ការសញ្ជឹងគិតដ៏ចម្លែក

បន្ទាប់ពីប្រមូលរបស់របររួចរាល់ សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) បានចាកចេញពីរូងភ្នំ។ នៅពេលនេះ មេឃកំពុងស្ថិតនៅត្រង់ពាក់កណ្តាលអាធ្រាត្រ (ថ្ងៃត្រង់)។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅហែងបានចាំងជះមកលើភ្នំទាំងមូល ហាក់ដូចជាចង់ដុតរំលាយអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។

បន្ទាប់ពីលោតចុះពីរូងភ្នំ និងដើរបានពីរបីជំហាន គេក៏បានជួបគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ (Little Fairy Doctor) ដោយចៃដន្យ ដែលនាងកំពុងកាន់កន្ត្រកផ្កា និងទើបតែត្រឡប់មកពីបេះរុក្ខឱសថវិញ។ នៅខណៈនោះ នាងបានយកក្រណាត់ពណ៌បៃតងមករុំក្បាល មើលទៅដូចជាក្មេងស្រីអ្នកភូមិដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់។ សៀវយ៉ានមានអារម្មណ៍អស់សំណើចបន្តិច គេគ្រវីក្បាលញញឹម ហើយពោលពាក្យសួរសុខទុក្ខនាង។

គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានញញឹមយ៉ាងផ្អែមល្ហែមទៅកាន់សៀវយ៉ាន ខណៈដែលភ្នែករបស់នាងសម្លឹងទៅកាន់រូងភ្នំ។ នាងឆ្លាតគ្រាន់បើដែលមិនសួរដេញដោលអ្វីទាំងអស់ ព្រោះមនុស្សគ្រប់រូបសុទ្ធតែមានអាថ៌កំបាំងរៀងៗខ្លួន ហើយនាងក៏មិនមែនជាករណីលើកលែងដែរ។ ដូច្នេះ នាងមិនបានជីកឫសជីកគល់ពីអ្វីដែលសៀវយ៉ានធ្វើនៅក្នុងរូងភ្នំនោះទេ ហើយធ្វើពុតជាមិនឃើញអ្វីទាំងអស់។ សៀវយ៉ានមិនបាននិយាយអ្វីពីប្រតិកម្មរបស់នាងឡើយ ប៉ុន្តែគេពិតជាសប្បាយចិត្ត និងចូលចិត្តរបៀបដែលនាងឆ្លើយតបបែបនេះ។

«ឃ្លានទេ? ខ្ញុំនឹងទៅធ្វើអាហារថ្ងៃត្រង់។»

ខណៈពេលដើរសំដៅទៅផ្ទះជាមួយសៀវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានងាកក្បាលមកញញឹមយ៉ាងស្រស់ដាក់សៀវយ៉ាន។ បន្ទាប់មក នាងបានឱនចុះ មូរដៃអាវឡើង ហើយចាប់ផ្តើមបង្កាត់ភ្លើងនៅក្នុងផ្ទះបាយថ្ម រួចរៀបចំគ្រឿងផ្សំយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ។

អង្គុយលើដុំថ្មនៅក្បែរនោះ សៀវយ៉ានសម្លឹងមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលកំពុងច្រៀងតិចៗបណ្តើរ និងធ្វើការយ៉ាងមមាញឹកបណ្តើរ ដែលធ្វើឱ្យគេញញឹមចេញមក។ នាងពិតជាក្មេងស្រីដែលមានសមត្ថភាព និងឆ្លាតវៃម្នាក់ ប៉ុន្តែជាការពិតណាស់ សៀវយ៉ានមិនភ្លេចឡើយថា ក្មេងស្រីដ៏ស្រស់ស្អាត និងបរិសុទ្ធដែលកំពុងចម្អិនអាហារដោយដៃដ៏សខ្ចីដូចត្បូងម្នាក់នេះ ក៏ជាអ្នកដែលមានជំនាញប្រើប្រាស់ថ្នាំពិសយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ និងគ្រោះថ្នាក់ផងដែរ។

