ការដោះដូរ

អៅ ធួ (Ao Tuo) បានធ្វើសញ្ញាឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដើរទៅរកគាត់ រួចគេក៏បោះជំហានពីរជំហានទៅមុខ ហើយរុញទ្វារផ្ទះនោះបើក។ ទោះជាយ៉ាងណា មុនពេលគេចូលទៅ កម្លាំងដ៏សាហាវមួយបានបាញ់ព្រួសម្សៅពណ៌ខ្មៅចេញមកគ្រប់ទិសទីពីក្នុងផ្ទះ។

ព្រឹត្តិការណ៍ដែលមិនបានព្រាងទុកភ្លាមៗនេះ បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ គេបានដកថយក្រោយពីរបីជំហានដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ខណៈដៃស្តាំចាប់ជាប់នឹង ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) ហើយឱនខ្លួនចុះក្នុងត្រៀមលក្ខណៈប្រយុទ្ធ។

មុនពេលម្សៅពណ៌ខ្មៅនោះអាចព្រួសចេញពីក្នុងបន្ទប់មកដល់ខាងក្រៅ អៅ ធួ (Ao Tuo) បានពេបមាត់ រួចគ្រវីដៃអាវរបស់គាត់យ៉ាងខ្លាំង។ កម្លាំងដ៏សាហាវជាងមុនបានលេចឡើង ហើយលើកម្សៅខ្មៅទាំងអស់នោះ បញ្ជូនវាត្រឡប់ទៅកន្លែងដើមវិញ។

នៅពេលម្សៅខ្មៅរលាយបាត់បន្តិចម្តងៗ វាបានបង្ហាញឱ្យឃើញបន្ទប់ដ៏កខ្វក់ និងរញ៉េរញ៉ៃនៅពីក្រោយនោះ។ អៅ ធួ (Ao Tuo) បានទះដៃបោសខ្លួន រួចងាកមកប្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដោយប្រុងប្រយ័ត្នថា៖ «បុរសចំណាស់ម្នាក់នេះ ចូលចិត្តធ្វើរឿងបែបនេះដើម្បីបោកបញ្ឆោតមនុស្សណាស់។ ម្សៅពណ៌ខ្មៅអម្បាញ់មិញនេះ ប្រហែលជាមិនមានជាតិពុលសម្លាប់មនុស្សទេ ប៉ុន្តែប្រសិនបើស្បែកនរណាម្នាក់ប៉ះពាល់វាបន្តិច ពួកគេនឹងមានអារម្មណ៍រមាស់យ៉ាងខ្លាំង»។

នៅពេលលែងដៃពីដាវ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ញញឹមយ៉ាងជូរចត់ និងគ្រវីក្បាល។ បុរសចំណាស់ម្នាក់នេះ ពិតជាមិនធម្មតាមែន (Abnormal)។

«តោះទៅ ដើរតាមខ្ញុំ។ កុំប៉ះពាល់របស់អ្វីទាំងអស់»។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹម អៅ ធួ (Ao Tuo) បាននាំមុខចូលទៅក្នុងបន្ទប់ ដោយមាន ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដើរតាមពីក្រោយយ៉ាងជិត បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត។

បន្ទាប់ពីពួកគេចូលទៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ងងឹតនោះ ទ្វារក៏បានបិទផាំងដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ សំឡេងដ៏ច្បាស់នោះបានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) គ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹមម្ដងទៀត។ ក្រសែភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងមើលជុំវិញបន្ទប់ដែលមើលទៅដូចជាកន្លែងចោលសំរាម ខណៈដែលគេដើរតាម អៅ ធួ (Ao Tuo) ឡើងលើជណ្តើរឈើដ៏ពុកផុយ ដែលរង្គើហាក់ដូចជាហៀបនឹងបាក់ស្រុត។ ជាចុងក្រោយ ពួកគេបានមកដល់ជាន់ខ្ពស់បំផុត បន្ទាប់ពីបានជួបប្រទះការវាយប្រហារចម្លែកៗពីរបីទៀត។

នៅពេលឡើងមកដល់ខាងលើ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដកដង្ហើមធំតិចៗ។ គេងើបក្បាលមើលទ្វារឈើមួយនៅចុងច្រកផ្លូវ រួចងាកទៅសួរ អៅ ធួ (Ao Tuo) ថា៖ «វាគួរតែនៅទីនេះមែនទេ?»

