ការជួបគ្នាលើកដំបូងជាមួយពួកមនុស្សពស់ និងការបង្ហាញកម្លាំងដំបូងនៃលំដាប់គ្រូ

ការបង្ហាញខ្លួនភ្លាមៗរបស់យុវជនដែលមានដងខ្លួនផ្នែកខាងលើអាក្រាត បានធ្វើឱ្យភាគីទាំងសងខាងមានភាពស្រឡាំងកាំងបន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មួយសន្ទុះក្រោយមក ខាងក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលចាប់ផ្តើមមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ឡើងវិញ។ ដោយសារតែអ្នកដែលមកដល់គឺជាមនុស្ស ពួកគេជឿថា យ៉ាងហោចណាស់គេក៏មិនជួយពួកមនុស្សពស់ដែរ។

ក្រុមមនុស្សពស់ នៅពេលឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដែលជាភ្ញៀវមិនបានអញ្ជើញម្នាក់នេះ ក៏មានភាពខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្នែករាងត្រីកោណរបស់ប្រធានក្រុមមនុស្សពស់បានសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងត្រជាក់។ ដោយមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ គេបានគ្រវីដៃ ហើយមនុស្សពស់ពីរនាក់ដែលមានកម្រិត លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ផ្កាយប្រាំ បានគ្រវីកន្ទុយ និងស្ទុះទៅរក ស៊ាវ យ៉ាន ទាំងទឹកមុខកំណាច។

ស៊ាវ យ៉ាន ងើបភ្នែកឡើង ស្រូបយកក្លិនឆ្អាតតិចៗនៃខ្យល់ដែលបក់មកក្បែរខ្លួន។ គេបង្រួមចិញ្ចើមបន្តិច រួចចាប់ដង ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) យឺតៗ។ បន្ទាប់ពីលើកជើងឡើងថ្នមៗ គេក៏ធាក់ដីយ៉ាងខ្លាំង រាងកាយរបស់គេប្រែពីសភាពស្ងៀមស្ងាត់ ទៅជាមានចលនាយ៉ាងលឿន។ ក្រោមក្រសែភ្នែករបស់គ្រប់គ្នា រូបរាងមនុស្សម្នាក់បានហោះកាត់ពួកមនុស្សពស់ទាំងពីរដូចផ្លេកបន្ទោរ។

«បាំង! បាំង!»

ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីរូបរាងទាំងនោះប៉ះគ្នា រាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ឈប់ង៉ក់។ មនុស្សពស់ទាំងពីរនាក់ដែលមានទឹកមុខសាហាវ ក៏ត្រូវបានអូសនៅលើផ្ទៃខ្សាច់ បោកខ្ទាតទៅក្រោយយ៉ាងខ្លាំង ហាក់ដូចជាទើបតែរងការវាយប្រហារយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ខណៈពេលដែលពួកគេខ្ទាតទៅក្រោយ ឈាមស្រស់ៗត្រូវបានព្រួសចេញមកពីម្នាក់ៗ។

បាតដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលចាប់ដងដាវធំខ្មៅយ៉ាងណែន ក៏រលាស់បន្តិច រួចគេលិតបបូរមាត់ និងសម្លឹងមើលទៅមនុស្សពស់ទាំងពីរដែលត្រូវបានវាយខ្ទាតទៅឆ្ងាយរាប់សិបម៉ែត្រដោយដាវធំ។ បន្ទាប់ពីទទួលរងការវាយប្រហារដ៏ធ្ងន់បែបនេះ បើទោះជាពួកគេមិនស្លាប់ ក៏នឹងរងរបួសជាទម្ងន់ដែរ។

«ហ៊ីស...»

ចាប់តាំងពីពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន និងពួកមនុស្សពស់ប៉ះគ្នា រហូតដល់ពេលដែលពួកវាខ្ជាក់ឈាម និងដកថយ គឺចំណាយពេលត្រឹមតែ ១០ វិនាទីប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែក្នុងរយៈពេល ១០ វិនាទីនេះ អ្នកឈ្នះត្រូវបានកំណត់រួចជាស្រេច។

សម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ជាមួយនឹងការវាយប្រហារដ៏ខ្លាំងដូចផ្គរលាន់ ទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងដប់នាក់បានចំហមាត់។ ផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេពោពេញដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលខ្នងរបស់យុវជនរូបនេះទាំងស្រឡាំងកាំង។ វាពិតជាពិបាកសម្រាប់ពួកគេក្នុងការស្រមៃថា រាងកាយដ៏ស្គមស្តើងនេះ អាចលាក់កំបាំងកម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចបែបនេះបាន។

«អាល្អិតម្នាក់នេះ... សាហាវពិតមែន។» នារីដ៏ស៊ិចស៊ីម្នាក់នោះ ដែលមានឈ្មោះថា ស្វី ឡាន (Xue Lan) បានសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដែលវាយពួកមនុស្សពស់ខ្ទាតដូចជាដេញរុយ រួចនាងក៏លាន់មាត់តិចៗ។

«ហ៊ី! ស្វី ឡាន ឯងមិនអីទេមែនទេ?» នៅលើទួលខ្សាច់ បុរសម្នាក់ដែលមានផ្ទៃមុខពោរពេញដោយក្តីរំភើប បានអូសជើងដែលរបួសរបស់គេ ដើរវាងពួកមនុស្សពស់ រួចមកកាន់ក្រុមកងទ័ពស៊ីឈ្នួល និងញញឹមដាក់នារីម្នាក់នោះ។

«តាន់ ស៊ី (Dan Zi)... មិនមែនឯងត្រឡប់ទៅទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មដើម្បីរកកម្លាំងជំនួយទេអី? ហេតុអ្វីបានជាឯងនៅទីនេះ?» ឃើញបុរសម្នាក់នោះ ស្វី ឡាន ក៏លើកចិញ្ចើម និងស្តីបន្ទោស។

ដោយត្រូវបានស្តីបន្ទោស តាន់ ស៊ី បានត្រឹមតែសើចជូរចត់។ គេចង្អុលទៅខ្នងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហើយនិយាយថា៖ «មែនហើយ នេះមិនមែនជាកម្លាំងជំនួយទេអី?»

«គេហ្នឹង?» ឮបែបនេះ ស្វី ឡាន ក៏នៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ។ ក្រសែភ្នែករបស់នាងត្រឡប់ទៅសម្លឹង ស៊ាវ យ៉ាន ម្តងទៀត ទាំងបង្រួមចិញ្ចើម និងនិយាយដោយប្រុងប្រយ័ត្នថា៖ «គេហាក់ដូចជាមិនមែនជាសមាជិកនៃក្រុមកងទ័ពស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់របស់ពួកយើងឡើយ។ តើឯងធ្វើដូចម្តេចទើបអាចឱ្យគេមកជួយបាន? តើគេដាក់លក្ខខណ្ឌអ្វីខ្លះ?»