គ្រូថ្នាំពិស (Poison Masters) ជាអាជីពដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះមិនសូវល្អប៉ុន្មានទេនៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Continent)។ មនុស្សជាច្រើនខ្លាចក្នុងការបង្កើតទំនាក់ទំនងជាមួយគ្រូថ្នាំពិស ព្រោះពួកគេអាចប្រើវិធីបំពុលដែលមិនអាចការពារបាន ដែលធ្វើឱ្យសត្រូវ សូម្បីតែមិត្តភក្តិក៏មានអារម្មណ៍មិនស្រួលដែរ។

ស្រដៀងគ្នានេះដែរ ប្រសិនបើគ្មានជំនួយពីយ៉ាវឡាវ (Yao Lao) ដែលជាគ្រូថ្នាំកម្រិតមហាបុព្វបុរស (Grandmaster Alchemist) ការពារគេទេនោះ សៀវយ៉ានក៏ប្រហែលជាមិនហ៊ានញ៉ាំអាហារដែលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរធ្វើឱ្យដែរ។ យ៉ាងណាមិញ នៅពេលរស់នៅខាងក្រៅ ម្នាក់ៗត្រូវតែមានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់បំផុត ព្រោះជីវិតមនុស្សម្នាក់មានតែមួយគត់។

ហើយប្រហែលជាដោយសារតែសៀវយ៉ានមិនដែលបដិសេធអាហារដែលគ្រូពេទ្យទេពអប្សររៀបចំឱ្យ ក្រោយពីរស់នៅជាមួយគ្នាអស់រយៈពេលកន្លះខែមក គ្រូពេទ្យទេពអប្សរហាក់មានភាពស្និទ្ធស្នាល និងសុភាពរាបសារចំពោះសៀវយ៉ានកាន់តែខ្លាំង។ ជាការពិតណាស់ ភាពកក់ក្តៅនេះមិនមានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងស្នេហាឡើយ សៀវយ៉ានអាចដឹងភ្លាមៗថា គ្រូពេទ្យទេពអប្សរចាត់ទុកគេដូចជាមិត្តប្រុសដ៏ជិតស្និទ្ធម្នាក់។

ហើយចំពោះបេះដូងដ៏រសើបរបស់ក្មេងស្រីម្នាក់នេះ អ្វីដែលនាងត្រូវការមិនមែនច្រើនឡើយ។ ត្រឹមតែការទុកចិត្តបន្តិចបន្តួច ក៏អាចបង្កើតស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្អាតនៅលើមុខរបស់នាងបានដែរ ប៉ុន្តែគួរឱ្យស្តាយដែលអាជីពរបស់នាង បានកំណត់ឱ្យនាងទទួលបានការទុកចិត្តតិចតួចបំផុត។

ចំពោះរឿងនេះ សៀវយ៉ានមានអារម្មណ៍អៀនខ្មាសបន្តិច។ ប្រសិនបើគ្មានជំនួយពីយ៉ាវឡាវទេ គេប្រាកដជាមិនអាចទទួលបានមិត្តភាពពីគ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានឡើយ។

អង្គុយលើដុំថ្ម សៀវយ៉ានសម្លឹងមើលរូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាតដែលកំពុងរវល់ធ្វើអាហារថ្ងៃត្រង់សម្រាប់មនុស្សពីរនាក់។ គេដកដង្ហើមធំ រួចសួរភ្លាមៗថា៖ «តើនាងគ្រោងនឹងចាកចេញពីទីនេះនៅពេលណា?»

«ហាស?» ឮសំណួររបស់សៀវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានងាកក្បាលមកវិញ។ ដៃរបស់នាងបានរុញសក់ដែលធ្លាក់លើថ្ងាសចេញ រួចសម្លឹងមើលសៀវយ៉ានដោយភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង ហើយសួរតិចៗថា៖ «ហេតុអ្វី?»

«កុំយល់ច្រឡំអី ទីនេះជាកន្លែងរបស់នាង ខ្ញុំមិនហ៊ានដេញនាងចេញទេ» សៀវយ៉ាននិយាយលេងសើច។ «ដោយសារមូលហេតុខ្លះ ខ្ញុំប្រហែលជាត្រូវស្នាក់នៅទីនេះប្រហែលកន្លះខែទៅមួយខែទៀត។ ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតថា ប្រសិនបើនាងមានការប្រញាប់អ្វី នាងអាច...»

