បញ្ហាដែលបង្កឡើងដោយថ្នាំសម្រើប

នៅពេលដែល សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) ដឹងខ្លួនឡើងវិញ គេមានអារម្មណ៍តិចៗថាមានដៃដ៏ទន់ភ្លន់ និងកក់ក្តៅមួយកំពុងអោបចង្កេះរបស់គេ។ ក្បាលរបស់គេហាក់ដូចជាកំពុងផ្អែកលើអ្វីម្យ៉ាង។ អ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះគឺ ខ្នងរបស់គេកំពុងផ្អិបយ៉ាងណែនទៅនឹងដុំសាច់ដ៏ទន់ល្មើយពីរ...

បន្ទាប់ពីដឹងខ្លួនបន្តិចម្តងៗ សៀវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ថាបបូរមាត់របស់គេចាប់ផ្តើមត្រជាក់ ខណៈដែលទឹកថ្លាត្រជាក់មួយកែវធំត្រូវបានចាក់ចូលក្នុងមាត់របស់គេទាំងបង្ខំ។ ដោយសារតែជំនាញរបស់អ្នកចាក់ទឹកមិនសូវល្អ ទឹកមួយចំនួនធំក៏បានហូរចូលទៅក្នុងច្រមុះរបស់ សៀវយ៉ាន។

«ខឹក... ខឹក... ខឹក...» ភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន បើកឡើងភ្លាមៗ ខណៈដែលគេប្រញាប់អោនក្បាល និងក្អកយ៉ាងខ្លាំង។ សម្លឹងមើលទៅ យុនជឺ (Yun Zhi) ដែលកំពុងកាន់ចានទឹកថ្លានៅពីក្រោយគេ និងមានទឹកមុខហាក់ដូចជាមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីបន្ត ជ្រុងមាត់របស់ សៀវយ៉ាន ញាក់បន្តិច ខណៈដែលគេសើចយ៉ាងជូរចត់៖ «អ្នកចង់ធ្វើឱ្យខ្ញុំឈ្លក់ទឹកស្លាប់មែនទេ?»

ឮបែបនេះ ភាពអៀនខ្មាសបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យុនជឺ។ នេះជាលើកទីមួយហើយដែលនាងមើលថែអ្នកណាម្នាក់ ដូច្នេះវាចាត់ទុកថាជាលទ្ធផលដ៏ល្អទៅហើយដែលនាងអាចធ្វើបានកម្រិតនេះ។

បន្ទាប់ពីដាក់ចានក្នុងដៃចុះ យុនជឺ សួរទាំងញញឹមថា៖ «តើអ្នកមិនអីទេឬ?»

«ខ្ញុំមិនអីទេ។» សៀវយ៉ាន គ្រវីក្បាល និងអង្អែលក្បាលដែលនៅវិលបន្តិច រួចនិយាយថា៖ «សំណាងល្អ វាគ្រាន់តែជាសត្វចម្លែកលំដាប់ទី ២ ប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើវាជាលំដាប់ទី ៣ ខ្ញុំខ្លាចថាខ្ញុំប្រហែលជាមិនអាចត្រឡប់មកវិញឡើយ។»

«ខ្ញុំសុំទោស ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាមានរឿងបែបនេះកើតឡើងឡើយ។» ប្រហែលជាដោយសារតែកម្លាំងរបស់នាងត្រូវបានបិទជិតជាបណ្តោះអាសន្ន ប៉ុន្តែក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃចុងក្រោយនេះ ពាក្យសុំទោសចេញពីមាត់របស់ យុនជឺ បានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង។ ប្រសិនបើបាតុភូតនេះត្រូវបានដឹងដោយអ្នកដែលស្គាល់នាង ពួកគេប្រហែលជាភ្ញាក់ផ្អើលរហូតដល់លេបអណ្តាតខ្លួនឯងមិនខាន។

បន្ទាប់ពីញញឹមយ៉ាងជូរចត់ សៀវយ៉ាន បក់ដៃ និងនិយាយថា៖ «បំភ្លេចវាចុះ។ វាគឺជាកំហុសរបស់ខ្ញុំដែលមិនបានប្រាប់អ្នកឱ្យច្បាស់។» នៅត្រង់ចំណុចនេះ ពោះរបស់ សៀវយ៉ាន ស្រាប់តែបន្លឺឡើង "គ្រូក" ដែលធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍អៀនខ្មាសបន្តិច។

