ការរស់នៅជុំគ្នាក្នុងរូងភ្នំ

នៅលើកំពូលភ្នំតូចមួយ សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) បានដេកផ្ងាប់ពោះ ខណៈដែលក្រសែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនមិនឈប់។ ដោយសារតែតោស្លាបស្វាយអាមេទីស (Amethyst Winged Lion), សត្វចម្លែកនៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកហាក់ដូចជាមានភាពច្របូកច្របល់ជាងធម្មតា។ ជាសំណាងល្អ ម្សៅថ្នាំដែលរៀបចំដោយយ៉ាវឡាវ (Yao Lao) មានប្រសិទ្ធភាពខ្លាំងណាស់។ ទោះបីជាជួនកាលមានសត្វចម្លែកលេចមុខមកក៏ដោយ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីពួកវាហិតក្លិនដែលគួរឱ្យរំខាននោះ ពួកវាក៏ប្រញាប់ចាកចេញពីតំបន់នោះភ្លាមៗ។ ដូច្នេះក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃនេះ សៀវយ៉ាន និង យ៉ាវឡាវ មិនដែលត្រូវបានគេរកឃើញឡើយ។

«ហេរ! មានស្ត្រីម្នាក់នោះនៅក្បែរខ្លួន ឯងនឹងមានបញ្ហាមិនចេះចប់ឡើយ។ តើឯងគ្រោងនឹងបន្តបែបនេះទៀតឬ?» យ៉ាវឡាវ អណ្តែតចេញពីចិញ្ចៀន ទាំងញញឹម និងនិយាយ។

«ហិហិ! នោះគឺជាអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ណា៎! ប្រសិនបើមានឱកាសធ្វើឱ្យនាងជំពាក់គុណខ្ញុំ វាអាចចាត់ទុកថាជាការវិនិយោគរយៈពេលវែង។ តើគ្រោះថ្នាក់បន្តិចបន្តួចនេះមានអ្វីត្រូវប្រៀបធៀបជាមួយផលចំណេញនោះ?» បាតដៃរបស់ សៀវយ៉ាន បានបក់មែកឈើដែលរារាំងផ្លូវរបស់គេ ខណៈដែលគេសើចតិចៗ។

«មើលទៅដូចជាឯងកំពុងឆ្លៀតឱកាសក្នុងពេលដែលនាងទន់ខ្សោយបំផុត ដើម្បី... 'អា៎ អា៎' ច្រើនជាង។ បែបនេះ ឯងនឹងមានអង្គរក្សកម្រិតអធិរាជម្នាក់ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យឯងធ្វើអ្វីៗតាមចិត្តក្នុងអាណាចក្រ ជាម៉ា (Jia Ma Empire)។» យ៉ាវឡាវ បញ្ចេញសំណើចបែបឌឺដង និងចំអន់។

សៀវយ៉ាន បង្វិលគ្រាប់ភ្នែក រួចរអ៊ូថា៖ «ខ្ញុំក៏ចង់ដែរ ប៉ុន្តែបើខ្ញុំធ្វើបែបនោះ ខ្ញុំនឹងក្លាយជាមនុស្សដំបូងគេដែលត្រូវនាងសម្លាប់ នៅពេលនាងដឹងខ្លួនមកវិញ។»

«មិនអីទេ ការយាមល្បាតបានបញ្ចប់ហើយ ត្រឡប់ទៅវិញចុះ។» បន្ទាប់ពីពិនិត្យមើលជុំវិញដែលឥឡូវនេះមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ម្តងទៀត សៀវយ៉ាន បក់ដៃ ដោយមិនចង់ប្រកែកជាមួយ យ៉ាវឡាវ លើប្រធានបទដែលគ្មានប្រយោជន៍នេះឡើយ។ គេបានលោតចេញពីគំនរថ្ម រួចលោតចុះពីកំពូលភ្នំតូចនោះយ៉ាងមានថាមពល។

បន្ទាប់ពីឱ្យ យ៉ាវឡាវ ត្រឡប់ចូលក្នុងចិញ្ចៀនវិញ សៀវយ៉ាន បានរត់ ហើយប៉ុន្មាននាទីក្រោយមក គេក៏ត្រឡប់មកដល់រូងភ្នំដ៏ត្រជាក់វិញ។

