អាល្អិតម្នាក់នេះមិនសាមញ្ញឡើយ

សម្ដីរបស់ សៀវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានចាក់ចំចំណុចខ្សោយរបស់ សៀវ យូ (Xiao Yu) ដែលធ្វើឱ្យនាងខឹងច្រឡោត ហើយដាក់ដៃទៅលើដាវដែលនៅចង្កេះភ្លាម។

ដោយការសើចចំអក សៀវ យ៉ាន បានផ្អែកខ្នងទៅក្រោយ រួចនិយាយយ៉ាងរំភើយថា៖ “ចង់វាយគ្នាមែនទេ?”

“ចុះយ៉ាងម៉េច!” សៀវ យូ បានក្ដាប់ដាវរបស់នាងយ៉ាងណែន ខណៈពេលព្យាយាមទប់ចិត្តមិនឱ្យហូតវាចេញមកកាប់ សៀវ យ៉ាន។ នាងបាននិយាយឌឺដងថា៖ “ទោះបីជាទេពកោសល្យរបស់ឯងត្រឡប់មកវិញក៏ដោយ តើវាមានន័យអី? កាលពី ៣ ឆ្នាំមុន ខ្ញុំ សៀវ យូ អាចធ្វើឱ្យឯងរត់យកព្រលឹងរៀងខ្លួន ហើយ ៣ ឆ្នាំក្រោយមក ខ្ញុំនៅតែអាចធ្វើវាបានដដែល។”

ចិញ្ចើមរបស់ សៀវ យ៉ាន បានជ្រួញចូលគ្នា ខណៈដែលគេសម្លឹងទៅកាន់ឯកសណ្ឋានសាលាពណ៌ស្វាយខ្ចីរបស់ សៀវ យូ ដែលមានរូបផ្កាយមាស ៣ នៅលើទ្រូង។ ផ្កាយទាំងនេះតំណាងឱ្យកម្លាំងរបស់ សៀវ យូ ដែលជា លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ផ្កាយ ៣។ មើលទៅរយៈពេលមួយឆ្នាំនៅក្នុងសាលារបស់នាង គឺមិនមែនខ្ជះខ្ជាយឡើយ។

“តើភ្នែកដ៏កខ្វក់របស់ឯងកំពុងសម្លឹងមើលស្អី?” ឃើញកន្លែងដែល សៀវ យ៉ាន កំពុងសម្លឹងមើល ផ្ទៃមុខដែលខ្មៅងងឹតស្រាប់របស់ សៀវ យូ កាន់តែអាក្រក់ជាងមុន។

“មិនមែននាងស្លៀកពាក់បែបហ្នឹង ដើម្បីឱ្យគេចាប់អារម្មណ៍ទេអី?” សៀវ យ៉ាន បានយកដៃប៉ះច្រមុះ។ សម្ដីដែលនិយាយដោយមិនបានគិតរបស់គេ បានធ្វើឱ្យ សៀវ យូ ផ្ទុះកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង។

“អាតិរច្ឆាន!” ដោយខាំធ្មេញគ្រឺតៗ សៀវ យូ ដែលឈានដល់កម្រិតកំណត់នៃភាពអត់ធ្មត់ បានហូតដាវចេញពីស្រោមយ៉ាងលឿនឮសូរ "ឆឹង"។ នាងភ្ជង់ដាវទៅរក សៀវ យ៉ាន រួចពោលថា៖ “ឯងពិតជាគិតថា ខ្ញុំមិនហ៊ានកាត់អណ្ដាតឯងចោលមែនទេ?!”

សម្លឹងមើលដាវដែកដែលភ្លឺថ្លានៅចំពោះមុខ សៀវ យ៉ាន មិនទាំងព្រិចភ្នែកផង គេនិយាយថា៖ “ហេតុអីមិនសាកមើលទៅ?”

