏ស្រាប់តែបន្លឺឡើងក្នុងចិត្តរបស់គាត់៖ «អាល្អិត មានចំហាយថាមពល (Qi) ដ៏មហិមាមួយកំពុងខិតចូលមកជិតឯងហើយ»។

ឮការដាស់តឿនរបស់ យ៉ាវ ឡាវ បេះដូងរបស់ សៀវ យ៉ាន រឹតណែនភ្លាមៗ។ ដង្ហើមរបស់គាត់ចាប់ផ្តើមស្ងប់ស្ងាត់ ហើយថាមពលវិញ្ញាណរបស់ យ៉ាវ ឡាវ ក៏បានគ្របដណ្តប់លើ សៀវ យ៉ាន។

តាមរយៈចន្លោះថ្ម សៀវ យ៉ាន សម្លឹងមើលមេឃដ៏ឆ្ងាយ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ចំណុចខ្មៅតូចមួយស្រាប់តែលេចឡើងនៅជើងមេឃ។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក វាបាននាំមកនូវសំឡេងខ្យល់បោកបក់យ៉ាងខ្លាំង ហើយបាញ់សំដៅទៅរកទីក្រុងដ៏ធំ។

មិនយូរប៉ុន្មាន បន្ទាប់ពីចំណុចខ្មៅលេចឡើង អ្នកយាមនៅលើជញ្ជាំងក្រុងក៏ចាប់អារម្មណ៍ឃើញដែរ។ តាមរយៈសំឡេងប្រកាសអាសន្ន មនុស្សពស់រាប់មិនអស់បានលើកលំពែងពិសរបស់ពួកគេ ហើយត្រៀមខ្លួនបាញ់ទម្លាក់។

នៅពេលដែលរូបរាងខ្មៅនោះមកដល់ចម្ងាយប្រហែលមួយរយម៉ែត្រពីទីក្រុង គាត់ក៏ឈប់ភ្លាមៗនៅលើអាកាស។ សំឡេងស្រែកដ៏ក្រអួនក្រអៅ និងត្រជាក់ស្រែបបានបន្លឺឡើង៖ «មេដឹកនាំកុលសម្ព័ន្ធ ម៉ូ (Mo Tribe) ម៉ូ បាស៊ី (Mo Basi) សូមគោរពព្រះនាង!» ដោយឮសំឡេងស្រែកដូចរន្ទះដែលបន្លឺពេញវាលខ្សាច់នេះ ត្របកភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន ក៏កម្រើកបន្តិច។ មេដឹកនាំម្នាក់នៃកុលសម្ព័ន្ធធំៗទាំងប្រាំបី ចុងក្រោយក៏បានមកដល់ហើយ...