ឮសំឡេងចេញពីពោះរបស់ សៀវយ៉ាន, យុនជឺ ក៏ផ្ទុះសំណើចឡើង។ សំណើចរបស់នាងគឺច្បាស់ និងគួរឱ្យទាក់ទាញណាស់។ នាងលូកដៃទៅឃាត់ សៀវយ៉ាន ដែលហៀបនឹងក្រោកឈរដើម្បីរៀបចំអាហារ រួចនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «ឥឡូវនេះអ្នកគឺជាអ្នកជំងឺ។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំនឹងអាំងត្រីឱ្យអ្នកម្តង។»

«អ្នកចេះអាំងត្រីដែរឬ?» ឮការស្នើរបស់នាង សៀវយ៉ាន ក៏សម្លឹងមើលទៅស្ត្រីដ៏ស្រស់ស្អាតដែលមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់រូបនោះដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។

«ខ្ញុំបានរៀនបន្តិចបន្តួចដែរ បន្ទាប់ពីមើលអ្នកធ្វើក្នុងរយៈពេលពីរទៅបីថ្ងៃមុននេះ។» ជាមួយនឹងស្នាមញញឹម យុនជឺ បានងាកក្រោយ និងដើរសំដៅទៅផ្ទាំងថ្ម ដោយបន្សល់ទុកនូវទិដ្ឋភាពខ្នងដ៏ស្រស់ស្អាត និងគួរឱ្យជក់ចិត្តដល់ សៀវយ៉ាន។

សម្លឹងមើល យុនជឺ កំពុងអង្គុយច្រហោងលើដី និងបង្កាត់ភ្លើងដើម្បីអាំងត្រី សៀវយ៉ាន គ្រាន់តែញញឹម និងដកដង្ហើមធំវែងៗ។ ដៃរបស់គេបង្កើតជាកាយវិការហ្វឹកហាត់ និងពែនភ្នែន។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏ចូលទៅក្នុងស្ថានភាពហ្វឹកហាត់។

អង្គុយច្រហោងក្បែរភ្នកភ្លើង យុនជឺ បែកញើសជោកខ្លួន ខណៈដែលនាងប្រែត្រីចុះឡើង។ ជួនកាល នាងងាកមកមើល សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងហ្វឹកហាត់ទាំងបិទភ្នែក រួចខ្សឹបតិចៗថា៖ «មិនដែលមានអ្នកណាបានញ៉ាំត្រីដែលខ្ញុំអាំងឡើយ។ អាល្អិតឯងពិតជាហ៊ានមើលងាយខ្ញុំមែន...»

បង្វិលឈើដោតត្រីម្តងទៀត ក្រសែភ្នែករបស់ យុនជឺ បានក្រឡេកមើលដបត្បូងមួយចំនួននៅលើតុថ្ម។ នាងជ្រួញចិញ្ចើម ខណៈដែលដៃរបស់នាងរំកិលយឺតៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងស្រាប់តែចាប់យកដបត្បូងដែលនៅជិតជ្រុងបំផុត។ «គ្រឿងទេសគឺនៅក្នុងដបនេះមែនទេ?»

លើកដបថ្លាឡើង យុនជឺ ពិនិត្យមើលម្សៅពណ៌សនៅក្នុងនោះ។ ដោយមានអារម្មណ៍ថាវាមានរូបរាងប្រហាក់ប្រហែលនឹងរបស់ដែល សៀវយ៉ាន ធ្លាប់ប្រើពីមុន នាងក៏ចាក់វាទៅលើត្រីអាំងភ្លាម។

សំឡេងសើចដ៏ស្រស់ស្រាយ បានធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន ដឹងខ្លួនពីស្ថានភាពហ្វឹកហាត់។ គេព្រិចភ្នែក និងសម្លឹងមើលត្រីអាំងដែលឆេះខ្លោចបន្តិចដែលដាក់នៅពីមុខគេ។ ជ្រុងមាត់របស់គេញាក់ ខណៈដែលគេងើបក្បាលមើល យុនជឺ ដែលកំពុងសម្លឹងមកគេដោយភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាត។ គេញញឹមស្ងួតៗទាំងមិនដឹងខ្លួន៖ «តើត្រីនេះអាំងដោយអ្នកមែនទេ?»