អៅ ធួ (Ao Tuo) ងក់ក្បាល។ បន្ទាប់មកគាត់បានឱនមើលសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ ដែលមានរន្ធតូចៗមួយចំនួនដែលបណ្តាលមកពីសារធាតុរាវស៊ីរេចរឹល (Corrosive liquid) ពីជណ្តើរ។ គាត់បានពេបមាត់ រួចខាំធ្មេញនិយាយថា៖ «អាសម្លាញ់ចាស់ម្នាក់នេះ... ជំនួសឱ្យការរៀនចម្រាញ់ថ្នាំឱ្យបានត្រឹមត្រូវ គេបែរជាចូលចិត្តលេងរបស់ដែលមិនសមភ្នែកអ្នកដទៃបែបនេះទៅវិញ...»

ឮការរអ៊ូរទាំនេះ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ក៏លួចសើចក្នុងចិត្ត។

«អាណាថាវាមិនត្រឹមត្រូវ? តើរបស់ទាំងនេះរបស់ខ្ញុំវាមិនត្រឹមត្រូវត្រង់ណា? អាសម្លាញ់ចាស់ កុំស្មានថាគ្រាន់តែឯងជាអនុប្រធានសមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ហើយខ្ញុំមិនហ៊ានដេញឯងចេញឱ្យសោះ!» ខណៈពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) កំពុងលួចសើច សំឡេងចាស់មួយស្រាប់តែបន្លឺឡើងស្តីបន្ទោសពីក្នុងបន្ទប់នៅចុងច្រកផ្លូវ។

«ឯងហ្នឹងហើយដែលជាអាសម្លាញ់ចាស់»។ អៅ ធួ (Ao Tuo) ឡើងភ្នែក រួចគ្រវីដៃអាវដោយមិនសុខចិត្ត និងនាំ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដើរចូលទៅតាមច្រកផ្លូវ រហូតដល់មុខបន្ទប់។ បន្ទាប់មក គាត់បានលើកជើងធាក់ទ្វារបន្ទប់ដែលហាក់ដូចជាធ្វើពីឈើនោះយ៉ាងខ្លាំង។

«ឆឹង!»

នៅពេលជើងធាក់ចំទ្វារបន្ទប់ សំឡេងលោហៈដ៏ច្បាស់មួយស្រាប់តែបន្លឺឡើង។ ភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ញ័រទទាក់នៅពេលឮបែបនេះ ហើយប្រញាប់ងាកទៅមើលទឹកមុខដ៏ជូរចត់របស់ អៅ ធួ (Ao Tuo)។ គេប្រញាប់ដកថយក្រោយពីរបីជំហានយ៉ាងរហ័ស។

«ហា ហា អាសម្លាញ់ចាស់ បន្ទាប់ពីលើកមុនឯងធាក់ទ្វារឈើរបស់ខ្ញុំបាក់ ខ្ញុំបានប្តូរវាទៅជាដែកថែបវិញហើយ។ ហា ហា តើសប្បាយទេ?» ពីក្នុងបន្ទប់ សំឡេងសើចដ៏ខ្លាំងរបស់បុរសចំណាស់បានបន្លឺឡើងម្តងទៀតក្នុងន័យឌឺដង។

«អាសម្លាញ់ចាស់...» ផ្ទៃមុខរបស់ អៅ ធួ (Ao Tuo) ប្រែជាជូរចត់ ខណៈគាត់ដកដង្ហើមចូលធំៗ។ ទឹកមុខរបស់គាត់ប្រែជាខឹងសម្បារបន្តិចម្តងៗ។ ពីក្នុងខ្លួនរបស់គាត់ ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) ដ៏ខ្លាំងក្លាបានចាប់ផ្តើមផ្ទុះឡើង និងរុំព័ទ្ធ អៅ ធួ (Ao Tuo) ដូចជាមនុស្សដែលកំពុងឆេះដោយអណ្តាតភ្លើង។