បន្ទាប់ពីចូលក្នុងរូងភ្នំ គេឃើញស្ត្រីអាថ៌កំបាំងដែលដើមឡើយដេកនៅលើថ្ម ឥឡូវនេះកំពុងអង្គុយលើផ្ទាំងថ្មមួយ ដោយយកដៃច្រកចង្កា។ នៅពេលនាងឃើញ សៀវយ៉ាន ត្រឡប់មកវិញ នាងមិនអាចទប់ស្នាមញញឹមបានឡើយ និងនិយាយថា៖ «អ្នកត្រឡប់មកវិញហើយ។»

សៀវយ៉ាន ញញឹម និងងក់ក្បាលជាការឆ្លើយតប ទាំងស្ពាយដាវដែកធ្ងន់ (mysterious heavy ruler)។ គេដើរចូលទៅជិត និងយកត្រីធាត់ៗពីរបីក្បាលដែលគេចាប់បាននៅក្រោមទឹកជ្រោះចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុក។ គេអង្គុយចុះលើដី បង្កាត់ភ្លើង និងសួរដោយធម្មតាថា៖ «តើអ្នកមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលជាងមុនហើយឬនៅ?»

ស្ត្រីអាថ៌កំបាំងក្រោកឈរឡើងយឺតៗ នាំមកនូវក្លិនក្រអូបប្រហើរ ខណៈពេលដែលនាងដើរមកក្បែរ សៀវយ៉ាន។ នាងជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច និងដកដង្ហើមធំ៖ «របួសសាច់មិនមែនជាបញ្ហាធំទេ ប៉ុន្តែបច្ចេកទេសត្រាសញ្ញា (Seal Technique) នឹងត្រូវចំណាយពេលយ៉ាងហោចណាស់ពីរបីថ្ងៃដើម្បីដោះស្រាយ។»

«លាក់ខ្លួននៅទីនេះក្នុងអំឡុងពេលនេះចុះ ពួកវាមិនគួររកកន្លែងនេះឃើញឡើយ។» សៀវយ៉ាន ដោតត្រីនឹងឈើ រួចដាក់វានៅលើរានលើភ្លើង បន្ទាប់មកងាកក្បាលទៅមើលស្ត្រីអាថ៌កំបាំងនៅក្បែរគេ។

ដោយសារតែរ៉ូបសូត្រដែលនាងស្លៀកបានរហែកអស់ទៅហើយ ឥឡូវនេះនាងកំពុងស្លៀកអាវធំពណ៌ខ្មៅរបស់ សៀវយ៉ាន។ នៅពេលអ្នកដទៃស្លៀក វាអាចមើលទៅធ្ងន់បន្តិច ប៉ុន្តែនៅលើរាងកាយរបស់នាង រូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងបានបន្ថែមនូវភាពទាក់ទាញដ៏អាថ៌កំបាំងម្យ៉ាង។ នៅពេលនាងដើរ កំភួនជើងដ៏សខ្ចីដូចត្បូងថ្មរបស់នាងត្រូវបានបង្ហាញឱ្យឃើញតិចៗ ដែលជាទិដ្ឋភាពដ៏គួរឱ្យជក់ចិត្ត។

បន្ទាប់ពីអង្គុយចុះយ៉ាងថ្លៃថ្នូរ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ស្ត្រីអាថ៌កំបាំងបានសម្លឹងមើល សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងរោយគ្រឿងទេសលើត្រី ទាំងញញឹម និងនិយាយថា៖ «អ្នកពិតជាមានសេចក្តីក្លាហានមែន។ ហ៊ានចូលមកតំបន់ស្នូលនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែក ទាំងមានកម្លាំងត្រឹមតែលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe)។»

«គ្មានជម្រើសទេ ខ្ញុំត្រូវបានគេដេញតាមឱ្យចូលមកក្នុងនេះ។» សៀវយ៉ាន ញញឹម រួចងាកក្បាលមកសួរថា៖ «ពិតមែនហើយ តើអ្នកមានឈ្មោះអ្វី?»