«មិនអីទេ អ្នកអាចស្នាក់នៅយូរប៉ុណ្ណាក៏បានដែរ។ ខ្ញុំពិតជាមិនមានរឿងប្រញាប់អ្វីដែលត្រូវទៅធ្វើនោះទេ។ ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា ប្រសិនបើខ្ញុំមានពេល ខ្ញុំនឹងទៅដើរផ្សងព្រេងក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុមួយរយៈ ប៉ុន្តែវាមិនមែនជារឿងប្រញាប់ឡើយ។ ពេលវេលារបស់ខ្ញុំមិនមានសម្ពាធទេ...» ដោយដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្ត គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានងាកមកសើចយ៉ាងធម្មតា។

«ដើរផ្សងព្រេងក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ? គំនិតមិនអន់ទេ» សៀវយ៉ានងក់ក្បាលយល់ស្រប។ ការដើរផ្សងព្រេងក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុក៏ជាក្តីសុបិនមួយរបស់គេដែរ។

«អ្នកចាប់អារម្មណ៍មែនទេ? បើអ៊ីចឹង យើងអាចធ្វើដំណើរជាមួយគ្នាបាន» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរនិយាយទាំងសើច ខណៈបន្ថែមអុសចូលទៅក្នុងភ្លើង។

«អា... ខ្ញុំនៅមានរឿងខ្លះដែលត្រូវធ្វើឱ្យរួចរាល់ ដូច្នេះក្នុងរយៈពេលខ្លីនេះ ខ្ញុំមិនទាន់មានគំនិត ឬពេលវេលាទំនេរធ្វើបែបនោះទេ» សៀវយ៉ានគ្រវីក្បាលសើច។

«គួរឱ្យស្តាយណាស់។ ពិបាកណាស់ទម្រាំរកបានមិត្តរួមដំណើរដែលគួរឱ្យចូលចិត្តម្នាក់» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរនិយាយដោយទឹកមុខស្តាយក្រោយបន្តិច។

«ការចេញទៅផ្សងព្រេង... គ្រាន់តែជាដំបូន្មានក្នុងនាមជាមិត្តភក្តិ៖ នាងគួរតែខំប្រឹងលាក់បាំងអត្តសញ្ញាណជាគ្រូថ្នាំពិសរបស់នាងឱ្យបានល្អបំផុត។ បើមិនដូច្នោះទេ ដំណើរផ្សងព្រេងរបស់នាងនឹងមានភាពឯកោខ្លាំងណាស់» សៀវយ៉ាននិយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។

រាងកាយរបស់នាងញ័របន្តិច គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបោះផ្សិតដែលគ្មានពិសពីរបីចូលក្នុងឆ្នាំង រួចសម្លឹងមើលទឹកដែលកំពុងពុះ។ នាងដកដង្ហើមធំតិចៗ នាងដឹងច្បាស់ពីស្ថានភាពខ្លួនឯង វានឹងធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនមានការភ័យខ្លាច។

«អឺ... តាមពិតទៅ នាងមិនទាន់អាចរាប់ថាជាគ្រូថ្នាំពិសនៅឡើយទេ។ ហ៊ឹម... នាងអាចប្រើអត្តសញ្ញាណជាគ្រូពេទ្យដើម្បីដើរផ្សងព្រេង។ យ៉ាងហោចណាស់ គ្រូពេទ្យនឹងទទួលបានការគោរពពីមនុស្សបានយ៉ាងងាយស្រួល» សៀវយ៉ានបង្ខំចិត្តសើច នៅពេលឃើញទឹកមុខស្រពោនរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។

«មិនយូរមិនឆាប់ ខ្ញុំនឹងក្លាយជាគ្រូថ្នាំពិស ហើយក៏អាចជាប្រភេទដែលមនុស្សស្អប់ និងខ្លាចបំផុតផងដែរ» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរនិយាយតិចៗទាំងដកដង្ហើមធំ។

«...តើនាងនឹងក្លាយជាគ្រូថ្នាំពិសឬអត់ វាអាស្រ័យលើខ្លួននាងផ្ទាល់។ រឿងបែបនេះ យ៉ាងហោចណាស់ក៏គ្មានអ្នកណាបង្ខំនាងដែរមែនទេ?» សៀវយ៉ានមានការងឿងឆ្ងល់បន្តិច។