«ពិតជា ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) ដ៏ខ្លាំងមែន... កម្លាំងរបស់គាត់យ៉ាងហោចណាស់ក៏ស្ថិតក្នុង លំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling) ដែរ»។ ឃើញ ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) ពណ៌លឿងចាស់ដែលកំពុងវិលវល់លើរាងកាយរបស់ អៅ ធួ (Ao Tuo) ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ប្រញាប់ថយក្រោយពីរជំហានទៀត ខណៈលួចកោតសរសើរក្នុងចិត្ត។

ជាមួយនឹងរាងកាយដែលគ្របដណ្តប់ដោយ ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) អៅ ធួ (Ao Tuo) បានលើកជើងធាក់ទ្វារដែកនោះយ៉ាងខ្លាំងម្តងទៀត។

«ឌាំង!» បន្ទាប់ពីសំឡេងផ្ទុះដ៏ធ្ងន់បន្លឺឡើងក្នុងច្រកផ្លូវ ទ្វារនោះក៏ហោះចូលទៅក្នុងបន្ទប់។

«អ្ហាយ! អាសម្លាញ់ចាស់ ឯងធ្វើមែនទែនឬ!» នៅពេលទ្វារហោះចូលទៅក្នុងបន្ទប់ សំឡេងស្រែកចម្លែកមួយបានបន្លឺឡើងភ្លាមៗពីខាងក្នុង។

«ហឹស» អៅ ធួ (Ao Tuo) ស្រមុះ រួចដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ដោយជើងដែលរាងរឹងបន្តិច។ ភ្នែករបស់គាត់សម្លឹងជុំវិញបន្ទប់ រហូតដល់ឃើញបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលស្លៀកពាក់សាមញ្ញ។ គាត់ញញឹមយ៉ាងត្រជាក់៖ «ហ្គូ ធើ (Gu Te) តើឯងជឿទេថា ខ្ញុំនឹងយកឈ្មោះរបស់ដែលឯងលាក់ទុកនៅទីនេះទាំងអស់ សរសេរលើក្រដាស ហើយប្រកាសប្រាប់ពិភពខាងក្រៅឱ្យដឹង?»

«ហេហេ កុំអី... កុំអី... ខ្ញុំគ្រាន់តែលេងសើចទេ»។ ឮការគំរាមកំហែងនេះ បុរសចំណាស់ក្នុងឈុតពណ៌ប្រផេះប្រញាប់គ្រវីដៃ និងញញឹមសុំទោស។

«ហឹស» អៅ ធួ (Ao Tuo) គ្រវីដៃអាវ រួចងាកមកខាងក្រៅទ្វារ៖ «ចូលមក ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan)»។

«ហ៎ា ឯងនាំមនុស្សមកជាមួយដែរឬ? តើឯងចង់ធ្វើអ្វី?» ឃើញបែបបទរបស់ អៅ ធួ (Ao Tuo) ភ្នែករបស់ ហ្គូ ធើ (Gu Te) បើកធំៗ ខណៈនិយាយទាំងទឹកមុខប្រុងប្រយ័ត្ន។

អៅ ធួ (Ao Tuo) ពេបមាត់ ខ្ជិលនឹងខ្វល់ខ្វាយជាមួយមនុស្សឆ្កួតម្នាក់នេះ។

ដើរចូលក្នុងបន្ទប់យឺតៗ ក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានសម្លឹងមើលជុំវិញបន្ទប់តាមទម្លាប់។ នៅពេលភ្នែករបស់គេសម្លឹងចំកញ្ចក់ដាក់អីវ៉ាន់មួយក្នុងបន្ទប់ ទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលក៏លេចឡើងភ្លាមៗ។

«ផ្កាវិញ្ញាណភ្លើងប្រាំពីរស្រទាប់ (Fire Heart Seven Leaf Flower)? ស្មៅឈាមត្បូង (Blood Crystal Grass)? ថ្មបេះដូងខៀវ (Blue Heart Rock)?...»

ឃើញរបស់ដែលកម្រ និងមានតម្លៃទាំងនេះត្រូវបានប្រមូលផ្តុំនៅទីនេះ មាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) សឹងតែហើបចំហរ។ ការប្រមូលទុកនៅទីនេះ ពិតជាសម្បូរបែបពេកហើយមែនទេ?