«ខ្ញុំក៏មិនស្គាល់គេដែរ។ ខ្ញុំបានជួបគេកាលពីមុននេះបន្តិចនៅពេលដែលខ្ញុំដួល។ ដំបូងឡើយ ខ្ញុំចង់សុំឱ្យគេទៅទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មដើម្បីផ្ញើសារ...» និយាយដល់ចំណុចនេះ តាន់ ស៊ី បង្ហាញទឹកមុខអៀនខ្មាសបន្តិច៖ «ដំបូងឡើយ គេមិនខ្វល់ពីខ្ញុំឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលខ្ញុំនិយាយថា ខ្ញុំជាសមាជិកនៃក្រុមកងទ័ពស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់ គេក៏ប្រែជាមានភាពរាក់ទាក់ភ្លាមៗ។ គេថែមទាំងផ្តល់ថ្នាំបន្សាបពិស និងថ្នាំព្យាបាលរបួសឱ្យខ្ញុំទៀតផង...»

«តើគេមានទំនាក់ទំនងអ្វីមួយជាមួយក្រុមកងទ័ពស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់របស់យើងមែនទេ?» ដៃដ៏តូចច្រឡឹងរបស់ ស្វី ឡាន បានសិតសក់ខ្មៅរបស់នាងដែលជាប់ញើសថ្នមៗ។ ភាពស្រស់ស្អាតដោយអចេតនារបស់នាង បានធ្វើឱ្យពួកមនុស្សពស់ដែលនៅក្បែរនោះ បញ្ចេញក្រសែភ្នែកដ៏ថោកទាបមកលើនាង។

«ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលឮប្រធានក្រុមលើកឡើងថាពួកគេស្គាល់មនុស្សខ្លាំងដែលមានអាយុតិចបែបនេះឡើយ។ មើលទៅតាមកម្លាំងនៃការវាយប្រហារមុននេះ គេគួរតែមានកម្រិតយ៉ាងហោចណាស់ លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយប្រាំបី ឬខ្លាំងជាងនេះ។» ស្វី ឡាន បង្រួមចិញ្ចើម និងនិយាយទាំងសង្ស័យ។

«ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ។» តាន់ ស៊ី ញញឹមជូរចត់ គ្រវីក្បាល និងនិយាយថា៖ «ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនគិតថាគេមានបំណងអាក្រក់ឡើយ។ បើមិនអ៊ីចឹងទេ ហេតុអ្វីបានជាគេហ៊ានប្រថុយមកជួយពួកយើង?»

«ហ៊ឺ... ប៉ុន្តែថាតើគេអាចជួយយើងបានឬអត់ គឺជាសំណួរមួយទៀត។ ក្នុងចំណោមពួកមនុស្សពស់នេះ មាន លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយប្រាំបួន ដល់ទៅបីនាក់។ នៅទីបញ្ចប់ គេប្រហែលជាមិនត្រឹមតែជួយយើងមិនបានទេ ថែមទាំងត្រូវបាត់បង់ជីវិតខ្លួនឯងទៀតផង។» ស្វី ឡាន គ្រវីក្បាល និងនិយាយដោយក្តីបារម្ភ។

ឮបែបនេះ តាន់ ស៊ី ក៏នៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ មុននឹងសើចបែបអៀនៗ៖ «ខ្ញុំគិតថា... គេគួរតែអាចដោះស្រាយបាន។ យ៉ាងណាមិញ ខ្ញុំបានប្រាប់គេពីកម្លាំងរបស់ពួកមនុស្សពស់រួចហើយ។ ប្រសិនបើគេមិនមានទំនុកចិត្ត ហេតុអ្វីបានជាគេមកទីនេះ?»

«ឯងចង់ប្រាប់ខ្ញុំថា គេគឺជា លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) មែនទេ?» ស្វី ឡាន គ្រវីសក់ខ្មៅរបស់នាង និងនិយាយទាំងអស់សង្ឃឹម។

«រឿងនេះ...» តាន់ ស៊ី ហាមាត់ចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែនិយាយមិនចេញ។ ទោះបីជាគេមើលឃើញថាកម្លាំងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ខ្លាំងពូកែក៏ដោយ ប៉ុន្តែបើជាលំដាប់គ្រូ... អាយុរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន គឺជាចំណុចដែលមិនគួរឱ្យជឿបំផុត។ ក្លាយជាលំដាប់គ្រូមុនអាយុ ២០ ឆ្នាំ? តើវាអាចទៅរួចយ៉ាងដូចម្តេច?

«ហ៊ឺ សង្ឃឹមថាគេមានបច្ចេកទេសសម្ងាត់អ្វីមួយចុះ...» តាន់ ស៊ី ញញឹមជូរចត់ និងគ្រវីក្បាល។ គេមានតែលួងចិត្តខ្លួនឯងបែបនេះប៉ុណ្ណោះ។

ស្វី ឡាន បង្រួមចិញ្ចើម និងគិតមួយសន្ទុះ រួចគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម។ ក្នុងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន នាងមានតែបួងសួងឱ្យយុវជននៅចំពោះមុខ អាចបង្ហាញសមត្ថភាពដែលនឹកស្មានមិនដល់ប៉ុណ្ណោះ។

ឃើញថា ស៊ាវ យ៉ាន អាចធ្វើឱ្យកូនចៅរបស់ខ្លួនរងរបួសយ៉ាងងាយស្រួល ភ្នែករាងត្រីកោណរបស់ប្រធានក្រុមមនុស្សពស់បានរួមតូចបន្តិច។ អណ្តាតពស់ពណ៌ក្រហមឆ្អៅរបស់វាលៀនចេញចូលថ្នមៗ មុននឹងនិយាយដោយសំឡេងស្អកៗថា៖ «មនុស្សអើយ ការមកប្រឆាំងនឹងពួកយើងមនុស្សពស់នៅក្នុងវាលខ្សាច់ ថាកឺ មិនមែនជាជម្រើសដ៏ឆ្លាតវៃឡើយ!»

ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមតិចៗ ផ្អៀងដាវធំរបស់គេ ហើយមិនតបឆ្លើយអ្វីឡើយ។

«ប្រសិនបើឯងស្គាល់ខុសស្គាល់ត្រូវ ខ្ញុំណែនាំឱ្យឯងចាកចេញឥឡូវនេះ។ ខ្ញុំអាចបំភ្លេចរឿងដែលឯងបានធ្វើឱ្យកូនចៅខ្ញុំរងរបួសបាន!» ក្រសែភ្នែករបស់ប្រធានក្រុមមនុស្សពស់ពោរពេញដោយភាពត្រជាក់ ប៉ុន្តែសម្តីរបស់វាបង្កប់នូវភាពភ័យខ្លាច និងគំនិតអាក្រក់ខ្លះៗ។ ច្បាស់ណាស់ថា ការវាយប្រហាររបស់ ស៊ាវ យ៉ាន កាលពីមុន បានធ្វើឱ្យវាមិនហ៊ានមើលស្រាល ស៊ាវ យ៉ាន ឡើយ។

«សុំទោស...» ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹម និងគ្រវីក្បាល។ ពាក្យសម្តីដ៏សាមញ្ញនេះមានន័យច្បាស់លាស់ថា មិនមានការចរចាអ្វីឡើយ។

«ឯងចង់ងាប់មែនទេ!» បន្ទាប់ពីត្រូវបាន ស៊ាវ យ៉ាន បដិសេធ ភាពស្រេកឃ្លានឈាមក៏បានបង្ហាញឡើងនៅលើស្រកាពស់ដ៏តូចនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ប្រធានក្រុមមនុស្សពស់។ វាគ្រវីដៃ និងបញ្ជាដោយត្រជាក់ថា៖ «វាយប្រហារជាមួយគ្នា សម្លាប់វាទៅ! ចាប់ពួកស្រីៗយកទៅសប្បាយវិញ!»

«ហ៊ីស!» ឮបញ្ជារបស់ប្រធានក្រុម ពួកមនុស្សពស់ដែលនៅជុំវិញនោះមានភាពរារែកបន្តិច ប៉ុន្តែបន្ទាប់មកក៏លៀនអណ្តាតពស់ចេញមក ពួកវាចាប់លំពែងពស់ដ៏មុតស្រួច និងសម្រុកចូលទៅរក ស៊ាវ យ៉ាន ទាំងអស់គ្នា។

«អ្នកដែលមានរបួស នៅទីនេះរង់ចាំបញ្ជា។ អ្នកផ្សេងទៀត មកតាមខ្ញុំ ហើយវាយប្រហារ!» ឃើញថាពួកមនុស្សពស់មានបំណងវាយសម្រុកចូលមកទាំងអស់គ្នា ស្វី ឡាន ដែលនៅខាងក្រោយ បានលើកចិញ្ចើម គ្រវីដៃ និងបញ្ជាដោយត្រជាក់។

«មិនចាំបាច់ទេ។ អ្នកទាំងអស់គ្នានៅទីនោះទៅ បើមិនអ៊ីចឹងទេ វានឹងនាំតែមកទើសដៃទើសជើងខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។» ឮភាពចលាចលពីខាងក្រោយ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បង្រួមចិញ្ចើម។ គេងាកក្បាលបន្តិច និងនិយាយយ៉ាងរាបស្មើ។

«ឯង...» ឮបែបនេះ ស្វី ឡាន ដែលទើបតែដកអាវុធ និងម្រាមសម្រុកទៅមុខ ក៏ឈប់ង៉ក់ភ្លាមៗ។ នាងខឹងរហូតលើកចិញ្ចើមឡើង។ នេះគឺជាលើកដំបូងដែលនាងត្រូវបានគេមើលងាយដល់កម្រិតនេះ។ នាងហៀបនឹងស្តីបន្ទោសទៅហើយ ប៉ុន្តែស្រាប់តែនឹកឃើញថា មនុស្សនៅចំពោះមុខគឺជាកម្លាំងជំនួយតែមួយគត់របស់ពួកគេ។ ភ្លាមៗនោះ នាងបានត្រឹមតែធាក់ដីដោយភាពខឹងសម្បារ។ បន្ទាប់មក នាងបានសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងខឹង ឱបដៃនៅត្រង់ទ្រូង និងថយក្រោយមួយជំហាន។ នាងសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដោយភ្នែកត្រជាក់ និងរអ៊ូក្នុងចិត្តថា៖ «ចង់ធ្វើខ្លាំងទាំងនៅក្មេងខ្ចី។»

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្រសែភ្នែកត្រជាក់ដែល ស្វី ឡាន ផ្តល់ឱ្យ មិនមានរយៈពេលយូរឡើយ មុនពេលវាប្រែជាភាពភ្ញាក់ផ្អើលវិញ។ ជាការពិតណាស់ ទាហានស៊ីឈ្នួលដទៃទៀតដែលនៅពីក្រោយនាង ក៏បង្ហាញភាពភ្ញាក់ផ្អើលដូចគ្នាដែរ។

នៅចម្ងាយមិនឆ្ងាយពីពួកគេ យុវជនរូបនេះឈរស្ងៀមទាំងលីដាវធំខ្មៅ។ គេគិតមួយសន្ទុះ មុននឹងចំហាយ ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) ពណ៌ស្វាយ សន្សឹមៗគ្របដណ្តប់ពេញរាងកាយរបស់គេ។ នៅផ្នែកខាងក្រៅនៃចំហាយថាមពលនេះ មានអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយអណ្តែតឡើងលើម្តងម្កាល មើលទៅពិតជាអាថ៌កំបាំងណាស់។

«ហ៊ីស...» ឃើញ អាវក្រោះថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi Cloak) នៅលើរាងកាយរបស់យុវជនរូបនេះ គ្រប់គ្នាដែលនៅទីនោះបានដកដង្ហើមធំដោយភាពតក់ស្លុត។

«នេះ... អាវក្រោះថាមពលប្រយុទ្ធ? គេពិតជា លំដាប់គ្រូ មែនទេ?» ស្វី ឡាន បើកភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងធំៗ សម្លឹងមើលទៅខ្នងរបស់រូបរាងដែលរុំព័ទ្ធដោយថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌ស្វាយ។ ផ្ទៃមុខរបស់នាងពោពេញដោយភាពមិនជឿ។

«...» គ្រប់គ្នាស្ងាត់មាត់ឈឹង ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមក។

«ជាមនុស្សចម្លែកមែន... ដែលអាចឡើងដល់លំដាប់គ្រូទាំងនៅក្មេងបែបនេះ។ គួរតែដឹងថា ប្រធានក្រុមកងទ័ពទាំងពីរនាក់ ទើបតែជាលំដាប់គ្រូ ផ្កាយប្រាំ ប៉ុណ្ណោះ។» តាន់ ស៊ី ហាមាត់ធំ និងរអ៊ូតិចៗទាំងទឹកមុខដូចឃើញខ្មោច។

