រូបកាយពិសមហន្តរាយ

ថ្ងៃខែបានកន្លងផុតទៅបន្តិចម្តងៗ ខណៈដែលសៀវយ៉ាន (Xiao Yan) ហ្វឹកហាត់ដោយស្ងប់ស្ងាត់នៅក្នុងជ្រលងភ្នំដាច់ស្រយាល។ ចាប់តាំងពីសៀវយ៉ានចាប់ផ្តើមចម្រាញ់ភ្លើងពណ៌ស្វាយមក រយៈពេលកន្លះខែក៏បានកន្លងផុតទៅ។

ក្នុងអំឡុងពេលកន្លះខែនេះ សៀវយ៉ានស្ទើរតែបោះបង់ចោលការហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) របស់គេ ហើយបានបញ្ជូនថាមពលទាំងអស់ដែលរាងកាយស្រូបយកបានទៅឱ្យភ្លើងពណ៌ស្វាយ ដែលប្រៀបដូចជារណ្តៅគ្មានបាត។ លទ្ធផលនៃភាពឆ្កួតលីលានេះគឺច្បាស់ណាស់៖ ភ្លើងពណ៌ស្វាយដែលធ្លាប់តែមានទំហំប៉ុនម្រាមដៃកូន បានរីកធំជាងមុនដល់ទៅដប់ដង។ នៅល្បឿននេះ គេត្រូវការពេលតែកន្លះខែទៀតប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីឱ្យភ្លើងពណ៌ស្វាយឈានដល់កម្រិតដែលចាំបាច់សម្រាប់វិវត្តវិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ (Qi Method)។

វាគឺជាថ្ងៃហ្វឹកហាត់ក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ក្តៅហែងមួយទៀត។ សៀវយ៉ានអង្គុយលើដុំថ្ម សម្លៀកបំពាក់ជោកដោយញើស។ បន្ទាប់ពីហ្វឹកហាត់អស់រយៈពេលពីរម៉ោង គេក៏បានបញ្ចប់ការហ្វឹកហាត់នៅពេលសីតុណ្ហភាពចាប់ផ្តើមថយចុះ។

សៀវយ៉ានរលាស់ខ្លួន រួចបិទភ្នែកពិនិត្យមើលក្នុងខ្លួន។ នៅពេលឃើញភ្លើងពណ៌ស្វាយលូតលាស់បន្តិចទៀត គេក៏ញញឹមដោយក្តីពេញចិត្ត រួចក្រោកឈរឡើងលោតចុះឡើងៗ។ ក្រោយពីហាលថ្ងៃអស់កន្លះខែ ស្បែករបស់សៀវយ៉ានបានប្រែជាពណ៌ស្រអែម។ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់សង្ហារបស់គេក៏មើលទៅហាក់ដូចជាមានភាពចាស់ទុំជាងមុន ដោយសារតែភាពអត់ធ្មត់ក្នុងការហ្វឹកហាត់។

នៅពេលជើងដែលស្ពឹកស្រពន់ត្រឡប់មកជាធម្មតាវិញ សៀវយ៉ានបានលូកដៃចេញរួចចុចម្រាមដៃ។ ភ្លាមៗនោះ ដុំភ្លើងពណ៌ស្វាយដ៏ធំមួយបានឆាបឆេះឡើងបាំងបាត់បាតដៃរបស់គេទាំងស្រុង។ ឥឡូវនេះ ភ្លើងពណ៌ស្វាយតូចដែលធ្លាប់តែចេញពីចុងម្រាមដៃ អាចគ្របដណ្តប់ដៃរបស់គេទាំងមូលបានហើយ។

សៀវយ៉ានញញឹម ខណៈសម្លឹងមើលដៃដែលហ៊ុមព័ទ្ធដោយភ្លើងពណ៌ស្វាយ។ គេក្តាប់ដៃយ៉ាងណែន រួចដាល់ចេញមួយដៃយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្លាមៗនោះ កម្តៅដ៏ខ្ពស់បានធ្វើឱ្យខ្យល់នៅពីមុខគេឡើងកម្តៅរហូតដល់មើលទៅវៀចវេរ និងស្រវាំងភ្នែក។

