ការជួបគ្នាដោយចៃដន្យ

ខ្សាច់ពណ៌មាសគឺជាពណ៌ចម្បងនៅក្នុងវាលខ្សាច់ដ៏ធំល្វឹងល្វើយនេះ។ ខ្យល់បក់បោកយ៉ាងខ្លាំងបាននាំមកនូវគ្រាប់ខ្សាច់ គ្របដណ្តប់ចន្លោះរវាងមេឃនិងដី ខណៈដែលសំឡេងខ្យល់បន្លឺឡើងឥតឈប់ឈរ។

នៅលើទួលខ្សាច់មួយ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដែលមានដងខ្លួនផ្នែកខាងលើទទេស្អាត បានបង្រួមចិញ្ចើមយ៉ាងណែន ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលផែនទីក្នុងដៃ។ វាមានរយៈពេលជាងដប់ថ្ងៃហើយចាប់តាំងពីគេបានចូលទៅក្នុង វាលខ្សាច់ ថាកឺ (Tager Desert)។ បន្ទាប់ពីការដើរអស់រយៈពេលជាងដប់ថ្ងៃ ទីបំផុត ស៊ាវ យ៉ាន បានចូលទៅជិតតំបន់ដែលសម្គាល់ដោយរូបអណ្តាតភ្លើងនៅលើផែនទី។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចាប់តាំងពីគេបានចូលមកដល់តំបន់នេះកាលពីម្សិលមិញ ស៊ាវ យ៉ាន មិនអាចរកឃើញដាននៃ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» (Heavenly Flame) ទាល់តែសោះ បើទោះបីជាបានស្វែងរកពេញមួយថ្ងៃក៏ដោយ។

«ហេតុអ្វីបានជាគ្មានអ្វីសោះ? កុំប្រាប់ខ្ញុំថាពួកយើងត្រូវបានបុរសចំណាស់នោះបោកប្រាស់ឱ្យសោះ?» ស៊ាវ យ៉ាន ធ្វើមុខក្រញូវ ហើយនិយាយទាំងគ្រវីផែនទីស្បែកពពែក្នុងដៃ រួចងើបក្បាលសម្លឹងមើល យ៉ាវ ឡាវ (Yao Lao) ដែលកំពុងអណ្តែតលើអាកាស។

«រឿងនេះ... ខ្ញុំក៏មិនប្រាកដដែរ។ ទេសភាពជុំវិញមិនមានអ្វីប្លែកពីកន្លែងផ្សេងៗឡើយ។ ខ្ញុំក៏មិនអាចមានអារម្មណ៍ដឹងពីកន្លែងដែលមានចលនាមិនធម្មតាដែរ។» យ៉ាវ ឡាវ បានចុះមកដីយឺតៗ ហើយនិយាយដោយអស់សង្ឃឹម។

«ប្រសិនបើគ្មានអ្វីខុសឆ្គងជាមួយផែនទីទេ... វាទំនងជាថាកន្លែងនេះមិនមានដាននៃអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ឡើយ...» ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាល និងដកដង្ហើមធំ។

«ប្រហែលជា។»

«ហ៊ឺ... ចង្រៃពិតមែន។ ខ្ញុំខាតពេលដប់ថ្ងៃដើរមកទីនេះទទេៗ។» ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីផែនទីស្បែកពពែយ៉ាងខ្លាំង និងជេរប្រទិចដោយអស់សង្ឃឹម។