ខណៈពេលកំពុងនិយាយ ដៃស្ដាំរបស់ សៀវ យ៉ាន បានក្ដាប់បន្តិច ស្របពេលដែលថាមពលវដ្តមួយបានកកើតឡើងយឺតៗ។ ជាមួយនឹង បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ (Dou Technique) ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan Level) ចំនួន ៣ ក្នុងដៃ សៀវ យ៉ាន មិនសូវបារម្ភចំពោះ លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ៣ ម្នាក់ឡើយ។

សម្លឹងមើលអ្នកទាំងពីរដែលហៀបនឹងផ្ទុះអាវុធដាក់គ្នា ស៊ុន អឺ (Xun Er) ដែលនៅក្បែរនោះ បានគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម។ ខណៈដែលនាងក្រឡេកមើលទៅចម្ងាយ នាងបានញញឹមព្រមទាំងផ្ដល់ដំណឹងដល់ពួកគេថា៖ “លោកពូសៀវ (Xiao shu-shu) និងអ្នកផ្សេងទៀតកំពុងមកហើយ។”

ឮសម្ដីរបស់ ស៊ុន អឺ ចិញ្ចើមរបស់ សៀវ យូ បានជ្រួញចូលគ្នា ហើយនាងបានងាកក្បាលទៅឃើញ សៀវ ចាន (Xiao Zhan) កំពុងប្រញាប់ប្រញាល់មកទីនេះ ជាមួយនឹងទឹកមុខមិនសូវស្រស់បស់។

“ហឹម សំណាងរបស់ឯងមិននៅជាប់ខ្លួនរហូតទេ!”

បន្ទាប់ពីបញ្ចេញសំឡេង "ហឹម" យ៉ាងត្រជាក់ សៀវ យូ បានដាក់ដាវចូលស្រោមវិញ រួចងាកក្រោយដើរចេញទៅ។ បោះជំហានវែងៗដោយជើងដ៏ស្រឡូនរបស់នាង សៀវ យូ បានឈប់នៅពីមុខ ស៊ុន អឺ រួចនិយាយថា៖ “ប្អូនស្រីស៊ុន អឺ (Xun Er biao-mei)។ ទេពកោសល្យ និងសម្រស់របស់ប្អូនសុទ្ធតែជាលំដាប់កំពូល ប៉ុន្តែប្អូនគួរតែនៅឱ្យឆ្ងាយពីមនុស្សខ្លះ បើមិនដូច្នោះទេ ប្អូនអាចនឹងឆ្លងទម្លាប់អាក្រក់។ ដល់ពេលនោះ វានឹងហួសពេលក្នុងការស្តាយក្រោយហើយ។”

ចំពោះការដាស់តឿនរបស់ សៀវ យូ ស៊ុន អឺ បានញញឹមទាំងតបថា៖ “អរគុណសម្រាប់កាដាស់តឿនរបស់ បងស្រីសៀវ យូ (Xiao Yu biao-jie) ប៉ុន្តែ ស៊ុន អឺ គិតថា បងសៀវ យ៉ាន គឺពិតជាអស្ចារ្យណាស់។”

ឮសម្ដីដែលមានន័យជ្រៅរបស់ ស៊ុន អឺ ផ្ទៃមុខរបស់ សៀវ យូ បានផ្លាស់ប្តូរពណ៌ ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើលទៅ ស៊ុន អឺ ដែលកំពុងញញឹម។ ចុងក្រោយ សៀវ យូ បាននិយាយយ៉ាងមានន័យថា៖ “នៅពេលដែលប្អូនចាកចេញពីត្រកូល ប្អូននឹងដឹងថាពិភពលោកនេះធំប៉ុណ្ណា។ មានមនុស្សរាប់មិនអស់ដែលមានទេពកោសល្យជាងគេឆ្ងាយណាស់ ប្រសិនបើប្អូនជួបអ្នកណាម្នាក់ដែលធ្វើឱ្យប្អូនរំភើបចិត្ត ដល់ពេលនោះ...”

“បងស្រីសៀវ យូ បងគិតច្រើនពេកហើយ។ ស៊ុន អឺ មិនជឿថា រឿងបែបនោះនឹងកើតឡើងឡើយ។” បបូរមាត់ក្រហមរបស់ ស៊ុន អឺ បានពេបបន្តិច ខណៈពេលនាងនិយាយកាត់សម្ដី សៀវ យូ។

បន្ទាប់ពីត្រូវបានកាត់សម្ដីដោយ ស៊ុន អឺ សៀវ យូ មានអារម្មណ៍អៀនខ្មាស ដូច្នេះនាងក៏ចាកចេញទៅ បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើល សៀវ យ៉ាន ដោយកែវភ្នែកកំណាចជាលើកចុងក្រោយ។

សម្លឹងមើល សៀវ យូ ដែលចាកចេញទៅទាំងកំហឹង សៀវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមធំ ខណៈដែលទឹកមុខមិនពេញចិត្តរបស់គេបានប្រែមកជាស្ងប់ស្ងាត់ធម្មតាវិញ។ គេបានដកដង្ហើមធំ រួចនិយាយថា៖ “ខ្ញុំពិតជាមិនចូលចិត្តនាងមែន។”