«អៃយូ អ្នកមិនយល់ទេ...» សក់របស់នាងបានធ្លាក់មកបាំងមុខដ៏ស្រស់ស្អាត។ គ្រូពេទ្យទេពអប្សររអ៊ូរទាំតិចៗថា៖ «ប្រសិនបើយើងជួបគ្នានៅថ្ងៃអនាគត ខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្នកនៅតែអាចចាត់ទុកខ្ញុំជាមិត្តម្នាក់បាន។»

សៀវយ៉ានអេះក្បាលដោយភាពងឿងឆ្ងល់ គេពិតជាមិនយល់ពីអត្ថន័យអាថ៌កំបាំងនៃសម្តីរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរឡើយ។

«ហាហា រួចរាល់ហើយ។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរគ្រវីក្បាលសម្លឹងមើលឆ្នាំងដែលកំពុងពុះ រួចស្រាប់តែញញឹម។ នាងលូកដៃទៅយកចានតូចមួយ រួចដួសស៊ុបផ្សិតមួយចានយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ជូនសៀវយ៉ាន។

លូកដៃទៅទទួលយក សៀវយ៉ានហិតក្លិនដ៏ក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់ ធ្វើឱ្យគេអត់មិនបានក៏លេបទឹកមាត់ រួចលើកមេដៃឱ្យគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ហើយចាប់ផ្តើមញ៉ាំទាំងនៅក្តៅហុយៗ។

សម្លឹងមើលសៀវយ៉ានដែលកំពុងកាន់ចានស៊ុបផ្សិតញ៉ាំដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរ ស្នាមញញឹមដ៏រីករាយបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។ នាងពិតជាចូលចិត្តរបៀបដែលសៀវយ៉ានទុកចិត្តនាងបែបនេះណាស់។

អង្គុយលើដុំថ្ម សៀវយ៉ានញ៉ាំស៊ុបផ្សិតអស់ជាច្រើនចាន រួចហុចចានឱ្យគ្រូពេទ្យទេពអប្សរវិញដោយក្តីពេញចិត្ត។ គេអង្អែលពោះ រួចនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «ស្នាដៃល្អណាស់។ អ្នកណាដែលបានរៀបការជាមួយនាង ប្រាកដជាមានសំណាងខ្លាំងណាស់។»

«រៀបការជាមួយខ្ញុំ?» ឮសម្តីសៀវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរអត់មិនបានក៏ញញឹម រួចនិយាយថា៖ «អ្នកត្រូវដឹងថា គ្រូថ្នាំពិសគឺជាអាជីពមួយដែលមានអ្នករៀបការជាមួយតិចបំផុតនៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ ព្រោះមិនមានមនុស្សច្រើនឡើយដែលមានសេចក្តីក្លាហានដេកក្បែរប្រពន្ធដែលអាចបញ្ចេញថ្នាំពិសសម្លាប់មនុស្សក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែកនោះ។»

សៀវយ៉ានគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម គេមានអារម្មណ៍ថាគ្រូពេទ្យទេពអប្សរហាក់ដូចជាមានសុទិដ្ឋិនិយមតិចតួចពេកហើយ។ ទោះបីជាការក្លាយជាគ្រូថ្នាំពិសធ្វើឱ្យមនុស្សខ្លាចក៏ដោយ ប៉ុន្តែសមត្ថភាពរបស់នាងបច្ចុប្បន្នគឺនៅឆ្ងាយណាស់ពីដំណាក់កាលនោះមែនទេ?

គ្រូថ្នាំពិសកម្រិតមហាបុព្វបុរសទាំងនោះដែលមានឈ្មោះបោះសំឡេង និងធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាខ្លាចញញើត មិនមែននរណាក៏អាចចេះតែក្លាយបាននោះទេ។

«ចាំទុកណា ប្រសិនបើយើងជួបគ្នាម្តងទៀតនៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុនៅថ្ងៃអនាគត អ្នកមិនត្រូវស្អប់ខ្ញុំឡើយ។ ព្រោះបើវាជាបែបនោះមែន ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំពិតជាខូចចិត្តខ្លាំងណាស់»។ រៀបចំប្រដាប់ប្រដារួច គ្រូពេទ្យទេពអប្សរដើរសំដៅទៅផ្ទះ ហើយនៅពេលដែលនាងហៀបនឹងចូលទៅក្នុង នាងក៏ឈប់ រួចងាកមកនិយាយទាំងញញឹមបន្តិច។ បន្ទាប់ពីនិយាយរួច នាងក៏ចូលទៅក្នុងផ្ទះ បន្សល់ទុកឱ្យសៀវយ៉ានអង្គុយងឿងឆ្ងល់ម្នាក់ឯងនៅលើដុំថ្ម។