«នេះជាលើកទីមួយហើយដែលខ្ញុំអាំងអាហារ។ ទោះបីជាវាមិនឆ្ងាញ់ ក៏អ្នកត្រូវតែញ៉ាំវាឱ្យអស់ដែរ។ បើមិនដូច្នេះទេ នៅពេលខ្ញុំជាសះស្បើយ...» ឃើញទឹកមុខរបស់ សៀវយ៉ាន, យុនជឺ លើកបបូរមាត់ក្រហម និងគ្រវីត្រីអាំងក្នុងដៃ។ នៅក្នុងសំឡេងដ៏រាបស្មើរបស់នាង គឺជាការគំរាមកំហែងដែលយល់បានដោយមិនចាំបាច់និយាយចេញមក។

«បងស្រី! ខ្ញុំគឺជាអ្នកជំងឺណា៎។ បើអ្នកមិនមើលថែខ្ញុំឱ្យបានល្អក៏ហីទៅចុះ ប៉ុន្តែតើអ្នកចង់បំពុលខ្ញុំមែនទេ?» ឮសម្តីនាង សៀវយ៉ាន ប្រញាប់ថ្ងូរភ្លាម ប៉ុន្តែត្រូវបាន យុនជឺ មិនអើពើ ខណៈដែលនាងញ៉ាំសាច់ត្រីមួយដុំតូច។ នាងជ្រួញចិញ្ចើមភ្លាមៗ ច្បាស់ណាស់នាងមិនសូវពេញចិត្តនឹងការចម្អិនរបស់ខ្លួនឯងឡើយ។

ឃើញថាគេត្រូវបានគេមិនអើពើ សៀវយ៉ាន មានតែគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម។ គេបានប្រាប់ខ្លួនឯងក្នុងចិត្តថា គេស៊ាំនឹងថ្នាំពុលហើយ មុននឹងខាំញ៉ាំមួយម៉ាត់។

ត្រីដែលខ្លោចបានធ្វើឱ្យមាត់របស់គេប្រែជាខ្មៅបន្តិច ប៉ុន្តែ សៀវយ៉ាន មិនអាចធ្វើអ្វីបានឡើយ។ គេទំពារអាហារក្នុងមាត់ និងលេបវាចូល។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលគេញ៉ាំត្រីអាំងបានពាក់កណ្តាល ចិញ្ចើមរបស់គេចាប់ផ្តើមជ្រួញចូលគ្នា។ រាងកាយរបស់គេក៏ចាប់ផ្តើមញាក់ដោយភាពមិនស្រួល។

«គឺថា... យ៉ាវយ៉ាន អ្នក... តើអ្នកមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីខុសប្រក្រតីទេ?» យុនជឺ ដែលឈរនៅពីមុខ សៀវយ៉ាន ស្រាប់តែសួរតិចៗ។ ផ្ទៃមុខរបស់នាងប្រែជាក្រហមឆ្អៅ។

ទីបំផុត សៀវយ៉ាន ងើបក្បាលឡើងនៅពេលឮសំណួរ។ បេះដូងរបស់គេលោតញាប់ខ្លាំង។ នៅពីមុខគេ ផ្ទៃមុខដ៏រាវស្តើងរបស់ យុនជឺ ពេញដោយភាពក្រហមដ៏ទាក់ទាញ។ ភ្នែកដែលធ្លាប់តែមុតស្រួច ឥឡូវនេះប្រែជាព្រិលៗ។ នៅពេលក្រសែភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន ផ្លាស់ទីចុះក្រោម គេកត់សម្គាល់ឃើញថាសូម្បីតែ ក របស់ យុនជឺ ក៏ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយស្រទាប់ពណ៌ផ្កាឈូកដែរ។

«ពិតជាមានអ្វីខុសប្រក្រតីមែន...» សៀវយ៉ាន សើចយ៉ាងជូរចត់ ខណៈដែលគេដឹងថារាងកាយរបស់គេស្រាប់តែក្តៅខ្លាំង។ ជាងនេះទៅទៀត កម្ដៅនេះកំពុងតែកើនឡើងឥតឈប់ឈរ។

ដកដង្ហើមធំវែងៗ សៀវយ៉ាន សម្លឹងមើលភាពភ័យស្លន់ស្លោដែលលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ យុនជឺ ដែលបង្កឡើងដោយហេតុការណ៍ចម្លែកនេះ។ បន្ទាប់មក គេអោនក្បាលមើលត្រីអាំងក្នុងដៃ។ បន្ទាប់ពីគិតមួយភ្លែត គេក៏នឹកឃើញអ្វីម្យ៉ាង រួចសួរដោយសំឡេងស្ងួតថា៖ «អ្នក... តើអ្នកបានដាក់អ្វីចូលក្នុងនេះ? យកវាចេញមកឱ្យខ្ញុំមើលបន្តិចមក។»