«ហៃ ហៃ... អាល្អិត តើឯងកំពុងមើលអ្វី? កំពុងមានគំនិតចង់បានកំណប់របស់ខ្ញុំមែនទេ?» ឃើញទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ហ្គូ ធើ (Gu Te) ប្រញាប់លោតមកជិត និងសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) យ៉ាងកាចសាហាវ។

«អឺ...» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ញញឹមដោយភាពអៀនខ្មាស រួចដកក្រសែភ្នែកមកវិញ ហើយសម្លឹងមើលបុរសចំណាស់រូបនេះ។ គេពិបាកនឹងស្រមៃក្នុងចិត្តណាស់ថា បុរសចំណាស់ដែលមើលទៅស្គមស្គាំងម្នាក់នេះ គឺជាបងប្រុសរបស់ ស្ដេចថ្នាំ ហ្គូ ហេ (Pill-King Gu He) ដ៏ល្បីល្បាញក្នុង អាណាចក្រ ជា ម៉ា (Jia Ma Empire)។

«គ្រហែម សុំទោសផង លោកព្រឹទ្ធាចារ្យ ហ្គូ ធើ (Gu Te) ពេញមួយជីវិតខ្ញុំ ខ្ញុំមិនដែលឃើញរបស់ចម្លែក និងមានតម្លៃច្រើនបែបនេះទេ។ មើលការប្រមូលផ្ដុំដ៏អស្ចារ្យនេះទៅ ខ្ញុំគិតថាគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុង អាណាចក្រ ជា ម៉ា (Jia Ma Empire) អាចប្រៀបធៀបជាមួយលោកបានឡើយ»។ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) និយាយទាំងស្នាមញញឹម។

«...អាល្អិត ឯងពូកែនិយាយណាស់។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលឯងនិយាយគឺពិតជាត្រឹមត្រូវ»។ ឮពាក្យលើកជើងតិចៗរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ទឹកមុខកាចសាហាវរបស់ ហ្គូ ធើ (Gu Te) ក៏ប្រែជាទន់ភ្លន់បន្តិច។ គាត់ងក់ក្បាលទទួលស្គាល់ពាក្យទាំងនោះយ៉ាងចំៗ។

«តើឯងមកទីនេះមានការអ្វី? ប្រញាប់និយាយមក ខ្ញុំរវល់ណាស់»។ ងាកមកអង្គុយលើតុដែលគរទៅដោយរបស់របរបាក់បែក ហ្គូ ធើ (Gu Te) លើកជើងឡើង រួចសួរ។

«អាល្អិតនេះមកទីនេះដើម្បីរកឯងឱ្យជួយរឿងមួយ»។ អៅ ធួ (Ao Tuo) ក្រឡេកភ្នែក រួចក្រឡេកមើលកៅអីក្បែរនោះដែលពេញដោយធូលី។ គាត់បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម និងឈរនិយាយ។

«អូ? ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់គេទេ។ ហេតុអ្វីគេមករកខ្ញុំ? កុំប្រាប់ខ្ញុំថា គេមានកំណប់ចម្លែកចង់លក់ឱ្យខ្ញុំឱ្យសោះ។ ហេហេ ល្អណាស់... ឱ្យតែឯងអាចធ្វើឱ្យខ្ញុំពេញចិត្ត ខ្ញុំនឹងផ្តល់តម្លៃដែលឯងពេញចិត្តដូចគ្នា!» ភ្នែករបស់ ហ្គូ ធើ (Gu Te) ភ្លឺឡើង ខណៈគាត់សម្លឹងមើលទៅចិញ្ចៀនដែលនៅម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan)។

«គ្រហែម... ទេ លោកព្រឹទ្ធាចារ្យ ហ្គូ ធើ ខ្ញុំមិនមែនមកលក់កំណប់ទេ ខ្ញុំមកសាកសួរអំពី...» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) គ្រវីក្បាល រួចសម្លឹងចំមុខ ហ្គូ ធើ (Gu Te)។ គេសួរតិចៗថា៖ «ខ្ញុំចង់សាកសួរថាតើលោកមានរក្សាទុក ទឹកវិញ្ញាណត្រជាក់ (Ice Spirit Cold Fountain) ខ្លះនៅក្នុងដៃដែរឬទេ?»