សម្លឹងមើលផ្ទះតូចនោះមួយសន្ទុះ សៀវយ៉ានញញឹមយ៉ាងអស់សង្ឃឹម។ ទោះបីជានាងក្លាយជាគ្រូថ្នាំពិសនៅថ្ងៃអនាគត តើវាយ៉ាងម៉េចទៅ? គ្រាន់តែអាជីពរបស់នាងមែនទេ ដែលធ្វើឱ្យគេត្រូវស្អប់នាង?

បន្ទាប់ពីគិតម្នាក់ឯងមួយសន្ទុះ សៀវយ៉ានក៏ក្រោកឈរឡើង។ គេដើរទៅកាន់តំបន់មួយនៅក្បែរជើងភ្នំ ងើបក្បាលមើលព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅហែងនៅលើមេឃ។ ជើងរបស់គេកម្រើកបន្តិច រួចជាន់ដីយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្លាមៗនោះ សំឡេងផ្ទុះមួយបានបន្លឺឡើង រាងកាយរបស់សៀវយ៉ានប្រៀបដូចជាគ្រាប់កាំភ្លើង ហោះឡើងទៅលើច្រាំងថ្មយ៉ាងលឿន។

នៅការផ្ទុះលើកទីប្រាំ រាងកាយរបស់សៀវយ៉ានបានហោះឡើងលើអាកាស ហើយចុះចតយ៉ាងរឹងមាំនៅលើកំពូលភ្នំមួយក្នុងជ្រលងភ្នំ។ ពីទីនេះ ផ្ទះតូចនៅក្នុងជ្រលងភ្នំមើលទៅតូចជាងកណ្តាប់ដៃទៅទៀត។

ដោយសារពេលនេះជាពេលថ្ងៃត្រង់ ពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ខ្លាំងក្លាបានបញ្ចេញកាំរស្មីដុតកម្តៅយ៉ាងខ្លាំង។ ដុំថ្មដែលនៅខាងក្រៅ ក្រោមការដុតកម្តៅនៃព្រះអាទិត្យបែបនេះ គឺក្តៅខ្លាំងរហូតដល់គ្មានអ្នកណាហ៊ានប៉ះពាល់ឡើយ។

កន្លែងដែលសៀវយ៉ានចុះចត គឺជាផ្ទាំងថ្មដ៏ធំមួយដែលលេចចេញមក។ នេះគឺជាកន្លែងដ៏ល្អបំផុតដើម្បី «រីករាយ» នឹងការហាលថ្ងៃដ៏ក្តៅបំផុត។

ជូតញើសនៅលើថ្ងាស សៀវយ៉ានញញឹមជូរចត់ និងគ្រវីក្បាល។ បន្ទាប់ពីរអ៊ូរទាំពីភាពលំបាកនៃការហ្វឹកហាត់ម្នាក់ឯងរួច គេក៏អង្គុយចុះនៅលើផ្ទាំងថ្មដ៏ក្តៅនោះ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក កម្តៅដែលប៉ះនឹងកំប៉េះគូទបានធ្វើឱ្យសៀវយ៉ានគ្រឺតធ្មេញ។ អង្គុយឱ្យត្រង់ខ្លួន សៀវយ៉ានមិនខ្វល់ពីញើសដែលហូរស្រោចមុខឡើយ ដៃទាំងពីររៀបចំកាយវិការហ្វឹកហាត់ ហើយចាប់ផ្តើមធ្វើឱ្យចិត្តស្ងប់។