សៀវយ៉ានលេងជាមួយភ្លើងពណ៌ស្វាយមួយសន្ទុះ រួចក៏បញ្ចូលវាទៅក្នុងខ្លួនវិញ។ រាងកាយរបស់គេញ័របន្តិច រួចស្លាបពពកស្វាយ (Purple Cloud Wings) ក៏លេចចេញពីខ្នង។ គេញញឹមដាក់ស្លាបពណ៌ខ្មៅដែលមានពន្លឺពណ៌ស្វាយ រួចលោតចុះទៅក្នុងជ្រលងភ្នំ។ គេបានចុះចតយ៉ាងទន់ភ្លន់នៅមុខផ្ទះតូចដោយប្រើបាតដៃស្រូប (Vacuum Hand - ក្នុងន័យនេះគឺប្រើកម្លាំងរុញច្រាន) ដើម្បីបន្ធូរកម្លាំងទម្លាក់ខ្លួន។

នៅពេលដើរចូលទៅជិតផ្ទះតូច សៀវយ៉ានបានជ្រួញចិញ្ចើម។ ជាធម្មតា គ្រូពេទ្យទេពអប្សរត្រូវត្រឡប់មកពីបេះថ្នាំវិញហើយ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាថ្ងៃនេះស្ងាត់ម្ល៉េះ?

ដោយមានការសង្ស័យ សៀវយ៉ានបានទៅដល់មុខផ្ទះ រួចគោះទ្វារឈើ ប៉ុន្តែគ្មានសំឡេងឆ្លើយតបឡើយ។ គេគោះពីរបីដងទៀត ប៉ុន្តែនៅតែដូចដើម។ ចិត្តរបស់គេចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍មិនស្រួល។ គេសម្រេចចិត្តធាក់ទ្វារឈើនោះឱ្យរបើកចេញ។

ក្រោយពីធាក់ទ្វាររួច សៀវយ៉ានក៏ប្រញាប់ចូលទៅខាងក្នុង ប៉ុន្តែឃើញថាបន្ទប់ពោរពេញទៅដោយផ្សែង ដែលធ្វើឱ្យគេក្អកពីរបីដង។ គេប្រើបាតដៃបញ្ចេញកម្លាំងបោកបក់ផ្សែងចេញពីផ្ទះស្បូវនោះឱ្យអស់។

នៅពេលផ្សែងរលាយបាត់ សៀវយ៉ានបានឃើញគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ (Little Fairy Doctor) ដេកនៅលើគ្រែដោយបិទភ្នែកជិត។ ផ្ទៃមុខដែលធ្លាប់តែស្រស់ថ្លា ឥឡូវនេះត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយពណ៌ប្រាំពីរយ៉ាងចម្លែក។

ឃើញគ្រូពេទ្យទេពអប្សរហាក់ដូចជាលែងដកដង្ហើម សៀវយ៉ានក៏ស្លន់ស្លោ។ គេហៀបនឹងរត់ទៅរកនាង ប៉ុន្តែស្រាប់តែវិញ្ញាណមួយបានហោះចេញពីចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅ រួចស្រែកថា៖ «កុំទៅជិតនាងឱ្យសោះ!»

សម្រែករបស់យ៉ាវឡាវ (Yao Lao) បានធ្វើឱ្យសៀវយ៉ានភ័យញ័រខ្លួន និងឈប់នៅមួយកន្លែង។ គេសម្លឹងមើលយ៉ាវឡាវដោយភាពងឿងឆ្ងល់។

«បើអ្នកចង់ស្លាប់ អ្នកអាចទៅប៉ះនាងបាន» យ៉ាវឡាវនិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ ខណៈសម្លឹងមើលមុខដែលមានពណ៌ប្រាំពីររបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់។

«ហេតុអ្វី?» សៀវយ៉ានសួរដោយក្តីបារម្ភ។

យ៉ាវឡាវមិនឆ្លើយទេ វិញ្ញាណរបស់គាត់ហោះក្រឡឹងជុំវិញគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលសន្លប់នោះពីរបីជុំ រួចដកដង្ហើមធំ៖ «វាពិតមែន...»