ឮសម្តីរបស់ សៀវយ៉ាន, យុនជឺ ក៏ដឹងខ្លួនភ្លាមថា ឫសគល់នៃបញ្ហាគឺត្រីអាំងក្នុងដៃរបស់ពួកគេ។ ភ្លាមៗនោះ នាងក៏ប្រញាប់ចាប់យកដបត្បូងតូចពីតុថ្ម និងហុចវាទៅឱ្យ សៀវយ៉ាន។

សៀវយ៉ាន ទទួលដបត្បូងយ៉ាងលឿន និងពិនិត្យមើលម្សៅថ្នាំពណ៌សនៅក្នុងនោះ។ ភ្នែករបស់គេស្រាប់តែញាក់ ជាពិសេសនៅពេលដែលម្រាមដៃរបស់គេច្បិចវាបន្តិចមកដាក់ក្នុងមាត់។ ទឹកមុខរបស់គេប្រែជាមានពណ៌ចម្រុះភ្លាមៗ។

«តើវាជាអ្វី? តើមានបញ្ហាជាមួយគ្រឿងទេសមែនទេ?» ឃើញកាយវិការរបស់ សៀវយ៉ាន, យុនជឺ សួរដោយការចង់ដឹង។

«អ្នកណាប្រាប់អ្នកថា នេះគឺជាគ្រឿងទេសសម្រាប់អាំងត្រី?» សៀវយ៉ាន និយាយទាំងមានអារម្មណ៍ចង់យំតែគ្មានទឹកភ្នែកចេញ។

«វាមានរូបរាងដូចជារបស់ដែលអ្នកធ្លាប់ប្រើធម្មតាតើ...» នៅខណៈនោះ យុនជឺ ហាក់ដូចជាយល់ថា នាងបានបង្កកំហុសម្តងទៀតហើយ។ ភាពអៀនខ្មាសបានលេចឡើងក្នុងសំឡេងរបស់នាងយ៉ាងច្បាស់។

ដកដង្ហើមធំវែងៗ សៀវយ៉ាន ដឹងថាកម្ដៅដ៏អាក្រក់ដែលកើនឡើងនៅក្នុងពោះផ្នែកខាងក្រោមរបស់គេ កំពុងតែខ្លាំងឡើងៗ។ ភ្លាមៗនោះ គេក៏រឹតពោះ និងដោយមានជំនួយពីកម្លាំងធាតុ (Dou Qi) គេបានប្រើកម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីទប់កម្ដៅដ៏អាក្រក់នោះមិនឱ្យរីករាលដាល។

«តើរបស់នេះជាអ្វី?» នៅពីមុខគេ យុនជឺ ក៏ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថារាងកាយរបស់នាងកាន់តែក្តៅទៅៗ ដែលធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ចង់ដោះសម្លៀកបំពាក់ចេញ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងគឺជាអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជ។ ទោះបីជាកម្លាំងរបស់នាងត្រូវបានបិទជិត ក៏នាងនៅតែមានកម្លាំងផ្លូវចិត្តដើម្បីបង្ខំសង្កត់កម្ដៅក្នុងខ្លួន ខណៈដែលនាងប្រញាប់សួរដេញដោល។

«នេះ... គឺជាអ្វីដែលខ្ញុំបានបង្កើតឡើងដោយអចេតនា... វាគឺជាថ្នាំសម្រើប (Aphrodisiac)។» សៀវយ៉ាន ឆ្លើយទាំងផ្ទៃមុខកាន់តែក្រហមខ្លាំង។

«ថ្នាំសម្រើ... ថ្នាំសម្រើប?» ផ្ទៃមុខរបស់ យុនជឺ ស្រាប់តែគាំងនៅពេលឮចម្លើយ។ ភាពក្រហមឆ្អៅបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខនាងភ្លាមៗ ខណៈដែលនាងជាន់ជើង និងជេរថា៖ «ជំនួសឱ្យការរៀនរឿងត្រឹមត្រូវតាំងពីក្មេង អ្នកបែរជាមកចម្រាញ់របស់ឥតប្រយោជន៍បែបនេះ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាគ្រូដែលមិនបានការរបស់អ្នក បង្រៀនអ្វីដល់អ្នកខ្លះទេ!»