«កេកេ វាមិនអាចចាត់ទុកថាខាតពេលឡើយ។ យ៉ាងហោចណាស់ ឯងបានឈានដល់ចំណុចកំពូលនៃ លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ផ្កាយមួយ ក្នុងអំឡុងពេលដប់ថ្ងៃជាងនៃការហ្វឹកហាត់នេះ។ ដរាបណាឯងព្យាយាមហ្វឹកហាត់មួយរយៈពេលទៀត ការទម្លុះទៅកាន់លំដាប់គ្រូ ផ្កាយពីរ នឹងក្លាយជារឿងដែលកើតឡើងដោយធម្មជាតិប៉ុណ្ណោះ។» យ៉ាវ ឡាវ លួងលោម។ ឮបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន នៅតែពេបមាត់ទាំងមិនអស់ចិត្ត។ ម្រាមដៃរបស់គេចង្អុលទៅរូបអណ្តាតភ្លើងនៅលើផែនទី ហើយរអ៊ូតិចៗថា៖ «តោះស្វែងរកបន្តិចទៀតទៅ។ យ៉ាងណាមិញ រូបសញ្ញានេះធំណាស់ តំបន់ដែលវាគ្របដណ្តប់ក៏មិនតូចដែរ។ យើងក៏មិនសូវស្គាល់តំបន់ជុំវិញដែរ ដូច្នេះវាជារឿងធម្មតាទេដែលត្រូវចំណាយពេលយូរបន្តិចដើម្បីស្វែងរក។ បើមិនដូច្នោះទេ ប្រសិនបើយើងរំលងវា... យើងនឹងស្តាយក្រោយរហូតដល់ស្លាប់មិនខាន។»

«បាទ តំបន់នេះពិតជាមិនតូចឡើយ។ បុរសចំណាស់ម្នាក់នោះពិតជាខ្ជិលពិតមែន... ហ៊ឺ។ បើអ៊ីចឹង យើងនឹងរកពីរថ្ងៃទៀត។ បន្ទាប់ពីពីរថ្ងៃ យើងនឹងប្តូរគោលដៅទៅទិសខាងជើងវិញ... ការដើររវាងតំបន់ទាំងពីរនេះ យ៉ាងហោចណាស់ក៏ត្រូវចំណាយពេលមួយខែដែរ ទម្រាំទៅដល់។» យ៉ាវ ឡាវ ក្រឡេកមើលរូបអណ្តាតភ្លើង បង្រួមចិញ្ចើមបន្តិច រួចងក់ក្បាល។

ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមជូរចត់ និងដកដង្ហើមធំម្តងទៀត។ បាតដៃរបស់គេប៉ះ ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) នៅលើខ្នងតាមទម្លាប់ មុននឹងលើកជើងធ្វើដំណើរទៅកាន់សមុទ្រខ្សាច់ដែលនៅចំពោះមុខ។

ទ្រាំទ្រនឹងកម្តៅថ្ងៃ ស៊ាវ យ៉ាន បានដើរជិតកន្លះម៉ោងទៀត ខណៈដែលញើសហូរជោកខ្លួន។ នៅពេលដែលគេមានបំណងឈប់សម្រាក ស្រាប់តែចិញ្ចើមរបស់គេងើបឡើង។ គេងាកក្បាលទៅចំហៀង សម្លឹងមើលទៅទួលខ្សាច់ដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន។ នៅទីនោះ មានរូបរាងមនុស្សម្នាក់កំពុងរត់គេចខ្លួនក្នុងសភាពយ៉ាប់យឺនបំផុត។ ខណៈដែលមនុស្សម្នាក់នោះកំពុងចុះពីទួលខ្សាច់ ការធ្វេសប្រហែសមួយភ្លែតបានធ្វើឱ្យគេរមៀលធ្លាក់ចុះមកក្រោម។

ស៊ាវ យ៉ាន បង្រួមចិញ្ចើមបន្តិច ខណៈដែលគេមើលរូបរាងមនុស្សនោះរមៀលចុះមកដល់កន្លែងដែលនៅមិនឆ្ងាយពីគេប៉ុន្មាន។ ដោយគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម ស៊ាវ យ៉ាន ដើរទៅមុខ ដកថង់ទឹកចេញមក ហើយចាក់ទឹកទៅលើមុខបុរសម្នាក់នោះ។

ក្រោមការរំញោចពីទឹក បុរសដែលសន្លប់បាត់ស្មារតីក៏សន្សឹមៗបើកភ្នែកឡើង។ គេសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដែលបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះមុខ ហើយដំបូងឡើយមានភាពភ័យខ្លាច។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេកត់សម្គាល់ឃើញថា ស៊ាវ យ៉ាន មិនមានបំណងអាក្រក់ គេក៏ដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។