ឮបែបនេះ ស៊ុន អឺ បានខ្ទប់មាត់សើច៖ “តាមពិតទៅ ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងណាស់ថា ហេតុអ្វីបានជានាងតែងតែប្រឆាំងនឹង បងសៀវ យ៉ាន បែបនេះ។ ទោះបីជាបងអចេតនាដើរចូលទៅកន្លែងនាងងូតទឹកក៏ដោយ ក៏នាងមិនគួរប្រឆាំងនឹងបងខ្លាំងដល់ថ្នាក់នេះដែរមែនទេ?”

“តើខ្ញុំដឹងបានយ៉ាងម៉េច?” សៀវ យ៉ាន បានគ្រវីស្មាទាំងមិនដឹងរឿង មុននឹងសម្លឹងទៅកាន់ សៀវ ចាន និងមនុស្សមួយចំនួនទៀតដែលកំពុងដើរមករកគេ។

“យ៉ាន អឺ (Yan Er) កូនមិនអីទេឬ? តើ សៀវ យូ នៅឯណា?” ដើរមកយ៉ាងលឿន និងឃើញ សៀវ យ៉ាន គ្មានរបួសស្នាម សៀវ ចាន បានដកដង្ហើមធំ រួចសួរឡើង។

ដោយគ្រវីស្មាខ្សោយៗ សៀវ យ៉ាន សើចថា៖ “ខ្ញុំមិនអីទេ។ ស្រីម្នាក់នោះគ្រាន់តែមានឈាមជួបខួរក្បាល (ខឹងខ្លាំង) បន្តិចប៉ុណ្ណោះ។”

“កូនគួរតែជៀសវាងនាងបន្តិចទៅ។ ក្មេងស្រីម្នាក់នោះមានចរិតមិនសូវល្អទេ ហើយឥឡូវនេះនាងគឺជា លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ៣ ទៀត ប្រសិនបើកូនវាយគ្នា កូននឹងក្លាយជាអ្នកចាញ់។ ម្យ៉ាងទៀត នាងគឺជាចៅស្រីរបស់ ព្រឹទ្ធាចារ្យ (Elder) ទីមួយ ដូច្នេះពុកមិនស្ថិតក្នុងស្ថានភាពល្អដើម្បីដាក់ទណ្ឌកម្មនាងឡើយ ប្រសិនបើកូនៗឈ្លោះគ្នា។” សៀវ ចាន និយាយដោយអស់សង្ឃឹម។

សៀវ យ៉ាន ប៉ះច្រមុះទាំងញញឹម ដោយមិនបានផ្ដល់ចម្លើយអ្វីឡើយ។

“នេះនែ យ៉ាន អឺ នេះគឺជាអ្នកដេញថ្លៃកំពូលនៃ កន្លែងដេញថ្លៃអភិជន (Primer Auction House) កញ្ញា យ៉ា ហ្វៃ (Ya Fei)។ ទឹកវិញ្ញាណជំនួយកម្លាំង (Foundation Elixir) កាលពីលើកមុន គឺទិញតាមរយៈនាងហ្នឹងឯង។” សៀវ ចាន បានងាកខ្លួនចេញ ដើម្បីបង្ហាញស្ត្រីក្នុងរ៉ូបពណ៌ក្រហមដែលនៅពីក្រោយគេ ខណៈពេលដែលគេណែនាំនាង។

សៀវ យ៉ាន សម្លឹងមើលស្ត្រីដ៏ស្រស់ស្អាតដែលបង្ហាញភាពចាស់ទុំតាមរយៈកាយវិការរបស់នាង រួចបញ្ចេញស្នាមញញឹមអឹមអៀម ដែលស័ក្តិសមនឹងអាយុរបស់គេ៖ “ជម្រាបសួរ បងស្រីយ៉ា ហ្វៃ (Ya Fei-jie)។”

ជាមួយនឹងកែវភ្នែកដ៏ទាក់ទាញសម្លឹងមកកាន់ សៀវ យ៉ាន ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យ៉ា ហ្វៃ បានបង្ហាញស្នាមញញឹមដោយសារតែការហៅរករបស់គេ។ បបូរមាត់ក្រហមរបស់នាងបានកម្រើក ខណៈពេលដែល យ៉ា ហ្វៃ សួរទាំងញញឹមថា៖ “ខ្ញុំឮថាអ្នកប្រុសតូច សៀវ យ៉ាន ឡើងបាន កម្លាំងធាតុ (Duan Qi) ៤ កម្រិតក្នុងរយៈពេលតែមួយឆ្នាំមែនទេ? ហិហិ ល្បឿនហ្វឹកហាត់នោះបានក្លាយជាព័ត៌មានដ៏កក្រើកក្នុងទីក្រុង អ៊ូថាន់ ទៅហើយ តើវាជាការពិតដែរឬទេ?”