ប្រឈមមុខនឹងកំហឹងរបស់ យុនជឺ ដែលបណ្តាលមកពីភាពអៀនខ្មាស សៀវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ថាអយុត្តិធម៌ណាស់។ «បងស្រី! ខ្ញុំអាចនឹងដាក់របស់នោះនៅទីនោះមែន ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានប្រាប់ឱ្យអ្នកយកវាទៅធ្វើជាគ្រឿងទេសឡើយ។»

«តើយើងគួរធ្វើអ្វីឥឡូវនេះ?» នៅខណៈនេះ យុនជឺ មានអារម្មណ៍ថាគ្មានទីពឹងទាល់តែសោះ គ្មានសល់សូម្បីតែអំណាចដែលនាងធ្លាប់បង្ហាញនៅពេលប្រយុទ្ធជាមួយតោស្លាបស្វាយអាមេទីស។

«ប្រើកម្លាំងធាតុដើម្បីសង្កត់វា។ នេះគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំចម្រាញ់លេងៗ ដូច្នេះវាមិនសូវមានអានុភាពខ្លាំងពេកទេ។ វានឹងមិនអីទេប្រសិនបើយើងសង្កត់វាជាប់។» នៅពេលដែលគេផ្ដល់យោបល់ សៀវយ៉ាន ក៏ប្រញាប់បិទភ្នែក និងចាប់ផ្តើមចរាចរកម្លាំងធាតុនៅក្នុងខ្លួន ដោយផ្តោតវាទៅលើតណ្ហាដែលកំពុងកើនឡើង ដើម្បីគ្រប់គ្រងវា។

សម្លឹងមើល សៀវយ៉ាន ដែលបិទភ្នែក យុនជឺ ក៏ចាប់ផ្តើមប្រើកម្លាំងធាតុរបស់នាងដើម្បីសង្កត់កម្ដៅដដែល។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលនាងកំពុងចរាចរកម្លាំងធាតុ នាងស្រាប់តែដឹងថា រាល់កម្លាំងធាតុរបស់នាងត្រូវបានបិទជិតដោយតោស្លាបស្វាយអាមេទីសអស់ទៅហើយ។ តើនាងនៅសល់អ្វីដើម្បីសង្កត់តណ្ហានៅក្នុងខ្លួនទៀត?

តាមរយៈភ្លើងតណ្ហានៅក្នុងចិត្ត ភ្នែកដ៏ភ្លឺថ្លារបស់ យុនជឺ ប្រែជាព្រិលៗទៅៗ។ ភ្លើងតណ្ហាកំពុងតែបណ្តេញវិចារណញ្ញាណរបស់នាងចេញបន្តិចម្តងៗ។

«អ្នកអាចព្យាយាមសង្កត់វាបន្តិចម្តងៗចុះ។ ខ្ញុំមិនអាចបន្តនៅទីនេះទៀតបានទេ។ ខ្ញុំចង់ចាកចេញ!» ខ្យល់មួយរលកបានបក់ចូលទៅក្នុងរូងភ្នំ ធ្វើឱ្យ យុនជឺ ដឹងខ្លួនបន្តិច។ ភ្លាមៗនោះ នាងក៏ខាំធ្មេញប្រាក់ និងរត់សំដៅទៅមាត់រូងភ្នំ។

សៀវយ៉ាន ដែលដើមឡើយកំពុងសង្កត់ភ្លើងតណ្ហានៅក្នុងខ្លួន ស្រាប់តែភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលឮសម្តីរបស់ យុនជឺ។ រឿងវានឹងក្លាយជាមហន្តរាយ ប្រសិនបើគេបណ្តោយឱ្យនាងចាកចេញ; សត្វចម្លែកនឹងមកពីគ្រប់ទិសទី និងឡោមព័ទ្ធកន្លែងនេះ។

ដោយប្រញាប់បើកភ្នែក សៀវយ៉ាន បានលោតចេញពីគ្រែថ្ម និងស្ទុះទៅចាប់ក្រសោប យុនជឺ ពីក្រោយយ៉ាងប្រកិត។