ក្រឡេកមើលបុរសនោះយ៉ាងរាបស្មើ ស៊ាវ យ៉ាន ដកដបទឹកស្អាតពីរបីដបចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុក។ គេបោះវាទៅក្បែរបុរសនោះ រួចងាកក្រោយដើរចេញទៅ។

នៅក្នុងចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន គេមិនដែលគិតថាខ្លួនឯងជាមនុស្សល្អឥតខ្ចោះដែលមានចិត្តសប្បុរសដូចមាសនោះទេ។ ការផ្តល់ទឹកខ្លះដល់ជនចម្លែកដែលរងរបួសនៅក្នុងវាលខ្សាច់ គឺជាដែនកំណត់ដ៏ធំបំផុតរបស់គេហើយ។ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ចង់ឱ្យគេការពារ និងជូនដំណើរចេញពីវាលខ្សាច់ នោះគេមានតែនិយាយពាក្យថាសុំទោសប៉ុណ្ណោះ...

«បងប្រុស...» ឃើញថា ស៊ាវ យ៉ាន ងាកក្រោយដើរចេញទៅយ៉ាងដាច់អហង្ការ បុរសនោះមានភាពស្រឡាំងកាំងបន្តិច។ ភ្លាមៗនោះ គេប្រញាប់និយាយដោយសំឡេងស្អកៗថា៖ «ប្អូនប្រុស សូមរង់ចាំសិន។ ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលរបស់ពួកយើងត្រូវបានវាយប្រហារដោយ ពួកមនុស្សពស់ (Snake-People)។ ឥឡូវនេះពួកគេកំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត។ តើប្អូនអាចទៅកាន់ ទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្ម (Rock Desert City) ដើម្បីជួយហៅកម្លាំងជំនួយបានទេ!»

«សុំទោស ខ្ញុំមិនមានពេលទេ។»

ដោយមិនងាកក្រោយ ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីដៃ និងនិយាយយ៉ាងរាបស្មើ។ គេមិនអាចបន្ទោសចំពោះភាពរាបស្មើនេះបានឡើយ។ មានមនុស្សរាប់មិនអស់ស្លាប់នៅលើពិភពលោកជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ តើពួកគេទាំងអស់គ្នាអាចសុំឱ្យគេជួយនាំកម្លាំងជំនួយបានទេ? ចាប់តាំងពីពួកគេធ្វើការជាទាហានស៊ីឈ្នួលនៅក្នុងវាលខ្សាច់ ថាកឺ វាជារឿងធម្មតាដែលពួកគេត្រូវត្រៀមខ្លួនប្រឈមមុខនឹងវាសនាបែបនេះ។

«ប្អូនប្រុស!»

ឃើញថា ស៊ាវ យ៉ាន កាន់តែដើរឆ្ងាយទៅៗ បុរសនោះបានខាំធ្មេញ និងរើខ្លួន ដោយប្រើកម្លាំងទាំងអស់ដែលមានដើម្បីស្រែកថា៖ «ប្អូនប្រុស សូមជួយផង។ ប្រសិនបើក្រុមការងារអាចត្រូវបានសង្គ្រោះ ពួកយើង ក្រុមកងទ័ពស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់ (Desert Metal Mercenary Company) នឹងផ្តល់រង្វាន់យ៉ាងច្រើនដល់ប្អូនមិនខាន។»

បន្ទាប់ពីបុរសនោះស្រែករួច យុវជននៅចម្ងាយដែលជិតនឹងបាត់ខ្លួនក្នុងព្យុះខ្សាច់ ស្រាប់តែឈប់ង៉ក់។ មួយរំពេចក្រោយមក គេងាកក្រោយដើរត្រឡប់មកវិញ ហើយមកដល់ក្បែរបុរសនោះ ក្រោមក្រសែភ្នែកដែលពោរពេញដោយក្តីរីករាយ។

«ក្រុមកងទ័ពស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់? ក្រុមកងទ័ពស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់ នៃទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្ម មែនទេ?» ស៊ាវ យ៉ាន ព្រិចភ្នែកខ្មៅងងឹត ខណៈដែលភាពភ្ញាក់ផ្អើលខ្លះៗបង្ហាញឡើង។ ចៃដន្យម្ល៉េះ?