«យុនជឺ (Yun Zhi)។» ស្ត្រីអាថ៌កំបាំងឆ្លើយដោយស្នាមញញឹម និងមានពន្លឺក្នុងភ្នែក។

«យ៉ាវយ៉ាន (Yao Yan)។» សៀវយ៉ាន រោយគ្រឿងទេសដែលបានរៀបចំយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ចេញពីដបត្បូង ខណៈដែលគេឆ្លើយដោយធម្មតា។ យុនជឺ? គេមិនដែលឮព័ត៌មានថាអាណាចក្រ ជាម៉ា មានអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជឈ្មោះនេះឡើយ។ គិតទៅ នាងប្រហែលជាកំពុងលាក់អត្តសញ្ញាណពិតរបស់នាងហើយ។

ស្ត្រីដែលហៅខ្លួនឯងថា យុនជឺ មិនបានខ្វល់ពីការត្រួតពិនិត្យភាពត្រឹមត្រូវនៃសម្តីរបស់ សៀវយ៉ាន ឡើយ។ ទោះបីជាកម្លាំងរបស់នាងត្រូវបានបិទជិតក៏ដោយ ប៉ុន្តែយុវជនដែលមានកម្លាំងត្រឹមតែលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ម្នាក់ ច្បាស់ជាមិនអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់នាងឡើយ។

ការសន្ទនាដ៏ខ្លីនេះបានបញ្ចប់នៅត្រង់នោះ។ ដោយសារតែអស់ប្រធានបទនិយាយ អ្នកទាំងពីរក៏ធ្លាក់ចូលក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់ រហូតដល់ សៀវយ៉ាន ហុចត្រីអាំងក្នុងដៃឱ្យ យុនជឺ ខណៈដែលនាងងក់ក្បាលតិចៗជាការអរគុណ។

បកសាច់ត្រីមួយចំណែកតូចបោះចូលមាត់ បបូរមាត់ក្រហមរបស់ យុនជឺ កម្រើកតិចៗ។ កាយវិការដ៏ទន់ភ្លន់ដែលនាងញ៉ាំយឺតៗ បានធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងមានរបៀបញ៉ាំមិនសូវសមរម្យទាល់តែសោះ។

«អ្នកគឺជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemist)?» ក្រសែភ្នែករបស់ យុនជឺ សម្លឹងមើលដបត្បូងតូចៗនៅក្បែរ សៀវយ៉ាន ទាំងមានសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើល។

«អឺ... ជាគ្រូពេទ្យ (Physician)...» សៀវយ៉ាន លេបអាហារក្នុងមាត់ ដោយជ្រើសរើសលាក់បាំងការពិតថាគេគឺជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ។ គេមានអារម្មណ៍ថា ការបញ្ចេញអត្តសញ្ញាណរបស់គេមិនមែនជាគំនិតដ៏ល្អឡើយ។

«អូ៎!» ងក់ក្បាលបន្តិចជាការយល់ដឹង ភាពភ្ញាក់ផ្អើលក្នុងភ្នែករបស់ យុនជឺ ក៏បាត់ទៅវិញបន្តិចម្តងៗ។ ទោះបីជាឈ្មោះវិជ្ជាជីវៈទាំងពីរមានភាពប្រហាក់ប្រហែលគ្នា ប៉ុន្តែរវាងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ និងគ្រូពេទ្យ ភាពខុសគ្នានៃឋានៈគឺដូចជាមេឃ និងដីអញ្ចឹង។

«ខ្ញុំមានមិត្តម្នាក់ដែលជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបញ្ចប់បេសកកម្មនៅទីនេះ ប្រសិនបើអ្នកស្ម័គ្រចិត្ត ខ្ញុំអាចណែនាំអ្នកឱ្យស្គាល់គេនៅក្នុងអាណាចក្រ ជាម៉ា។» យុនជឺ ជូតបបូរមាត់ក្រហមរបស់នាង ខណៈនិយាយបែបនោះ។