សៀវ យ៉ាន ផ្អៀងក្បាល ហើយនិយាយទាំង "អឹមអៀម" ថា៖ “វាគឺជាលទ្ធផលនៃការដែលលោកពុកទិញ ទឹកវិញ្ញាណជំនួយកម្លាំង ឱ្យខ្ញុំប្រើប្រាស់ប៉ុណ្ណោះ។”

ឮការទទួលស្គាល់ដោយប្រយោលរបស់ សៀវ យ៉ាន ទោះបីជា យ៉ា ហ្វៃ ជាមនុស្សមានចរិតស្ងប់ស្ងាត់ក៏ដោយ ក៏នាងមិនអាចទប់ដង្ហើមបានឡើយ។ ភាពចង់ដឹងចង់ឃើញបានភ្លឺផ្លេកក្នុងភ្នែករបស់នាង ខណៈពេលនាងគិតថា៖ កម្លាំងធាតុ ៤ កម្រិតក្នុងរយៈពេលតែមួយឆ្នាំ ល្បឿនហ្វឹកហាត់នោះគឺពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់។ ចំពោះ ទឹកវិញ្ញាណជំនួយកម្លាំង នោះវិញ ខ្ញុំផ្ទាល់ធ្លាប់បានពិនិត្យវា ហើយដឹងច្បាស់ពីប្រសិទ្ធភាពរបស់វា។ វាអាចជួយល្បឿនហ្វឹកហាត់បានខ្លះមែន ប៉ុន្តែដើម្បីឡើងបានដល់ ៤ កម្រិតដោយគ្រាន់តែពឹងលើវា? មិនអាចទៅរួចទេ!

ឃើញថាអ្នកទាំងពីរបានណែនាំគ្នាជាមូលដ្ឋានរួចហើយ សៀវ ចាន បានក្រឡេកមើលមេឃ រួចទះស្មារបស់ សៀវ យ៉ាន។ គេនិយាយទាំងញញឹមថា៖ “ត្រឹមត្រូវហើយ ពិធីពេញវ័យ (Coming of Age Ceremony) ជិតចាប់ផ្ដើមហើយ ហើយពុកត្រូវទៅត្រៀមរៀបចំកិច្ចការមួយចំនួន។ កុំធ្វើឱ្យពុកខកចិត្តឱ្យសោះណា៎។”

សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាលទាំងញញឹម។

ដើរតាមពីក្រោយ សៀវ ចាន កញ្ញា យ៉ា ហ្វៃ បានលួចក្រឡេកមើល សៀវ យ៉ាន មុនពេលនាងងាកក្រោយចេញទៅ។ ជាមួយនឹងបទពិសោធន៍ជាច្រើនឆ្នាំនៅកន្លែងដេញថ្លៃ នាងអាចសង្កេតឃើញសូម្បីតែចំណុចតូចៗបំផុត ហើយនៅពេលនាងសម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែករបស់យុវជនម្នាក់នេះ នាងបានដឹងថា ទោះបីជាយុវជននៅចំពោះមុខនាងហាក់ដូចជាអឹមអៀម ប៉ុន្តែនៅក្នុងកែវភ្នែកពណ៌ខ្មៅងងឹតរបស់គេ គឺគ្មានអារម្មណ៍អ្វីលេចចេញមកឡើយ។ វាមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ ដូចជាផ្ទៃបឹងដ៏ជ្រៅមួយ។

អាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍របស់ខ្លួនឯងបានក្នុងអាយុដ៏ក្មេងខ្ចីបែបនេះ... អាល្អិតម្នាក់នេះមិនសាមញ្ញឡើយ... បន្ទាប់ពីងាកក្រោយចេញទៅ គំនិតនេះបានបន្លឺឡើងក្នុងចិត្តរបស់ យ៉ា ហ្វៃ។