ភ្លាមៗនៅពេលដែលគេបញ្ចប់កាយវិការហ្វឹកហាត់ សៀវយ៉ានបានរកឃើញថាថាមពលធាតុប្រភេទភ្លើងពីមជ្ឈដ្ឋានជុំវិញចាប់ផ្តើមហូរចូលមកក្នុងខ្លួនគេ។ ចិត្តរបស់គេបានបន្សុទ្ធថាមពលដែលទើបតែចូលមកក្នុងផ្លូវថាមពលកម្លាំងធាតុ (Qi Paths) យ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ រួចចុងក្រោយបញ្ជូនវាទៅក្នុងគ្រឹះកម្លាំងធាតុ (Qi Vortex) របស់គេ។ បន្ទាប់ពីចរាចរនៅក្នុងគ្រឹះកម្លាំងធាតុ វាក៏ត្រូវបានបញ្ជូនទៅក្នុងភ្លើងពណ៌ស្វាយដែលស្ថិតនៅចំកណ្តាលគ្រឹះកម្លាំងធាតុនោះ។

ដោយស្រូបយកកម្លាំងធាតុប្រភេទភ្លើងដែលមានចំហាយព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅនេះ ភ្លើងពណ៌ស្វាយចាប់ផ្តើមឆាបឆេះកាន់តែខ្លាំង ហើយបន្ទាប់ពីលេបត្របាក់រួច ភ្លើងពណ៌ស្វាយតូចនោះហាក់ដូចជាលូតលាស់បានបន្តិច។

ក្រោមការសង្កេតនៃចិត្តរបស់គេ គ្រប់ការលូតលាស់បន្តិចម្តងៗនៃភ្លើងពណ៌ស្វាយត្រូវបានសៀវយ៉ានដឹងទាំងអស់។ សម្លឹងមើលលទ្ធផលដ៏ល្អនៃការហ្វឹកហាត់ គេពិតជាមានមោទនភាពខ្លាំងណាស់ ហើយបន្ទាប់ពីស្រូបយកថាមពលពីមជ្ឈដ្ឋានខាងក្រៅមួយរយៈ សៀវយ៉ានក៏បើកភ្នែកឡើងយឺតៗ។ គេបានយកដបត្បូងដែលមានផ្ទុកខ្លឹមសារតោពណ៍ស្វាយ (Amethyst Essence) ចេញពីចិញ្ចៀន។ ចុងម្រាមដៃរបស់គេបានជ្រលក់វាបន្តិចយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន រួចដាក់ចូលក្នុងមាត់ជញ្ជក់តិចៗ។ តាមរយៈទឹកមាត់ វាក៏ត្រូវបានលេបចូលទៅក្នុងក្រពះ។

ភ្លាមៗនៅពេលដែលខ្លឹមសារតោពណ៍ស្វាយត្រូវបានលេបចូលទៅក្នុងក្រពះ មុខរបស់សៀវយ៉ានក៏ប្រែជាក្រហមងាំង។ ស្បែកដែលពីមុនធម្មតា នៅខណៈនេះចាប់ផ្តើមមានចំហាយពណ៌ក្រហមលេចឡើង។ ដោយមានអារម្មណ៍ពីការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងខ្លួន សៀវយ៉ានប្រញាប់ផ្ដោតអារម្មណ៍ រួចចរាចរកម្លាំងធាតុនៅក្នុងខ្លួន ដើម្បីចាប់ផ្តើមបន្សាបថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លា និងកាចសាហាវនេះ។

នៅលើផ្ទាំងថ្មភ្នំ ក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅហែង យុវជនម្នាក់កំពុងហូរញើសជោកខ្លួន និងគ្រឺតធ្មេញ ខណៈដែលគេកំពុងអត់ធ្មត់ស៊ូទ្រាំនឹងការសាកល្បងនៃកម្តៅដ៏ខ្លាំងក្លានៅក្នុងខ្លួន ប្រៀបដូចជាដង្កូវនាងដែលកំពុងស៊ូទ្រាំនឹងការឈឺចាប់មុនពេលញាស់ចេញពីសម្បុក រួចក្លាយជាមេអំបៅដ៏ស្រស់ស្អាត។

បន្ទាប់ពីការឈឺចាប់ វានឹងក្លាយជាការចាប់កំណើតថ្មី។ មានតែដំណើរនៃការផ្លាស់ប្តូរបែបនេះទេ ទើបត្រូវការការសាកល្បងដ៏ឈឺចាប់ និងតឹងរ៉ឹងដើម្បីចិញ្ចឹមបីបាច់។