«តើនាងកើតអ្វីឱ្យប្រាកដទៅ?» សៀវយ៉ានសួរយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។

«មើលដៃនាងទៅ» យ៉ាវឡាវចង្អុលទៅដបត្បូងដែលបើកគម្របនៅក្នុងដៃគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។ ក្នុងនោះមានកញ្ចប់ថ្នាំពណ៌ខ្មៅតូចមួយ។ សៀវយ៉ានដើរចូលទៅជិតបន្តិច រួចហិតក្លិនថ្នាំនោះ។ ភ្លាមៗនោះ គេមានអារម្មណ៍វិលមុខ និងចង់ក្អួត រហូតត្រូវបង្ខំចិត្តអង្គុយចុះលើដី។ «ថ្នាំពិសអីក៏ខ្លាំងម្ល៉េះ? របស់នេះអាចសម្លាប់សូម្បីតែលំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ប្រសិនបើពួកគេមិនប្រុងប្រយ័ត្ន»។

យ៉ាវឡាវងក់ក្បាលញញឹម៖ «មែនហើយ សូម្បីតែខ្ញុំក៏ត្រូវទទួលស្គាល់ថា ក្មេងស្រីម្នាក់នេះពិតជាមានខ្លួនប្រាណដ៏អស្ចារ្យក្នុងការធ្វើថ្នាំពិស»។

«មើលមាត់នាងទៅ» យ៉ាវឡាវបន្តចង្អុលបង្ហាញ។ នៅលើបបូរមាត់ក្រហមរបស់នាង មាននៅសេសសល់កម្ទេចថ្នាំពណ៌ខ្មៅ។ ជាក់ស្តែងណាស់ គឺនាងបានលេបថ្នាំពិសពណ៌ខ្មៅនៅក្នុងដៃនោះ។

«នាងលេបថ្នាំពិសសម្លាប់ខ្លួនឯង? វាមិនអាចទៅរួចទេ! គ្មានហេតុផលអីដែលនាងត្រូវសម្លាប់ខ្លួនឯងសោះ?» សៀវយ៉ានរអ៊ូរទាំដោយភាពងឿងឆ្ងល់។

«អ្នកណាថាភ្នែកនាងសម្លាប់ខ្លួន? តើអ្នកធ្លាប់ឃើញខ្មោចណាស្អាតបែបនេះទេ?» យ៉ាវឡាវពេបមាត់និយាយ។

«កម្លាំងនាងត្រឹមតែលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ផ្កាយមួយ តើនាងអាចទ្រាំទ្រនឹងរបស់ដែលសម្លាប់សូម្បីតែលំដាប់គ្រូបានយ៉ាងម៉េចទៅ?» សៀវយ៉ានដើរចុះឡើងដោយភាពព្រួយបារម្ភ។

«ប្រសិនបើនាងជាមនុស្សធម្មតា នាងប្រាកដជាស្លាប់។ ប៉ុន្តែ...» យ៉ាវឡាវសម្លឹងមើលរូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាតដែលកំពុងដេកលក់ រួចពោលតិចៗថា៖ «ប៉ុន្តែនាងមិនស្លាប់ឡើយ»។

«តើលោកគ្រូចង់មានន័យថាម៉េច?»

«នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ មានរូបកាយពិសេសម្យ៉ាង ដែលត្រូវបានគេឱ្យឈ្មោះថា... "រូបកាយពិសពីកំណើត" (Natural Poison Body) ឬ "រូបកាយពិសមហន្តរាយ" (Woeful Poison Body) ព្រោះការលេចឡើងនៃរូបកាយពិសបែបនេះ ជាធម្មតានឹងនាំមកនូវមហន្តរាយដល់អ្នកដទៃ»។