«មិនឆ្ងល់ទេដែលគេហ៊ានសម្រុកមកទីនេះតែម្នាក់ឯង... តាមពិតគេគឺជាលំដាប់គ្រូសោះ។» ទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់ដកដង្ហើមធំ និងសើចជូរចត់។ សំឡេងរបស់គេបង្កប់នូវភាពច្រណែនចំពោះ ស៊ាវ យ៉ាន និងភាពរីករាយដែលបានរួចផុតពីសេចក្តីស្លាប់។

«តើអាល្អិតនេះមកពីណា? ខ្ញុំមិនដែលឮថាមានយុវជនចម្លែកបែបនេះបង្ហាញខ្លួននៅក្នុងទីក្រុងក្បែរៗនេះឡើយ។» ស្វី ឡាន បង្រួមចិញ្ចើម និងខ្សឹបតិចៗ។

«មិនដឹងដែរ...» ចំពោះសំណួរនេះ មនុស្សដែលនៅជុំវិញក៏គ្រវីក្បាលដូចគ្នា។

ឃើញស្ថានភាពបែបនេះ ស្វី ឡាន ក៏ញញឹមដោយអស់សង្ឃឹម។ នាងនិយាយថា៖ «មិនអីទេ ទោះជាគេមកពីណាក៏ដោយ ពួកយើងពិតជាសំណាងណាស់ដែលត្រូវបានគេជួយសង្គ្រោះ។»

នៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន បញ្ចេញអាវក្រោះថាមពលប្រយុទ្ធ ពួកមនុស្សពស់ដែលកំពុងសម្រុកចូលមក ក៏ចាប់ផ្តើមមានភាពច្របូកច្របល់ភ្លាមៗ។ ហាក់ដូចជាពួកវាក៏យល់ច្បាស់ដែរថា ការដែលអាចបញ្ចេញអាវក្រោះថាមពលប្រយុទ្ធបាន តំណាងឱ្យអ្វី។

លំដាប់គ្រូ! នោះគឺជាលំដាប់ដែលខុសគ្នាស្រឡះពី លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់។ ប្រសិនបើម្នាក់មិនមាន បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ (Dou Technique) ដែលខ្លាំងអស្ចារ្យជាសន្លឹកអាត់ទេនោះ វាមិនអាចទៅរួចឡើយក្នុងការឈ្នះការប្រកួតឆ្លងលំដាប់បែបនេះ។ ចំពោះបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ និងវិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុដ៏ខ្លាំងក្លា... តើគេអាចរំពឹងថាពួកមនុស្សពស់ដែលមើលទៅរស់នៅមិនសូវសមរម្យទាំងនេះ មានរបស់ទាំងនោះដែរឬទេ?

ដូច្នេះ នេះនឹងក្លាយជាសមរភូមិដែលមានតែម្ខាងប៉ុណ្ណោះដែលវាយលុក!

បន្ទាប់ពីបញ្ចេញអាវក្រោះថាមពលប្រយុទ្ធ ស៊ាវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមចេញថ្នមៗ។ គេចាប់ដាវធំខ្មៅយ៉ាងណែន និងប្រឈមមុខនឹងពួកមនុស្សពស់ដែលចាប់ផ្តើមភ័យស្លន់ស្លោ។ មាត់របស់គេងើបឡើងជាស្នាមញញឹមត្រជាក់ ខណៈដែលជើងរបស់គេធាក់ដីយ៉ាងខ្លាំង។ តាមរយៈសំឡេងផ្ទុះ រាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានអូសក្បែរផ្ទៃខ្សាច់ និងសម្រុកចេញទៅ។

«បាំង!» ស៊ាវ យ៉ាន បង្ហាញខ្លួននៅពីមុខមនុស្សពស់លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយប្រាំបួនម្នាក់។ ដោយភ្នែកដ៏ត្រជាក់ គេបានលើកដាវធំដែលផ្ទុកនូវកម្លាំងដ៏សាហាវ និងវាយសម្រុកទៅលើទ្រូងរបស់ភាគីម្ខាងទៀតយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្លាមៗនោះ សំឡេងផ្ទុះតិចៗបានបន្លឺឡើង។ ភ្នែករបស់មនុស្សពស់នោះរួមតូច ខណៈដែលឈាមស្រស់ៗពេញមាត់ត្រូវបានព្រួសចេញមកពីសរីរាង្គខាងក្នុងដែលរងរបួស។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ រាងកាយរបស់វាហោះទៅក្រោយដូចជាគ្រាប់កាំភ្លើង និងបោកទៅលើទួលខ្សាច់។

ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយប្រាំបួនម្នាក់ បានទទួលការវាយប្រហារដ៏ដាច់ខាតពី ស៊ាវ យ៉ាន ដោយមិនទាន់មានពេលប្រើបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធរបស់ខ្លួនផង។ ពីចំណុចនេះ គេអាចមើលឃើញថា តើវាសាមញ្ញប៉ុណ្ណាសម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន ក្នុងការដោះស្រាយជាមួយលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់។

បន្ទាប់ពីបានសម្លាប់លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយប្រាំបួន ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក រាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានងាកភ្លាមៗ និងបង្ហាញខ្លួនម្តងទៀតនៅចំកណ្តាលពួកមនុស្សពស់ពីរបីនាក់ដែលមានកម្លាំងប្រហែលលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយបួន ឬប្រាំ។ ដាវធំដែលគេលី បានប្រែទៅជាដូចជាដងវាយកូនហ្គោល ដោយវាយពួកមនុស្សពស់ដែលព្យាយាមរត់គេច រហូតដល់ពួកវាខ្ទាតចេញទៅទាំងខ្ជាក់ឈាម។

ឃើញការសម្ដែង "ទោល" របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្វី ឡាន និងទាហានស៊ីឈ្នួលបានត្រឹមតែសម្លឹងមើលទាំងស្រឡាំងកាំង។ បើទោះបីជា ស៊ាវ យ៉ាន ជាលំដាប់គ្រូក៏ដោយ ក៏វាមិនគួរអាចសម្លាប់ភាគីម្ខាងទៀតបានងាយស្រួលបែបនេះឡើយ។ ទោះបីជានិយាយបែបណាក៏ដោយ ភាគីម្ខាងទៀតមានលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយប្រាំបួន ដល់ទៅបីនាក់។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងការប៉ះទង្គិចដ៏ខ្លីនេះ... ពួកគេបានបាត់បង់លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយប្រាំបួន ម្នាក់រួចទៅហើយ និងពួកមនុស្សពស់ធម្មតាមួយចំនួនទៀត នេះគឺ...