«បាទ... តើប្អូនប្រុសធ្លាប់ឮឈ្មោះក្រុមកងទ័ពស៊ីឈ្នួលរបស់ពួកយើងមែនទេ?» ឃើញស្ថានភាពបែបនេះ បុរសនោះមិនអាចដឹងថាតើ ស៊ាវ យ៉ាន មានបំណងល្អ ឬអាក្រក់ចំពោះក្រុមកងទ័ពស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់ឡើយ។ ប៉ុន្តែក្រោមស្ថានភាពបែបនេះ គេមានតែបង្ខំចិត្តឆ្លើយប៉ុណ្ណោះ។

«តើប្រធានក្រុមរបស់លោកឈ្មោះអ្វី...?»

«ស៊ាវ ទីង (Xiao Ding)... ស៊ាវ លី (Xiao Li)...» បុរសនោះលិតបបូរមាត់ដ៏ស្ងួត និងឆ្លើយដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។

«អូ...» ងក់ក្បាលបន្តិច ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រែជាទន់ភ្លន់ជាងមុនឆ្ងាយណាស់។ គេបានអង្គុយចុះ និងប្រើម្រាមដៃរំកិលជើងរបស់បុរសនោះដើម្បីពិនិត្យមើលរបួស។ បន្ទាប់មក ស៊ាវ យ៉ាន ហុចថ្នាំគ្រាប់មួយគ្រាប់ឱ្យគេ៖ «លេបវាទៅ វានឹងជួយបន្សាបពិសពស់បាន។»

«អរគុណ ប្អូនប្រុស។» បុរសនោះនិយាយដោយក្តីដឹងគុណ ខណៈដែលគេប្រញាប់យកថ្នាំគ្រាប់មកលេបចូលទៅ។

«នេះគឺជាថ្នាំព្យាបាលរបួស។ លាបខ្លះដោយខ្លួនឯងទៅ វានឹងមិនមានបញ្ហាច្រើនឡើយ។ នៅពេលលាបថ្នាំរួច នាំខ្ញុំទៅកាន់កន្លែងដែលក្រុមកងទ័ពស៊ីឈ្នួលតូចរបស់លោកនៅ។» ស៊ាវ យ៉ាន ដកដបថ្នាំព្យាបាលរបួសតូចមួយចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុក រួចបោះឱ្យបុរសនោះ។ បន្ទាប់មក គេក៏ក្រោកឈរឡើង រលាស់ដៃ និងញញឹម។

«អឺ? ទៅណា?» ឮសម្តីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បុរសនោះមានភាពស្រឡាំងកាំង។ គេប្រញាប់និយាយថា៖ «ប្អូនប្រុស មិនបានទេ! មានពួកមនុស្សពស់ប្រាំបីនាក់កំពុងវាយប្រហារក្រុមតូចរបស់យើង ក្នុងចំណោមពួកគេ មាន លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ផ្កាយប្រាំបួន ដល់ទៅបីនាក់ឯណោះ!»

«ប្អូនប្រុស ប្អូនគួរតែប្រញាប់ទៅទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្ម ដើម្បីជួយពួកយើងផ្ញើសារទៅកាន់ក្រុមកងទ័ពស៊ីឈ្នួលទៅ។ ប្រធានក្រុម និងអ្នកផ្សេងទៀតនឹងប្រញាប់មកទីនេះ។ ចម្ងាយមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានទេ។» បុរសនោះព្យាយាមបញ្ចុះបញ្ចូលដោយក្តីបារម្ភ។