ឮបែបនេះ ហ្គូ ធើ (Gu Te) ភាំងមួយភ្លែត។ បន្ទាប់មក គាត់គ្រវីក្បាលដូចកង្ហារ៖ «គ្មានទេ គ្មានទេ។ ឯងរកខុសមនុស្សហើយ។ ខ្ញុំគ្មានរបស់ហ្នឹងទេ»។

ឃើញ ហ្គូ ធើ (Gu Te) ធ្វើចរិតដូចក្មេង ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានត្រឹមតែញញឹមជូរចត់ និងគ្រវីក្បាល។ នៅពេលគេរៀបរាប់ពី ទឹកវិញ្ញាណត្រជាក់ (Ice Spirit Cold Fountain) អម្បាញ់មិញ គេបានសង្កេតឃើញយ៉ាងច្បាស់នូវភាពភ្ញាក់ផ្អើលដែលឆ្មាបបោសកាត់មុខរបស់ ហ្គូ ធើ (Gu Te)។ ប្រហែលជា ហ្គូ ធើ (Gu Te) ភ្ញាក់ផ្អើលថាតើ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដឹងដំណឹងថារូបគាត់មានវាមកពីណា។

«អាសម្លាញ់ចាស់ ឈប់កុហកទៅ។ កាលពីលើកមុន ឯងមិនប្រាប់ខ្ញុំទេឬ? ឯងបានទឹកវិញ្ញាណត្រជាក់មួយដបតូចពីអ្នកផ្សេង។ ខ្ញុំនៅចាំច្បាស់ណាស់»។ អៅ ធួ (Ao Tuo) និយាយទាំងស្នាមញញឹម។

«ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ! អាសម្លាញ់ចាស់។ ថ្ងៃក្រោយកុំមកទីនេះទៀតឱ្យសោះ»។ ដោយសារតែការភូតកុហកត្រូវបានលាតត្រដាង ហ្គូ ធើ (Gu Te) ក៏ខឹងសម្បារភ្លាមៗ និងស្តីបន្ទោសដោយភាពអាម៉ាស់។

អៅ ធួ (Ao Tuo) គ្រវីដៃ រួចនិយាយទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ថា៖ «ខ្ញុំនាំឯងមកជួបគេហើយ។ រឿងដែលធ្វើឱ្យគេព្រមប្រគល់ ទឹកវិញ្ញាណត្រជាក់ (Ice Spirit Cold Fountain) ឱ្យឯង គឺអាស្រ័យលើខ្លួនឯងហើយ។ ខ្ញុំនឹងចាំឯងនៅខាងក្រៅ»។ បន្ទាប់ពីនិយាយចប់ អៅ ធួ (Ao Tuo) ក៏ដើរចេញពីបន្ទប់។ នៅពេលគាត់ហៀបនឹងចេញផុត គាត់បានប៉ះផ្នែកម្ខាងនៃជញ្ជាំងថ្នមៗ។ ភ្លាមៗនោះ ទ្វារឈើមួយបានងើបឡើងបន្តិចម្តងៗពីមាត់ទ្វារ និងបិទជិតបន្ទាប់ពីគាត់ដើរចេញផុត។

ឃើញ អៅ ធួ (Ao Tuo) ចាកចេញទៅ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ក៏ងក់ក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម។ គេគ្រវីដៃបោសធូលីលើកៅអី រួចអង្គុយចុះទល់មុខ ហ្គូ ធើ (Gu Te)។

ហ្គូ ធើ (Gu Te) ក្រឡេកមើលទ្វារដែលបិទជិត រួចងាកមកមើល ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan)។ គាត់បន្លឺសំឡេងតាមច្រមុះ «អាល្អិត បំភ្លេចវាទៅ។ ខ្ញុំនឹងមិនប្រគល់ ទឹកវិញ្ញាណត្រជាក់ (Ice Spirit Cold Fountain) ឱ្យឯងដាច់ខាត»។