នៅពេលដែលដៃរបស់ សៀវយ៉ាន ប៉ះនឹងចង្កេះដ៏តូច និងទន់ល្មើយរបស់នាង រាងកាយរបស់ យុនជឺ ស្រាប់តែរឹងកក។ នាងបានងាកក្រោយតាមសភាវគតិ និងទះកំផ្លៀងមួយយ៉ាងណែនទៅលើផ្ទៃមុខរបស់ សៀវយ៉ាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងស្ថានភាពទន់ខ្សោយបែបនេះ ដៃរបស់នាងដែលចុះចតលើមុខរបស់ សៀវយ៉ាន គឺគ្មានកម្លាំងទាល់តែសោះ ដែលវាហាក់ដូចជាការម៉ាស្សាឱ្យសង្សារច្រើនជាង។

«បងស្រី! ចុះបើអ្នកបាត់បង់ស្មារតីបន្ទាប់ពីរត់ចេញទៅ? អ្នកគួរតែដឹងថាមានសត្វចម្លែកមួយចំនួនដែលចាប់អារម្មណ៍នឹងស្ត្រីភេទ។ ឧទាហរណ៍ដូចជា ស្វាហ្វុង (Co-Ape)...»

នៅពេលដែលពាក្យ «ស្វាហ្វុង» ចូលដល់ត្រចៀក ផ្ទៃមុខរបស់ យុនជឺ ប្រែជាស្លេកស្លាំងយ៉ាងខ្លាំង។ នាងក៏ធ្លាប់ឮពីសត្វដ៏ថោកទាបដែលមានឈ្មោះអាក្រក់មួយនេះដែរ។ គ្រាន់តែគិតពីលទ្ធភាពនៃការត្រូវបានចាប់ដោយសត្វដ៏កខ្វក់បែបនេះ ក៏ធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ចង់ក្អួតទៅហើយ។

ការដែលមិនអាចចាកចេញបាន និងមិនអាចនៅបន្តបាន កាន់តែធ្វើឱ្យ យុនជឺ វិលវល់ដោយភាពព្រួយបារម្ភ។ មាត់តូចរបស់នាងស្រាប់តែបើកធំ និងខាំចុះលើស្មារបស់ សៀវយ៉ាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការដែលនៅជិតក្លិនខ្លួនបុរសបែបនេះ កាន់តែធ្វើឱ្យកម្ដៅក្នុងខ្លួននាងកើនឡើង និងឆេះសន្ធោសន្ធៅ ដូចជាឧសដែលជួបនឹងភ្លើងដ៏ខ្លាំងអញ្ចឹង។ មាត់តូចដែលបានខាំលើស្មារបស់ សៀវយ៉ាន ក៏ចាប់ផ្តើមលែងវិញយឺតៗ។ អណ្តាតតូចមួយបានលួចលូនចេញមក និងលិទ្ធថ្នមៗលើរបួសតូចមួយនោះ។

អារម្មណ៍ត្រជាក់ និងសើមចេញពីស្មារបស់គេ បានធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់ សៀវយ៉ាន ញ័រទទាក់។ ភ្លើងតណ្ហាដែលគេបានសង្កត់យ៉ាងខ្លាំងពីមុន ស្រាប់តែផ្ទុះឡើង និងឆេះសន្ធោសន្ធៅម្តងទៀត។ ដៃរបស់គេចាប់ផ្តើមប្រើកម្លាំងកាន់តែខ្លាំង ខណៈដែលគេអោបចង្កេះដ៏ទន់ល្មើយនៅក្នុងរង្វង់ដៃយ៉ាងណែន។

ក្នុងស្ថានភាពវង្វេងវង្វាន់ សៀវយ៉ាន បានអោនក្បាលចុះ និងមានអារម្មណ៍ថាមានភាពទន់ល្មើយនៅលើបបូរមាត់របស់គេ។ គេបានបើកមាត់ ដោយអនុញ្ញាតឱ្យអណ្តាតតូចដ៏មានសំណើមមួយចូលមកខាងក្នុងយ៉ាងអាថ៌កំបាំង។

នៅពេលដែលអណ្តាតទាំងពីរបានមកប៉ះទង្គិចគ្នាដោយមិននឹកស្មានដល់ ភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន ស្រាប់តែបើកធំៗ។ រាងកាយរបស់គេស្រាប់តែរឹងកក ដូចជាត្រូវរន្ទះបាញ់អញ្ចឹង។ នៅខណៈនោះ មានតែសម្តីមួយឃ្លាប៉ុណ្ណោះដែលវិលវល់ក្នុងចិត្តរបស់គេ៖

«ខ្ញុំបានបាត់បង់ការថើបដំបូងរបស់ខ្ញុំហើយ...»