«កុំនិយាយរឿងឥតប្រយោជន៍អី។ ប្រញាប់លាបថ្នាំ ហើយនាំផ្លូវទៅ។ ខ្ញុំមានទំនុកចិត្តទើបខ្ញុំធ្វើបែបនេះ។ បើមិនអ៊ីចឹងទេ ទម្រាំតែកម្លាំងជំនួយមកដល់ មនុស្សរបស់លោកប្រហែលជាត្រូវគេសម្លាប់អស់ទៅហើយ។» ស៊ាវ យ៉ាន កេះជើងបុរសនោះថ្នមៗ រួចបង្រួមភ្នែក និងប្រញាប់បង្ខំគេ។

ឮសម្តីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បុរសនោះក៏សម្លឹងមើលយុវជននៅចំពោះមុខដែលមានដងខ្លួនផ្នែកខាងលើទទេ ស្លៀកខោខ្លី និងដាវធំដ៏ចម្លែក... របស់ទាំងអស់នេះបញ្ចូលគ្នា ធ្វើឱ្យបុរសនោះមិនអាចដឹងថាតើយុវជនរូបនេះមានកម្លាំងកម្រិតណានោះទេ។

ដោយញញឹមជូរចត់ បុរសនោះបានលាបថ្នាំព្យាបាលរបួសលើភ្លៅរបស់គេ មុននឹងក្រោកឈរឡើងទាំងញ័រទទាក់។ ម្រាមដៃរបស់គេចង្អុលទៅកាន់ទួលខ្សាច់ រួចនិយាយថា៖ «គឺផ្លូវនោះ នៅជិតនេះឯង។»

ក្រឡេកមើលទៅទួលខ្សាច់ ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលបន្តិច។ គេចាប់ដៃបុរសនោះ និងធាក់លើផ្ទៃខ្សាច់យ៉ាងខ្លាំង។ តាមរយៈសំឡេងផ្ទុះតិចៗ រណ្តៅខ្សាច់ដ៏ធំមួយត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយសារកម្លាំងផ្ទុះ។ ដោយប្រើកម្លាំងច្រានត្រឡប់មកវិញ រូបរាងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន និងបុរសម្នាក់នោះបានហោះឡើងទៅលើទួលខ្សាច់ភ្លាមៗ។

នៅលើទួលខ្សាច់ ស៊ាវ យ៉ាន បានធ្វើដំណើរយ៉ាងលឿនដូចផ្លេកបន្ទោររាល់ជំហានដែលបោះទៅមុខ។ ទីបំផុត គេបានឈប់នៅលើផ្ទៃខ្សាច់ដ៏ខ្ពស់មួយ។ គេបោះបុរសដែលកំពុងភ័យស្លន់ស្លោក្នុងដៃចុះទៅដី ហើយបោះជំហានទៅមុខ សម្លឹងមើលទៅក្រុមកងទ័ពដ៏ធំដែលលេចឡើងនៅផ្នែកខាងក្រោមនៃវាលខ្សាច់។

នៅផ្នែកខាងក្រោមនៃវាលខ្សាច់ ទាហានស៊ីឈ្នួលដប់នាក់ដែលកាន់អាវុធក្នុងដៃ បានបែរខ្នងដាក់គ្នា។ នៅជុំវិញពួកគេ មានសត្វដែលមានរូបរាងចម្លែកប្រាំបីនាក់កំពុងឡោមព័ទ្ធ។ សត្វទាំងនេះមានក្បាល និងខ្លួនជាមនុស្ស ប៉ុន្តែនៅត្រង់កន្លែងដែលគួរតែជាជើង បែរជាមានកន្ទុយពស់ដ៏ធំទៅវិញ។ ខណៈដែលកន្ទុយពស់គ្រវីចុះឡើង វាក៏បញ្ចេញសំឡេង "ជី ជី" ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍ព្រឺសម្បុរ។

«តើទាំងនេះគឺជាពួកមនុស្សពស់នៃវាលខ្សាច់ ថាកឺ មែនទេ?» ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំ ខណៈដែលក្រសែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលពួកមនុស្សពស់ប្រុសទាំងប្រាំបីនាក់នេះ ដោយមានអារម្មណ៍ថាវាជាការបើកភ្នែកមួយ។ នេះគឺជាលើកដំបូងដែលគេបានឃើញសត្វមានជីវិតប្រភេទនេះ។