យ៉ាវឡាវបានរៀបរាប់ប្រាប់សៀវយ៉ានអំពីអាថ៌កំបាំងនៃទ្វីបកម្លាំងធាតុថា កាលពីមុនមានស្ត្រីម្នាក់ដែលមានរូបកាយពិសមហន្តរាយនេះ។ ក្នុងគ្រាមួយដែលនាងខឹងសម្បារ នាងបានបំពុលដីធ្លីនៃអាណាចក្រទាំងមូល បណ្តាលឱ្យមនុស្សរាប់សែននាក់ត្រូវស្លាប់បាត់បង់ជីវិត។

«ហ៊ឹម...» ឮសម្តីនោះ សៀវយ៉ានក៏ស្រូបខ្យល់ត្រជាក់ចូលក្នុងសួត។ មនុស្សរាប់សែននាក់ត្រូវបានសម្លាប់ដូចជាសម្លាប់មាន់អ៊ីចឹងមែនទេ?

យ៉ាវឡាវបន្តថា កាលនោះមានអ្នកខ្លាំងជាច្រើនបានទៅសងសឹកស្ត្រីម្នាក់នោះ ប៉ុន្តែពួកគេត្រូវបានចាញ់ក្រោមដៃនាងទាំងអស់។ អ្នកដែលខ្សោយបំផុតគឺលំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling) ហើយអ្នកខ្លាំងបំផុតគឺជាលំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ផ្កាយប្រាំបួន ដែលហៀបនឹងឈានចូលលំដាប់បុព្វបុរស (Dou Zong) ទៅហើយ។ ប៉ុន្តែពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែត្រូវស្លាប់ក្រោមដៃនាង។

ចុងក្រោយ សូម្បីតែអ្នកខ្លាំងលំដាប់បុព្វបុរស (Dou Zong) ក៏ត្រូវចំណាយពេលដប់ឆ្នាំ ដើម្បីបន្សាបជាតិពិសដែលនាងបានបន្សល់ទុកក្នុងខ្លួនដែរ ទើបអាចជាសះស្បើយពេញលេញ។ ម្ភៃឆ្នាំក្រោយមក ស្ត្រីម្នាក់នោះបានលេចមុខម្តងទៀត ជាមួយនឹងកម្លាំងលំដាប់បុព្វបុរស (Dou Zong) ដែលធ្វើឱ្យគ្មាននរណាហ៊ានទៅប៉ះពាល់នាងឡើយ។

«ម្ភៃឆ្នាំ... ពីលំដាប់អធិរាជផ្កាយប្រាំ ឡើងដល់លំដាប់បុព្វបុរស។ ល្បឿននេះពិតជាមិនធម្មតាមែន» សៀវយ៉ាននិយាយទាំងគ្រវីក្បាល។

យ៉ាវឡាវងក់ក្បាល រួចសម្លឹងមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរនៅលើគ្រែ រួចនិយាយតិចៗថា៖ «ក្រោយមក ខ្ញុំធ្លាប់បានជួបស្ត្រីម្នាក់នោះម្តង នៅពេលខ្ញុំរកឃើញរុក្ខឱសថវិញ្ញាណមួយ ហើយពួកយើងក៏បានប្រយុទ្ធគ្នា»។

ភ្នែករបស់សៀវយ៉ានបើកធំៗ។ នេះជាលើកទីមួយហើយដែលគេឮយ៉ាវឡាវនិយាយពីអតីតកាលរបស់គាត់។ គេប្រញាប់សួរថា៖ «តើលទ្ធផលយ៉ាងណាដែរ?»

«លទ្ធផល...» យ៉ាវឡាវញញឹមងើបក្បាលឡើង ភ្នែកដែលស្រអាប់របស់គាត់ហាក់ដូចជាកំពុងនឹកឃើញរឿងចាស់ៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់ញញឹមតិចៗ៖ «លទ្ធផលគឺ... ខ្ញុំឈ្នះនាងបានបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ»។

សៀវយ៉ានស្រូបខ្យល់ចូលយ៉ាងខ្លាំង ផ្ទៃមុខរបស់គេពោរពេញទៅដោយក្តីរំភើប និងតក់ស្លុត។