ការផ្លាស់ប្តូរក្រសែភ្នែកគ្នាទាំងស្រឡាំងកាំង គ្រប់គ្នាបានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំ និងគ្រវីក្បាល។ កម្លាំងរបស់អាល្អិតម្នាក់នេះ ហាក់ដូចជាខ្លាំងជាងលំដាប់គ្រូធម្មតាទៅទៀត។

ឃើញថាក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែប៉ុន្មានដង ខាងភាគីខ្លួនបានទទួលការខាតបង់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ភាពសាហាវយង់ឃ្នងក៏បានបង្ហាញឡើងក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ប្រធានក្រុមមនុស្សពស់។ វាបានដោះដូរក្រសែភ្នែកជាមួយមនុស្សពស់លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយប្រាំបួន ម្នាក់ទៀត។ ទឹកមុខដ៏កំណាចបានបង្ហាញឡើង ខណៈដែលពួកគេចាប់លំពែងពស់ដ៏មុតស្រួចយ៉ាងណែន គ្រវីកន្ទុយពស់នៅលើផ្ទៃខ្សាច់ និងរត់ខ្វាត់ខ្វែងគ្នាសម្រុកទៅរក ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងខឹងសម្បារ។

ឃើញការសហការដ៏ជំនាញរបស់ពួកគេ វាច្បាស់ណាស់ថា នេះត្រូវបានមកពីការហ្វឹកហាត់ក្នុងរយៈពេលយូរ។ លំពែងពស់ទាំងពីរបានចាក់ចេញ និងដកមកវិញយ៉ាងចម្លែក ហើយនៅចុងលំពែងពស់ មានពណ៌ក្រហមឆ្អៅតិចៗបង្ហាញឡើង និងបាត់ទៅវិញ។ វាច្បាស់ណាស់ថាមានពិសត្រូវបានលាបនៅលើលំពែង។

បន្ទាប់ពីបានវាយមនុស្សពស់ចុងក្រោយខ្ទាតទៅក្រោយដោយដាវធំ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ថាមានកម្លាំងដ៏ត្រជាក់ និងសាហាវសម្រុកមករកគេពីខាងក្រោយ។ គេបានរំកិលដាវធំទៅខាងក្រោយខ្នង និងរារាំងការចាក់ដ៏គ្រោះថ្នាក់ទាំងពីរពីលំពែងពស់ជាមួយនឹងសំឡេង "ឆឹង"។

«ភូ!» ឃើញថាការវាយប្រហាររបស់ពួកគេត្រូវបានរារាំង មនុស្សពស់ទាំងពីរនាក់ក៏ហាមាត់យ៉ាងខ្លាំងក្នុងពេលតែមួយដោយមិនចាំបាច់ព្រមព្រៀងគ្នាឡើយ។ ចំហាយពុលពណ៌បៃតងខ្ចី និងមានក្លិនស្អុយពីរ បានហោះសម្រុកទៅរក ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងលឿន។

«ប្រយ័ត្នពិសពស់!» ឃើញសកម្មភាពរបស់ពួកមនុស្សពស់ទាំងពីរ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ ស្វី ឡាន បានប្រែប្រួលបន្តិច ខណៈដែលនាងប្រញាប់ស្រែកប្រាប់។

ខណៈដែលសំឡេងរបស់ ស្វី ឡាន រលាយបាត់ទៅ អាវក្រោះថាមពលប្រយុទ្ធនៅជុំវិញរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ចាប់ផ្តើមមានចលនាយ៉ាងលឿន និងគ្របដណ្តប់ពេញរាងកាយរបស់គេ។ រាល់ឧស្ម័នពុលពណ៌បៃតងដែលប៉ះនឹង អាវក្រោះអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយ (Purple Flame Cloak) ក៏ត្រូវបានដុតបំផ្លាញទៅជាគ្មានអ្វីសោះ និងបាត់ទៅក្នុងអាកាសយឺតៗ។

ដោយទប់ទល់នឹងការវាយប្រហារដោយឧស្ម័នពុលជាមួយនឹងទឹកមុខរាបស្មើ ជើងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែធាក់ដី ហើយក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក រាងកាយរបស់គេបានបង្ហាញខ្លួននៅពីមុខប្រធានក្រុមមនុស្សពស់។ ដាវធំរបស់គេត្រូវបានលើកឡើងយ៉ាងលឿន និងវាយសម្រុកទៅលើក្បាលរបស់ប្រធានក្រុមនោះយ៉ាងសាហាវ។

ទឹកមុខរបស់ប្រធានក្រុមមនុស្សពស់បានប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន អាចឆ្លងកាត់ការវាយប្រហារដោយពិស និងចូលមកជិតវាបាន។ ក្នុងគ្រាអាសន្ន កន្ទុយពស់របស់វាស្រាប់តែគ្រវីយ៉ាងចម្លែក។ តាមរយៈសំឡេង "ស៊ូ ស៊ូ" យ៉ាងចម្លែក រាងកាយរបស់វាបានលូនដូចជាពស់ និងថយក្រោយរាប់សិបម៉ែត្រ ដោយអាចគេចផុតពីការវាយប្រហារដ៏សាហាវរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានយ៉ាងប្រផិតប្រផើយ។

បន្ទាប់ពីគេចផុតពីការវាយប្រហាររបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រធានក្រុមមនុស្សពស់នៅតែមានអារម្មណ៍មិនសុវត្ថិភាព។ កន្ទុយពស់របស់វាគ្រវីយ៉ាងលឿន ហើយរាងកាយរបស់វាប្រញាប់ដកថយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វារក្សាស្ថានភាពនេះបានត្រឹមតែប៉ុន្មានវិនាទីប៉ុណ្ណោះ នៅពេលដែលកម្លាំងបឺតស្រូបដ៏សាហាវមិនធម្មតា បានបង្ហាញឡើងពីបាតដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលនៅចម្ងាយមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន។ ភ្លាមៗនោះ ប្រធានក្រុមមនុស្សពស់ដែលមិនបានត្រៀមខ្លួន ក៏ត្រូវបានបឺត និងហោះទៅរក ស៊ាវ យ៉ាន។

ដោយងើបក្បាលសម្លឹងមើលប្រធានក្រុមមនុស្សពស់ដែលកំពុងហោះមករកខ្លួនជាមួយនឹងទឹកមុខភ័យរន្ធត់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បញ្ចេញស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់។ គេធាក់ដីយ៉ាងខ្លាំងម្តងទៀត។ ដូចជាសត្វបក្សីដ៏ធំអស្ចារ្យ រាងកាយរបស់គេបានហោះឡើងទៅខាងលើក្បាលរបស់មនុស្សពស់នោះយ៉ាងលឿន។ បន្ទាប់មក ដាវធំនៅក្នុងដៃរបស់គេក៏វាយសម្រុកចុះក្រោមយ៉ាងខ្លាំង។