លោកព្រឹទ្ធាចារ្យ ហ្គូ ធើ ខ្ញុំជឿថាគ្មានការដោះដូរណាមួយក្នុងលោកនេះដែលមិនអាចសម្រេចបានឡើយ។ ប្រសិនបើការដោះដូរមិនជោគជ័យ វាមានន័យថាភាគីម្ខាងទៀតមិនទាន់បានយករបស់ដែលភាគីម្ខាងទៀតចាប់អារម្មណ៍ចេញមកដោះដូរនៅឡើយ»។ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) និយាយទាំងស្នាមញញឹម។

«អូ? ចុះបើឯងដឹងរឿងនេះហើយ ហេតុអ្វីនៅទីនេះទៀត? កុំប្រាប់ខ្ញុំថាឯងត្រូវការវាយកទៅសង្គ្រោះជីវិតមនុស្សអីឱ្យសោះ។ ខ្ញុំគ្មានចិត្តអាណិតអាសូរឥតប្រយោជន៍បែបនេះទេ»។ លើកចិញ្ចើមពណ៌ខ្មៅដិត ហ្គូ ធើ (Gu Te) ក្រឡេកមើល ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan)។ ស្នាមញញឹមរបស់គាត់បង្កប់ដោយការឌឺដង។ ហាក់ដូចជាគាត់មិនគិតថា ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) អាចមានរបស់អ្វីដែលធ្វើឱ្យគាត់ចាប់អារម្មណ៍ឡើយ។

បាតដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) អង្អែលចង្កាយឺតៗ ខណៈមាត់បិទជិត។ គេហាក់ដូចកំពុងពិចារណាថាតើរបស់ប្រភេទណាដែលអាចធ្វើឱ្យ ហ្គូ ធើ (Gu Te) ចាប់ចិត្តបាន។

«ហេហេ អាល្អិត តើឯងពិតជាមានរបស់មែនឬ? ប៉ុន្តែខ្ញុំប្រាប់ឯងជាមុន កុំយក វិធីសាស្ត្រដាំដុះ (Qi Methods) ឬ បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ (Dou Techniques) ចេញមកឱ្យសោះ។ ទោះបីជាវាមានតម្លៃមែន ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនចាប់អារម្មណ៍ទេ។ អ្វីដែលខ្ញុំចូលចិត្តបំផុត... គឺគ្រឿងផ្សំកម្រៗ»។ ឃើញសកម្មភាពរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ហ្គូ ធើ (Gu Te) ក៏ចាប់ផ្តើមចាប់អារម្មណ៍បន្តិចដែរ។ ម្រាមដៃរបស់គាត់ចង្អុលទៅកាន់គ្រឿងផ្សំកម្រៗជាច្រើនក្នុងបន្ទប់ ទាំងសើចនិយាយ។

ម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) គោះតុតិចៗ។ គេនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះធំ មុននឹងម្រាមដៃអង្អែលចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់។ បន្ទាប់ពីកន្ត្រាក់ម្រាមដៃ ដបត្បូងតូចមួយក៏លេចឡើងលើបាតដៃរបស់គេ។

ឃើញដបត្បូងពណ៌បៃតងត្បូងមរកតក្នុងដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ហ្គូ ធើ (Gu Te) លើកចិញ្ចើមឡើង។ ភាពចង់ដឹងចង់ឃើញតិចៗបានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់គាត់។

ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) អង្អែលដបតូចនោះដោយក្ដីស្រឡាញ់ (មិនចង់បែក)។ បន្ទាប់មក គេក៏បើកគម្របដបយឺតៗ និងដាក់វាយ៉ាងថ្នមៗលើតុ។ ភ្លាមៗនោះ ចំហាយពណ៌ស្វាយមួយបានហក់ឡើងពីខាងក្នុង។ នៅខណៈនោះ សីតុណ្ហភាពក្នុងបន្ទប់តូចនេះហាក់ដូចជាកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង។

ភ្នែករបស់ ហ្គូ ធើ (Gu Te) រួមតូចបន្តិច នៅពេលគាត់មានអារម្មណ៍ថាខ្យល់ជុំវិញកាន់តែក្តៅ ហើយគាត់បានសម្លឹងមើលទៅចំហាយអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយនៅក្នុងបន្ទប់។