«ប្អូនប្រុស... លោកម្ចាស់ ពួកគេគឺជាក្រុមតូចមកពីក្រុមកងទ័ពស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់របស់ពួកយើង។ ដំបូងឡើយ ពួកយើងមានបំណងមកបរបាញ់ សត្វវេទមន្ត (Magic Beast) ប៉ុន្តែពួកយើងមិននឹកស្មានថាត្រូវបានពួកវាលួចវាយប្រហារបែបនេះឡើយ...» ក្រសែភ្នែករបស់បុរសនោះសម្លឹងមើលខ្នងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដោយក្តីគោរព។ ល្បឿនដែល ស៊ាវ យ៉ាន ទើបតែបង្ហាញ បានធ្វើឱ្យបុរសម្នាក់នេះដឹងថា យុវជននៅចំពោះមុខដែលមើលទៅក្មេងខ្ចី គឺជាអ្នកខ្លាំងដែលលាក់កំបាំងកម្លាំងរបស់ខ្លួន។

«បាទ។» ងក់ក្បាល ស៊ាវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើលទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងដប់នាក់ម្តងទៀត។ មានបុរសប្រាំបីនាក់ និងស្ត្រីពីរនាក់នៅក្នុងក្រុមទាំងអស់ដប់នាក។ ក្រសែភ្នែករបស់គេរេរកក្នុងចំណោមពួកគេ ហើយទីបំផុតបានឈប់នៅលើរូបរាងស្ត្រីម្នាក់ដែលមើលទៅទន់ភ្លន់ និងស្រស់ស្អាត។

ស្ត្រីម្នាក់នេះមានអាយុប្រហែលម្ភៃឆ្នាំ។ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងគឺមានភាពល្អឥតខ្ចោះ ប៉ុន្តែចិញ្ចើមដែលងើបឡើងបន្តិចរបស់នាង ហាក់បង្ហាញពីអារម្មណ៍មិនព្រមចុះចាញ់ ដូចជាកូនខ្លារខិនញីនៅក្នុងវាលខ្សាច់ដូច្នោះដែរ។ មើលតាមអត្តចរិតរបស់នាង គេអាចដឹងបានថា ផ្កានៅក្នុងវាលខ្សាច់មួយនេះអាចនឹងស្រស់ស្អាត ប៉ុន្តែដងខ្លួនរបស់វាពោរពេញទៅដោយបន្លាវែងៗ។

សម្លៀកបំពាក់ដែលស្ត្រីម្នាក់នោះស្លៀក គឺមានភាពក្លាហាន និងស៊ិចស៊ី។ នាងស្លៀកអាវដែលគ្របដណ្តប់ត្រឹមតែតំបន់ទ្រូង និងស្បែកខ្លះនៅខាងក្រោមប៉ុណ្ណោះ ដោយបន្សល់ទុកនូវចង្កេះដ៏ស៊ិចស៊ី និងតូចច្រឡឹងឱ្យគ្រប់គ្នាបានឃើញ។ នៅខាងក្រោមសំពត់ស្បែកខ្លី ជើងដ៏វែង និងស៊ិចស៊ីរបស់នាងត្រូវបានបង្ហាញចេញមក។ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលឈរនៅខាងលើ អាចមើលឃើញថាមានក្រសែភ្នែកមិនសមរម្យជាច្រើនក្នុងចំណោមពួកមនុស្សពស់ ដែលបន្តសម្លឹងមើលចង្កេះដ៏តូចច្រឡឹង និងភ្លៅដែលរុំព័ទ្ធយ៉ាងណែននោះ។

«សម្លាប់ពួកវាឱ្យអស់ ទុកតែពួកស្រីៗបានហើយ!»