«បាំង!» ឈាមស្រស់ៗលាយឡំជាមួយកំទេចខួរក្បាលបានធ្លាក់ចុះមកដី។ រាងកាយមួយបានធ្លាក់ចុះមកយ៉ាងលឿន និងបោកទៅលើខ្សាច់ពណ៌លឿង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក រណ្តៅដែលបង្កើតឡើងនៅលើខ្សាច់ពណ៌លឿង ក៏បាត់ទៅវិញយឺតៗក្រោមលំហូរនៃខ្សាច់។

ឃើញថាប្រធានក្រុមបានស្លាប់ ភាពភ័យខ្លាចបានបង្ហាញឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់មនុស្សពស់លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយប្រាំបួន ចុងក្រោយ។ វាបានបញ្ចេញសំឡេងស្រែកយ៉ាងខ្លាំង គ្រវីកន្ទុយពស់ និងរត់គេចខ្លួនយ៉ាងលឿនទៅកាន់តំបន់ខាងក្នុងនៃវាលខ្សាច់។ បន្ទាប់ពីបានសម្លាប់ប្រធានក្រុមមនុស្សពស់រួច រាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានវិលនៅលើអាកាស។ ដោយប្រើកម្លាំងពីការវិលនោះ ដាវធំខ្មៅស្រាប់តែចាកចេញពីដៃរបស់គេ និងហោះទៅរកមនុស្សពស់ដែលកំពុងរត់គេចខ្លួន។

«ពូ ឈី...» ដាវធំបានហោះកាត់អាកាសដូចផ្លេកបន្ទោរ និងតាមទាន់មនុស្សពស់នោះយ៉ាងលឿន។ ទីបំផុត វាបានចាក់ទម្លុះករបស់វា និងនាំមកនូវឈាមពណ៌ក្រហមឆ្អៅ ខណៈដែលវាហោះទៅបុកនឹងខ្សាច់ពណ៌លឿង ដោយបន្សល់ទុកតែដងដាវនៅខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះ។

ជើងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានចុះមកដល់ផ្ទៃខ្សាច់យ៉ាងធ្ងន់ និងលិចកន្លះប្រអប់ជើង ខណៈដែលគេដកដង្ហើមចេញថ្នមៗ។ បន្ទាប់មក គេដើរយឺតៗទៅកាន់ដងដាវធំខ្មៅ ចាប់ដងដាវ និងដកវាចេញមក។

បន្ទាប់ពីជូតឈាមស្រស់ៗនៅលើដាវជាមួយនឹងស្បៃរួច ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ដាក់វាត្រឡប់ទៅក្នុងស្រោមនៅពីក្រោយខ្នងរបស់គេវិញ មុននឹងដើរយឺតៗទៅរកទាហានស៊ីឈ្នួលដប់នាក់ជាងដែលកំពុងឈរស្រឡាំងកាំង។

«ហេ អ្នកទាំងអស់គ្នាមានអីអត់?» នៅពេលដែលគេដើរមកជិត ស៊ាវ យ៉ាន ឈរនៅពីមុខនារីដ៏ស៊ិចស៊ី និងសួរនាំទាំងស្នាមញញឹម។

«ពួកយើង... ពួកយើងមិនអីទេ។» ដោយសម្លឹងមើលទៅដងខ្លួនផ្នែកខាងលើដ៏អាក្រាតរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្វី ឡាន មិនបានបង្ហាញទឹកមុខអៀនខ្មាសឡើយ។ នៅក្នុងវាលខ្សាច់នេះ ស្ត្រីមានភាពបើកចំហជាងមុន។ លើសពីនេះ នាងក៏តែងតែរស់នៅជាមួយពួកទាហានស៊ីឈ្នួលដែរ ដូច្នេះនាងមិនមានភាពអៀនខ្មាសដូចនារីសុភាពរាបសារដទៃទៀតឡើយ។ ការឃើញដងខ្លួនផ្នែកខាងលើអាក្រាតរបស់បុរស មិនបានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងប្រែជាក្រហមឡើយ។

«លោក...» ស្វី ឡាន ព្រិចភ្នែក មុននឹងនិយាយទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន ទាំងញញឹមថា៖ «មិនថាបំណងរបស់អ្នកក្នុងការជួយពួកយើងគឺជាអ្វីឡើយ ខ្ញុំត្រូវតែនិយាយថាអរគុណ។ បើមិនអ៊ីចឹងទេ វាសនារបស់ពួកយើង... ខ្ញុំឈ្មោះ ស្វី ឡាន ជាប្រធានក្រុមតូចនេះ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ ពួកយើងគឺជាក្រុមនៃក្រុមកងទ័ពស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់។»

«ស៊ាវ យ៉ាន។» ស៊ាវ យ៉ាន និយាយទាំងញញឹម និងងក់ក្បាល។

«ស៊ាវ យ៉ាន? ឈ្មោះនេះហាក់ដូចជាស៊ាំណាស់។ តើខ្ញុំធ្លាប់ឮវានៅកន្លែងណា?» ឮឈ្មោះនេះ ស្វី ឡាន ក៏បង្រួមចិញ្ចើមបន្តិច។ នាងបានគិតមួយសន្ទុះក្នុងចិត្ត ប៉ុន្តែមិនអាចនឹកឃើញឡើយ។ បន្ទាប់ពីគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម នាងក៏ងើបក្បាលឡើង និងញញឹមដាក់ ស៊ាវ យ៉ាន។ «តើអ្នកមានគម្រោងទៅណាទៀត? ប្រសិនបើអ្នកមានពេល ខ្ញុំចង់អញ្ជើញអ្នកទៅទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្ម។ ក្រុមកងទ័ពស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់របស់យើង បែងចែកច្បាស់លាស់ណាស់រវាងអ្នកដែលជួយយើង និងអ្នកដែលជាសត្រូវរបស់យើង។ អ្នកបានជួយពួកយើង ពួកយើងនឹងតបស្នងគុណនេះជាមិនខាន!»

«ទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មមិនឆ្ងាយពីទីនេះឡើយ។ គឺចំណាយពេលត្រឹមតែកន្លះម៉ោងប៉ុណ្ណោះ ហើយនឹងមិនពន្យារពេលរបស់អ្នកច្រើនឡើយ។» ហាក់ដូចជាខ្លាចថា ស៊ាវ យ៉ាន នឹងបដិសេធ ស្វី ឡាន ក៏ប្រញាប់បន្ថែម។

ឮបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ញញឹម និងងក់ក្បាល។ ចាប់តាំងពីគេបានមកដល់វាលខ្សាច់ ថាកឺ គេនឹងត្រូវទៅសួរសុខទុក្ខបងប្រុសទាំងពីររបស់គេដែលមិនបានជួបគ្នាជាយូរមកហើយ។ ទោះបីជាពួកគេបានរវល់នឹងអាជីពរៀងៗខ្លួនក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ និងកម្រនឹងបានត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញក៏ដោយ ប៉ុន្តែទំនាក់ទំនងបងប្អូនជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ នៅតែធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន មានមនោសញ្ចេតនាជ្រាលជ្រៅចំពោះពួកគេ។ សម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ក្រៅពីឪពុករបស់គេ និង ស៊ុន អឺ (Xun Er) បងប្រុសទាំងពីរនាក់នេះហើយ ដែលបានផ្តល់ការមើលថែគេបំផុតនៅពេលដែលគេនៅក្មេង។

«ខ្ញុំឆ្ងល់ណាស់ថាតើក្មេងស្រី ស៊ុន អឺ ម្នាក់នោះសុខទុក្ខយ៉ាងណាដែរ... វាមានរយៈពេលមួយឆ្នាំហើយ។» នៅក្នុងការចងចាំរបស់គេ យុវជនម្នាក់ក្នុងឈុតសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតងដ៏ស្រស់ស្អាត ស្រាប់តែបង្ហាញឡើងក្នុងចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដោយមិនបានព្រាងទុក។ រាល់ស្នាមញញឹម និងទឹកមុខរបស់នាង សុទ្ធតែធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន រំភើបញាប់ញ័រ។

ក្នុងអំឡុងពេលមួយឆ្នាំនេះ ការហ្វឹកហាត់ដ៏តឹងរឹងបានចំណាយពេលស្ទើរតែទាំងអស់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ រហូតមកដល់ពេលនេះ ទើបគំនិតរបស់គេបានភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើងវិញ និងមានអារម្មណ៍នឹកនរណាម្នាក់។ គេដកដង្ហើមចេញយឺតៗ និងងើបក្បាលឡើង។ នៅក្នុងបរិយាកាសដែលប្រែប្រួលបន្តិចបន្តួច គេហាក់ដូចជាឃើញដៃតូចរបស់យុវតីម្នាក់នៅពីក្រោយខ្នង ខណៈដែលរាងកាយដ៏រស់រវើករបស់នាង បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ចង់បញ្ឈប់ការហ្វឹកហាត់ភ្លាមៗ និងធ្វើដំណើរទៅកាន់ សាលា ជា ណាន (Jia Nan Academy)...

ស៊ាវ យ៉ាន ញ័រខ្លួនភ្លាមៗនៅពេលដែលគេដឹងពីអ្វីដែលគេកំពុងគិត។ គេគ្រវីក្បាលយ៉ាងខ្លាំង និងទប់វាក្នុងចិត្ត។ ក្មេងស្រីម្នាក់នោះមានអាថ៌កំបាំងច្រើនពេក។ ប្រសិនបើគេមិនខំប្រឹងហ្វឹកហាត់ដើម្បីពង្រឹងខ្លួនឯងទេ គេប្រហែលជាត្រូវស្លាប់ដោយសារអារម្មណ៍អន់ចិត្តនៅចំពោះមុខនាងមិនខាន។

បន្ទាប់ពីចេញមកខាងក្រៅ និងទទួលបានបទពិសោធន៍ក្នុងរយៈពេលយូរបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏យល់ច្បាស់ដែរថា តើ វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan Class Qi Method) មានតម្លៃប៉ុនណា។ គួរតែដឹងថា កាលពីពេលនោះ ស៊ុន អឺ អាចយកវិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតខ្ពស់ ចេញមកយ៉ាងងាយស្រួល។ ពីចំណុចនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏មានអារម្មណ៍កាន់តែច្បាស់ថា តើអត្តសញ្ញាណ និងប្រវត្តិរបស់នាងអស្ចារ្យ និងអាថ៌កំបាំងកម្រិតណា។

លើសពីនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានជួបប្រទះផ្ទាល់នូវល្បឿននៃការហ្វឹកហាត់របស់ ស៊ុន អឺ ដែរ។ ក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំនេះ គេមិនដឹងថាតើក្មេងស្រីម្នាក់នោះបានឈានដល់កម្រិតណាឡើយ។ វាអាចទៅរួចដែលថាកម្រិតរបស់នាង នឹងខ្ពស់ជាងកម្រិតបច្ចុប្បន្នរបស់គេទៅទៀត។

«ហ៊ឺ ខ្ញុំឆ្ងល់ណាស់ថាតើជីវិតរបស់នាងនៅសាលា ជា ណាន យ៉ាងណាដែរ។ ប៉ុន្តែជាមួយនឹងសម្រស់ និងចរិតរបស់នាង... វាប្រហែលជានាងមានអ្នកតាមស្រឡាញ់ច្រើនមិនខាន។ ជាមួយនឹងអត្តចរិតរាបស្មើរបស់ ស៊ុន អឺ... ប្រហែលជាមិនមានបុរសណាដែលអាចធ្វើឱ្យនាងចាប់អារម្មណ៍បានឡើយ មែនទេ?» គេញីច្រមុះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ហាមាត់ញញឹមបែបអំនួតបន្តិច។ រាល់ពេលដែលគេគិតដល់សំណួរនេះ គេតែងតែមានអារម្មណ៍សប្បាយចិត្ត។ គេសប្បាយចិត្តដែលកាលពីពេលនោះ គេបានឆក់យកបេះដូងរបស់ក្មេងស្រីម្នាក់នេះដោយអចេតនា។

«ប៉ុន្តែ... វាពិតជាគួរឱ្យស្តាយណាស់។ កាលពីខ្ញុំនៅក្មេង ខ្ញុំគ្រាន់តែព្យាយាមមើលថាតើកម្លាំងធាតុមាននៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំពិតមែនឬអត់។ នៅអាយុនោះ តើខ្ញុំដឹងអ្វីខ្លះអំពីការផ្តល់ភាពកក់ក្តៅដល់ ផ្លូវថាមពល (Qi Paths)... ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំព្យាយាមអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំបែបនេះ? ... កុំប្រាប់ខ្ញុំថា កាលពីពេលនោះ ខ្ញុំមានបំណងមិនល្អចំពោះ ស៊ុន អឺ ឱ្យសោះ? តើវាអាចទៅរួចយ៉ាងដូចម្តេច...» សំណួរដ៏គួរឱ្យអស់សំណើចមួយចំនួនបានបង្ហាញឡើងក្នុងចិត្តរបស់គេ ដែលធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍មួម៉ៅបន្តិច និងរអ៊ូតិចៗ។

ស្វី ឡាន ផ្អៀងក្បាលសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដែលស្រាប់តែប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់នៅក្បែរនាង។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ ផ្ទៃមុខរបស់គេបានប្រែប្រួលឥតឈប់ឈរ ដែលធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ស្រឡាំងកាំង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ទើបនាងមានឱកាសសួរថា៖ «ហេ! លោកមិនអីទេមែនទេ? តើលោកត្រូវបានពុលមែនទេ?»