ឮសម្តីនេះ សៀវយ៉ាន ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ គេក៏គ្រវីក្បាល ដែលធ្វើឱ្យ យុនជឺ ស្រឡាំងកាំង៖ «អរគុណ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថាខ្ញុំគួរតែបដិសេធវិញ ព្រោះខ្ញុំមានគ្រូរួចហើយ។»

ឮ សៀវយ៉ាន បដិសេធបំណងល្អរបស់នាងដោយមិននឹកស្មានដល់ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានភ្លឺឡើងលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យុនជឺ។ ការណែនាំផ្ទាល់ខ្លួនរបស់នាងត្រូវបានគេបដិសេធ? នេះជាលើកដំបូងក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ដែលនាងបានជួបប្រទះរឿងបែបនេះ។ នៅពេលនេះ យុនជឺ ស្ទើរតែមិនអាចទប់សំណួរដែលនៅចុងអណ្តាតបានថា៖ "តើអ្នកដឹងទេថា អ្នកដែលខ្ញុំចង់ណែនាំឱ្យអ្នកស្គាល់នោះគឺជាអ្នកណា?"

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អារម្មណ៍នេះបានរលាយបាត់ទៅវិញភ្លាមៗ។ ដោយសារការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូររបស់ យុនជឺ តាមធម្មជាតិ នាងនឹងមិនសួររឿងបែបនេះនៅចំពោះមុខឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងបានងក់ក្បាលយឺតៗទាំងងឿងឆ្ងល់។

«នៅពេលរបួសរបស់អ្នកជាសះស្បើយ តើអ្នកនៅតែគ្រោងនឹងតតាំងជាមួយតោស្លាបស្វាយអាមេទីសម្តងទៀតឬ?» នៅពេលដែលគេញ៉ាំសាច់ត្រីចំណែកចុងក្រោយអស់ សៀវយ៉ាន សួរដោយមិនសូវយកចិត្តទុកដាក់ ខណៈមាត់នៅពេញដោយអាហារ។

«ចា៎ ខ្ញុំត្រូវការគ្រីស្តាល់វិញ្ញាណពណ៌ស្វាយ (Amethyst Spirit Crystal)។» យុនជឺ ដកដង្ហើមធំ ខណៈឆ្លើយតប។

សៀវយ៉ាន គ្រវីក្បាល; បន្ទាប់ពីបានមើលការប្រយុទ្ធរវាងនាង និងតោស្លាបស្វាយអាមេទីស គេយល់ឃើញថា ឱកាសជោគជ័យរបស់ យុនជឺ គឺមិនខ្ពស់ឡើយ។

«ភាពខុសគ្នារវាងកម្លាំងរបស់វា និងខ្ញុំគឺមិនធំពេកទេ គ្រាន់តែខ្ញុំមិននឹកស្មានថាវាចេះប្រើបច្ចេកទេសត្រាសញ្ញាសោះ។ ការចាញ់ពីមុនគឺដោយសារខ្ញុំមិនអាចការពារខ្លួនពីបច្ចេកទេសនោះបាន ប៉ុន្តែនៅក្នុងការប្រយុទ្ធលើកក្រោយ វិជ្ជាខ្យល់កម្រិតកំពូល៖ អាចម៍ផ្កាយសម្លាប់ (Extreme Wind: Meteor Kill) របស់ខ្ញុំ នឹងមិនចាញ់វាឡើយ។» នៅពេលនាងឃើញទឹកមុខរបស់ សៀវយ៉ាន, យុនជឺ ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច និងពន្យល់ទាំងមិនសូវពេញចិត្ត។

«វិជ្ជានោះពិតជាខ្លាំងមែន។» សៀវយ៉ាន មិនសង្ស័យពីអានុភាពនៃកាំរស្មីពន្លឺដែលបានកាត់ស្នែងដ៏រឹងបំផុតរបស់តោស្លាបស្វាយអាមេទីសជាពីរឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលវាប៉ះទង្គិចជាមួយត្រាអាមេទីស (Amethyst Seal), សៀវយ៉ាន ក៏មិនដឹងថាអ្នកណាជាអ្នកឈ្នះដែរ។

បន្ទាប់ពីញ៉ាំត្រីអាំងអស់ សៀវយ៉ាន ក្រោកឈរ និងពត់ខ្នង។ បន្ទាប់មកគេបានប្រាប់ យុនជឺ រួចក៏អង្គុយពែនភ្នែនលើផ្ទាំងថ្មម្ខាង។ ដៃរបស់គេបង្កើតជាសញ្ញាហ្វឹកហាត់ ហើយគេក៏បិទភ្នែកយឺតៗ។

ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើល សៀវយ៉ាន ដែលចាប់ផ្តើមហ្វឹកហាត់ យុនជឺ ក៏ក្រោកឈរទៅលាងដៃដ៏ទន់រលោង រួចមកឈរនៅពីមុខ សៀវយ៉ាន។ ភ្នែកដ៏វៃឆ្លាតរបស់នាងបានពិនិត្យមើល សៀវយ៉ាន ក្នុងកំឡុងពេលហ្វឹកហាត់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងជ្រួញចិញ្ចើម និងរអ៊ូតិចៗថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាវាជាវិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ (Qi Method) ថ្នាក់លឿង (Huang) កម្រិតទាបបំផុតអញ្ចឹង? គ្រូរបស់ក្មេងម្នាក់នេះហាក់ដូចជាមនុស្សកំណាញ់បំផុត តើគេមិនដឹងពីសារៈសំខាន់នៃវិធីសាស្ត្រដាំដុះដ៏ល្អសម្រាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ថ្មីថ្មោងទេឬ?»

ដកដង្ហើមធំ និងគ្រវីក្បាល នៅក្នុងចិត្តរបស់ យុនជឺ ទោះបីជានាងមិនទាន់បានជួប យ៉ាវឡាវ ក៏ដោយ ក៏គេត្រូវបាននាងចាត់ទុកថាជាគ្រូដែលធ្វើឱ្យសិស្សខូចអនាគតបាត់ទៅហើយ។

«បន្ទាប់ពីបញ្ចប់កិច្ចការរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងជួយគេ។ កូនឈើដ៏ល្អបែបនេះ មិនគួរត្រូវបានគេជាន់ឈ្លីឡើយ។» យុនជឺ គ្រវីក្បាល និងអង្គុយចុះ រួចបិទភ្នែកដើម្បីចាប់ផ្តើមរំលាយត្រាអាមេទីសនៅក្នុងខ្លួនរបស់នាង។

ក្នុងអំឡុងពេលពីរបីថ្ងៃដែល យុនជឺ កំពុងរំលាយត្រាសញ្ញា ដោយសារតែការបដិសណ្ឋារកិច្ចដ៏ល្អរបស់ សៀវយ៉ាន ទំនាក់ទំនងរវាងអ្នកទាំងពីរក៏កាន់តែជិតស្និទ្ធបន្តិចម្តងៗ។ ប្រហែលជាដោយសារតែវត្តមាននៃត្រាសញ្ញា ឥឡូវនេះនៅពេលណាដែល យុនជឺ និយាយជាមួយ សៀវយ៉ាន សំឡេងដ៏ថ្លៃថ្នូររបស់នាង ដែលធ្លាប់តែដូចជាអ្នកមានអំណាចខ្ពស់ ក៏ចាប់ផ្តើមចុះខ្សោយ។ រឿងនេះបានធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលជាងមុន ព្រោះអ្វីដែលគេមិនចូលចិត្តបំផុត គឺសំឡេងដែលអំនួត និងឆ្មើងឆ្មៃ។

ជីវិតក្នុងរូងភ្នំបានបន្តដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់អស់រយៈពេលពីរថ្ងៃ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅថ្ងៃទីបី វាត្រូវបានរំខានដោយសំឡេងលូរបស់សត្វចចកភ្លាមៗ។

បន្ទាប់ពីញ៉ាំអាហារថ្ងៃត្រង់រួច ទឹកមុខរបស់ សៀវយ៉ាន ស្រាប់តែប្រែប្រួល នៅពេលដែលគេឮសំឡេងចចកលូនៅក្បែរមាត់រូងភ្នំ។ គេប្រញាប់ក្រោកឈរ និងសម្លឹងមើលទៅ យុនជឺ ខណៈដែលចិញ្ចើមរបស់គេជ្រួញចូលគ្នា។

«តើយើងត្រូវបានគេរកឃើញដោយរបៀបណា?» សៀវយ៉ាន ដើរចុះឡើងទាំងគិត។ រាល់ថ្ងៃ រាងកាយរបស់គេត្រូវបានបាញ់ដោយម្សៅថ្នាំដែលអាចបិទបាំងក្លិន ដូច្នេះសត្វចម្លែកមិនអាចតាមដានគេដល់ទីនេះបានឡើយ។

សៀវយ៉ាន ស្រាប់តែក្រឡេកមើលទៅទឹកមុខដែលបង្ហាញពីការសុំទោសរបស់ យុនជឺ។ គេស្រឡាំងកាំងបន្តិច រួចក៏យល់ភ្លាម គេបង្ខំចិត្តញញឹម និងសួរថា៖ «កុំប្រាប់ខ្ញុំថា អ្នកបានចេញទៅខាងក្រៅថ្ងៃនេះណា៎?»

សម្លឹងមើលទឹកមុខរបស់ សៀវយ៉ាន, ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យុនជឺ ប្រែជាក្រហមព្រឿងៗដោយការសោកស្តាយ។ ជាមួយនឹងសំឡេងអៀនខ្មាស នាងបានសារភាពតិចៗថា៖ «សុំទោស ខ្ញុំ... បានចេញទៅងូតទឹកថ្ងៃនេះ។»

សៀវយ៉ាន ស្ទើរតែនិយាយមិនចេញ គេដកដង្ហើមធំ និងរឹតដាវដែកធ្ងន់នៅលើខ្នងឱ្យណែន។ គេខាំធ្មេញ និងប្រាប់ យុនជឺ ថា៖ «អ្នកនៅទីនេះចុះ កុំធ្វើរឿងផ្តេសផ្តាសអី ខ្ញុំនឹងចេញទៅល្បួងសត្វចម្លែកនោះឱ្យចេញឆ្ងាយ។»

«អ្នក... កម្លាំងរបស់អ្នក... វាប្រសើរជាងបើឱ្យខ្ញុំទៅ។» សម្លឹងមើល សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងងាកក្រោយត្រៀមនឹងចេញទៅក្រៅ សេចក្តីសោកស្តាយក្នុងចិត្តរបស់ យុនជឺ កាន់តែជ្រៅឡើងៗ ខណៈដែលនាងប្រញាប់ក្រោកឈរ និងនិយាយ។

«អ្នកគួរតែនៅទីនេះ កុំទៅណាឱ្យសោះ!» សៀវយ៉ាន ស្រាប់តែឈប់ និងងាកក្បាលមកស្រែកតិចៗថា៖ «ប្រសិនបើអ្នកចេញទៅ អ្នកនឹងទាក់ទាញសត្វចម្លែកកាន់តែច្រើនមកទីនេះ!»

ចំពោះការផ្ទុះកំហឹងភ្លាមៗរបស់ សៀវយ៉ាន, យុនជឺ ស្រឡាំងកាំង និងមានការភ័យខ្លាចបន្តិច។ ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើលគេដោយភាពល្ងីល្ងើ ខួរក្បាលរបស់នាងស្រាប់តែមិនអាចដំណើរការបានថា តើមានអ្វីកើតឡើង... តើយុវជនម្នាក់នេះហ៊ានស្រែកដាក់នាងមែនទេ?

«កុំឈានជើងចេញពីរូងភ្នំឱ្យសោះ បើមិនដូច្នេះទេ យើងទាំងពីរនឹងត្រូវស្លាប់នៅទីនេះ!»

នៅពេលនេះ សៀវយ៉ាន មិនមានអារម្មណ៍ខ្វល់ថា ស្ត្រីនៅពីក្រោយគេគឺជាអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជឡើយ។ បន្ទាប់ពីនិយាយបែបនោះក្នុងសំឡេងដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ គេក៏ប្រញាប់រត់ចេញពីរូងភ្នំភ្លាម។

យុនជឺ ឈរនៅនឹងកន្លែង ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើលខ្នងរបស់យុវជនដែលបាត់ពីក្រសែភ្នែក។ ដៃដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងគ្រវីទៅមុខដោយមិនដឹងខ្លួន ហាក់ដូចជាមិនដឹងថាគួរប្រើទឹកមុខបែបណាសម្រាប់ស្ថានភាពនេះឡើយ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងក៏ដឹងខ្លួន និងជាន់ជើងដោយភាពខឹងសម្បារ៖ «អាយុនៅក្មេងសោះ តែចិត្តដាច់ខ្លាំងមែននៅពេលខឹង មិននឹកស្មានថាខ្ញុំចង់ជួយអ្នកសោះ។ ដោយសារអ្នកចូលចិត្តធ្វើជាអ្នកក្លាហាន និងចង់បង្ហាញកម្លាំង ចឹងក៏ទៅដោះស្រាយដោយខ្លួនឯងចុះ។»

ទោះបីជានាងនិយាយបែបនេះក៏ដោយ ក៏ យុនជឺ នៅតែដើរពីរបីជំហានទៅមើលមាត់រូងភ្នំដែលមានពន្លឺភ្លឺ។ ប៉ុន្តែនៅពេលនឹកដល់ការព្រមានរបស់ សៀវយ៉ាន នាងមិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យឈប់ឡើយ ទាំងមានការព្រួយបារម្ភលេចឡើងលើចិញ្ចើម។

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពី សៀវយ៉ាន ចាកចេញទៅ យុនជឺ ក៏ឮសំឡេងចចកលូកាន់តែខ្លាំង ហើយភ្លាមៗនោះ សំឡេងចចកលូក៏ចាប់ផ្តើមឆ្ងាយទៅៗ ប៉ុន្តែយុវជនម្នាក់នោះនៅមិនទាន់ត្រឡប់មកវិញឡើយ។

បន្ទាប់ពីរង់ចាំអស់មួយសន្ទុះ ទីបំផុត យុនជឺ ក៏អស់ភាពអត់ធ្មត់។ នាងខាំធ្មេញ និងគ្រវីដៃ ដាវដ៏ចម្លែកបានហោះចេញមក ខណៈដែលនាងប្រកាសយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «តោស្លាបស្វាយអាមេទីស អាសត្វចង្រៃ! ប្រសិនបើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះ យ៉ាវយ៉ាន ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យជួរភ្នំទាំងមូលរបស់អ្នកក្រឡាប់ផ្ងារជាមិនខាន!»

នៅពេលនាងនិយាយបែបនេះ យុនជឺ ក៏រៀបនឹងរត់ចេញពីរូងភ្នំ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលនោះ រូបរាងមនុស្សម្នាក់បានដើរចូលមកក្នុងរូងភ្នំទាំងត្រដាបត្រដួស។

«យ៉ាវយ៉ាន? តើអ្នកមិនអីទេឬ?» ឃើញរូបរាងនោះ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យុនជឺ បញ្ចេញនូវភាពរីករាយ ខណៈដែលនាងរត់ទៅសួរនាំពីសុខទុក្ខរបស់គេ។

«អ្នកនាង សុំមេត្តាកុំចេញទៅខាងក្រៅទៀតអី។ ប្រសិនបើសត្វចម្លែកមកច្រើនជាងនេះ ខ្ញុំច្បាស់ជាស្លាប់ពិតមែនហើយ។» ដោយខ្លួនប្រាណប្រឡាក់ពេញដោយឈាម សៀវយ៉ាន បញ្ចេញស្នាមញញឹមយ៉ាងជូរចត់ ខណៈដែលភ្នែករបស់គេចាប់ផ្តើមងងឹតស្លុប ហើយរាងកាយរបស់គេក៏ដួលទៅលើដី។

នៅខណៈពេលដែលគេដួល សៀវយ៉ាន មានអារម្មណ៍តិចៗថា គេហាក់ដូចជាបានដួលទៅក្នុងការអោបក្រសោបដ៏ទន់ភ្លន់ និងកក់ក្តៅមួយ...