ភ្នែករាងត្រីកោណរបស់ប្រធានក្រុមមនុស្សពស់ បានសម្លឹងមើលពេញដងខ្លួនរបស់ស្ត្រីម្នាក់នោះ។ សំឡេងរបស់គេទាំងត្រជាក់ និងស្អក ហើយបង្កប់នូវភាពមិនសមរម្យបន្តិច។ ចរិតលក្ខណៈរបស់ពស់គឺមានភាពតណ្ហាខ្លាំង ហើយពួកវាតែងតែប្រាថ្នាចង់បានស្ត្រីជានិច្ច។

ឮបញ្ជារបស់ប្រធានក្រុម ផ្ទៃមុខរបស់ពួកមនុស្សពស់ដែលនៅជុំវិញ ក៏ប្រែជាពោរពេញដោយភាពស្រេកឃ្លានឈាមភ្លាមៗ។ ពួកវាហាមាត់ និងលៀនអណ្តាតពស់ពណ៌ក្រហមឆ្អៅចេញមក។

«អ្នករាល់គ្នា ប្រយ័ត្នឱ្យមែនទែន។ តាន់ ស៊ី (Dan Zi) បានត្រឡប់ទៅហៅកម្លាំងជំនួយរួចហើយ។ ដរាបណាយើងអាចទ្រាំបានមួយរយៈទៀត យើងនឹងត្រូវបានសង្គ្រោះ!» ឃើញសកម្មភាពរបស់ពួកមនុស្សពស់ ស្ត្រីដ៏ស៊ិចស៊ីម្នាក់នោះបានពេបមាត់ពណ៌ក្រហមដ៏រលោងរបស់នាង និងស្រែកឡើងដោយសំឡេងត្រជាក់។

ឮបែបនេះ ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលនៅជុំវិញហាក់មានទឹកចិត្តឡើងបន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដៃដែលកំពុងកាន់អាវុធយ៉ាងណែន ក៏នៅតែពោរពេញដោយញើស។ កម្រិតខ្ពស់បំផុតក្នុងចំណោមពួកគេ គឺត្រឹមតែ លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយប្រាំពីរ ប៉ុណ្ណោះ ខណៈដែលភាគីម្ខាងទៀតមានលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយប្រាំបួន ជាច្រើននាក់។ ជាមួយនឹងភាពខុសគ្នាដ៏ធំបែបនេះ... ពួកគេមិនដឹងថាតើអាចទ្រាំទ្ររហូតដល់កម្លាំងជំនួយមកដល់បានឬយ៉ាងណានោះទេ។

«សម្លាប់!» ប្រធានក្រុមមនុស្សពស់សើចដោយត្រជាក់ និងគ្រវីដៃ។ ពួកមនុស្សពស់ដែលនៅជុំវិញដែលកំពុងសម្លឹងមើលក្រុមនោះយ៉ាងសាហាវ ស្រាប់តែស្ទុះទៅរកទាហានស៊ីឈ្នួលជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដ៏កំណាច ដើម្បីសម្លាប់។

«ស៊ីវ!»

ស្របពេលដែលពួកមនុស្សពស់ចាប់ផ្តើមវាយប្រហារ សំឡេងខ្យល់កាត់ផ្ដាច់យ៉ាងស្រួចស្រាវមួយបានបន្លឺឡើងលើអាកាស។ ស្រមោលខ្មៅមួយបានហោះកាត់មេឃភ្លាមៗ។ ទីបំផុត វាបានធ្លាក់ចុះមកយ៉ាងធ្ងន់ដូចជាផ្លេកបន្ទោរពណ៌ខ្មៅ មកចំកណ្តាលចន្លោះរវាងពួកទាហានស៊ីឈ្នួល និងពួកមនុស្សពស់ ជាមួយនឹងសំឡេងផ្ទុះ "បាំង" យ៉ាងខ្លាំង។

ខ្សាច់ពណ៌លឿងបានសន្សឹមៗរលាយបាត់ទៅ ហើយខ្នងដ៏ស្គមរបស់មនុស្សម្នាក់ដែលលីដាវធំខ្មៅដ៏ធំ ក៏លេចឡើងយឺតៗក្នុងក្រសែភ្នែករបស់គ្រប់គ្នា។