«អូ? អូ... គឺគ្មានអ្វីទេ។ សុំទោស ខ្ញុំរវល់តែគិតអ្វីផ្សេង។ ខ្ញុំមិនអីឡើយ។» ភ្ញាក់ពីរឿងក្នុងអតីតកាល ស៊ាវ យ៉ាន ដំបូងឡើយមានភាពស្រឡាំងកាំង។ គេសម្លឹងមើលមនុស្សដែលនៅជុំវិញដែលកំពុងសម្លឹងមើលគេ ហើយក៏គ្រវីក្បាលដោយការសុំទោស។

«ប្រសិនបើលោកមិនអីទេ ហេតុអ្វីពួកយើងមិនចេញដំណើរទៅទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មឥឡូវនេះតែម្តងទៅ? លោកយល់យ៉ាងណា?» ស្វី ឡាន ផ្អៀងក្បាល និងសួរ ស៊ាវ យ៉ាន។

«ហាហា យល់ព្រម។» ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹម និងងក់ក្បាល។

«ហ្វឺយ កាវ (Fei Gao) ទៅអូសរទេះអូដ្ឋមក។» ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល ស្វី ឡាន ក៏ងាកក្រោយ គ្រវីដៃហៅទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់ និងបញ្ជា។

«បាទ។» ទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់ញញឹម និងងក់ក្បាល។ បន្ទាប់មក គេប្រញាប់ទៅកាន់ទួលខ្សាច់ដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន និងអូសរទេះអូដ្ឋមកទីនេះ។ ស៊ាវ យ៉ាន បានកត់សម្គាល់ឃើញថា នៅលើប្រអប់នៅខាងក្រោយរទេះ មានសាកសព សត្វវេទមន្ត (Magic Beast) ថ្នាក់ទី ១ ចំនួនពីរ។ សម្លឹងមើលឈាមស្រស់ៗដែលមិនទាន់កកនៅលើសាកសព នេះគួរតែជារង្វាន់នៃការបរបាញ់របស់ ស្វី ឡាន និងក្រុមរបស់នាង។ ទំហំនៃរទេះវាលខ្សាច់ប្រភេទនេះមិនធំប៉ុន្មានឡើយ ដូច្នេះសាកសពសត្វវេទមន្តមិនទុកកន្លែងឱ្យមនុស្សជិះក្នុងរទេះឡើយ។

«ឯងត្រូវនាំរបស់ទាំងនេះត្រឡប់ទៅទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មជាមុនសិន។ រាយការណ៍ពីអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅទីនេះជូនប្រធានក្រុមកងទ័ពផង។» គ្រវីដៃទៅកាន់ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលកំពុងបើករទេះ ស្វី ឡាន បានផ្តល់បញ្ជាយ៉ាងជំនាញ។

«ហ៊ី ហ៊ី យល់ព្រម។ ខ្ញុំជឿថាប្រធានក្រុមកងទ័ពនឹងសប្បាយចិត្តណាស់ដែលបានជួបមិត្តថ្មី។» ទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់បានផ្តល់ស្នាមញញឹមរាក់ទាក់ដល់ ស៊ាវ យ៉ាន មុននឹងធាក់គូទអូដ្ឋ។ គេប្រញាប់ឆ្ពោះទៅកាន់ទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មជាមួយនឹងរង្វាន់បរបាញ់។

ឃើញរទេះដែលបាត់ទៅពីខ្សែភ្នែកយ៉ាងលឿន ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ញញឹម។ គេដកសម្លៀកបំពាក់មួយចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុក និងពាក់វា រួចដើរនាំមុខទៅកាន់ទិសដៅដែលរទេះបានឆ្ពោះទៅ។

នៅពេលកត់សម្គាល់ឃើញថា ស៊ាវ យ៉ាន បានចាប់ផ្តើមធ្វើដំណើរ ស្វី ឡាន ក៏ប្រញាប់បង្ខំកូនចៅរបស់នាង។

«ប្រធានក្រុម តើអ្នកមានអារម្មណ៍ថា ស៊ាវ យ៉ាន និងប្រធានក្រុមកងទ័ពទាំងពីរ... ហាក់ដូចជាមានអ្វីម្យ៉ាងស្រដៀងគ្នាទេ?» សម្លឹងមើលទៅខ្នងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន តាន់ ស៊ី ស្រាប់តែនិយាយឡើងបន្ទាប់ពីបានរៀបចំរបស់របររួចរាល់។

«អូ?» ឮបែបនេះ ស្វី ឡាន ក៏នៅស្ងៀម។ ក្រសែភ្នែករបស់នាងបានប្តូរទៅសម្លឹងមើលខ្នងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ មួយសន្ទុះក្រោយមក បេះដូងរបស់នាងស្រាប់តែលោតញាប់យ៉ាងខ្លាំង។ នាងនិយាយដោយសំឡេងតិចៗថា៖ «ខ្ញុំហាក់ដូចជានឹកឃើញថា ប្រធានក្រុមកងទ័ពធ្លាប់និយាយថា ពួកគេមានប្អូនប្រុសម្នាក់ មែនទេ?»

«អឺ... ខ្ញុំក៏នឹកឃើញដែរ។ គឺម្នាក់ដែលកម្លាំងនៅតែស្ថិតក្រោមលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់យ៉ាងចម្លែកមែនទេ? ហិហិ។»

«ប្អូនប្រុសរបស់ប្រធានក្រុមកងទ័ព... ហាក់ដូចជា... ក៏មានឈ្មោះថា... ស៊ាវ យ៉ាន ដែរ?» ស្វី ឡាន ព្រិចភ្នែក ខណៈដែលអណ្តាតរបស់នាងលិតបបូរមាត់ក្រហម។ នាងព្យាយាមនឹកពីរឿងរបស់ប្អូនប្រុសប្រធានក្រុមកងទ័ព ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក ភាពភ្ញាក់ផ្អើលក៏ចាប់ផ្តើមគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង។