ការសម្រេចចិត្ត

ចំពោះ «វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង» (Flame Mantra) ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ពិតជាមិនចង់បោះបង់វាចោលឡើយ។ យ៉ាងណាមិញ សមត្ថភាពដែលអាចវិវត្តទៅជា វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ ថ្នាក់មេឃ (Tian Dou Qi technique) គឺពិតជាគួរឱ្យទាក់ទាញខ្លាំងណាស់។ នៅលើ ទ្វីបកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Continent) ដ៏ធំល្វឹងល្វើយនេះ វិជ្ជាថ្នាក់មេឃប្រៀបដូចជាសំបុត្រមួយសន្លឹកដើម្បីក្លាយជាអ្នកខ្លាំងបំផុតអ៊ីចឹង។

ទោះបីជាវិធីសាស្ត្រនេះមានអានុភាពខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែអត្រាជោគជ័យមិនដល់ ២០% ផង។ ការពិតនេះនឹងធ្វើឱ្យមនុស្សភាគច្រើនបាក់ទឹកចិត្ត។ ដោយបង្រួមម្រាមដៃទាំងដប់ចូលគ្នា ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ប្រែប្រួលឥតឈប់ឈរ រវាងភាពស្ទាក់ស្ទើរ និងភាពតានតឹង។

ដោយសម្លឹងមើលភាពរារែកលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ផ្ទៃមុខចាស់ជរារបស់ យ៉ាវឡាវ (Yao Lao) ក៏បង្ហាញនូវអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់ដែរ។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏ដកដង្ហើមធំតិចៗ៖ «រឿងនេះមានតែឯងម្នាក់គត់ដែលអាចសម្រេចចិត្តបាន។ គ្រូក៏មិនចង់លូកដៃជ្រៅពេកដែរ។ ប៉ុន្តែ គ្រូចង់សួរឯងរឿងមួយ...... តើឯងមានអារម្មណ៍បែបណា ចំពោះក្មេងស្រី ស៊ុនអឺ (Xun Er) នោះ?»

«អ្ហាះ?» ការត្រូវបានសួរអំពីរឿងនេះដោយ យ៉ាវឡាវ ធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ប្រែជាក្រហមបន្តិច។ បន្ទាប់ពីហើបមាត់មួយសន្ទុះ គេក៏និយាយទាំងញញឹមបង្ខំថា៖ «លោកគ្រូ ហេតុអ្វីបានជាស្រាប់តែសួរពីរឿងនេះ? ស៊ុនអឺ គឺជាប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំ។ ចំពោះនាង...... តើខ្ញុំអាចមានអារម្មណ៍អ្វីទៅ?» នៅឃ្លាចុងក្រោយ ស៊ាវយ៉ាន ហាក់ដូចជានិយាយទាំងមិនសូវមានទំនុកចិត្តក្នុងចិត្តសោះ។

«ហិហិ ប្អូនស្រី? ឯងក៏ដឹងដែរថា ឯងនិងនាងគ្មានជាប់ឈាមជ័រនឹងគ្នាឡើយ។ ក្មេងស្រីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់នេះមានអាយុត្រឹមតែ ១៥ ឬ ១៦ ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែយុវជនជំនាន់ក្រោយនៃ ត្រកូលស៊ាវ (Xiao Clan) កោតសរសើរនាងមិនដាច់ពីមាត់ទៅហើយ។ ចុះពេលនាងធំពេញវ័យ តើវានឹងទៅជាយ៉ាងណាទៀត?» និយាយដល់ត្រង់នេះ យ៉ាវឡាវ បានក្រឡេកមើល ស៊ាវយ៉ាន។ គាត់ញញឹមស្រងូតស្រងាត់ រួចនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើឯងសាកគិតពីលទ្ធភាពដែលថ្ងៃណាមួយ មានបុរសផ្សេងរៀបការជាមួយនាង។ តើឯងនឹងមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា?»

ដោយបង្ខំស្នាមញញឹមលើផ្ទៃមុខ ស៊ាវយ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមយឺតៗ។ គេដកដង្ហើមធំ ហើយខ្សឹបថា៖ «ហាក់ដូចជា...... ពិបាកនឹងទទួលយកបន្តិច។»

«ហិហិ ដោយសារឯងមានអារម្មណ៍ថាពិបាកនឹងទទួលយក នោះមានន័យថា ក្នុងចិត្តរបស់ឯង ឯងមិនបានគិតថាភាងគ្រាន់តែជាប្អូនស្រីនោះទេ......» យ៉ាវឡាវ និយាយទាំងញញឹមបែបលាក់អាថ៌កំបាំង។

ផ្ទៃមុខរបស់គេឡើងក្រហមម្តងទៀត ស៊ាវយ៉ាន និយាយមិនចេញ ហើយបានត្រឹមតែរអ៊ូរទាំបន្តិចបន្តួច។ គេលូកដៃចេញទាំងទាល់តម្រិះ រួចនិយាយទាំងញញឹមបង្ខំថា៖ «លោកគ្រូ តើលោកគ្រូពិតជាចង់និយាយពីអ្វីឱ្យប្រាកដទៅ?»

«អ្វីៗទាំងអស់នោះ គឺដើម្បីឱ្យឯងដឹងច្បាស់ពីអារម្មណ៍ខ្លួនឯងចំពោះនាង...... ដោយសារឯងនិងនាងមានអារម្មណ៍មិនច្បាស់លាស់ចំពោះគ្នាទៅហើយ ឯងគួរតែវាយតម្លៃពីកម្លាំង និងសក្តានុពលនៃការអភិវឌ្ឍន៍របស់ខ្លួនឯង។» ប្តូរមកជាទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ យ៉ាវឡាវ និយាយទាំងមន្ទិលសង្ស័យថា៖ «ប្រវត្តិរបស់ក្មេងស្រីម្នាក់នោះ គឺគួរឱ្យខ្លាចណាស់។ គ្រូមិនដឹងពីការពិតច្បាស់លាស់នៃប្រវត្តិរបស់នាងឡើយ។ មិនដឹងជាយ៉ាងម៉េច ត្រកូលស៊ាវតូចមួយនេះ បែរជាមានទំនាក់ទំនងខ្លះៗជាមួយពួកគេ។ ប៉ុន្តែ ត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹង មិនអាចបំពេញគម្លាតដ៏ធំធេងរវាងឯងនិងនាងបានឡើយ។ ឋានៈរបស់ឯងទាំងពីរគឺខុសគ្នាឆ្ងាយណាស់។ ទោះបីជាក្មេងស្រីម្នាក់នោះស្រឡាញ់ឯងក៏ដោយ ក៏មនុស្សដែលនៅពីក្រោយខ្នងនាង មិនអាចយល់ព្រមតាមវិធីណាមួយឡើយ!»

ដោយបិទភ្នែក ស៊ាវយ៉ាន បង្រួមបាតដៃចូលគ្នា ហើយក្តាប់យ៉ាងណែន។

«ទ្វីបនេះគឺជាពិភពដែលគេគោរពលើកម្លាំង។ ការមានកម្លាំង ក៏មានន័យថាមានសេចក្តីថ្លៃថ្នូរដែរ។ កាលពីមុន ឯងបានឃើញចរិតរបស់ ណឡាន យ៉ានរ៉ាន (Nalan Yanran) ហើយ។ មូលហេតុដែលនាងហ៊ានធ្វើឫកពាខ្ពស់ និងមើលងាយឯងបែបនេះ គឺដោយសារតែប្រវត្តិរបស់នាង ហើយកម្លាំងរបស់នាងគឺខ្លាំងជាងឯង!» សម្លឹងមើលទៅស្ថានភាពរបស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាវឡាវ ក៏ដកដង្ហើមធំជាមួយសម្តីដ៏ស្មោះត្រង់។

«អំណាចដែលនៅពីក្រោយ ស៊ុនអឺ គឺគួរឱ្យខ្លាចជាង បក្សពពកអ័ព្ទ (Faction of the Misty Cloud) ទៅទៀត។ ដូច្នេះ នៅក្នុងភ្នែករបស់ពួកគេ ឯងគ្រាន់តែជាសត្វល្អិតម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជាឯងមាន ទេពកោសល្យ ដ៏ឆ្នើមក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនងាយនឹងចាត់ទុកឯងជាមនុស្សសំខាន់ដែរ។ តាមពិតទៅ ប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ ពួកគេបានឃើញអ្នកដែលមានទេពកោសល្យខ្ពស់ៗច្រើនណាស់មកហើយ...... លុះត្រាតែឯងអាចធ្វើឱ្យពួកគេកោតខ្លាចកម្លាំងរបស់ឯង ទើបឯងអាចសម្រេចបំណងប្រាថ្នារបស់ឯងបាន។»

ស៊ាវយ៉ាន ប៉ះច្រមុះខ្លួនឯង ហើយគ្រវីស្មា រួចសួរតិចៗថា៖ «តើការហ្វឹកហាត់ "វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង" នឹងផ្ដល់អំណាចបែបនោះឱ្យខ្ញុំមែនទេ?»

«តាមពិតទៅ មានតែការហ្វឹកហាត់ "វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង" ឱ្យបានសម្រេចប៉ុណ្ណោះ ទើបឯងមានឱកាសនោះ!» យ៉ាវឡាវ គ្រវីក្បាល ហើយសម្លឹងមើលគេម្តងទៀត។

ដកដង្ហើមធំតិចៗ ស៊ាវយ៉ាន យកដៃជ្រែងចង្ការ។ ស្នាមញញឹមរបស់ក្មេងស្រីដ៏ទន់ភ្លន់កាលពីថ្ងៃមុន បានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេយឺតៗ។ សំឡេងសើចដ៏ស្រស់ស្រាយដូចសំឡេងកណ្ដឹងប្រាក់ បានបន្លឺឡើងក្នុងត្រចៀករបស់គេ។

ដកដង្ហើមវែងៗ ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមទាំងជូរចត់ ហើយនិយាយថា៖ «លោកគ្រូនិយាយច្រើនដល់ថ្នាក់នេះហើយ នៅតែហៅថាគ្រូមិនលូកដៃចូលក្នុងការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្ញុំទៀតឬ?»

«ហិហិ......» យ៉ាវឡាវ អង្អែលមុខដ៏ជ្រីវជ្រួញ និងចាស់ជរារបស់គាត់ ខណៈដែលគាត់បញ្ចេញសំឡេងសើចបែបអៀនខ្មាស។ គាត់តបវិញទាំងអៀនបន្តិចថា៖ «មិនអីទេ គ្រូសារភាពថា គ្រូប្រហែលជាមានបំណងជំរុញឯងខ្លះមែន ប៉ុន្តែតាមទស្សនៈរបស់គ្រូ គ្រូពិតជាសង្ឃឹមថាឯងនឹងហ្វឹកហាត់ "វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង" នេះ។»

«ឯងគួរតែដឹងថា បច្ចុប្បន្នគ្រូគ្រាន់តែជាវិញ្ញាណម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ មែនទេ?» យ៉ាវឡាវ លូកដៃចេញទាំងសួរ។

ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាល។

«អ្នកផ្សេងអាចនឹងស្លាប់ទៅហើយ ប៉ុន្តែដោយសារថាមពលវិញ្ញាណរបស់គ្រូខ្លាំងជាងអ្នកដទៃ គ្រូក៏អាចមានជីវិតរស់នៅក្នុងទម្រង់នេះដោយចម្លែក......» យ៉ាវឡាវ ញញឹមជូរចត់ ហាក់ដូចជាកំពុងចំអកឱ្យខ្លួនឯង។

«គ្រូមិនចូលចិត្តរស់នៅបែបនេះទេ ជារៀងរាល់ថ្ងៃវាមានអារម្មណ៍ដូចជាការភ័ន្តច្រឡំដ៏ទទេស្អាត និងក្លែងក្លាយសម្រាប់គ្រូ។ គ្រូនៅមានរឿងដែលគ្រូត្រូវតែសម្រេចដោយផ្ទាល់ដៃ ដូច្នេះ គ្រូត្រូវតែចាកចេញពីស្ថានភាពវិញ្ញាណនេះ។»

«លោកគ្រូចង់រស់ឡើងវិញ?» ស៊ាវយ៉ាន ព្រិចភ្នែកទាំងមិនសូវជឿ។ គេបន្តទាំងស្រឡាំងកាំងថា៖ «នៅក្នុងលោកនេះ មិនគួរមានអ្វីដែលអាចធ្វើឱ្យអ្នកស្លាប់រស់ឡើងវិញបានទេ មែនទេ?»

«ស្ថិតក្រោមលក្ខខណ្ឌធម្មតា គឺពិតជាដូច្នោះមែន។» ងក់ក្បាលយល់ស្រប ទឹកមុខដ៏មានសង្ឃឹមបានលេចឡើងលើ យ៉ាវឡាវ ខណៈដែលគាត់បន្តថា៖ «ប៉ុន្តែយោងទៅតាមការពិពណ៌នាដ៏អាថ៌កំបាំងមួយចំនួននៃ "វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង" ប្រសិនបើហ្វឹកហាត់បានសម្រេច គេនឹងអាចលាយបញ្ចូលនូវ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flames) ពីរបីប្រភេទ ដើម្បីបង្កើតរូបរាងកាយដែលអាចផ្ទុកវិញ្ញាណបាន។ ការទទួលបានរូបរាងកាយបែបនោះ នឹងក្លាយជាការចាប់កំណើតថ្មីសម្រាប់គ្រូ......»

«នៅក្នុងចិញ្ចៀន គ្រូបានស៊ូទ្រាំអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំនៅក្នុងពិភពដែលគ្មានពន្លឺថ្ងៃ ទាំងអស់នេះគឺសង្ឃឹមថាថ្ងៃណាមួយ នឹងបានជួបមនុស្សម្នាក់ដែលមានថាមពលវិញ្ញាណខ្លាំងល្មម ដែលអាចបំពេញតាមតម្រូវការរបស់គ្រូ។ គ្រូពិតជាមានសំណាងណាស់ដែលទីបំផុតបានជួបឯង។» ភាពសោកសៅយ៉ាងជ្រាលជ្រៅបានដក់ជាប់ក្នុងស្នាមជ្រីវជ្រួញនៃផ្ទៃមុខចាស់ជរានោះ ទោះបីជាវាអាចមើលដឹងដោយមនុស្សដែលពូកែសង្កេតបំផុតក៏ដោយ។

យ៉ាវឡាវ សម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែកពណ៌ខ្មៅងងឹតរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងសម្លឹងមកគាត់វិញ គាត់ញញឹមជូរចត់ ហើយបន្តថា៖ «ហី! ចាត់ទុកសម្តីទាំងនេះជាការរអ៊ូរទាំឥតប្រយោជន៍របស់បុរសចំណាស់ម្នាក់ទៅចុះ។ អាឡូ! ទោះបីជាគ្រូនិយាយថាគ្រូនឹងមិនលូកដៃក៏ដោយ ក៏ចុងក្រោយ គ្រូនៅតែមិនអាចទប់មាត់មិននិយាយបាន គ្រូពិតជា......»

គាត់គ្រវីក្បាលដោយសោកសៅ យ៉ាវឡាវ បានលូកដៃដ៏ជ្រីវជ្រួញចេញមក។ ជាមួយនឹងការគ្រវីដៃបន្តិច រមូរពណ៌ខ្មៅមួយ និងពណ៌ក្រហមមួយបានភ្លឺឡើងនៅក្នុងដៃនីមួយៗរបស់គាត់។

«រមូរពណ៌ក្រហម គឺជា វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ ថ្នាក់ដី (Di Qi Method) កម្រិតទាប ធាតុភ្លើង ខណៈដែលរមូរពណ៌ខ្មៅ គឺជា "វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង".....» យ៉ាវឡាវ ញញឹមទាំងលើកដៃទាំងពីរ។ ផ្ទៃមុខដ៏ក្រៀមក្រោះរបស់គាត់មានភាពទន់ភ្លន់បន្តិច ខណៈដែលគាត់និយាយយ៉ាងទន់ភ្លន់ថា៖ «ជ្រើសរើសដោយខ្លួនឯងទៅ ហើយគិតអំពីកត្តាដែលជំរុញទឹកចិត្តឯង ដរាបណាឯងចងចាំថា មិនថាឯងជ្រើសរើសអ្វីក៏ដោយ ឯងនឹងនៅតែជាសិស្សរបស់គ្រូជានិច្ច ហើយគ្រូនឹងមិនបន្ទោសឯងឡើយ។»

បាតដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ជ្រែងចង្ការបស់គេ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលរមូរដែលកំពុងភ្លឺទាំងពីរនៅពីមុខគេដោយភ្លឹកស្មារតី។ យូរមកហើយ បន្ទាប់មកគេក៏លិទ្ធបបូរមាត់ ហើយលើកស្មាយ៉ាងខ្ជិលច្រអូសទាំងញញឹមថា៖ «ទោះបីជាខ្ញុំខ្លាចស្លាប់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែបើគ្មានអំណាច ក៏គ្មានកិត្តិយសដែរ។ ខ្ញុំបដិសេធមិនឆ្លងកាត់ការប្រមាថមើលងាយដូចដែល ណឡាន យ៉ានរ៉ាន បានផ្ដល់ឱ្យខ្ញុំកាលពីថ្ងៃនោះម្តងទៀតឡើយ។ ហើយម្យ៉ាងទៀត ប្រសិនបើវាមិនទៅមុខដោយរលូនទេ ខ្ញុំតែងតែអាចប្តូរទៅប្រើ វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ ផ្សេងបានតើ។»

គ្រវីក្បាលបន្តិច ស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រងបានបំភ្លឺផ្ទៃមុខដ៏ស្រទន់របស់ ស៊ាវយ៉ាន។ នៅក្នុងភ្នែកដែលឡើងក្រហម និងមានសំណើមបន្តិចរបស់ យ៉ាវឡាវ គេអាចមើលឃើញរូបរាងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន កំពុងលូកដៃទៅចាប់រមូរពណ៌ខ្មៅយ៉ាងណែន។

នៅពេលដែលដៃរបស់គេប៉ះនឹងរមូរ វាក៏ប្រែទៅជាចរន្តព័ត៌មាន ដែលហូរចូលទៅក្នុងក្បាលរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ផ្ទាល់តែម្តង។